Προπαγάνδα που κερδίζει δεν αλλάζει...

Λένε πως ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει αλλά αυτό μπορεί να ισχύει και με τις προεκλογικές στρατηγικές. Ένας από τους σοβαρότερους λόγους για τους οποίους ο Κ. Μητσοτάκης σάρωσε το 2023 ήταν και τα δισ. ευρώ που μοίρασε σε στοχευμένες κοινωνικές ομάδες από τα λεφτά τής ΕΕ για την πανδημία. Όταν λαμβάνεις χρήματα χωρίς να τα έχεις δουλέψει είναι λογικό να αισθάνεσαι υπόχρεος στον δωρητή σου και να του χαρίζεις την ψήφο σου. Ειδικά όταν βολεύεσαι στο ρόλο τού πελάτη κι όχι του πολίτη...

Το ίδιο ετοιμάζεται να κάνει ο πρωθυπουργός και σήμερα, ξεκινώντας από το fuel pass. Αντί να μειώσει Ειδικό Φόρο Καυσίμων και ΦΠΑ, όπως συμβαίνει σε άλλα κράτη- μέλη τής Ένωσης, αντί να βάλει πλαφόν στον τζίρο των διυλιστηρίων, δηλαδή στις οικογένειες Βαρδινογιάννη και Λάτση, κι αντί να κυνηγήσει την αισχροκέρδεια μοιράζει ένα επίδομα το οποίο είναι το μισό από τα μηνιαία κρατικά έσοδα από τον ειδικό φόρο. Φυσικά ό,τι εξοικονομούμε καλό είναι, μόνο που αν δεν θέλουμε να πεινάσουμε ξανά είναι προτιμότερο να μάθουμε να ψαρεύουμε από το να μας δίνουν τα λέπια τού ψαριού και να αισθανόμαστε ευγνώμονες για τη γενναιοδωρία τους. Ιδίως σε πολεμικούς καιρούς, άλλωστε, τα επιδόματα είναι τα καλύτερα ναρκωτικά συνειδήσεων...

Η κυβέρνηση έχει εξασφαλίσει ένα πολύ γερό κομπόδεμα από τα ματωμένα υπερπλεονάσματα, το οποίο φυσικά και θα το εργαλειοποιήσει μέχρι τις κάλπες. Δεν έχει καμία σημασία αν από τη μία τσέπη μάς παίρνει δέκα. Αρκεί από την άλλη να μας βάζει δύο. Καμία αλήθεια δεν μπορεί να νικήσει ένα πολύ καλό επικοινωνιακό αμπαλάζ τής Ομάδας Αλήθειας και κανένα ψέμα δεν είναι ικανό να μην εκστομιστεί από τους κατ' επάγγελμα υπηρέτες του...

 

Στέφανε μην ακούς το λαό, οι νταβατζήδες του ξέρουν καλύτερα...

Από τη μία έχεις έναν νέο άνθρωπο με όρεξη να αλλάξει ένα κόμμα το οποίο από κόμμα εξουσίας έχει μετατραπεί σε δευτεροτρίτο. Στην προσπάθειά του αυτή, μάλιστα, δηλώνει πως δεν τα ξέρει όλα και ζητά από τους πολίτες να τον συνδράμουν με ιδέες και προτάσεις. Σκοπεύει, μάλιστα, να γυρίσει όλη τη χώρα για να τους ακούσει αδιαμεσολάβητα. Κι από την άλλη έχεις ένα γερασμένο βιολογικά και, κυρίως, στη σκέψη ιερατείο, δήθεν φρουρών τής Αριστεράς α λα Ιράν, το οποίο αρνείται σε έναν προσφάτως εκλεγμένο πρόεδρο με μερικές δεκάδες χιλιάδες ψήφους να απευθυνθεί άμεσα στα μέλη κι όχι μόνο, ζητώντας οι ίδιοι να κρατήσουν για τους εαυτούς τους το ρόλο τού νταβατζή τού λαού...

Στην Ομπρέλα είναι καιρός να κατανοήσουν πως μερικές φορές τα τελεσίγραφα γίνονται αποδεκτά και μπορεί να βρεθούν έξω από το μαντρί με όλη την ευθύνη να τους βαραίνει. Τους είναι ακόμα πολύ δύσκολο να αντιληφθούν ότι η δίχως ουσιαστικό πολιτικό λόγο καμαρίλα τους που ενδύεται τη σοβαροφάνεια και την ιδεολογική συνέπεια έλαβε μόλις 8,5% εντός τού ΣΥΡΙΖΑ κι έχει πολύ μικρότερη απήχηση στο σύνολο της κοινωνίας. Και είναι λυπηρό, είναι πολύ λυπηρό άνθρωποι που καμώνονται τους προοδευτικούς να αναλύουν λέξη προς λέξη, κόμμα προς κόμμα μια ομιλία σε ειδικό κοινό στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν στάσεις κι αποφάσεις που θα λάμβαναν ακόμα κι αν ο Στέφανος Κασσελάκης είχε προαναγγείλει την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων...

Ο ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές μαυρίστηκε κι από τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, όχι μόνο από τον Βαρδινογιάννη και τον Λάτση. Θέλει να την ξανακερδίσει; Γενικότερα, θέλει να ξανακυβερνήσει; Ο Κασσελάκης λέει ναι, η Ομπρέλα λέει όχι μέχρι το πόπολο να ενστερνιστεί το σοσιαλισμό. Η αποχώρηση, συνεπώς, από το ΣΥΡΙΖΑ είναι το πιο έντιμο πράγμα που μπορούν να κάνουν οι υπονομευτές τού Αλέξη Τσίπρα που έγιναν από την πρώτη ημέρα υπονομευτές τού Κασσελάκη και οι οποίοι εδώ και πολύ καιρό έχουν το θράσος να εργαλειοποιούν τους αγώνες τής Αριστεράς γιατί δεν έχουν το κουράγιο να πουν και στους οπαδούς τους πως δεν είναι τίποτα άλλο από κομματόσκυλα που δεν έβγαλαν ούτε ευρώ στη ζωή τους δουλεύοντας στον πραγματικό κόσμο... 

 

 
 

Πέτα στη θάλασσα για να μην σε πετάξουν μέχρι να σε πετάξουν...

Από τη στιγμή που μπορούμε να σκοτώσουμε ένα μυρμήγκι μπορούμε να σκοτώσουμε κι έναν άνθρωπο. Από τη στιγμή, δηλαδή, που βρίσκουμε δικαιολογία για ένα φόνο μπορούμε να βρούμε για χίλιους. Η ανθρώπινη Ιστορία, η τέχνη και η επιστήμη είναι γεμάτες με αποτρόπαια περιστατικά. Γι' αυτό και συνάνθρωποί μου μην εκπλήττεστε και τόσο με όσα έγιναν στο λιμάνι. Αυτοί ήμασταν, αυτοί είμαστε κι αυτοί θα είμαστε...

Όσα έγιναν στον Πειραιά δεν ήταν παρά ένα ακραίο παράδειγμα μιας κοινωνικής αντίληψης ζούγκλας στην οποία τρως για να μην σε φάνε, αλλά όχι αυτόν που πιστεύεις ότι είναι ισχυρότερος από σένα, αλλά πιο αδύναμος. Οι ναυτεργάτες δεν θα έριχναν στη θάλασσα τον Βαρδινογιάννη ή τον Λάτση ούτε θα κάναμε ποτέ πογκρόμ εναντίον τους μολονότι οι ταξικές ανισότητες είναι η πηγή κάθε κακού. Όταν, όμως, δεν πιστεύεις στην κοινωνική δικαιοσύνη αλλά στο όνειρο πως μια ημέρα θα είσαι κι εσύ τόσο ισχυρός ώστε να μπορείς να αδικείς χωρίς συνέπειες δεν μπορείς να περιμένεις η θάλασσα να μην γεμίζει πτώματα...

Ο Νίτσε δεν δημιούργησε τον σύγχρονο άνθρωπο, απλώς τον περιέγραψε. Κι αν οι περισσότεροι, θέλω να πιστεύω, από εμάς δεν θα ρίχναμε έναν άνθρωπο στη θάλασσα, δεν διαπίστωσα και πολλούς να θρηνούν εκείνους- άγνωστους ακόμα στον αριθμό και μάλλον για πάντα- που πνίγηκαν στην Πύλο ή στη Λέσβο πιο πρόσφατα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που έχουμε για υπουργούς ανθρώπους που εξωραΐζουν το κακό. Εικόνα μας είναι και μας μοιάζουν προκειμένου να εκλέγονται ξανά και ξανά σε μια διαρκή αναπαραγωγή ενός συστήματος το οποίο ξεπλένει την αδικία σε καθημερινή βάση...  

   

 
 

Η μεγαλύτερη απογοήτευση της νεώτερης ελληνικής Ιστορίας...

Η μεγαλύτερη υπόσχεση που έδωσε αυτή η κυβέρνηση ήταν πως θα έσκιζε τα μνημόνια και θα ήταν ημέρα μεσημέρι. Ενδεχομένως να τα έχει σκίσει μέχρι τη λήξη τής θητείας της μόνο που κατά το μεσοδιάστημα έχει υπογράψει άλλα δύο. Η δεύτερη μεγαλύτερη υπόσχεση αφορούσε τη σύγκρουση με τη διαπλοκή, όπου η αλήθεια είναι ότι έχει καταφέρει περισσότερα. Υπάρχει, ωστόσο, ένα μεγάλο "αλλά": όταν οι πολίτες ζητούσαν κατεδάφιση της διαπλοκής δεν εννοούσαν αντικατάστασή της με νέα...

Τον φορολογούμενο, εκείνον τέλος πάντων που δεν είναι λούμπεν, ο οποίος θα πληρώσει, για παράδειγμα, περισσότερες ασφαλιστικές εισφορές για να λάβει μικρότερη σύνταξη δεν τον ενδιαφέρει αν ο νταβατζής του θα λέγεται Βαρδινογιάννης ή Σαββίδης, αλλά να μην έχει νταβατζήδες. Γι' αυτό και η ηθική έκπτωση της κυβέρνησης και προσωπικώς του Αλ. Τσίπρα είναι πολύ μεγαλύτερη σε αυτό το κομμάτι από ό,τι στην οικονομική πολιτική. Γιατί στο θέμα τής διαφθοράς η ευθύνη δεν μπορεί να καταλογιστεί στους δανειστές παρά μόνο σε εμάς τους ίδιους...

Αν ήταν η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ που νομοθετούσαν το χάρισμα των οφειλών γα τη ΣΕΚΑΠ ή χορηγούσαν αμνηστία στους τραπεζίτες που θα "κούρευαν" τα θαλασσοδάνεια των ΜΜΕ, όπως συμβαίνει σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε ξεσηκώσει το σύμπαν. Τώρα, όμως, χρησιμοποιεί τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα περί διάσωσης των θέσεων εργασίας κι επανεκκίνησης της οικονομίας τα οποία χρησιμοποιούσαν και οι σαμαροβενιζέλοι...

"Όλως τυχαίως", μάλιστα, ευνοημένοι νομοθετικών ρυθμίσεων που πολλές φορές περνούν βράδυ ως τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια είναι τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα, με εμβληματικότερα τον Χρ. Καλογρίτσα και τον Ιβ. Σαββίδη. Μπορεί ο Αλ. Τσίπρας και οι υπουργοί του να διείδαν κάποιο ρεαλισμό στις κινήσεις των προκατόχων τους κι όχι σκοπιμότητα εξυπηρέτησης συμφερόντων τής ολιγαρχίας. Αν ισχύει το πρώτο, τους οφείλουν μια συγγνώμη, αν ισχύει το δεύτερο πρέπει να δικαστούν για εσχάτη προδοσία τού λαού...

Κι αφού σιγά σιγά η σημερινή κυβέρνηση οικειοποιείται όλο και περισσότερα επιχειρήματα των προηγούμενων, τι λογικότερο από το να οικειοποιηθεί και το φασιστικό "όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας", λες και είναι οι άλλοι που απομακρύνθηκαν από τις ιδεολογικές τους αρχές και τις προγραμματικές τους διακηρύξεις κι όχι εκείνοι που κυβερνούν πιστεύοντας ότι θα εξουσιάζουν για πάντα. Η άσκηση καλόπιστης κριτικής είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να αποφύγει ο όποιος εξουσιαστής αυτό που μοιάζει αναπόφευκτο σε τέτοιες περιστάσεις, να υποκύψει δηλαδή στους πειρασμούς οι οποίοι συνοδεύουν την άσκηση εξουσίας...

Κατανοώ ότι η κυβέρνηση δέχεται και πολύ κακόπιστη κριτική, έλα όμως που κανένας δεν έγινε καλύτερος με το συνεχές λιβάνισμα ή με το να επιδιώκει μόνο αυτό και να δαιμονοποιεί τη διαφορετική άποψη. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει κι όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούν στο Μαξίμου τόσο ευκολότερα θα γλιτώσουν το χαρακτηρισμό τής "μεγαλύτερης απογοήτευσης της νεώτερης ελληνικής Ιστορίας"...    

 

  

Κλαίνε οι Ελληνες γιατί Αλαφούζος-Μαρινάκης-Κυριακού έδωσαν παραπάνω από όσα θα έδιναν αν δεν υπήρχε Καλογρίτσας...

Η πραγματική οικονομία λιμνάζει, οι φόροι αυξάνονται, οι συντάξεις μειώνονται αλλά η αντιπολίτευση, ιδίως η αξιωματική, και τα διαπλεκόμενα μίντια από το πρωί μέχρι το βράδυ ασχολούνται με τις τηλεοπτικές άδειες, αποδεικνύοντας πόσο πολύ δίκιο έχει η κυβέρνηση να θέλει να μπουν κανόνες στο χώρο. Μόνο οι αδαείς, άλλωστε, πιστεύουν ότι η ρύθμιση του τηλεοπτικού τοπίου δεν σχετίζεται με την πάταξη της διαπλοκής- επιχειρηματικής, τραπεζικής, πολιτικής και μιντιακής. Δεν πρόκειται για ζήτημα ελευθεροτυπίας από τη στιγμή που την οικονομική δυνατότητα για τη συντήρηση τηλεοπτικού σταθμού διαθέτει μια πολύ συγκεκριμένη κάστα ανθρώπων, αλλά επιβολής παραθεσμικών κέντρων στη δημοκρατία, για επηρεασμό τής βούλησης των νομίμως εκλεγμένων από τους κρατικοδίαιτους καπιταλιστές που βυσσοδομούν στο παρασκήνιο...

Φανταστείτε, επομένως, πόσο μεγάλη είναι η εξάρτηση των αρχηγών Κούλη, Φώφης και Σταύρου από τους καναλάρχες ώστε να δίνουν μέχρις εσχάτων μια μάχη στην οποία έχουν απέναντί τους τον ελληνικό λαό. Την ώρα που το ελληνικό Δημόσιο θα εισπράξει συνολικώς πάνω από 250.000.000 ευρώ από μεγιστάνες για να τα διανείμει σε κοινωνικές πολιτικές ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι πλειοδοτούν ποιος θα προστατεύσει καλύτερα τα συμφέροντα των αλαφούζων, των μαρινάκηδων, των βαρδινογιάννηδων και των κοντομηνάδων. Τουλάχιστον δεν παρουσιάζονται αχάριστοι στα αφεντικά τους...

Εκτίθενται ανεπανόρθωτα στους πολίτες γνωρίζοντάς το, αλλά μην μπορώντας να κάνουν αλλιώς από τη στιγμή που ο σκύλος δεν δαγκώνει το χέρι που τον ταΐζει. Ναι, έγιναν λάθη στη διαδικασία τού διαγωνισμού. Θα έπρεπε, για παράδειγμα, ο έλεγχος του πόθεν έσχες να είχε προηγηθεί. Αλίμονο, ωστόσο, αν κοιτώντας το δέντρο χάσουμε το δάσος, γιατί αυτός ο διαγωνισμός ήταν αίτημα της ελληνικής κοινωνίας, λαϊκή απαίτηση να πληρώσουν για να εκπέμπουν προπαγάνδα εκείνοι που για δεκαετίες της έκαναν πλύση εγκεφάλου. Ας υποθέσουμε, επίσης, πως ο ρόλος Καλογρίτσα- Σαββίδη στη δημοπρασία ήταν να ανεβάσουν το τίμημα. Λέτε να κλαίνε σε κάθε ελληνικό νοικοκυριό γιατί Αλαφούζος-Μαρινάκης-Κυριακού έδωσαν παραπάνω από όσα θα έδιναν αν δεν υπήρχαν οι "λαγοί";...

Τόσο οι Καλογριτσαίοι όσο κι ο Ιβ. Σαββίδης είναι επιχειρηματίες που διατηρούν καλή σχέση με την κυβέρνηση. Την έχουν εκμεταλλευτεί, εξάλλου, για την ανάθεση δημόσιων έργων και για τη διαγραφή χρεών τής ΠΑΕ ΠΑΟΚ αντιστοίχως. Φυσικά κι αυτό δεν τιμά την κυβέρνηση της Αριστεράς ούτε θα μπω στη διαδικασία να ισχυριστώ πως οι διευκολύνσεις που έχουν γίνει στους συγκεκριμένους επιχειρηματίες είναι πταίσματα μπροστά στο πάρτι με το δημόσιο ταμείο που έγινε από τους εκλεκτούς τού ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Θα είμαι πιο κυνικός και θα σας επισημάνω πως σε έναν ανηλεή πόλεμο, όπως αυτός που διεξάγεται ανάμεσα στο Μαξίμου και στο καταρρέον σύστημα εξουσίας, είναι λογικό να αναζητούνται σύμμαχοι από τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του και στον επιχειρηματικό χώρο...

Σε άλλες εποχές, άλλωστε, (βλ. Κοσκωτά ή Μπόμπολα) ο αρμόδιος υπουργός θα νομοθετούσε υπέρ των συμφερόντων Καλογρίτσα και θα του έδινε, για παράδειγμα, ολιγοήμερη παράταση για να πληρώσει την πρώτη δόση, μολονότι θα ξεσηκωνόταν η κοινή γνώμη. Αυτό δεν έγινε τώρα και ούτε το γράφω για να πούμε όλοι μαζί "μπράβο" στον Ν. Παππά. Το κάνω για να σημειώσω πως τουλάχιστον ακόμα τα γκέμια τα κρατά η νομίμως εκλεγμένη κυβέρνηση κι αυτό δεν είναι λίγο...





  

Να σωθεί το MEGA, μην μου ζητήσετε όμως να ανακεφαλαιοποιήσω τράπεζα στο τέλος τού χρόνου...

Θα ήταν συγκινητικός, αν δεν ήταν υποκριτικός ο θρήνος ορισμένων για τους εργαζόμενους του MEGA. Πού ήταν όλοι αυτοί όταν οι πάμπλουτοι εργοδότες τού "Μεγάλου Καναλιού" απόλυαν και μείωναν μισθούς; Και γιατί επιτίθενται στην κυβέρνηση όταν οι τράπεζες είναι αυτές που βάζουν λουκέτο στο σταθμό, μολονότι και οι ίδιες έχουν τεράστια ευθύνη για τα θαλασσοδάνεια με τα οποία τον ψευτοκρατούσαν στη ζωή; Από πού κι ως πού, δηλαδή, μια διαπλεκόμενη σχέση αγάπης μεγαλοκαναλαρχών- μεγαλοεργολάβων και τραπεζιτών η οποία καταλήγει στα δικαστήρια συνιστά απόπειρα φίμωσης του Τύπου από την Αριστερά; Τι θέλουν, δηλαδή, οι διαπλεκόμενοι; Ο ελληνικός λαός να πληρώσει με νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών τις δικές τους αμαρτίες, σαν να μην έχει πληρώσει ήδη αρκετά εκείνους που έστηναν το ένα ρεπορτάζ μετά από τον άλλο για τον φτωχοδιάβολο πλανόδιο πωλητή που δεν κόβει αποδείξεις, αλλά που δεν είπαν ποτέ κουβέντα για τα δισεκατομμύρια ευρώ που διοχετεύτηκαν από το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε ένα βαρέλι δίχως πάτο;...

Προφανώς δεν βάζω στο ίδιο καζάνι τις τρέμηδες και τους πρετεντέρηδες με την πλειονότητα των εργαζόμενων στο MEGA- πόσω μάλλον εκείνους που δεν έχουν δημοσιογραφική ιδιότητα. Η Όλγα κι ο Γιάννης, άλλωστε, έχουν ταϊστεί από την ελίτ που με τόσο πάθος υπηρέτησαν στη ζωή τους και θα συνεχίζουν να σιτίζονται από αυτή τόσο πολύ που θα μπορούν να ζουν και τα παιδιά των παιδιών τους από τα έτοιμα. Ούτε επιχαίρω γιατί ενδεχομένως να κλείσει ένα μέσο που δεν εξυπηρετούσε την ενημέρωση αλλά εξέφραζε πλήρως τα συμφέροντα ενός παρακμιακού κατεστημένου. Στην πραγματική ελευθεροτυπία βεβαίως και κρίνονται οι προθέσεις, ποτέ όμως προληπτικώς, πάντοτε αφού έχει προηγηθεί η ανεμπόδιστη δημοσίευση. Η κοινωνική δικαιοσύνη οφείλει, ωστόσο, να κρατά μια πολύ αυστηρή ζυγαριά, μέσω αυτής να σταθμίζει συμφέροντα και να προκρίνει εκείνα των πολλών...

Το MEGA- όπως φυσικά κι άλλα μίντια- έχει εισπράξει άμεσα ή έμμεσα (κάτω από το τραπέζι, δηλαδή, για να είμαστε ξηγημένοι) χρήματα από τις τράπεζες και τον κρατικό κορβανά (βλ., για παράδειγμα, κρατική διαφήμιση), ακόμα κι εν μέσω μνημονίων, τα οποία δεν θα είχε εισπράξει ποτέ μια καινοτόμα, π.χ., επιχείρηση η οποία, γιατί όχι, θα μπορούσε να είναι η ελληνική απάντηση στη Google ή στο facebook, η οποία θα δημιουργούσε πολύ περισσότερες θέσεις εργασίας και η οποία θα έφερνε πολύ περισσότερα έσοδα στο κρατικό ταμείο. Κάπως έτσι λειτουργούσε η διαπλοκή, για την οποία τόσο πολύ τα διάφορα παπαγαλάκια έχουν ειρωνευτεί τον Αλέξη Τσίπρα. Ποιος, όμως, θα κλάψει για τους δυνητικώς χιλιάδες εργαζόμενους τέτοιου είδους υγιών επιχειρήσεων, νέων κατά βάση στην ηλικία, οι οποίοι αναγκάστηκαν να αναζητήσουν εργασία στο εξωτερικό για να μπορούν κάποιοι να προπαγανδίζουν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας;...

Μακάρι οι βαρδινογιάννηδες, οι μπόμπολες, οι ψυχάρηδες ή οποιοσδήποτε άλλος επίδοξος επενδυτής να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, να αυξηθεί το μετοχικό κεφάλαιο του σταθμού, να αποπληρώνει τα δάνειά του και να εξοφλεί τους υπαλλήλους του. Πόσα ακόμα λουκέτα μπορεί, άλλωστε, να αντέξει αυτή η δύσμοιρη χώρα; Αλίμονο όμως αν στο τέλος τού χρόνου ή στις αρχές τού επόμενου ζητηθεί από τον ελληνικό λαό να πληρώσει νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μόνο και μόνο για να μην χάσουμε από την οθόνη μας τα πιπεράτα σχόλια του Γ. Πρετεντέρη ή το εκατομμυριοστό μπότοξ της Ολ. Τρέμη. Όποιος ζει από το ξίφος οφείλει να γνωρίζει ότι μπορεί να πεθάνει κι από αυτό. Ομοίως, όποιος έζησε χάρη στη διαπλοκή- ανεξαρτήτως αν ο ίδιος ήταν ο τελευταίος τροχός τής αμάξης- πρέπει πια να έχει καταλάβει ότι τα πάντα, μα τα πάντα σε αυτήν τη ζωή έχουν ημερομηνία λήξης...