Στην Ελλάδα ο Λάνθιμος θα γύριζε τα βιντεάκια τού Άνθιμου για να ζήσει...

Αν ο Γιώργος Λάνθιμος κέρδιζε το Όσκαρ σκηνοθεσίας και η "Ευνοούμενη" το αντίστοιχο καλύτερης ταινίας, όλοι οι Έλληνες θα αισθανόμασταν υπερήφανοι για τον ίδιο και το επίτευγμά του. Κι ας ήταν η επιτυχία του προϊόν μιας άλλης βιομηχανίας θεάματος την οποία στην Ελλάδα μπορούμε μόνο να ονειρευόμαστε με τα σημερινά δεδομένα και την κακομοίρικη νοοτροπία που μας διακατέχει. Για να το θέσω διαφορετικά, ο Γιώργος Λάνθιμος τα καταφέρνει στο εξωτερικό όχι γιατί είναι Έλληνας, αλλά μολονότι είναι Έλληνας...

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είναι η εθνική καταγωγή που δυσχεραίνει τον κάθε Λάνθιμο, αλλά η εθνική μας πραγματικότητα. Την ώρα που κορδωνόμαστε για τον Λάνθιμο τρέμουμε μήπως ένα δημοσίευμα του BBC ανακινήσει ζήτημα σλαβομακεδονικής μειονότητας στη χώρα μας. Είναι ακριβώς αυτός ο συνδυασμός αρχοντοχωριατισμού κι εθνοφοβίας που μας καθιστά ουραγούς στην παγκόσμια κοινότητα κι όχι οι όποιοι ορατοί ή αόρατοι εχθροί τού έθνους...

Είμαστε μια χώρα όπου στη βιτρίνα βάζουμε τους λάνθιμους και τους τσιτσιπάδες, αλλά το μαγαζί τρέχουν ο γιος τού μπαμπά, το παιδί τού κόμματος κι ο ευνοούμενος του επιχειρηματία. Αν, άλλωστε, ο Γιώργος Λάνθιμος ή ο Στέφανος Τσιτσιπάς αποφάσιζαν να κάνουν την Ελλάδα βάση των δραστηριοτήτων τους, το πιθανότερο είναι να κατέληγαν υφιστάμενοι του Ν. Καρανίκα ή να γύριζαν τα βιντεάκια τού μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Άνθιμου. Δυστυχώς η αγάπη για την πατρίδα ισοδυναμεί στην ελληνική περίπτωση με αυτοκαταστροφική τάση...

Με θεούς όπως ο Πολάκης και διαβόλους όπως ο Σόρος δώστε μου μια Lacta να ξεχαστώ...

Όποιος ισχυρίζεται πως ο διάβολος δεν υπάρχει, κάνει πολύ μεγάλο λάθος! Ζει, μάλιστα, εδώ και πολλά χρόνια στον πλανήτη μας κι ακούει στο όνομα Τ. Σόρος. Αν πιστέψω τουλάχιστον τις κατά καιρούς θεωρίες συνωμοσίας που έχουν γραφτεί για τον επενδυτή, αυτός δεν είναι σίγουρα άνθρωπος, αφού έχει τη μαγική ιδιότητα να ελέγχει τα πάντα, από την καταστροφή τής Ευρωζώνης έως την αγαπημένη μου σοκολάτα Lacta...

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως μέσα από την τελευταία διαφημιστική καμπάνια τής σοκολατοβιομηχανίας αυτός ο "κωλοεβραίος" θέλει να μας κάνει όλους "πούστηδες". Τι άλλο, άλλωστε, παρά όργανα του σατανά είναι οι Εβραίοι και οι ομοφυλόφιλοι; Το είχε πει κι ο Χίτλερ...

Στη χώρα των κουτσαβάκηδων, εξάλλου, δεν θα μπορούσε να μην βασιλεύει, τρόπον τινά, κι ένας Π. Πολάκης, ο οποίος με τη δημόσια συμπεριφορά του μοιάζει όλο και περισσότερο με συριζαίο χρυσαυγίτη. Δίχως να έχει βάλει ούτε έναν στη φυλακή από όσους έχει κατά καιρούς καταγγείλει για διασπάθιση δημόσιου χρήματος βαυκαλίζεται τον Ρομπέν των Δασών ο οποίος επειδή τα έχει κάνει όλα τέλεια δικαιούται να ρίχνει και ζεϊμπεκιές με το τσιγάρο ανά χείρας και να αλαλάζουν τα πλήθη για την "υπουργάρα" που έχει για συμβούλους του γκαραζιέρηδες, λες και το υπουργείο Υγείας είναι βουλκανιζατέρ. Αυτή η χώρα έχει πληρώσει πολύ βαρύ τίμημα για τις μετριότητες που απαντούν στην κριτική με ύβρεις κι όλο αυτό το πλασάρουν ως λαϊκή αυθεντικότητα...

Με "θεούς" όπως ο Π. Πολάκης και "διαβόλους" όπως ο Τ. Σόρος αυτή η χώρα παγιδεύεται σε έναν κύκλο που θα της ξαναφέρει μνημόνια. Γιατί, επομένως, να επιστρέψουν στην Ελλάδα οι πιο προικισμένοι Έλληνες, οι οποίοι έχουν πετύχει στο εξωτερικό;...

Καμαρώνουμε για τον Γιώργο Λάνθιμο ή τον Στέφανο Τσιτσιπά, αλλά δεν αναρωτιόμαστε γιατί κι αυτοί ξεδίπλωσαν το ταλέντο τους στο εξωτερικό, ενώ αν έμεναν στην Ψωροκώσταινα το πολύ πολύ να γύριζαν βιντεοκλίπ για τραγουδιάρες ή να έπαιζαν σε αγώνες μεταξύ συγγενών και φίλων. Αρκεί μια ματιά στην εγχώρια πολιτική και πνευματική ηγεσία για να πείσει όποιον έχει μάτια ανοιχτά ότι οι Έλληνες δεν θέλουν τους άξιους γιατί τους αναγκάζουν να αισθάνονται κατώτεροι, αλλά τους καραγκιόζηδες που τους κάνουν να νιώθουν σαν στο σπίτι τους... 

Είμαι με την Ελλάδα τού Τσιτσιπά, όχι με την Ελλάδα τού Σαμαρά...

Με αφορμή τις πρόσφατες διακρίσεις, σε διαφορετικούς τομείς, του Γιώργου Λάνθιμου, του Στέφανου Τσιτσιπά και του Γιάννη Αντετοκούνμπο και σε συνδυασμό με όσα ειπώθηκαν τις τελευταίες ημέρες στη Βουλή για τη Συμφωνία των Πρεσπών αναρωτιέμαι αν δικαιούμαστε ως έθνος να οικειοποιούμαστε τις επιτυχίες ανθρώπων που τα καταφέρνουν μακριά από τον εθνικό κορμό και δίχως τη στήριξη μιας πολιτείας που βρίσκει αναφορές κυρίως στον κομματισμό, το νεποτισμό, το λαϊκισμό και τον εθνικισμό. Φυσικά είμαστε όλοι Έλληνες και η επιτυχία ενός άλλου Έλληνα σε διεθνές επίπεδο είναι λογικό να μας προκαλεί χαρά. Από την άλλη, ωστόσο, αρνούμαστε να αντιληφθούμε ότι αυτές οι επιτυχίες καλλιεργήθηκαν σε ένα περιβάλλον όπου ο μικροκομματισμός, η κουτοπονηριά, ο ωχαδερφισμός κι ο φθόνος δεν έχουν θέση...

Όποιος είχε το ηθικό σθένος ή την επαγγελματική διαστροφή να παρακολουθήσει τη διαδικασία για την κύρωση της Συμφωνίας κι έπαιρνε στα σοβαρά τους περισσότερους από τους βουλευτές που καταψήφισαν θα πίστευε ότι με τις Πρέσπες η Ελλάδα παραχωρεί την εδαφική επικράτεια της ελληνικής Μακεδονίας στη Βόρεια Μακεδονία μαζί με όλα τα συμπαρομαρτούντα. Μίλησαν σαν να μην υπάρχει ένας ολόκληρος πλανήτης που εδώ και πάνω από 25 χρόνια αναγνωρίζει τους βόρειους γείτονές μας ως Δημοκρατία της Μακεδονίας και ήρθε ξαφνικά η εθνομηδενιστική Αριστερά να τους το παραχωρήσει. Η Συμφωνία των Πρεσπών δεν είναι τέλεια για όσους επιδιώκουν διαχρονικά σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, αλλά η εμμονή σε λεπτομέρειες προκειμένου να στρουθοκαμηλίζουμε δεν συνιστά πατριωτισμό αλλά είτε εθνικό κομπλεξισμό είτε εθνικισμό είτε και τα δύο...

Το αντίθετο της Συμφωνίας των Πρεσπών δεν είναι μια καλύτερη συμφωνία, αλλά η μη συμφωνία, η οποία θα διαιωνίσει το σημερινό στάτους κβο, δηλαδή την οριστική κατοχύρωση της "Δημοκρατίας της Μακεδονίας". Η Ιστορία έχει αποδείξει, με χαρακτηριστικότερο πρόσφατο παράδειγμα το Κυπριακό, ότι το επόμενο σχέδιο λύσης, αν θεωρήσουμε πως θα υπάρξει στην περίπτωση του Μακεδονικού, είναι χειρότερο από το προηγούμενο. Είναι καιρός, επομένως, να πάμε παρακάτω και να ασχοληθούμε με αυτό που πραγματικά έχει σημασία, το μεταμνημονιακό μοντέλο ανάπτυξης, αν θέλουμε να μην επιστρέψουμε στην εποχή των μνημονίων και σε σαμαρισμούς του τύπου "η Μακεδονία είναι μία κι ελληνική"...