Στο Λονδίνο θα ήταν σκάνδαλο...

Όταν έκανα το μεταπτυχιακό μου στο Κάρντιφ οι φοιτητές δημοσιογραφίας συστεγαζόμασταν με τους φοιτητές που σπούδαζαν δημόσιες σχέσεις (PR). Στη Μεγάλη Βρετανία των αρχών, τουλάχιστον, του 21ου αιώνα ήταν κοινή παραδοχή ότι τα επαγγέλματα του δημοσιογράφου και του δημοσιοσχεσίτη ναι μεν έχουν συνάφεια αλλά την ίδια που έχουν οι δύο απέναντι όχθες ενός ποταμού. Στην Ελλάδα (και) του 2026 τα όρια είναι τόσο αδιευκρίνιστα που πολλές φορές μοιάζει να μην υφίστανται καν...  

Η εμπλοκή τού δημοσιογράφου Γ. Κακούση στην υπόθεση Παναγόπουλου φέρνει στην επικαιρότητα μια κρυφή- φανερή πληγή τού δημοσιογραφικού επαγγέλματος. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα, θα ήταν αδύνατο παρουσιαστής τού BBC να κάνει παραλλήλως τις δημόσιες σχέσεις και του αρχισυνδικαλιστή τής χώρας. Θα ήταν σκάνδαλο μεγατόνων. 

Σε αυτή τη γωνιά τής Βαλκανικής όχι μόνο πέρασε στο ντούκου αλλά κι αρκετοί το παρουσίασαν ως κάτι το φυσιολογικό. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πόσοι δημοσιογράφοι μεταπήδησαν στην πολιτική και στη συνέχεια- κάποιοι, μάλιστα, σχεδόν αμέσως- επέστρεψαν στη δημοσιογραφία σαν να είχαν λείψει απλώς για ένα επαγγελματικό ταξίδι κι όχι σαν να είχαν κάνει αλλαγή καριέρας που θα προϋπόθετε και την τήρηση μιας κάποιας δεοντολογίας. Έτσι κι αλλιώς από τη στιγμή που ο οποιοσδήποτε μπορεί να βαφτιστεί δημοσιογράφος εντός μιας ημέρας τα υπόλοιπα μοιάζουν με ψύλλους στα άχυρα...

Γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας μέσος δημοσιογράφος, δεν εισηγούμαι να μπει κάποιο σχετικό απαγορευτικό. Παρόλο που δεν έχω εργαστεί ποτέ σε γραφείο Τύπου δεν σημαίνει πως δεν αντιλαμβάνομαι τους λόγους για μια τέτοια επιλογή ούτε μπορώ να την αποκλείσω για τον εαυτό του στο μέλλον. 

Εισηγούμαι, ωστόσο, περισσότερη διαφάνεια ώστε να ξέρουν κι αυτοί που μας διαβάζουν, ακούνε και βλέπουν ποιους ακριβώς διαβάζουν, ακούνε και βλέπουν. Θα κερδίζαμε πολλά κι ως προς το σεβασμό τής κοινής γνώμης αλλά, κυρίως, κι ως προς τον αυτοσεβασμό μας...  

 

Η κυβέρνηση έχει εξαφανίσει και την ανθρωπιά...

Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, ενήλικες κι ανήλικοι, δεν μπορούν να συγκροτήσουν ομάδες πίεσης, όπως οι δημόσιοι υπάλληλοι ή οι συνταξιούχοι, και να διεκδικήσουν πιο μαχητικά τα δικαιώματά τους. Έχουν βρεθεί μόνοι τους σε μια ξένη χώρα για την οποία δεν γνωρίζουν τίποτα και προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα από συμπληγάδες που προσβάλλουν την ανθρωπότητα του 21ου αιώνα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τώρα "εξαφανίζονται" κι από πάνω δίχως να δίνουμε και πολλή σημασία μέσα στην αγωνία μας για το μεροκάματο...

Την ίδια ώρα που ακόμα και η αρμόδια Ευρωπαία Επίτροπος μας έχει ψέξει για τα push backs στο Αιγαίο η κυβέρνηση ισχυρίζεται πως οι καταγγελίες και τα βίντεο που έχουν δει το φως τής δημοσιότητας δεν είναι παρά η επικοινωνιακή καμπάνια λαθροδιακινητών που ο "μέγιστος" Μηταράκης τούς έχει φάει το ψωμί! Η Ελλάδα, δηλαδή, είναι θύμα συνωμοσίας λαθρέμπορων, της ΕΕ, κρατών- μελών και διεθνών ΜΜΕ που δεν ταΐζονται από τη λίστα Πέτσα γιατί φυλά τα σύνορά της σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Μακάρι να συμβαίνει αυτό, αλλά όπως κι αν έχει τείνω να πιστεύω περισσότερο το BBC από το ΣΚΑΙ...

Κι αν η εξαφάνιση ενήλικων είναι μια φορά τραγωδία πόσες, αλήθεια, φορές πρέπει να ντρεπόμαστε για την εξαφάνιση ανήλικων κατά συρροή; Και πόσο πιο πολύ αν πράγματι εμπλέκονται σε αυτές τις εξαφανίσεις ΜΚΟ με σύνδεση έως τον πρωθυπουργό τής χώρας και τον εκλεκτό του πρώην διευθυντή τού Εθνικού Θεάτρου; Αυτή η κυβέρνηση έχει βάλει στο μπλέντερ όλα τα χαρακτηριστικά τού ορμπανισμού- μισαλλοδοξία, εθνικισμός, ρατσισμός, ξενοφοβία-, τα ξεπλένει με δήθεν πατριωτισμό περί φύλαξης συνόρων και μπόλικη υποκρισία την ίδια στιγμή που αν δεν συμμετέχει κλείνει τα μάτια σε μια κτηνωδία με θύματα ακόμα και παιδιά. Έχει άραγε πάτο αυτό το βαρέλι;... 

 

Να μείνει στο σπίτι το σύνδρομο της Στοκχόλμης...

Στα χρηματοδοτούμενα από το κράτος και τις περιφέρειες ιδιωτικά κανάλια πληροφορούμαστε καθημερινώς για τις ελλείψεις στα νοσοκομεία τής Ιταλίας, της Ισπανίας ή της Νέας Υόρκης. Αυτό το διεθνοκεντρικό ενδιαφέρον μάλλον οφείλεται στο ότι οι καναλάρχες θέλουν να μετατρέψουν τους σταθμούς τους σε ελληνικά BBC κι όχι, φυσικά, γιατί δεν δαγκώνουν αυτούς που τους ταΐζουν με διαφημίσεις κι αναστολή καταβολής δόσης για την άδεια. Επόμενο είναι, άλλωστε, να ασχολούνται με το κούρεμα Πέτσα από τα χέρια τής γυναικούλας του κι όχι με αυτό που έχει ήδη φτάσει σε αρκετούς- οι υπόλοιποι είναι σε αναμονή- κι αφορά τα εισοδήματά τους...

Πού να βρουν, επίσης, χρόνο οι σταθμοί να ασχοληθούν με τις σοβαρές ελλείψεις τού ελληνικού ΕΣΥ σε προσωπικό, κλίνες ΜΕΘ ή διαγνωστικά τεστ όταν ασχολούνται κατά βάση με το τι συμβαίνει σε άλλες χώρες- κι αυτό για όποιες τους συμφέρει- για να επιβραβεύσουν εμμέσως την ελληνική κυβέρνηση; Οι γιατροί και οι νοσηλευτές, εξάλλου, είναι ήρωες όταν αρρωσταίνουν στους τόπους εργασίας τους, αλλά όταν διαμαρτύρονται γιατί τους έχουν στείλει στον πόλεμο δίχως όπλα δείχνουν αντικοινωνική συμπεριφορά και πρέπει να κατασταλούν από μπάτσους. Στη δημοκρατία τους, άλλωστε, οι μπάτσοι, η περιστολή δικαιωμάτων και της αντίθετης άποψης είναι το Α και το Ω της πολιτικής τους επιβίωσης...

Η αλαζονεία χτυπά κάθε εξουσία, πολλώ δε μάλλον αυτή που την χαϊδεύουν όλοι και διατηρεί ή κι ενισχύει τη λαϊκή της αποδοχή, όπως συμβαίνει με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Κάποια στιγμή θα βγούμε από τα σπίτια μας και τότε θα είναι ωφέλιμο για τη δημοκρατία μας να μην επιστρέψουμε στην κανονικότητά μας ως θύματα του συνδρόμου τής Στοκχόλμης, που έχουν ερωτευτεί αυτούς που τους αρέσει να απαγορεύουν δικαιώματα... 

Σήμερα η υπερβολή στην θεσμοθέτηση ή στην εφαρμογή ορισμένων σκληρών μέτρων περνά κάτω από το ραντάρ λόγω έκτακτων συνθηκών. Αλίμονο, όμως, για τις ελευθερίες μας αν περνά και μετά από τη λήξη τής καραντίνας... 

  

Η εθνική μας μοναξιά είναι η εθνική μας κακομοιριά...

To BBC είναι ένας από τους μεγαλύτερους ειδησεογραφικούς οργανισμούς στον κόσμο, αν όχι ο μεγαλύτερος. Δεν είναι, ωστόσο, αλάνθαστο. Σε διαφορετική περίπτωση θα έπρεπε να υπάρχει αυτονομιστικό κίνημα στην Κέρκυρα, όπως είχε αναφέρει ρεπορτάζ του το 2008. Στην Ελλάδα, όμως, το εθνικό αίσθημα κατωτερότητας είναι τόσο αναπτυγμένο ώστε οτιδήποτε γράφεται ή λέγεται στα ξένα ΜΜΕ, ιδίως αν αυτά έχουν κι ένα κύρος, να θεωρείται κάτι σαν ευαγγέλιο...

Ο ιστορικός μας στρουθοκαμηλισμός, εξάλλου, είναι τόσο αναπτυγμένος με συνέπεια να αντιμετωπίζουμε το παρελθόν με τον ιδεαλισμό που επιτρέπει στις εθνικές μας ψευδαισθήσεις να αναπαράγονται από γενιά σε γενιά. Στην ελληνική Μακεδονία, για παράδειγμα, πριν ένα μόλις αιώνα ζούσαν πολλοί- αν όχι περισσότεροι από τους ελληνικής καταγωγής- σλαβόφωνοι με ελληνική εθνική συνείδηση που μιλούσαν τα μακεδονίτικα- κατά βάση βουλγαρικά με στοιχεία από την ελληνική και τη σερβική γλώσσα. Αυτοί οι άνθρωποι μετά από τη μικρασιατική καταστροφή και τον εμφύλιο κυνηγήθηκαν από το ελληνικό κράτος σε βαθμό εξαφάνισής τους, ακόμα και με τη χρήση βίας...

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί ο δημόσιος λόγος, ιδίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που έχουν μετατραπεί σε μεγάφωνα του πιο αποτρόπαιου εθνικισμού και μισαλλοδοξίας, κυριαρχείται από την εθνική μας κακομοιριά, που ευφημιστικώς έχουμε μάθει να αποκαλούμε εθνική μας μοναξιά. Δεν είναι, όμως, τίποτα παραπάνω από την πιο σύγχρονη εκδοχή τής αυτοπεριχαράκωσης τού ανάδελφου έθνους που όλοι το επιβουλεύονται γιατί όλοι το ζηλεύουν...

Στην ουσία ανακινούμε από μόνοι μας ζήτημα μακεδονικής μειονότητας χρησιμοποιώντας ένα ρεπορτάζ αρχείου προκειμένου να επιβεβαιώσουμε ότι οι φοβίες μας δεν βασίζονται στην παράνοια, αλλά είναι στοιχειοθετημένες. Αυτή η Ελλάδα τής αυτολύπησης είναι όλη δική σας, δεν θέλω να έχω καμία σχέση μαζί της. Ο πατριωτισμός, άλλωστε, δεν έχει καμία σύνδεση με την κλάψα και το μίσος για τον γείτονα, ιδίως σε μια περιοχή όπου τα σύνορα εξακολουθούν να αλλάζουν και σε έναν κόσμο που η αγριότητα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού γιγαντώνει τις μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές και τις συνεπακόλουθες προσμείξεις πολιτισμών...

Στην Ελλάδα ο Λάνθιμος θα γύριζε τα βιντεάκια τού Άνθιμου για να ζήσει...

Αν ο Γιώργος Λάνθιμος κέρδιζε το Όσκαρ σκηνοθεσίας και η "Ευνοούμενη" το αντίστοιχο καλύτερης ταινίας, όλοι οι Έλληνες θα αισθανόμασταν υπερήφανοι για τον ίδιο και το επίτευγμά του. Κι ας ήταν η επιτυχία του προϊόν μιας άλλης βιομηχανίας θεάματος την οποία στην Ελλάδα μπορούμε μόνο να ονειρευόμαστε με τα σημερινά δεδομένα και την κακομοίρικη νοοτροπία που μας διακατέχει. Για να το θέσω διαφορετικά, ο Γιώργος Λάνθιμος τα καταφέρνει στο εξωτερικό όχι γιατί είναι Έλληνας, αλλά μολονότι είναι Έλληνας...

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είναι η εθνική καταγωγή που δυσχεραίνει τον κάθε Λάνθιμο, αλλά η εθνική μας πραγματικότητα. Την ώρα που κορδωνόμαστε για τον Λάνθιμο τρέμουμε μήπως ένα δημοσίευμα του BBC ανακινήσει ζήτημα σλαβομακεδονικής μειονότητας στη χώρα μας. Είναι ακριβώς αυτός ο συνδυασμός αρχοντοχωριατισμού κι εθνοφοβίας που μας καθιστά ουραγούς στην παγκόσμια κοινότητα κι όχι οι όποιοι ορατοί ή αόρατοι εχθροί τού έθνους...

Είμαστε μια χώρα όπου στη βιτρίνα βάζουμε τους λάνθιμους και τους τσιτσιπάδες, αλλά το μαγαζί τρέχουν ο γιος τού μπαμπά, το παιδί τού κόμματος κι ο ευνοούμενος του επιχειρηματία. Αν, άλλωστε, ο Γιώργος Λάνθιμος ή ο Στέφανος Τσιτσιπάς αποφάσιζαν να κάνουν την Ελλάδα βάση των δραστηριοτήτων τους, το πιθανότερο είναι να κατέληγαν υφιστάμενοι του Ν. Καρανίκα ή να γύριζαν τα βιντεάκια τού μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Άνθιμου. Δυστυχώς η αγάπη για την πατρίδα ισοδυναμεί στην ελληνική περίπτωση με αυτοκαταστροφική τάση...

ΣΚΑΙ, το ελληνικό BBC για όλους πλην ΣΥΡΙΖΑ...

Δεν θα υπερασπιστώ την πόλωση, την θεατρική ανύψωση δηλαδή των τόνων, την υπενθύμιση ιστορικών εγκλημάτων και τις ανύπαρκτες στην πραγματικότητα διαχωριστικές κομματικές γραμμές. Αλίμονο, όμως, αν η πολιτική αντιπαράθεση μπει στο θερμοκήπιο εξαιτίας μιας βομβιστικής επίθεσης σε ένα μιντιακό όμιλο ο οποίος δεν παράγει δημοσιογραφικό, αλλά προπαγανδιστικό υλικό υπέρ ενός συγκεκριμένου κόμματος το οποίο εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα του ιδιοκτήτη του. Αλίμονο, δηλαδή, αν συνδέουμε το μποϊκοτάζ τού ΣΥΡΙΖΑ στις εκπομπές τού ΣΚΑΙ- υπενθυμίζω ότι η ΝΔ έχει μποϊκοτάρει την ΕΡΤ- με μια πράξη βίας η οποία μπορεί να έχει ενορχηστρωθεί από τον οποιονδήποτε και η οποία μπορεί να είναι ακόμα και προβοκάτσια...

Αν αποδεχόμουν το επιχείρημα πως η κυβερνητική στοχοποίηση του ΣΚΑΙ έφερε την επίθεση- λες κι ο υπόλοιπος λαός θεωρεί το σταθμό τού Φαλήρου κάτι σαν το BBC-, τότε θα έπρεπε να κατηγορήσω και τους διάφορους σαμαράδες, γεωργιάδηδες και βορίδηδες για το ότι ο ο εμφυλιοπολεμικός τους λόγος οδηγεί στο να επιτίθενται κάποιοι κάθε τρεις και λίγο στο σπίτι τού Αλ. Φλαμπουράρη στα Εξάρχεια. Η αντίθεσή μου στην ακροδεξιά ρητορική είναι ιδεολογική, δεν θα έφτανα ποτέ ωστόσο στο σημείο να τη φιμώσω γιατί έρχεται σε αντίθεση με τις προσωπικές μου απόψεις. Κι αυτό γιατί το πού βάζει ο καθένας το όριο είναι τόσο υποκειμενικό που στο τέλος θα πάψουμε να έχουμε δημοκρατία, αλλά ένα καθεστώς πολιτικού ορθολογισμού που προσομοιάζει, αν και δεν είναι όμοιο, των φασιστικών αν αποδεχθούμε τη λογοκρισία ως θεσμική σταθερά...

Η επίθεση στο ΣΚΑΙ δεν θα εξορθολόγιζε τη δημοσιογραφία, δεν θα έθετε τέλος στα fake news και στα "εναλλακτικά γεγονότα" ακόμα κι αν σκοτώνονταν δημοσιογράφοι. Πέρα, δηλαδή, από το απάνθρωπο της αποδοχής πως θα μπορούσαν να υπήρχαν και νεκροί ή της αμέλειας των δραστών να το σκεφτούν ως ενδεχόμενο υπάρχει κι ο παράγοντας της αποτελεσματικότητας μέσου προς σκοπό, όπου κατά τη συγκεκριμένη περίπτωση θα απογοήτευε τον δράστη, αν υποθέσουμε πως ο τελευταίος ενέργησε από ιδεοληπτικά κίνητρα...

Η Ιστορία έχει αποδείξει επανειλημμένως ότι η λούμπεν βία- η επανάσταση, δηλαδή, που δεν έχει δημιουργικό παρά μόνο καταστρεπτικό στόχο- ενισχύει και δεν αποδομεί ακόμα και τα πιο αυταρχικά καθεστώτα. Εκτός αν οι υποκινητές της στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτό ακριβώς επιδίωκαν...

Πιάστε στα κρυφά BBC και Deutsche Welle μήπως και μαθαίνετε τι συμβαίνει στην Ελλάδα...

Αν κάποιος έψαχνε απλώς μια αφορμή για να αποφασίσει να μεταναστεύσει από την Ελλάδα ή ακόμα και να αιτηθεί πολιτικό άσυλο κάπου αλλού, του την έδωσε η συνεδρίαση της Βουλής για την εξεταστική Καμμένου. Κι ελάχιστα να άκουσε από όσα ειπώθηκαν θα ετοίμαζε τη βαλίτσα του πάραυτα για να γλιτώσει από μια χώρα στην οποία οι τέσσερις εξουσίες- νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική και των ΜΜΕ- περιστρέφονται γύρω από την εξυπηρέτηση πολύ συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων...

Θα μου πείτε πως αυτό πάντοτε συνέβαινε και δεν θα διαφωνήσω μαζί σας. Μόνο που ποτέ άλλοτε πολιτικοί και κόμματα δεν είχαν καταντήσει τόσο ξεδιάντροπα γραφεία Τύπου επιχειρηματιών οι οποίοι (υποτίθεται πως) ελέγχονται από τη δικαιοσύνη για τα έργα και τις ημέρες τους...

Τον καιρό τής δικτατορίας οι Έλληνες κατέφευγαν στις διεθνείς υπηρεσίες τού BBC και της Deutsche Welle για να πληροφορούνται το τι πραγματικά συνέβαινε στη χώρα μας. Πολύ φοβάμαι πως ο βρετανικός κι ο γερμανικός μιντιακός κολοσσός θα πρέπει να επαναδραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα μήπως και οι πολίτες της αποκτήσουν μέσα ενημέρωσης τα οποία να τιμούν το ρόλο τους και να μην λειτουργούν απλώς ως 45άρια της όποιας εξουσίας. Πάλι καλά που υπάρχουν και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης- με τα αρνητικά τους βεβαίως- για να ξεφεύγουμε από τη μιντιακή χούντα...

Είναι θεμιτό τα μίντια να έχουν πολιτική, ακόμα και κομματική γραμμή προκειμένου να προσελκύουν ένα συγκεκριμένο κομμάτι τού πληθυσμού το καθένα τους. Από αυτό, ωστόσο, έως το να διαβάζεις ως επί το πλείστον "ρεπορτάζ" ξεπλύματος του επιχειρηματία- ιδιοκτήτη και του κόμματος- βιτρίνας του ή λασπολόγησης του επιχειρηματία- αντιπάλου και του δικού του κόμματος- βιτρίνας υπάρχει μια μεγάλη απόσταση που δεν γεφυρώνεται ούτε από την υποκριτική επίκληση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος. Συμβόλαια εκτελούνται ένθεν κακείθεν, με εκδότες- αχυράνθρωπους και δημοσιογράφους- γιουσουφάκια...

Κι επειδή αυτή η χώρα πορεύεται σαν οργουελική δυστοπία κανένας από αυτούς που κινούν τις μαριονέτες στο κουκλοθέατρο δεν είναι διατεθειμένος να φτάσει την κατάσταση στα άκρα προκειμένου να αποδοθεί έστω κι από σπόντα δικαιοσύνη. Ναι μεν επιθυμούν την ήττα και τον εξευτελισμό τού αντιπάλου τους, αλλά επειδή γνωρίζουν ότι και οι ίδιοι έχουν πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα τους αυτοσυγκρατούνται σε έναν πόλεμο που θυμίζει πολύ τον Ψυχρό...

Μέσα σε όλα αυτά κάποιοι έχουν ακόμα το θράσος ή την αφέλεια να αναρωτιούνται γιατί ο δύσμοιρος ελληνικός λαός έχει πάψει να δίνει μέρος τού πενιχρού του βαλάντιου για να στηρίζει με αυτό σάπια ΜΜΕ, τα οποία εμπιστεύεται όσο το πρόβατο το λύκο. Γι' αυτό κι όσες καινούριες ή "ανακαινισμένες" εφημερίδες κι αν κυκλοφορήσουν θα συναντήσουν την παγερή αδιαφορία μιας κοινής γνώμης που έχει σιχαθεί τους πάντες και τα πάντα και το δείχνει σε όποιους θέλουν να το δουν αντί να παριστάνουν τη στρουθοκάμηλο...



 

Μνημείο για εκείνους που δεν ξέρουν να μετρούν το μπόι τους...

Όσο περνούν τα χρόνια τόσο περισσότερο σέβομαι τους ανθρώπους που μπορούν να μετρούν το μπόι τους δίχως υπερβολές. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ έχουν κάθε δικαίωμα να τιμούν τους συναδέλφους τους που έφυγαν από τη ζωή τη διετία 2013-2015, όταν και είχε επιβληθεί το επαίσχυντο μαύρο από την κυβέρνηση των σαμαροβενιζέλων. Ακόμα κι αν είναι υπερβολικό να αποδίδουμε τον θάνατο ανθρώπων σε μια πολιτική απόφαση για το κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης...

Άξιζε, όμως, τον κόπο να στηθεί ένα μνημείο αμφιβόλου αισθητικής έξω από το ραδιομέγαρο γι' αυτόν το σκοπό; Είναι οι άνθρωποι που πέθαναν τη μαύρη διετία αγωνιστές τύπου Εθνικής Αντίστασης ή του αντιδικτατορικού αγώνα; Ή μήπως είναι πρόκληση η ταύτιση εργαζόμενων που απολάμβαναν διπλάσιους μισθούς από το μέσο όρο με μαχητές υπέρ τής ελευθερίας και της δημοκρατίας; Μήπως, δηλαδή, οι συνδικαλιστές τής ΠΟΣΠΕΡΤ πυροβόλησαν τα πόδια τους;

Η ΕΡΤ δεν ήταν ποτέ BBC, δεν απολάμβανε δηλαδή ποτέ της έξωθεν καλής μαρτυρίας και δικαίως. Από τη στιγμή τής ίδρυσής της αποτέλεσε μιντιακό όργανο της εκάστοτε εξουσίας, μηχανισμός κομματικής προπαγάνδας κι αποθηκευτικός χώρος για ρουσφέτια. Όταν το 2013 κάποιοι από εμάς εξοργιστήκαμε με το διάγγελμα Κεδίκογλου δεν ήταν γιατί συμφωνούσαμε με τον τρόπο που λειτουργούσε η δημόσια τηλεόραση μέχρι τότε, αλλά γιατί δεν ήμασταν της άποψης πως όταν το πόδι πονάει το κόβεις χωρίς να σκεφτείς πρώτα την πιθανότητα να το θεραπεύσεις. Μαγκιά δεν είναι το λουκέτο, αλλά η απόφαση να εξορθολογίσεις τη λειτουργία τής ΕΡΤ δίχως να υπολογίζεις το πολιτικό κόστος, να την αφήσεις να λειτουργεί αυτόνομα δίχως κομματικές παρεμβάσεις, να διώξεις τους άχρηστους και να προσλάβεις άξιους με λογικούς μισθούς...

Δυστυχώς δεν άλλαξαν πολλά πράγματα προς το καλύτερο κι επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μπορεί ο αριθμός και οι απολαβές των υπαλλήλων να εξορθολογίστηκαν, ωστόσο η δημόσια τηλεόραση εξακολουθεί να αποτελεί όργανο προώθησης της κυβερνητικής προπαγάνδας. Κι όποιος επιχειρηματολογεί με το "βρε αδερφέ, ας έχει κι ο ΣΥΡΙΖΑ ένα κανάλι όταν όλα τα άλλα είναι εναντίον του" μάλλον δεν έχει ιδέα τι σημαίνει πραγματική δημοσιογραφία ούτε ενδιαφέρεται για τον πραγματικό εκσυγχρονισμό αυτής της χώρας παρά για να φάνε κι όσοι μέχρι σήμερα βρίσκονταν στην απέξω. Μόνο που με τέτοια μυαλά απλώς στρώνουμε "απλώς" το έδαφος για τα μνημόνια του μέλλοντός μας...