Game changer μόνο η συμμετοχή...

Ο Κ. Μητσοτάκης κέρδισε τις εκλογές τού 2023 με το πρώτο εξάμηνο του 2015 και μάλλον θέλει να κερδίσει και τις επόμενες με τον ίδιο τρόπο. Όσο κυνικό, όμως, κι αν είναι αυτό, όσο άδικο αν λάβουμε υπόψη πως δεν ήταν ο Αλ. Τσίπρας που χρεοκόπησε τη χώρα αλλά εκείνος που την έβγαλε από τα μνημόνια, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα πως ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία βοηθά, χάρη στην ακόρεστη δίψα του για εξουσία, στο να συσπειρώνει τους ψηφοφόρους τής ΝΔ που τον βλέπουν σαν μπαμπούλα. Γι' αυτό κι ο Κυριάκος αδημονεί περισσότερο κι από τους βουλευτές και τα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ να ανακοινώσει το κόμμα του ο Αλέξης...

Την ίδια ώρα, το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να ξεκολλήσει τη βελόνα κι όχι μόνο γιατί έχει για πρόεδρο μια συμπλεγματική μετριότητα που δεν μπορεί να συγκινήσει ούτε την Μάρθα Βούρτση. Από το πάλαι ποτέ Κίνημα του Ανδρ. Παπανδρέου αλλά και του Κ. Σημίτη έχει απομείνει μία συνομοσπονδία ασπόνδυλων βαρόνων χωρίς σαφή ιδεολογία και πολιτικό προσανατολισμό παρά μόνο αυτόν που οδηγεί ξανά σε μια καρέκλα εξουσίας μετά από 11 χρόνια ξηρασίας. Όσο, άλλωστε, ο Μητσοτάκης θα κρατά μαντρωμένους τους κεντρώους ψηφοφόρους κυβερνώντας με τα ορφανά τού Σημίτη το ΠΑΣΟΚ θα δίνει μάχες πολιτικής επιβίωσης κι όχι πρωτιάς...

Μόνο η μεγάλη συμμετοχή στις επόμενες εκλογές μπορεί να ανατρέψει τα προγνωστικά και να βάλει στα σκοινιά το καθεστώς Μητσοτάκη. Σε μία τέτοια περίπτωση, πάντως, δύσκολα θα βγουν ωφελημένα κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ ή το κόμμα Τσίπρα τα οποία έχουν χτιστεί ή χτίζονται πάνω στη θεσμικότητα... 

Η μαζικότητα θα σημαίνει αντισυστημικότητα και η αντισυστημικότητα μαύρο στο σημερινό κομματικό σύστημα. Ακούγεται καλό, αλλά από την αντισυστημικότητα αντλούν ψηφαλάκια και η ακροδεξιά και λοιποί πολιτικοί φελλοί κι όταν ανοίγεις το κουτί τής Πανδώρας δεν ξέρεις τι θα σου πεταχτεί... 

 

Προπαγάνδα που κερδίζει δεν αλλάζει...

Λένε πως ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει αλλά αυτό μπορεί να ισχύει και με τις προεκλογικές στρατηγικές. Ένας από τους σοβαρότερους λόγους για τους οποίους ο Κ. Μητσοτάκης σάρωσε το 2023 ήταν και τα δισ. ευρώ που μοίρασε σε στοχευμένες κοινωνικές ομάδες από τα λεφτά τής ΕΕ για την πανδημία. Όταν λαμβάνεις χρήματα χωρίς να τα έχεις δουλέψει είναι λογικό να αισθάνεσαι υπόχρεος στον δωρητή σου και να του χαρίζεις την ψήφο σου. Ειδικά όταν βολεύεσαι στο ρόλο τού πελάτη κι όχι του πολίτη...

Το ίδιο ετοιμάζεται να κάνει ο πρωθυπουργός και σήμερα, ξεκινώντας από το fuel pass. Αντί να μειώσει Ειδικό Φόρο Καυσίμων και ΦΠΑ, όπως συμβαίνει σε άλλα κράτη- μέλη τής Ένωσης, αντί να βάλει πλαφόν στον τζίρο των διυλιστηρίων, δηλαδή στις οικογένειες Βαρδινογιάννη και Λάτση, κι αντί να κυνηγήσει την αισχροκέρδεια μοιράζει ένα επίδομα το οποίο είναι το μισό από τα μηνιαία κρατικά έσοδα από τον ειδικό φόρο. Φυσικά ό,τι εξοικονομούμε καλό είναι, μόνο που αν δεν θέλουμε να πεινάσουμε ξανά είναι προτιμότερο να μάθουμε να ψαρεύουμε από το να μας δίνουν τα λέπια τού ψαριού και να αισθανόμαστε ευγνώμονες για τη γενναιοδωρία τους. Ιδίως σε πολεμικούς καιρούς, άλλωστε, τα επιδόματα είναι τα καλύτερα ναρκωτικά συνειδήσεων...

Η κυβέρνηση έχει εξασφαλίσει ένα πολύ γερό κομπόδεμα από τα ματωμένα υπερπλεονάσματα, το οποίο φυσικά και θα το εργαλειοποιήσει μέχρι τις κάλπες. Δεν έχει καμία σημασία αν από τη μία τσέπη μάς παίρνει δέκα. Αρκεί από την άλλη να μας βάζει δύο. Καμία αλήθεια δεν μπορεί να νικήσει ένα πολύ καλό επικοινωνιακό αμπαλάζ τής Ομάδας Αλήθειας και κανένα ψέμα δεν είναι ικανό να μην εκστομιστεί από τους κατ' επάγγελμα υπηρέτες του...

 

Όποιος αφήνει κενό δεν μπορεί να το καλύψει...

"Ο λαός μάς θέλει ενωμένους. Αν ενωθούμε θα νικήσουμε". Αυτό είναι το μότο όσων πιστεύουν ή όσων θέλουν να μας πείσουν ότι πιστεύουν στις ψευδαισθήσεις. Αν ίσχυε, όμως, κάτι τέτοιο γιατί δεν κέρδισαν το 2023, όταν ήταν ενωμένοι; 

Να θυμίσω πως ακόμα κι αν είχαν κατεβεί τότε μαζί ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ πάλι αυτοδύναμος θα έβγαινε ο Κ. Μητσοτάκης. Αλλού, επομένως, εντοπίζεται το πρόβλημα και το ότι η λύση του θα έρθει από τους Μανωλιούς που απλώς έβαλαν αλλιώς τα ρούχα τους, έχουν αλλάξει κι ωριμάσει μάλλον είναι επιχείρημα που απευθύνεται σε λωτοφάγους...

Αν το πρόβλημα, για παράδειγμα, του Αλ. Τσίπρα ήταν ο Ευκλ. Τσακαλώτος και οι άλλες τάσεις τότε γιατί τους έκανε όλα τα χατίρια; Και γιατί να πιστέψουμε ότι ένας ακραίος ισορροπιστής όπως ο ίδιος, που κράτησε μάλιστα δίπλα του τους περισσότερους από όσους τον χαντάκωσαν, έχει καταλάβει τα λάθη του κι αυτά θα αποφευχθούν μόνο και μόνο γιατί δεν θα κάνει κόμμα λενινιστικού τύπου αλλά ψηφοδέλτιο με 450 υποψήφιους κι ένα πρόγραμμα το οποίο θα έχουν εγκρίνει όλοι οι χορηγοί του; Ο χαρακτήρας είναι μοίρα κι εν προκειμένω τραγική...

Η μεγαλύτερη ευθύνη για το ότι η προοδευτική παράταξη πηγαίνει με το κεφάλι σκυφτό για καρπαζιά και στις επόμενες εκλογές ανήκει στον Τσίπρα. Την ανάγκασε να απολογείται ακόμα και για αντιδημοκρατικές συμπεριφορές στο βαθύ κράτος τής δεξιάς που από τον χαφιέ τής γειτονιάς πέρασε στο Predator με την ίδια ευκολία που ο Αλέξης πέταξε το αμπέχονο για να βάλει το tailor made κοστουμάκι... 

Αλίμονο, όμως, ουδείς από όσους συναποτελούν σήμερα την προοδευτική παράταξη δεν είναι άμοιρος ευθυνών για το κατάντημά της, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο. Γι' αυτό και κανείς τους δεν είναι κατάλληλος για να ηγηθεί. Η φύση, πάντως, απεχθάνεται τα κενά κι αυτά κάποια στιγμή θα καλυφθούν. Όχι, πάντως, από εκείνους που έχουν ήδη αποτύχει να τα καλύψουν... 

  

 

Το πρωτάθλημα των δευτερότριτων...

Μπορεί ο Αλ. Τσίπρας να ξαναγίνει πρωθυπουργός; Ναι, μπορεί, αν όχι μετά τον επόμενο εκλογικό κύκλο ίσως στο μεθεπόμενο. Είναι τόσο ρευστό το πολιτικό σκηνικό ώστε ο καθένας έχει το δικαίωμα στην ελπίδα και στο όνειρο. 

Μιλώντας, ωστόσο, με τους ποδοσφαιρικούς όρους που αρέσουν στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία, το αν θα κερδίσει το πρωτάθλημα δεν εξαρτάται τόσο πολύ από τις νίκες τής δικής του ομάδας όσο από τις ήττες των αντιπάλων του. Θα έχει, δηλαδή, ελπίδες μόνο αν η Μαρία Καρυστιανού καταρρεύσει υπό το βάρος προσδοκιών που ενδεχομένως η ίδια να μην είναι σε θέση να σηκώσει κι αν το ΠΑΣΟΚ συγκυβερνήσει με τη ΝΔ ή δεν αλλάξει αρχηγό. Αν δεν συμβούν αυτά τότε ο Αλέξης μάλλον δεν θα χρειαστεί να μετακινηθεί από την Κυψέλη και το Σούνιο...

Οι εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη και στην Κοζάνη διοργανώθηκαν από συριζαίους- πρώην και νυν- και τις παρακολούθησαν συριζαίοι- πρώην και νυν- κι αυτό δείχνει τα όρια της σημερινής απήχησης Τσίπρα που δεν ξεπερνά στην πραγματικότητα το μισό από το ποσοστό που είχε λάβει ο ΣΥΡΙΖΑ το 2023. Δεν έχει καταφέρει ούτε να αντισταθμίσει τις απώλειες προ τριετίας ψηφοφόρων του με νέους κι αυτό φαίνεται κι από το ότι ψωνίζει στελέχη τού ΠΑΣΟΚ από το σωρό για να φανεί πως το εγχείρημά του ενώνει την προοδευτική παράταξη. Και μόνο το ότι η συζήτηση εξακολουθεί να περιστρέφεται γύρω από το αν ο Τσίπρας θα απορροφήσει το ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα ή κάποια στελέχη του μαρτυρά και την αποτυχία τού rebranding...

Όπως κι αν έχει, η πικρή αλήθεια είναι ότι ύστερα από τρία χρόνια μεγάλων αναταράξεων που τραυμάτισαν, μάλλον ανεπανόρθωτα, και το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς επιστρέφουμε στο 2023, υπό πολύ χειρότερους όρους όμως για την προοδευτική παράταξη, η οποία στη συνείδηση της κοινωνικής πλειοψηφίας είναι τόσο τοξική όσο και οι βόμβες που πέφτουν στη Μέση Ανατολή. Φθαρμένες, μέτριες και υπερφίαλες ηγεσίες, μη ανανεωμένο στελεχιακό δυναμικό και μια ζαλισμένη βάση που τρέχει εδώ κι εκεί σαν ακέφαλα κοτόπουλα. Η ιδεολογική ηγεμονία τής Αριστεράς έχει πεθάνει αλλά οι δολοφόνοι της συνεχίζουν να την διοικούν... 

 

Δεν φυτρώνουν νάρκισσοι στην άμεση δημοκρατία...

Ο ηγέτης είναι νάρκισσος. Είτε από τη φύση του είτε γιατί αυτό είναι το "job description". Δεν μπορείς να ηγηθείς αν δεν πιστεύεις ότι είσαι καλύτερος από αυτούς που σε ακολουθούν. Ο ναρκισσισμός, συνεπώς, στα κοινοβουλευτικά συστήματα- πολλώ δε μάλλον στα πιο αυταρχικά- είναι προϋπόθεση sine qua non για την επιτυχία. Ο ναρκισσισμός, όμως, στην άμεση δημοκρατία είναι τόσο χρήσιμος όσο και οι ξαπλώστρες τον Γενάρη. Όπως, βεβαίως, κι ο μεσσιανισμός που τον συνοδεύει...

Στις εκλογές τού 2023 καταγράφηκε το παγκόσμιο παράδοξο να ενισχύεται η κυβέρνηση και να καταποντίζεται η αξιωματική αντιπολίτευση. Κι αυτό ήταν φυσικό να προκαλέσει τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που προκάλεσε... 

Έχουν περάσει λιγότερο από τρία χρόνια από τότε, έχουν συμβεί πολλά αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο Κ. Μητσοτάκης, έστω και λαβωμένος, παραμένει ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. 

Μήπως κάτι δεν κάνει καλά η αντιπολίτευση; Μήπως η συνεχής αναζήτηση του μεσσία, είτε αρσενικού είτε θηλυκού γένους, που θα την λυτρώσει δεν ανοίγει το δρόμο για την κοινωνική λύτρωση; Μήπως αντί να αναζητάμε τη σωτηρία μας σε φθαρμένους, εγωπαθείς ή ανεπαρκείς αρχηγούς ήρθε η ώρα για το λαό να κάνει πράξη την αυτοοργάνωσή του χωρίς αυτή να αποτελεί προπέτασμα καπνού για ματαιόδοξους ηγετίσκους που αντέχουν τη δημοκρατία μόνο όταν αυτή τους αποθεώνει;...

Ο λαός θα σώσει το λαό κι όχι εκείνοι που δεν έχουν ιδέα πώς ζει γιατί η δική τους ζωή είναι τελείως διαφορετική. Ο λαός θα σώσει το λαό κι όχι αυτοί που θέλουν ο λαός να προσαρμοστεί σε αυτούς κι όχι το αντίστροφο. Εν τέλει, ο λαός θα αποφασίσει αν θέλει να σωθεί ή να συνεχίσει να περνά από απογοήτευση σε απογοήτευση σαν να μην ξέρει ήδη το τέλος τού δράματος...

 

 

Δεν μπορεί, κάτι θα ξέρει...

Με τον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία δεν ξέρεις ποια αντίφασή του να επισημάνεις πρώτη. Και στη Θεσσαλονίκη, για παράδειγμα, παρουσίασε την κυβέρνησή του ως την καλύτερη αλλά αυτούς με τους οποίους κυβέρνησε ανίκανους. Στο ΣΥΡΙΖΑ, επίσης, άνοιξε το δρόμο για την εκλογή και στη συνέχεια τον εξοστρακισμό Κασσελάκη και την εκλογή Φάμελλου- έγινε, δηλαδή, ό,τι ήθελε εκείνος- αλλά ο ίδιος δεν έχει καμία σχέση με τη διάλυση της αξιωματικής αντιπολίτευσης της χώρας. Και ύστερα αναρωτιέται γιατί ο κόσμος λέει πως κούρασε...

Όπως κι αν έχει, στην Κουμουνδούρου τώρα αρχίζουν να συνειδητοποιούν πόσο λανθασμένη ήταν η αρχική τους αντιμετώπιση απέναντι στο κόμμα Τσίπρα, με τον Σωκράτη που αργοπίνει το κώνειο να ετοιμάζει πιο επιθετική στρατηγική απέναντι στον πρώην αρχηγό του και τον αψύ κρητικό να θέλει να πάρει το τιμόνι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Στο σπίτι, άλλωστε, των πραξικοπηματιών ένα πραξικόπημα παραπάνω μπορεί να ονομαστεί και βελούδινη μετάβαση στο όνομα της πολιτικής διάσωσης. Σκέφτονται, μάλιστα, μιας κι ο Αλέξης έγινε κεντρώος να παίξουν το χαρτί τής Αριστεράς που φρόντισαν να ποδοπατήσουν τα προηγούμενα χρόνια...

Με όποιον συνδυασμό, ωστόσο, και να κατεβεί ο ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές, αν κατεβεί, πολύ δύσκολα θα βρει μια θέση στη Βουλή. Υπάρχουν, άλλωστε, άλλες δυνάμεις που μπορούν να παίξουν πιο έντιμα το χαρτί τής ριζοσπαστικής Αριστεράς, όπως το ΜέΡΑ 25. Το πώς, βεβαίως, η αξιωματική αντιπολίτευση του 2023 θα γίνει εξωκοινοβουλευτική Αριστερά μέσα σε μια τετραετία καλό είναι να μας το απαντήσει κάποια στιγμή ο σύντροφος Αλέξης. Δεν μπορεί, κάτι θα ξέρει...  

 

Η αποστασία από ένα πραξικόπημα λέγεται πράξη αντίστασης...

Δεν είναι παράλογο κάποιος να ισχυριστεί πως οι βουλευτές που έφυγαν από το νεοφασιστικό μόρφωμα δεν δικαιούνται να πάρουν και τις έδρες τους μαζί. Αυτό το επιχείρημα, σε ένα γενικό πλαίσιο, έχει και πολιτική και ηθική βάση. Ο λαός επιλέγει πρωτίστως κόμμα και δευτερευόντως βουλευτές σε ένα εκλογικό σύστημα που δεν δίνει το δικαίωμα να επιλέγεις και υποψήφιους άλλων κομμάτων...

Όσοι δεν ανήκουν σε αυτούς που καθαίρεσαν κι απέκλεισαν έναν δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρο και τους υποστηρικτές του, οι οποίοι πιθανότατα ήταν η πλειοψηφία και γι' αυτό ακριβώς εξοστρακίστηκαν, έχουν το ηθικό πλεονέκτημα να το ισχυρίζονται. Κι αυτό μολονότι σε αυτή την περίπτωση δεν έχασαν κι έφυγαν, αλλά εκδιώχθηκαν γιατί θα νικούσαν. Άλλωστε για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση δεν αποχωρεί μέρος τής νομενκλατούρας, αλλά μαζικώς η βάση... 

Αλίμονο όμως, δεν μπορούν να επικαλούνται τη λαϊκή βούληση του Ιουνίου του 2023 εκείνοι που έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τη λαϊκή βούληση του Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Η δημοκρατία είτε ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις είτε βρίσκεται όμηρος στα χέρια των φασιστών...

Για να μπορείς να παραμένεις σε αυτό το νεοφασιστικό μόρφωμα δύο τινά συμβαίνουν: είτε δεν έχεις πλήρη γνώση τού τι έχει συμβεί είτε έχεις πλήρη εικόνα και συμμετοχή. Ύστερα, μάλιστα, από όσα έχουν δημοσιοποιηθεί μου είναι πολύ δύσκολο να πιστέψω ότι κάποιος δεν ξέρει κι απλώς βγάζει την ουρά του απέξω μέχρι να εξοστρακιστεί από το επόμενο πραξικόπημα που αναπόφευκτα θα συμβεί. Σιγά, άλλωστε, μην επιτρέψουν αυτοί που "έφαγαν" τον Στέφανο Κασσελάκη να τους πάρει το κόμμα ο Π. Πολάκης. Αν και μέχρι τότε θα μιλάμε κυριολεκτικώς για τη διάσπαση του ατόμου...

 

   

Όχι Αλέξη μου, δεν ήταν αυτά τα λάθη σου...

Το να παραδέχεται ένας ηγέτης τα λάθη του δεν είναι ντροπιαστικό. Είναι γενναίο κι αν μη τι άλλο δείχνει πως δεν έχει χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα. Ούτε μπορώ να κάνω δίκη προθέσεων για να ισχυριστώ δημοσίως πως τα παραδεχθέντα λάθη είναι αυτά που του υπαγορεύτηκαν από εκείνους που τον πολέμησαν επί χρόνια και τώρα τον χρησιμοποιούν ως χρήσιμο ηλίθιο γιατί φοβούνται τον διάδοχό του. Μπορώ, όμως, να ασκήσω κριτική και να ισχυριστώ πως δεν ήταν αυτά που παραδέχθηκες τα λάθη σου Αλέξη μου...

Φυσικά κι έγιναν λάθη τακτικής στα ζητήματα της Novartis και των τηλεοπτικών αδειών. Χρειάζονταν λεπτότεροι χειρισμοί. Από αυτό το σημείο, ωστόσο, μέχρι του να απολογείται ο πρώην πρωθυπουργός και για τους αδιευκρίνιστους ή εκείνους που τους δάνειζε πεντακοσάευρα η πεθερά τους ή για τους καναλάρχες που δεν είχαν πληρώσει ούτε ευρώ για 25 χρόνια η απόσταση είναι χαώδης. Κι αν μη τι άλλο, ο Τσίπρας αν έψαχνε mea culpa για να επιστρέψει στην πολιτική σκηνή θα μπορούσε να βρει πολλά, ιδίως για το χρονικό διάστημα 2019- 2023...

Ο ΣΥΡΙΖΑ συνετρίβη το Μάιο και τον Ιούνιο του 2023. Υπέστη τη μεγαλύτερη ήττα που έχει ποτέ υποστεί αξιωματική αντιπολίτευση. Πότε σκοπεύει να μας μιλήσει ο Αλέξης για τους λόγους που πιστεύει ο ίδιος ότι οδήγησαν σε αυτήν την ξεφτίλα; Κι αφού δεν μιλά στα συνέδρια του κόμματός του, να περιμένουν κάποια άλλη διαπλεκόμενη εκδήλωση όλοι εκείνοι που τον πίστεψαν και τον ψήφισαν όλα αυτά τα χρόνια και τώρα αισθάνονται προδομένοι;... 

  

 

Καλώς ήρθατε στο 1974 και στο 1989...

"Ο Μητσοτάκης θα κυβερνά για πάντα. Δεν υπάρχει αντιπολίτευση, ελέγχει τα ΜΜΕ, μοιράζει φιλοδωρήματα στο πόπολο". Κάπως έτσι μπαίνει το 2024 στη σκέψη πολλών. Κάπως έτσι έμπαινε, όμως, και το 1974 στην Ελλάδα ή το 1989 στα κράτη τού ανύπαρκτου σοσιαλισμού. Κι αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι ολοκληρωτικό καθεστώς (;), αυτό δεν σημαίνει πως δεν υποφέρει από την αλαζονεία τους ή πως δεν είναι πολύ περισσότερο εύθραυστη από όσο πιστεύουν πολλοί...

Φυσικά για να πέσει ένα καθεστώς δεν αρκεί η αισιοδοξία τής βούλησης. Χρειάζονται σχέδιο και δουλειά, πολλή δουλειά κι ενότητα εκείνων που πραγματικά είναι αντίπαλοί του κι όχι βολικά εξαπτέρυγα ή χρήσιμοι ηλίθιοι. Και ούτε οι ευρωεκλογές είναι το τελικό ορόσημο. Μπορεί το μεγαλύτερο ποσοστό τής νομοθεσίας που ψηφίζει η Βουλή να είναι ευρωπαϊκή, αλλά δεν αλλάζουν οι κυβερνήσεις με τις ευρωεκλογές. Στέλνουν μηνύματα, ωστόσο το ταμείο γίνεται στις βουλευτικές εκλογές...

Τώρα που ο κουρνιαχτός των αποστατών έχει κατακαθίσει και το πραγματικό τους μπόι δεν είναι μεγαλύτερο από αυτό που τους δίνουν οι δημοσκοπήσεις- μάλλον μικρότερο- ανοίγει ο δρόμος για την άνοδο ενός κόμματος που κόντεψε να καταρρεύσει το 2023 αλλά είναι εδώ και με έναν αρχηγό που κάθε ημέρα θα γίνεται και καλύτερος. Το μεγαλύτερο ατού, άλλωστε, του Στέφανου Κασσελάκη είναι πως τον υποτιμούν κι αυτό θα κάνει την τελική του επικράτηση ακόμα πιο εντυπωσιακή. Αρκεί να βρει και το κατάλληλο supporting cast, πέρα βεβαίως από ένα κυβερνητικό πρόγραμμα που θα εκκινεί από την κοινωνική δικαιοσύνη και στο οποίο θα βρίσκει αναφορές κάθε πτυχή τής κοινωνικής πλειονότητας... 

 

Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν φέρνουν τις ταξικές ανισότητες, τις επιβεβαιώνουν...

Οι ταξικές ανισότητες και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι υπαρκτές και τώρα που δεν έχουν ανοίξει ακόμα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Οι πλούσιοι γόνοι σπουδάζουν στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου όπου κάνουν διεθνείς γνωριμίες ζωής. Σιγά, επομένως, μην φοιτήσουν σε κάποιο παράρτημα ξένου πανεπιστήμιου εν Ελλάδι. Αυτό, όπως και το κάθε ΙΕΚ Φούφουτος που θα βαφτιστεί ΑΕΙ, θα είναι για τη μικρομεσαία πλέμπα που εξαιτίας και της ελάχιστης βάσης εισαγωγής της κυβέρνησης Μητσοτάκη θα οδηγηθεί στα ιδιωτικά πανεπιστήμια της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία έχει ήδη εξισώσει τα επαγγελματικά δικαιώματα του απόφοιτου δημόσιου πανεπιστήμιου και του απόφοιτου του ΙΕΚ Φούφουτου...

Αν η οποιαδήποτε κυβέρνηση έδινε προτεραιότητα στη δημόσια παιδεία, από το νηπιαγωγείο ως το πανεπιστήμιο, η συζήτηση για την ιδιωτική εκπαίδευση θα ήταν άνευ σημασίας, ένα καπρίτσιο για λίγους. Το ότι, όμως, η δημόσια παιδεία είναι το διαχρονικό αποπαίδι τού κρατικού προϋπολογισμού ανοίγει το δρόμο στην ιδεολογικοποίηση μιας συζήτησης που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρει πολλούς. Κι όταν μια κυβέρνηση δίνει προτεραιότητα στο ιδιωτικό πανεπιστήμιο από το δημόσιο στην ουσία δηλώνει τη δική της ανεπάρκεια να δώσει λύσεις, πέρα φυσικά από το ότι γεννά ζητήματα εξάρτησης από εκείνους που μια χαρά βολεύονται με την αναπαραγωγή των ταξικών ανισοτήτων...

Όσοι, εξάλλου, πιστεύουν μοιρολατρικά ότι το 2024 θα είναι καλύτερο από το 2023 γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς οφείλουν να εργαστούν σκληρά, πολύ σκληρά για να το πετύχουν. Με αυτοκριτική, αλλά και με προτάσεις, με όραμα αλλά και με πρακτικές λύσεις θα καταφέρουμε να μετατρέψουμε το πιο βαθύ σκοτάδι σε προοπτική αλλαγής. Κι αν όσοι αυτοαποκαλούμαστε προοδευτικοί δεν ενωθούμε, υποτασσόμενοι σε έναν ανούσιο εμφύλιο, θα απολογούμαστε στις γενιές που θα μας ακολουθήσουν για το ότι επιτρέψαμε την ακροδεξιά πολιτική ηγεμονία να μετατραπεί και σε κοινωνική... 

Για να κλείσω, πάντως, πιο αισιόδοξα, εκτιμώ πως σε ένα χρόνο από τώρα η λογική θα έχει επικρατήσει του πείσματος. Για το καλό τής κοινωνικής πλειοψηφίας...    

Υ.Γ.: Καλές γιορτές και καλή χρονιά σε όλες κι όλους, ραντεβού στις 4 Ιανουαρίου!

 

Ελλαδέμπορες μέχρι να τους προγκήξουν οι λαδέμπορες...

Τα εκάστοτε δημοσκοπικά ευρήματα έχουν πολλαπλές αναγνώσεις και δημιουργούν ευκαιρίες ακόμα κι εκεί που στον αφρό κινείται η απογοήτευση. Το ότι, για παράδειγμα, οκτώ στους δέκα πολίτες πιστεύουν ότι η αντιπολίτευση είναι ανεπαρκής προφανώς και δεν είναι εύσημο για την αντιπολίτευση, για το σύνολο της αντιπολίτευσης. Μπορεί, όμως, να διαβαστεί και διαφορετικά, πως οκτώ στους δέκα πολίτες, δηλαδή, αναζητούν μια ισχυρή αντιπολίτευση απέναντι σε μια κυβέρνηση πολιτικών απατεώνων που αυξάνει τις ανισότητες υπέρ λίγων...

Ο Στέφανος Κασσελάκης έχει δίκιο: το 41% του Κ. Μητσοτάκη στηρίζεται σε πήλινα πόδια κι όχι σε κάποιο λαϊκό ενθουσιασμό για τις πολιτικές του. Το 59% όσων ψήφισαν τον Ιούνιο τον αποδοκιμάζουν και το ίδιο συμβαίνει με τα εκατομμύρια των Ελλήνων που δεν προσήλθαν καν στις κάλπες. Φυσικά αποφασίζουν κι εκλέγουν όσοι συμμετέχουν, γι' αυτό και η μεγάλη μάχη το επόμενο χρονικό διάστημα είναι να πειστούν να προσέλθουν και να καταψηφίσουν την κυβέρνηση όσοι έχουν διαλέξει την εκλογική αποδρομή...

Αυτός ο αγώνας μόνο εύκολος δεν θα είναι σε ένα επικοινωνιακό τοπίο που κάνει το μαύρο άσπρο και το άσπρο μαύρο κατ' εξακολούθηση. Πολλώ δε μάλλον όταν η προοδευτική ή κατ΄ ευφημισμό προοδευτική αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη. 

Μην ξεγελιέστε όμως, το ρευστό πολιτικό σκηνικό τού Δεκεμβρίου τού 2023 δεν είναι το ίδιο με αυτό που θα προκύψει μετά τις ευρωεκλογές τού Ιουνίου. Κι ακόμα καλύτερα, δεν θα είναι οι βουλευτικές εκλογές τού Ιουνίου τού 2023 ίδιες με αυτές που θα τις ακολουθήσουν. Κανείς δεν μπορεί να παριστάνει για πάντα τον υπερπατριώτη και τον φιλελεύθερο ταυτοχρόνως. Ούτε ακόμα κι ένας πολιτικός απατεώνας με πολύ ισχυρές πλάτες. Κι αυτές δανεικές είναι άλλωστε...   

 

Κοστολογημένα προγράμματα για το 2023 δεν μπορεί να φτιάξει ούτε ο Νοστράδαμος...

Αν είχαν επιτευχθεί έστω κατά το ήμισυ οι προγραμματικοί στόχοι όλων των κομμάτων όπως τους παρουσιάζουν στο λαό πριν τις εκλογές, αυτή η χώρα θα ήταν παράδεισος επί γης. Συνεπώς, προτιμώ να κρίνω με βάση του τι έχουν επιτύχει κι όχι του τι υπόσχονται για το μέλλον...

Οι 500.000 θέσεις εργασίας που τάζει, για παράδειγμα, ο ΣΥΡΙΖΑ και το "κανένας εργαζόμενος απλήρωτος" ή οι επενδύσεις που θα φέρουν νέες και καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας για τις οποίες δεσμεύεται η ΝΔ βεβαίως και είναι καλοδεχούμενα. Μόνο που το κυβερνητικό παρελθόν αμφότερων των διεκδικητών τής εξουσίας με αναγκάζει να μην κουβαλώ μαζί μου μεγάλο καλάθι...

Όσοι ισχυρίζονται πως τα κυβερνητικά προγράμματα είναι κοστολογημένα και, μάλιστα, πλήρως, απλώς μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα. Κι αυτό ανεξαρτήτως από το αν όντως έχει καταβληθεί προσπάθεια ώστε τα υπεσχημένα να μοιάζουν τουλάχιστον ρεαλιστικά. Ποιος μπορεί να ξέρει ποιες θα είναι οι πραγματικές συνθήκες τής ελληνικής, της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας οικονομίας το καλοκαίρι τού 2023 ώστε να μιλά με βεβαιότητα για τις σημερινές του εκτιμήσεις; Μόνο όσοι γυρεύουν ψηφαλάκια, εκ δεξιών κι εξ ευωνύμων...

Αντιθέτως, πιο ρεαλιστικοί, έστω και φαινομενικώς, μοιάζουν οι στόχοι σε πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, όπως, για παράδειγμα, για τη Συνταγματική Αναθεώρηση ή για τους πολιτικούς γάμους ομόφυλων ζευγαριών. Μόνο που κι εδώ απαιτείται πολιτική βούληση ώστε οι τομές που θα γίνουν να μην είναι επιφανειακές και να μην χρειάζεται να επανερχόμαστε κάθε τρεις και λίγο...

Γι' αυτό και οι ευρύτερες συναινέσεις στην επόμενη Βουλή είναι κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενες. Το μέχρι στιγμής καλό προεκλογικό κλίμα ας είναι οδηγός και για τη χρονική περίοδο από τις 8 Ιουλίου και μετά...