Κόμματα; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω...

Είμαστε όλοι μας κατά τής προσωπολατρίας και του μεσσιανισμού. Των άλλων γιατί για τη δική μας είμαστε ικανοί ακόμα και να φάμε άνθρωπο ζωντανό. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να σας δώσω παραδείγματα. Καταλαβαινόμαστε πολύ καλά σε μια κοινωνία που πρώτα αναζητά έναν αρχηγό τής φυλής, στη συνέχεια τον πλάθει στο φαντασιακό της όπως τον επιθυμεί κι αν τυχόν ο σχεδιασμός δεν ανταποκρίνεται με την πραγματικότητα τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα και για όσους μας την υποδεικνύουν...

Συνομιλώντας εκ του σύνεγγυς με τους ανθρώπους στο Βόλο που αγωνίζονται κατά τής εγκατάστασης πλατφόρμας LNG σε έναν κλειστό κόλπο για να αποδείξουμε πόσο καλά παιδιά είμαστε στους Αμερικανούς συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά πως δεν χρειαζόμαστε τα κόμματα και, πολύ λιγότερο, τους αρχηγούς τους. Μπορούμε να ενωνόμαστε μια χαρά για έναν κοινό σκοπό χωρίς να έχουμε ανάγκη από μεσσίες, καρέκλες κι ατομικές φιλοδοξίες που καταστρέφουν τη δημοκρατία. Δεν χρειαζόμαστε Τζοκόντες να μας κοιτάνε από παντού σαν να βρισκόμαστε σε ένα πανοπτικό πείραμα...

Γνωρίζοντας πώς γίνονται τα λουκάνικα αδυνατώ να συμμεριστώ την αντίληψη πως μόνο μέσα από την κομματική οργάνωση μπορείς να συνεισφέρεις στα κοινά. Φυσικά και δεν αποκλείεται, όπως και το ότι υπάρχουν και πολίτες που πράγματι συστρατεύονται προτάσσοντας το κοινωνικό από το ατομικό. Ας μην γελιόμαστε όμως, δεν είναι η πλειονότητα. Αντιθέτως, η ψυχαναλυτική επιστήμη θα είχε πολλά να κερδίσει από τη μελέτη ανθρώπων που προσπαθούν να καλύπτουν ατομικά κενά μέσα από συλλογικές ψυχώσεις, καθώς κι ομαδικές εμμονές που περνούν μέσα από ατομικές ματαιώσεις...

  

  

Συνταγματοποίηση των θητειών...

Το ότι είναι κάποιος βουλευτής για 20, 30 ή 40 χρόνια δεν σημαίνει απαραιτήτως πως έχει σταματήσει να είναι χρήσιμος για την κοινωνία. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι πως έχει γίνει περισσότερο χρήσιμος για τον εαυτό του, την οικογένειά του και την εκλογική του πελατεία. Γι' αυτό το λόγο και για πολλούς ακόμα η ημερομηνία λήξης στις κοινοβουλευτικές θητείες δεν πρέπει μόνο να υιοθετείται στα κομματικά καταστατικά και να μην τηρείται αλλά και να συνταγματοποιηθεί...

Αν είχε ήδη συμβεί μάλλον δεν θα γινόμασταν σήμερα παρατηρητές τού πλήρους εκφυλισμού τής κοινοβουλευτικής ιδιότητας, με τους βουλευτές να παζαρεύουν τις έδρες τους ή να τις μεταβιβάζουν στα συγγενικά τους πρόσωπα ή να στηρίζονται σε ψηφοφόρους που δεν επιδοκιμάζουν τις δράσεις τους αλλά τους διορισμούς τους. Είναι ανθρωπίνως κατανοητό όσο περισσότερο διαρκεί μια κοινοβουλευτική διαδρομή τόσο περισσότερο να καθίσταται επαγγελματική αποκατάσταση για τη μη απώλεια της οποίας μπαίνουν στην άκρη κι αρχές, αξίες και ιδανικά. Κι αυτό φυσικά ισχύει, αναλογικώς, και για τις υπουργικές και για τις πρωθυπουργικές θητείες. Δεν είναι δυνατό, όμως, η θεσμική αξιοπιστία να εξαρτάται από την καλή θέληση ενός εκάστου των υπηρετών της...

Ακόμα, πάντως, και η συνταγματοποίηση των κοινοβουλευτικών θητειών θα πρόκειται για σταγόνα στον ωκεανό τής κρίσης αντιπροσώπευσης. Ακόμα κι αν ένας βουλευτής μάς αντιπροσωπεύει για τέσσερα, οκτώ ή 12 χρόνια δεν λύνεται το πρόβλημα ότι αποφασίζει εκείνος για εμάς κι όχι εμείς για εμάς. 

Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία οδηγεί σε αδιέξοδα που προφανώς είναι προτιμότερα από τα αντίστοιχα μιας απολυταρχίας αλλά δεν παύουν να είναι αδιέξοδα. Μόνο η ανόθευτη, άμεση δημοκρατία ύστερα από την πλήρη αναθεώρηση του εκπαιδευτικού μας συστήματος θα επιλύσει το ζήτημα της αντιπροσώπευσης. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλή διαχείριση διαχρονικών παθογενειών...  

 

Είναι οι κομματάρχες καλύτεροι από τα ρομπότ;...

Η δημοσιοποίηση των πόθεν έσχες τού πρωθυπουργού, των υπουργών, των πολιτικών αρχηγών και των βουλευτών είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία κι ας μην μαθαίνουμε το πόθεν. Επιβεβαιώνει ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι ένα σπορ για λίγους, όπως το χόκεϊ επί χόρτου, οι οποίοι κάθε άλλο παρά αντιπροσωπευτικό κομμάτι τής κοινωνίας μας αποτελούν. Πώς μπορεί ένας μικρομεσαίος μεροκαματιάρης ή μισθωτός να ανταγωνιστεί σε μια προεκλογική εκστρατεία ανθρώπους με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ή κι εκατομμύρια καταθέσεων, δεκάδες ακίνητα, μετοχές και δεν συμμαζεύεται;...

Το παιχνίδι είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τής ελίτ και δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι αν μειωθούν, για παράδειγμα, τα όρια προεκλογικών δαπανών, ακόμα κι αν υποθέσουμε πως θα τηρούνταν. Μια φτωχή προεκλογική εκστρατεία κοστίζει τουλάχιστον 20.000 ευρώ, χρήματα που αν δεν είσαι μεγαλογιατρός, μεγαλοδικηγόρος, μεγαλομηχανικός ή μεγαλοεπιχειρηματίας, π.χ., είναι για έναν μικρομεσαίο τα έσοδα μιας ολόκληρης χρονιάς. Η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία είναι απομεινάρι τής φεουδαρχίας κι ως τέτοιο πρέπει να λογίζεται, περισσότερο δηλαδή ως φεουδαρχία και λιγότερο ως δημοκρατία...

Ο μεγάλος μας φόβος, ιδίως στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης, είναι πως δεν θα αργήσει η στιγμή που θα μας κυβερνούν μηχανές. Ούτε που μας περνά από το μυαλό να αξιοποιήσουμε τα άλματα της τεχνολογίας ώστε να κάνουμε άλματα και στα δημοκρατικά μας δικαιώματα, να την εκμεταλλευτούμε δηλαδή προκειμένου να λαμβάνουμε εμείς οι ίδιοι τις περισσότερες, αν όχι όλες, τις αποφάσεις για τη ζωή μας αντί να αναθέτουμε αυτό το ρόλο σε κομματάρχες παλιάς κοπής που από την ώρα που εκλέγονται αυτό που βασανίζει κυρίως τη σκέψη τους είναι πώς θα επανεκλεγούν. Με οποιοδήποτε κόμμα και σε οποιαδήποτε περιφέρεια. Αρκεί να επανεκλεγούν...

Η κομματική πειθαρχία είναι για τις φεουδαρχίες...

Το επιτελικό κράτος ήταν προβληματικό πολύ πριν ανακαλύψουν τις αδυναμίες του και οι βουλευτές τής ΝΔ. Όχι φυσικά γιατί είναι προτιμητέα μια γραφειοκρατική κι αναξιοκρατική πολιτεία αλλά γιατί βασική στόχευσή του ήταν η υπερσυγκέντρωση εξουσιών στην εκτελεστική εξουσία σε βάρος των υπόλοιπων. 

Κι αν αυτό είναι από μόνο του ελαττωματικό, ει μη κι αντισυνταγματικό, όταν συνοδεύεται κι από την άρνηση ανάληψης της ανάλογης ευθύνης τότε γίνεται κι ανέντιμο. Όταν, για παράδειγμα, το Μέγαρο Μαξίμου ανέλαβε από την αρχή την εποπτεία τής ΕΥΠ ή όταν ο πρωθυπουργός έχει δίπλα του εδώ κι έξι χρόνια ως σύμβουλο έναν πρώην πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ και στενό του φίλο ένα πράγμα είναι σίγουρο: αποκλείεται ο Κ. Μητσοτάκης να μην ξέρει τίποτα...

Είναι, επίσης, αλήθεια ότι ιδίως οι κυβερνητικοί βουλευτές αντιμετωπίζονται διαχρονικά ως επικυρωτές των αποφάσεων του πρωθυπουργού και του υπουργικού συμβουλίου. Δεν είναι εφεύρημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη η υποτίμηση του ρόλου τού βουλευτή. Για το ότι, όμως, οι εθνοπατέρες μας δεν τυγχάνουν της αυτοτέλειας που απαιτεί το λειτούργημά τους- είναι, άλλωστε, αντιπρόσωποι κι όχι εκπρόσωποι του λαού, δεν είναι υποχρεωμένοι δηλαδή να υπακούν στις εντολές των εκλογέων τους- έχουν κι εκείνοι τη δική τους πολύ μεγάλη ευθύνη. Δεν γίνεσαι ραγιάς αν δεν το ανέχεσαι...

Όπως κι αν έχει, η βουλευτική ανεξαρτησία δεν είναι δυνατό να στηρίζεται στην πολιτική γενναιότητα ενός εκάστου μέλους τής Εθνικής μας Αντιπροσωπείας. Απαιτούνται και θεσμικές εγγυήσεις και μία από αυτές θα μπορούσε να είναι η απαγόρευση διαγραφής βουλευτή για την ψήφο που έδωσε κατά συνείδηση. 

Η έννοια της κομματικής πειθαρχίας είναι ασυμβίβαστη με ελεύθερους ανθρώπους, ιδίως εν έτει 2026, όπως και το θεώρημα των ανέλεγκτων και παντοδύναμων ηγεσιών. Σε διαφορετική περίπτωση ας συνεχίσουμε να "χαιρόμαστε" τη φεουδαρχική μας δημοκρατία...

  

    

Μακάριοι τω πνεύματι...

Είναι ο Μ. Λαζαρίδης ένα μεμονωμένο πολιτικό φαινόμενο; Μια κακιά στιγμή τής κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας με μια παραίτηση του οποίου θα καθαρίσει ο τόπος και θα είμαστε όλοι μια χαρά; Ποιος μπορεί να το πιστέψει; Ούτε είναι μόνο θέμα πως το ψάρι βρομάει από το κεφάλι. Όχι πως δεν βρομάει αλλά είναι μολυσμένη η θάλασσα, οι δημοκρατικοί μας θεσμοί δηλαδή που δίνουν τη δυνατότητα σε λαζαρίδηδες να κάνουν πολυετείς πολιτικές καριέρες και η μόνη τους τιμωρία- όταν ποτέ έρχεται- είναι να μην ξαναεκλεγούν βουλευτές...

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί τον κρατά ή τον κρατούσε- οι εξελίξεις τρέχουν- ο Κ. Μητσοτάκης ύστερα από τόση αρνητική δημοσιότητα; 'Ίσως γιατί η συζήτηση για έναν αμφιβόλου νομιμότητας διορισμό στο Δημόσιο πριν 19 χρόνια να είναι απείρως βολικότερη για τον πρωθυπουργό από μια συζήτηση για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις υποκλοπές ή τα Τέμπη. 

Ίσως, πάλι, γιατί κι ο ίδιος είναι κομμάτι μιας σάπιας αριστείας που μετρά την ποιότητά της από πανεπιστημιακά ή "πανεπιστημιακά" χαρτιά κι όχι από τις ικανότητες στο πεδίο τής καθημερινότητας και τη βούληση υπεράσπισης των συμφερόντων τής πλειονότητας. Μιας καθημερινότητας, άλλωστε, που είναι πολύ διαφορετική και πιο λουστραρισμένη από την καθημερινότητα των πολλών...

Όπως κι αν έχει, ο Μακάριος τω πνεύματι είναι μαρίδα και είναι υποτιμητικό για την πολιτική μας ζωή να περιστρέφεται γύρω από αυτή όταν ακριβώς δίπλα σαρώνουν τη θάλασσα οι καρχαρίες. Κατανοώ πως έχουμε ήδη μπει σε μια περισσότερο ή λιγότερο παρατεταμένη προεκλογική περίοδο και με ένα πολιτικό σκηνικό πιο θολό από ποτέ τα τελευταία 50 χρόνια. Αδυνατώ, ωστόσο, να πιστέψω ότι οι σημερινοί πολιτικοί παίκτες δεν θα έχουν μια ημερομηνία λήξης που να ξεπερνά, το πολύ, τα πέντε χρόνια από τώρα. Το παλιό είναι νεκρό και ζέχνει, το νέο δεν έχει ακόμα γεννηθεί... 

 

Η γάτα πρέπει να κυνηγά το σωστό ποντίκι...

Αρκετές αμερικανικές πόλεις σείστηκαν πριν μερικές ημέρες από διαδηλωτές που φώναζαν "No Kings". Προφανώς αναφέρονταν στον Ντ. Τραμπ κι όχι στον Κ. Μητσοτάκη και τους λοιπούς Έλληνες αρχηγίσκους αλλά η κραυγή τους βγάζει νόημα και στην Ψωροκώσταινα. Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε κατά την περίοδο που ακολούθησε το πολιτειακό δημοψήφισμα του 1974. 

Γιατί σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι τόσο φανερή η ανεπάρκεια των μετριοτήτων να ορίσουν τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειονότητας. Είτε γιατί δεν το μπορούν είτε γιατί δεν το θέλουν είτε και για τα δύο...

Στη χώρα μας πληρώνουμε και το τίμημα να θεωρούμε τα πρόσωπα ανώτερα από τους θεσμούς μέσα στους οποίους λειτουργούν. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από την αντίθεση ανάμεσα στο έλλειμμα θεσμικής λογοδοσίας αυτής της κυβέρνησης και στην εκλογική της απήχηση. 

Μπορεί να μην συνδέονται άμεσα αλλά μοιάζει σαν κάθε σκάνδαλο που ξεσπά να προσθέτει πόντους σταθερότητας στον Κ. Μητσοτάκη παρά να τον αποδυναμώνει. Κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στην ανικανότητα της αντιπολίτευσης ή στον ισχυρό κυβερνητικό προπαγανδιστικό μηχανισμό αλλά και στο μιθριδατισμό μας. Καταπίνουμε σταγόνα σταγόνα το δηλητήριο χωρίς να εναποθέτουμε καμία ελπίδα στην προστασία των θεσμών παρά μόνο στο λαϊκισμό δημεγερτών αμφίβολης αξιοπιστίας και δυναμικής...

Τα τελευταία 52 χρόνια πολλά έχουν αλλάξει. Αυτό που έχει μείνει όμως ίδιο, έστω και υπό διαφορετικές συνθήκες, είναι η απαίτηση για δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, εθνική απελευθέρωση κι ανεξαρτησία. Συνθήματα που γεννήθηκαν από την Αριστερά και τα οποία οικειοποιήθηκε ο ανδρεοπαπανδρεϊκός ποπουλισμός. 

Αυτά τα συνθήματα εμπεριέχουν ιδέες, προτάσεις και, κυρίως, αγώνες τα οποία σήμερα απαξιώνονται από τους άκαπνους των ουζομεζέδων και φυσικά δεν στερούνται πολιτικού προσανατολισμού. Καλό, επομένως, το παραμύθι για την άσπρη ή τη μαύρη γάτα αρκεί να πιάνει το ποντίκι αλλά για να ορίσουμε ποιο είναι το τρωκτικό η απόφαση λαμβάνεται με βάση ιδεολογικά κριτήρια. Άλλα ποντίκια, για παράδειγμα, βλέπει ο Μητσοτάκης άλλα (θα έπρεπε να) βλέπει η Αριστερά... 

Η κατάλυση της δημοκρατίας από τραγωδία απλό ατύχημα...

Αν διαβάσει κάποιος την ιστορία αυτής της χώρας ή, έστω, την ειδησεογραφία από διάφορες μεριές τού πλανήτη μάλλον θα θεωρήσει υπερβολική τη διατύπωση πως η δημοκρατία μας κινδυνεύει, έστω αυτή που έχουμε, η κοινοβουλευτική. Και θα έχει δίκιο αν σκεφτεί πως ακόμα και σήμερα υπάρχουν κράτη όπου οι εκτελέσεις, οι φυλακίσεις, τα βασανιστήρια και οι εκτοπισμοί διαφωνούντων βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Πολλώ δε μάλλον τα προσκόμματα στην ελευθερία έκφρασης ή στην ελευθεροτυπία, τα πιο στοιχειώδη δηλαδή δικαιώματα σε ένα κράτος δικαίου...

Κι όμως, η αντίληψη πως δεν χρειαζόμαστε τους θεσμούς και τα αντίβαρά τους αλλά έναν δυναμικό ηγέτη, ακόμα κι αν είναι αυταρχικός, διαπερνά όλες τις κοινωνικές κατηγορίες, όλες τις ιδεολογικές πλατφόρμες. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα ήταν οι Τραμπ, οι Πούτιν ή οι Ερντογάν αυτού του κόσμου το μέτρο τής ικανοποίησής μας από τον όποιο αρχηγό. Όταν η δημοκρατία εκλαμβάνεται ως συμπλήρωμα της κοινωνικής συνοχής κι όχι ως προϋπόθεσή της τότε το πεδίο μένει ελεύθερο σε κάθε ανελευθερία που πλασάρεται ως νεωτερισμός...

Μην περιμένετε από τους φασίστες να παραδεχθούν ΄ότι είναι φασίστες. Μην περιμένετε, όμως, κι από εκείνους που δείχνουν, με τα λόγια και τα έργα τους, ανοχή στο φασισμό να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν. Γενικώς η ευθύνη είναι η καυτή πατάτα που ο ένας μας πετάει στον άλλο μέχρι όλοι μας να καούμε από τα στραβά μάτια που κάνουμε στους δημοκράτορες και να μετατρέψουμε την κατάλυση της δημοκρατίας από τραγωδία σε απλό ατύχημα. Δίχως ευθύνη, όμως, δεν υπάρχει δημοκρατία και χωρίς δημοκρατία η ελευθερία είναι ένα σάβανο αδειανό...

Δημοκράτορες δίχως στέμμα...

Μπορεί να ευθύνεται ο Π. Ντε Γκρες για τα πολιτικά κι όχι μόνο αμαρτήματα των προγόνων του; Σε καμία περίπτωση, όποιο κριτήριο κι αν λάβουμε υπόψη, τη νομιμότητα δηλαδή και την ηθική. Κι αν μεγάλωσε και ζει στα πλούτη, κάποια από τα οποία ανήκουν στον ελληνικό λαό, δεν έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που τα έχουν απαρνηθεί για να ζήσουν με τρεις κι εξήντα... 

Αν, όμως, ο Γλύξμπουργκ- για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους- επιθυμεί να πολιτευτεί θα όφειλε ο ίδιος να επιστρέψει στο ελληνικό Δημόσιο μέρος τής περιουσίας που διαχειρίζεται. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε μαζί του και πολιτικά...

Όπως κι αν έχει, η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία πράγματι κινδυνεύει αλλά όχι γιατί ο γιος τού νεκρού έκπτωτου βασιλιά έχει αντιληφθεί τον πολιτικό μας χυλό και θέλει να αναμειχθεί κι εκείνος σε αυτόν. Κινδυνεύει κυρίως από τους δημοκράτορες που την έχουν ευτελίσει σε ένα θέατρο μικροκομματικών σκιών που παράγουν κουτσομπολιό αντί για πολιτική, τοξικότητα στη θέση τής αναζήτησης πεδίων σύγκλισης, μικρομεγαλισμούς κι όχι συνθέσεις. Και με αυτόν τον τρόπο μπορεί αύριο μεθαύριο να δούμε τον Κ. Μητσοτάκη να κυβερνά όχι μόνο με τον Αδ. Γεωργιάδη, τον Θ. Πλεύρη και τον Μ. Βορίδη αλλά και με τον Κ. Βελόπουλο και την Αφρ. Λατινοπούλου...

Έτσι κι αλλιώς, στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης δεν είναι ξεπερασμένη μόνο η βασιλεία αλλά και η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Είναι αδιανόητο να ψηφίζουμε μαζικά και ηλεκτρονικά μόνο για το ποιο τραγούδι θα στείλουμε στη Eurovision κι όχι και για τα ζητήματα της καθημερινότητάς μας. Σε ένα πολιτικό τοπίο, άλλωστε, όπου οι ηγέτες είναι ηγετίσκοι είναι προτιμότερο τα λάθη να τα διαπράττει ο λαός κι όχι οι δημαγωγοί...

Ο προοδευτικός μας φασισμός...

Αν γινόταν μια δημοσκόπηση στην Ελλάδα με το ερώτημα "είστε φασίστας" πολύ δύσκολα η καταφατική απάντηση θα συγκέντρωνε διψήφιο ποσοστό. Όπως, άλλωστε, κι ένα γκάλοπ με την ερώτηση "είστε ρατσιστής". 

Ο ορισμός, άλλωστε, που δίνει ο καθένας μας στο φασισμό και στο ρατσισμό μάλλον διαφέρει και σίγουρα μας αθωώνει από οποιοδήποτε πειρασμό μπορεί να έχουμε αισθανθεί να υποκύψουμε σε αυτές τις δύο ιδεοληψίες, οι οποίες μάλιστα στις πολύ ακραίες μορφές τους έχουν αφήσει και πολύ αίμα πίσω τους. Φοβάμαι, ωστόσο, πως κι ανάμεσα στους βαυκαλιζόμενους τους προοδευτικούς κυκλοφορεί ο ιός τού φασισμού και, μάλιστα, σε αυξημένες δόσεις. Μια ματιά στο τι γράφεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ενδεικτικότατη...

Για παράδειγμα, ουκ ολίγοι "απαγορεύουν" να γράφεις στις δικές σου σελίδες το οτιδήποτε είναι αρνητικό για το πολιτικό κόμμα ή το πολιτικό πρόσωπο που υποστηρίζεις. Δεν σου δίνουν το δικαίωμα ούτε καν να εξηγείς τους λόγους για τους οποίους δεν τους υποστηρίζεις. Αν τα λόγια σου είναι θετικά σού επιτρέπουν να γράφεις σεντόνια ολόκληρα, αν όχι και ήσουν μέλος του σου παραχωρούν τη δυνατότητα να αποχωρήσεις σιωπηλά. Μέχρι εκεί αντέχουν τη δημοκρατία...

Φυσικά υπάρχουν και οι μεταμφιεσμένοι όλο το χρόνο κι όχι μόνο στις Απόκριες φασίζοντες που σου επιτρέπουν να γράφεις στις σελίδες σου για όποιο θέμα θέλεις εσύ, όπως άλλωστε κάνουν και οι ίδιοι στις δικές τους, και για όσο θες. Αυτοί είναι οι πιο γενναιόδωροι. Θα σου υποδείξουν "απλώς" να γράφεις αλήθειες. Τις δικές τους αλήθειες βεβαίως οι οποίες αν δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα αλλά στις φαντασιώσεις τους για την πραγματικότητα τόσο το χειρότερο για τις αλήθειες...

Δεν βγάζω την ουρά μου απέξω. Είμαι σίγουρος ότι έχω υποκύψει κι εγώ στο μικρόβιο του φασισμού. Δεν είναι πάντοτε εύκολο να βγαίνουμε από τον εαυτό μας και να παρατηρούμε τις καταστάσεις με το μάτι ενός αντικειμενικού σχολιαστή, ιδίως όταν έχουμε βρεθεί πολύ κοντά στο επίκεντρο. Γι' αυτό θα συνεχίσω να προσπαθώ να κατανοώ το φασισμό από όπου κι αν προέρχεται. Για να είμαι σε θέση να τον τσακίζω σε κάθε ευκαιρία που μου δίνεται... 

  

Δεν φυτρώνουν νάρκισσοι στην άμεση δημοκρατία...

Ο ηγέτης είναι νάρκισσος. Είτε από τη φύση του είτε γιατί αυτό είναι το "job description". Δεν μπορείς να ηγηθείς αν δεν πιστεύεις ότι είσαι καλύτερος από αυτούς που σε ακολουθούν. Ο ναρκισσισμός, συνεπώς, στα κοινοβουλευτικά συστήματα- πολλώ δε μάλλον στα πιο αυταρχικά- είναι προϋπόθεση sine qua non για την επιτυχία. Ο ναρκισσισμός, όμως, στην άμεση δημοκρατία είναι τόσο χρήσιμος όσο και οι ξαπλώστρες τον Γενάρη. Όπως, βεβαίως, κι ο μεσσιανισμός που τον συνοδεύει...

Στις εκλογές τού 2023 καταγράφηκε το παγκόσμιο παράδοξο να ενισχύεται η κυβέρνηση και να καταποντίζεται η αξιωματική αντιπολίτευση. Κι αυτό ήταν φυσικό να προκαλέσει τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που προκάλεσε... 

Έχουν περάσει λιγότερο από τρία χρόνια από τότε, έχουν συμβεί πολλά αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο Κ. Μητσοτάκης, έστω και λαβωμένος, παραμένει ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. 

Μήπως κάτι δεν κάνει καλά η αντιπολίτευση; Μήπως η συνεχής αναζήτηση του μεσσία, είτε αρσενικού είτε θηλυκού γένους, που θα την λυτρώσει δεν ανοίγει το δρόμο για την κοινωνική λύτρωση; Μήπως αντί να αναζητάμε τη σωτηρία μας σε φθαρμένους, εγωπαθείς ή ανεπαρκείς αρχηγούς ήρθε η ώρα για το λαό να κάνει πράξη την αυτοοργάνωσή του χωρίς αυτή να αποτελεί προπέτασμα καπνού για ματαιόδοξους ηγετίσκους που αντέχουν τη δημοκρατία μόνο όταν αυτή τους αποθεώνει;...

Ο λαός θα σώσει το λαό κι όχι εκείνοι που δεν έχουν ιδέα πώς ζει γιατί η δική τους ζωή είναι τελείως διαφορετική. Ο λαός θα σώσει το λαό κι όχι αυτοί που θέλουν ο λαός να προσαρμοστεί σε αυτούς κι όχι το αντίστροφο. Εν τέλει, ο λαός θα αποφασίσει αν θέλει να σωθεί ή να συνεχίσει να περνά από απογοήτευση σε απογοήτευση σαν να μην ξέρει ήδη το τέλος τού δράματος...

 

 

Είτε είσαι κυβερνητική δύναμη είτε φοβάσαι την αύξηση του ορίου εισόδου στη Βουλή...

Προφανώς και το καθεστώς Μητσοτάκη με τα εξαπτέρυγά του δεν σχεδιάζουν αλλαγή τού εκλογικού νόμου γιατί νοιάζονται για το καλό τής δημοκρατίας. Δεν μπορείς, άλλωστε, να ισχυρίζεσαι πως σε ενδιαφέρει η καλύτερη λειτουργία των θεσμών την ίδια ώρα που προχωράς στην επανεγκατάσταση στο Μαξίμου του ανιψιού σου στον οποίο χρέωσες τις παρακολουθήσεις φίλων κι εχθρών για να αποποιηθείς της δικής σου ευθύνης. Οφείλουμε, όμως, παραλλήλως να αναγνωρίσουμε ότι η σημερινή πολυκομματική Βουλή μόνο το σεβασμό στους θεσμούς δεν προκαλεί στην κοινωνική πλειονότητα...

Είναι αλήθεια ότι το καθεστώς έχει καταφέρει να περάσει την προπαγάνδα πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Μπορεί να μην θεωρώ, για παράδειγμα, τον Ν. Ανδρουλάκη χαρισματικό αλλά αδυνατώ να πιστέψω ότι για τη δουλειά τού πρωθυπουργού είναι ικανός μόνο όποιος κάνει οικογενειακές μπίζνες ακόμα και σε βάρος των εθνικών συμφερόντων. Από την άλλη, ωστόσο, ο κατακερματισμός τής αντιπολίτευσης δεν βοηθά στο να ικανοποιηθεί η όλο και διογκούμενη λαϊκή απαίτηση για αλλαγή στο τιμόνι τής εξουσίας...

Σε αυτό το πλαίσιο η αύξηση του ορίου εισόδου στη Βουλή, το οποίο ο Μητσοτάκης επιθυμεί για να συσπειρώσει φυγόκεντρες δεξιές δυνάμεις, μπορεί στο τέλος να αποδειχθεί η θηλιά στο λαιμό του αφού εκ των πραγμάτων θα αναδιατάξει τις δυνάμεις και στα κεντροαριστερά του. Μπορεί κι όχι, αλλά σε καμία περίπτωση η αντιμετώπιση ενός τέτοιου ενδεχομένου δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με φοβικότητα... 

Όσοι, άλλωστε, θα μείνουν εκτός Βουλής αν το όριο φτάσει στο 5% ή και παραπάνω είναι πολύ πιθανό να τους συμβεί το ίδιο ακόμα κι αν παραμείνει στο 3%. Δεν είναι δυνατό, άλλωστε, να αυτοπαρουσιάζεσαι ως κυβερνητική δύναμη και να σε απασχολεί κάτι τέτοιο. Εκτός αν είσαι κατά φαντασία κυβερνητική δύναμη...

 

Βάζουμε τον πήχη στους Σπαρτιάτες για να περνάμε εύκολα από πάνω...

Αν αποκλειστούν οι Σπαρτιάτες στην Ελλάδα, το AfD στη Γερμανία ή η Μ. Λε Πεν στη Γαλλία θα διασωθεί η δημοκρατία στην ευρωπαϊκή ήπειρο; Κι αν ακόμα διασωθεί, αυτό θέλουμε από τη δημοκρατία; Απλώς να διασώζεται κι όχι να εξελίσσεται, να είναι ανάπηρη και καχεκτική κι όχι πραγματική, να εξυπηρετεί κατά βάση τις ελίτ κι όχι την πλειονότητα;...

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι ολοφάνερο ότι έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό της κύκλο. Ναι, να την θάψουμε με τις τιμές που της αξίζει αφού αντικατέστησε την ελέω θεού μοναρχία και φεουδαρχία αλλά εν έτει 2025 είναι κι αυτή πλέον ξεπερασμένη. Όταν στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη αυτοί που ψηφίζουν είναι πολύ λιγότεροι από αυτούς που δεν ψηφίζουν κι ανάμεσα σε εκείνους που κάνουν τον κόπο να πάνε μέχρι την κάλπη αρκετοί ή οι περισσότεροι επιλέγουν ηγέτες τύπου Τραμπ δεν χρειάζονται άλλες αποδείξεις για το παρωχημένο τής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Κατανοώ ότι είναι θολό αυτό που θα την αντικαταστήσει, όπως και το φόβο πως θα είναι κάτι χειρότερο, αλλά ως πότε οι χαμηλές προσδοκίες θα ορίζουν την ποιότητα της ζωής μας;...

Η λαϊκή συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων είναι το μοναδικό ισχυρό ανάχωμα στον αυταρχισμό και στο σκοταδισμό. Μόνο αν οι πολίτες αισθανθούν πως έχουν λόγο σε όσα αποφασίζονται για τη ζωή τους μόνο τότε θα σταματήσουν να θεωρούν άσκοπη τη συμμετοχή τους στις δημοκρατικές διαδικασίες...

Η συμμετοχή, ωστόσο, απαιτεί παιδεία και γνώση, οι οποίες επίσης οφείλουν να κοινωνικοποιηθούν και να μην είναι διαχειρίσιμες αποκλειστικώς από τους ολιγάρχες. Διαφορετικά θα έχουμε μετατρέψει και την άμεση δημοκρατία σε πλυντήριο της οικονομικής εξουσίας... 

Ζητάμε οξυγόνο, μας δίνουν μονοξείδιο του άνθρακα...

Οι κυριακάτικες μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη σε όλη τη χώρα απέδειξαν για μια ακόμα φορά κάτι που γνωρίζουν όσοι δεν τρώνε εύκολα το κουτόχορτο: η δήθεν πολιτική ηγεμονία Μητσοτάκη βασίζεται στο κοινό αίσθημα πως οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα. 

Ακόμα και το 41% του 2023 εξάχθηκε από το μισό εν δυνάμει εκλογικό σώμα, από αυτό που παρόλες τις απογοητεύσεις εξακολουθεί να πηγαίνει στις κάλπες. Εκεί έξω, όμως, υπάρχει μια κοινωνική πλειοψηφία που βράζει αλλά δυσπιστεί και με το δίκιο της απέναντι στους κάθε λογής σωτήρες...

Αντιθέτως, η ελληνική κοινωνία είναι διατεθειμένη να βοηθήσει όσο μπορεί τους γονείς που έχασαν τα παιδιά τους και δεν σιώπησαν μπροστά και στο έγκλημα της συγκάλυψης. Γι' αυτό και είναι κάτι παραπάνω από χυδαία η προσπάθεια ορισμένων πολιτικών τυχοδιωκτών να αποδώσουν μικροκομματικά κίνητρα σε χαροκαμένες οικογένειες... 

Ο λαός είχε δίκιο όταν έβγαινε στους δρόμους κατά τής φτωχοποίησής του την εποχή των μνημονίων κι έχει δίκιο και τώρα. Ποιος, άλλωστε, πολιτικός πλήρωσε για τη χρεοκοπία τής χώρας και τον θάνατο 57 ανθρώπων ώστε η λαϊκή αγανάκτηση να μην χρειαστεί να εκφραστεί και στο πεζοδρόμιο;...

Η δικαιοσύνη και η δημοκρατία είναι αδέρφια δίδυμα. Αν λείπει μία από τις δύο είναι σαν να απουσιάζει και η άλλη. Αν η νομοθετική κι εκτελεστική εξουσία δεν ελέγχονται και δεν τιμωρούνται για τα αδικήματά τους τότε και το πολίτευμα χωλαίνει... 

Δεν περιμένω φυσικά από τη ΝΔ, αλλά κι από τα άλλα δύο συστημικά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ, να προτείνουν με αφορμή τη Συνταγματική Αναθεώρηση ριζοσπαστικά θεσμικά αντίβαρα. Δεν τους παίρνει να το κάνουν κατά το κοινώς λεγόμενο αφού κάτι τέτοιο θα τίναζε το σύστημα που τους ταΐζει στον αέρα. Ποιος καιροσκόπος θα ήθελε κάτι τέτοιο;... 

Είναι η ίδια η δημοκρατία που χρειάζεται Συνταγματική Αναθεώρηση...

Δεν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα κι αλλού μεγαλύτερος εχθρός τής δημοκρατίας από τις αυτοαποκαλούμενες δημοκρατικές δυνάμεις, οι οποίες απαγορεύουν σε δημοκρατικώς εκλεγμένους προέδρους να είναι υποψήφιοι, διορίζουν κυβερνήσεις μειοψηφίας (βλέπε Γαλλία) ή ανατρέπουν εκλογικά αποτελέσματα (βλέπε Ρουμανία). Αν οι δημοκρατικές δυνάμεις ήταν πραγματικά δημοκρατικές ο λαός δεν θα σκεφτόταν ποτέ να επιλέξει τα άκρα. Κι αν ο λαός επιλέγει τα άκρα κι εσύ του αναιρείς την ψήφο του τότε το άκρο είσαι εσύ...

Τα τρία συστημικά κόμματα- ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ- παζαρεύουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας και συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που δεν αφορούν τις ζωές των πολλών. Τι σημασία έχει, για παράδειγμα, ακόμα κι αν βρούμε τον πιο χαρισματικό άνθρωπο για να βάλουμε στο Προεδρικό Μέγαρο αν θα τον έχουμε μόνο για να κόβει κορδέλες, να βγάζει πανηγυρικούς, άντε και να κάνει και καμιά δήλωση για τα εθνικά θέματα; Ακόμα, εξάλλου, κι αν αναθεωρηθεί το άρθρο 16 πόσο θα αλλάξει η πρακτική οι πλούσιοι να έχουν ευκολότερη πρόσβαση στην ποιοτική ανώτατη εκπαίδευση;...

Η δημοκρατία τού 21ου αιώνα δεν μπορεί να είναι ίδια με τη δημοκρατία τού 17ου. Οι θεσμοί της είτε θα προσαρμοστούν στην τέταρτη και στην πέμπτη βιομηχανική επανάσταση είτε η τέταρτη και πέμπτη βιομηχανική επανάσταση θα την καταπιούν αλλά πριν το κάνουν θα μας αφήσουν στο έλεος τεράτων. Τα κοινοβούλια, τα υπουργικά συμβούλια, οι πρωθυπουργοί, οι πρόεδροι, ακόμα και οι βασιλιάδες αν τους γουστάρετε ενδεχομένως να έχουν κάποιο ρόλο και στο μέλλον. 

Αν δεν δοθεί, ωστόσο, ο πρωταρχικός λόγος στο λαό θα μένουμε όμηροι επαγγελματιών πολιτικών που θέλουν το επάγγελμα κλειστό για να βιοπορίζονται οι ίδιοι, κυρίως από το ταμείο τής ολιγαρχίας. Θα είναι, όμως, ένα παιχνίδι αδιάφορο για τους πολλούς, τόσο αδιάφορο που στο τέλος στις εκλογές θα ψηφίζουν μόνο οι αιρετοί τους εαυτούς τους...

  

Η αποστασία από ένα πραξικόπημα λέγεται πράξη αντίστασης...

Δεν είναι παράλογο κάποιος να ισχυριστεί πως οι βουλευτές που έφυγαν από το νεοφασιστικό μόρφωμα δεν δικαιούνται να πάρουν και τις έδρες τους μαζί. Αυτό το επιχείρημα, σε ένα γενικό πλαίσιο, έχει και πολιτική και ηθική βάση. Ο λαός επιλέγει πρωτίστως κόμμα και δευτερευόντως βουλευτές σε ένα εκλογικό σύστημα που δεν δίνει το δικαίωμα να επιλέγεις και υποψήφιους άλλων κομμάτων...

Όσοι δεν ανήκουν σε αυτούς που καθαίρεσαν κι απέκλεισαν έναν δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρο και τους υποστηρικτές του, οι οποίοι πιθανότατα ήταν η πλειοψηφία και γι' αυτό ακριβώς εξοστρακίστηκαν, έχουν το ηθικό πλεονέκτημα να το ισχυρίζονται. Κι αυτό μολονότι σε αυτή την περίπτωση δεν έχασαν κι έφυγαν, αλλά εκδιώχθηκαν γιατί θα νικούσαν. Άλλωστε για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση δεν αποχωρεί μέρος τής νομενκλατούρας, αλλά μαζικώς η βάση... 

Αλίμονο όμως, δεν μπορούν να επικαλούνται τη λαϊκή βούληση του Ιουνίου του 2023 εκείνοι που έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τη λαϊκή βούληση του Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Η δημοκρατία είτε ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις είτε βρίσκεται όμηρος στα χέρια των φασιστών...

Για να μπορείς να παραμένεις σε αυτό το νεοφασιστικό μόρφωμα δύο τινά συμβαίνουν: είτε δεν έχεις πλήρη γνώση τού τι έχει συμβεί είτε έχεις πλήρη εικόνα και συμμετοχή. Ύστερα, μάλιστα, από όσα έχουν δημοσιοποιηθεί μου είναι πολύ δύσκολο να πιστέψω ότι κάποιος δεν ξέρει κι απλώς βγάζει την ουρά του απέξω μέχρι να εξοστρακιστεί από το επόμενο πραξικόπημα που αναπόφευκτα θα συμβεί. Σιγά, άλλωστε, μην επιτρέψουν αυτοί που "έφαγαν" τον Στέφανο Κασσελάκη να τους πάρει το κόμμα ο Π. Πολάκης. Αν και μέχρι τότε θα μιλάμε κυριολεκτικώς για τη διάσπαση του ατόμου...

 

   

Αναρωτιούνται γιατί ο λαός απέχει από το βιασμό της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης...

Μπήκε κάποτε ένας γκρουμ στο δωμάτιο του Τζορτζ Μπεστ και τον είδε στο κρεβάτι με μια καλλονή, άδεια μπουκάλια σαμπάνιας στο πάτωμα και σκορπισμένα χρήματα δεξιά κι αριστερά. Κι όμως αναρωτήθηκε, απευθυνόμενος στον "πέμπτο Μπιτλ", για το τι πήγε στραβά στην ποδοσφαιρική του καριέρα. Λες και δεν είχε μπροστά του όλους τους λόγους τής παρακμής και χρειαζόταν κάποια επεξήγηση... 

Αυτή την ιστορία θυμήθηκα πληροφορούμενος για έρευνα που έγινε για να εντοπιστούν οι αιτίες τής μεγάλης αποχής στις ευρωεκλογές εν μέσω τού αποκλεισμού τού προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τη δυνατότητα επανεκλογής του και της άρσης προστασίας των μαρτύρων για τη Novartis. Όταν οι πολίτες βλέπουν με τα ίδια τους τα μάτια τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη να λειτουργούν α λα καρτ για ποιο λόγο να προσέρχονται μαζικά στις κάλπες; Όταν τα δύο μέτρα και δύο σταθμά είναι ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση στο δημόσιο βίο πώς να αναστραφεί η αυτοεξορία από την ιδιότητα του πολίτη;...

Όλα τα προηγούμενα δεν είναι προσκλητήριο για αποχή από τα κοινά. Αντιθέτως, είναι κάλεσμα για μεγαλύτερη συμμετοχή ώστε εκείνοι που αποκλείουν το λαό από την ενεργοποίησή του στη λήψη των αποφάσεων που αφορούν τη ζωή του να αποκλειστούν με τη δική του ψήφο από την κατάχρηση εξουσίας που ασκούν. Αν εκείνοι που ελέγχουν κομματικούς μηχανισμούς ή τη δικαιοσύνη είναι επίορκοι όσον αφορά τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών και τη διάκριση των εξουσιών καθήκον των υπολοίπων είναι να τους ταράξουμε στη δημοκρατία και στη δικαιοσύνη. Όπως μπορούμε και μπορούμε πολλά. Το έχει αποδείξει η ανθρώπινη ιστορία και θα συνεχίσει να το αποδεικνύει και πολύ σύντομα μάλιστα...

Δεν μπορούν να τους κάνουν όλους πλούσιους, μπορούν όμως να κάνουν τους περισσότερους φτωχούς...

Ο Μ. Βορίδης έχει δίκιο, η κυβέρνηση δεν μπορεί να τους κάνει όλους πλούσιους. Γι' αυτό φαίνεται πως έχει επιλέξει να κάνει τους λίγους πλούσιους πλουσιότερους. Όσον αφορά την κοινωνική πλειονότητα, αυτή μπορεί να αρκεστεί σε επιδόματα μέχρι να φτάσει η νέα χρεοκοπία, όταν και θα αναγκαστεί να φτωχοποιηθεί ραγδαία γιατί όλοι μαζί θα τα έχουμε φάει. Το έχουμε ζήσει και μάλλον θα το ξαναζήσουμε...

Φταίει, όμως, μόνο η αντιπολίτευση για το ότι η κυβέρνηση μας συμπεριφέρεται σαν ιθαγενείς; Όχι βέβαια. Όταν ψηφίζουμε ξανά και ξανά αυτούς που μας χρεοκόπησαν, μας έκαναν πρωταθλητές σε νεκρούς στην πανδημία κι ακρίβειας, που έχουν κάνει απαγορευτικό το να νοικιάζεις σε μεγάλη πόλη, να πίνεις καφέ έξω ή να κάνεις ταξίδι σε νησί δεν μας φταίνε μόνο αυτοί που δεν ασκούν σκληρή αντιπολίτευση. Ας μην έκαναν και καθόλου. Δεν επιλέγεις τον βασανιστή σου γιατί ο απελευθερωτής σου μπορεί να σου φαίνεται λίγος...

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ιδίως η αξιωματική, δεν πρέπει να σοβαρευτούν κι αυτό να γίνει άμεσα. Η εξουσιοδότηση, ωστόσο, της σωτηρίας σου σε άλλον είναι το ακριβώς αντίθετο της δημοκρατίας. Κι όσο ταυτίζεις τη σωτηρία σου με την εξουσιοδότηση τόσο και θα απομακρύνεσαι από αυτή... 

 

Ορφανός και πατροκτόνος...

Προφανώς δεν είναι πλέον όλοι οι ολιγάρχες ευχαριστημένοι με το καθεστώς Μητσοτάκη. Εδώ και καιρό είχα γράψει πως δεν θα είναι πάντοτε όλοι οι χορηγοί του ευχαριστημένοι μαζί του αφού οι πλούσιοι ενδιαφέρονται να γίνονται πλουσιότεροι κι όχι ΄"απλώς" να παραμένουν πλούσιοι. Και είχα γράψει, επίσης, πως μόνο όταν ξεσπάσει ένας πόλεμος διαπλεκόμενων θα μάθουμε την αλήθεια. Ενδεχομένως σε αυτό το σημείο να βρισκόμαστε σήμερα. Ενδεχομένως...

Το να ακούς τον πρωθυπουργό και τους υπό παρακολούθηση από τον ίδιο υπουργούς του να κλαυθμηρίζουν πως τους πολεμούν τα συμφέροντα μοιάζει με εκείνον που σκότωσε τους γονείς του, αλλά ζητά επιείκεια από το δικαστήριο γιατί έμεινε ορφανός. Αν κάποιος σε αυτήν τη χώρα δεν δικαιούται να μιλά για διαφθορά, νεποτισμό, διαπλοκή αυτός είναι ο Κ. Μητσοτάκης. Αν δεν υπήρχαν, ο ίδιος θα ήταν περιπτεράς, στην καλύτερη περίπτωση...

Είναι ωφέλιμο για τον τόπο να καθορίζουν τις πολιτικές εξελίξεις οι ολιγάρχες του; Φυσικά κι όχι. Ο λαός είχε, όμως, την ευκαιρία σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις να ανατρέψει αυτούς που τον παρακολουθούν, διαθέτουν τα προσωπικά του δεδομένα και τον χειραγωγούν, αλλά προτίμησε το παραμύθι πως τα επιδόματα θα είναι παντοτινά, αδιαφορώντας για το ότι παντοτινά είναι μόνο οι φόροι, ο θάνατος και τα υπερκέρδη των λίγων. Γι' αυτό κι έχω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη πως θα κάνουν τη δουλειά οι μαριονετίστες από το λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο. Η δημοκρατία ηττήθηκε έτσι κι αλλιώς το 2023 από τα fuel και market pass... 

 

Η δημοκρατία ευγνωμονούσα για τα σώβρακα του Κασσελάκη...

Με ρωτάνε αρκετοί γιατί πρέπει να βλέπουμε βιντεάκια με το πώς διπλώνει τα σώβρακά του ο Στέφανος Κασσελάκης. Κατ' αρχάς ουδείς υποχρεώνει κανέναν να τα παρακολουθεί. Το ότι ακριβώς τα παρακολουθούν και σοβαροί άνθρωποι είναι η καλύτερη απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Αν, εξάλλου, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν απευθυνθεί και σε αυτούς που ασχολούνται ελάχιστα ή καθόλου με την πολιτική αύριο μεθαύριο θα αναρωτιόμαστε γιατί μας κυβερνά ο Κ. Μητσοτάκης με αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον Κ. Βελόπουλο...

Δεν είμαι αντίθετος στο να γίνει η ψήφος υποχρεωτική με κυρώσεις, διοικητικές ή και χρηματικές. Αν αναγνωρίζουμε ότι δεν είναι απλώς δικαίωμα αλλά και υποχρέωση, ο πολίτης που δεν εμφανίζεται στην κάλπη κι όχι για λόγους ανωτέρας βίας δεν θα έπρεπε να απολαμβάνει μόνο τα προνόμια της δημοκρατίας αλλά να υφίσταται και τις υποχρεώσεις της. Ας εμφανίζεται, συνεπώς, κι ας ψηφίζει άκυρο ή λευκό. Να εμφανίζεται όμως, ιδίως αν θέλει από την επόμενη ημέρα να ασκεί κριτική σε όσους τον κυβερνούν κι όχι χωρίς τη βάσανο ανάληψης της ελάχιστης ευθύνης από την πλευρά του...

Από τη στιγμή, επομένως, που η ψήφος δεν είναι στην πράξη υποχρεωτική κάθε πολιτικό κόμμα και κάθε πολιτικός αρχηγός οφείλουν να κάνουν ό,τι μπορούν για να πείθουν τους πολίτες να προσέρχονται και να τους ψηφίζουν. Εκτός αν κάποιοι βολεύονται με την αποχή. Κι αν αυτό είναι πιο πιθανό να γίνει μέσω ενός πρωινάδικου κι όχι μιας πανεπιστημιακής συζήτησης για τον διαλεκτικό υλισμό ας γίνει μέσω του πρωινάδικου. Κι αν, εν προκειμένω, ο Κασσελάκης κατορθώσει να φέρει περισσότερο κόσμο στις κάλπες, είτε ψηφίσουν είτε όχι ΣΥΡΙΖΑ, η δημοκρατία- έστω αυτή η κουτσή κι αναχρονιστική κοινοβουλευτική- θα πρέπει να τον ευγνωμονεί...  

  

 

Οι νέοι με τα στυλωμένα πόδια που τους έλεγαν ληστές...

Οι νέοι δεν έχουν πάντοτε δίκιο κι όταν έχουν δεν το διεκδικούν πάντοτε με ορθό τρόπο αφού το θερμό αίμα δεν είναι κάθε φορά ο καλύτερος αξιολογητής. Οι νέοι, όμως, επίσης δεν έχουν απλώς δικαίωμα, έχουν υποχρέωση να διεκδικούν με δυναμισμό ό,τι θεωρούν δίκαιο. Θα ήταν, άλλωστε, θλιβερό να είχαμε μια νεολαία που κάθεται στα αβγά της σαν να ήταν πρόωροι συμβιβασμένοι μεσήλικες...

Οι φοιτητές τού 2024 μπορούν να αισθάνονται και τυχεροί που η σημερινή εξουσία τούς παρομοιάζει με ληστές και τους ξυλοφορτώνει. Πριν 50 χρόνια θα τους αποκαλούσε αλήτες και θα τους πυροβολούσε στο ψαχνό.  Είναι, λογικό, άλλωστε, ο Κ. Μητσοτάκης να τους δαιμονοποιεί, όπως κάνει με οποιονδήποτε προκαλεί έστω κι ένα μικρό σπάσιμο στο τείχος τής ομερτά που έχει στήσει στη χώρα και για το οποίο κάθε ημέρα σχεδόν εισπράττουμε κι από μία καταδίκη από διεθνείς οργανισμούς...

Τι απαιτούν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο οι φοιτητές, οι καθηγητές κι όποιος πιστεύει ότι η παιδεία πρέπει να είναι ένα δημόσιο, μη εμπορεύσιμο αγαθό; Πολύ καλύτερη χρηματοδότηση των ΑΕΙ. Τι απαντά σε αυτό η κυβέρνηση; Βαφτίζει το ΙΕΚ Φούφουτος πανεπιστήμιο, παραβιάζοντας μάλιστα και το Σύνταγμα. Συνεπώς, στη συγκεκριμένη περίπτωση οι νέοι και δίκιο έχουν και το διεκδικούν με το σωστό τρόπο και θα νικήσουν. Για το καλό και της δημοκρατίας μας...