Ο δικός μου μαφιόζος είναι καλύτερος από τον δικό σου...

Όποιος επιθυμεί να αναλύσει το λούμπεν προλεταριάτο, δεν θα δυσκολευτεί να βρει εκπροσώπους του μαζεμένους σε ένα σημείο. Αρκεί να πάει σε μια ποδοσφαιρική κερκίδα, ιδίως αν έχει ντέρμπι, όπως το κυριακάτικο ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και στον Ολυμπιακό. Εκεί θα διαπιστώσει την ικανότητα της απαίδευτης, μη πολιτικοποιημένης εργατικής και μεσαίας τάξης να συλλαμβάνει μέρος τής αλήθειας, αλλά και την ανικανότητά της να αντιλαμβάνεται όλες της τις διαστάσεις, δαιμονοποιώντας τον αντίπαλο κι αγιοποιώντας τον χορηγό...

"Ο δικός μου μαφιόζος είναι καλύτερος από τον δικό σου", μπορεί πολύ άνετα να τιτλοφορηθεί η αντιπαράθεση, ενίοτε και βίαια, αντίπαλων οπαδικών στρατών. Κι αυτό έχει ως συνέπεια ιστορικές ομάδες να ταυτίζονται με συχνά άνομα συμφέροντα ανθρώπων οι οποίοι λειτουργούν ακόμα και με όρους μαφίας για να επιτυγχάνουν τους στόχους τους. Το να είσαι Ολυμπιακός σημαίνει να είσαι με τον Β. Μαρινάκη, ΠΑΟΚ με τον Ιβ. Σαββίδη, ΠΑΟ με τον Γ. Αλαφούζο και ΑΕΚ με τον Δ. Μελισσανίδη σύμφωνα με αυτήν τη λογική που μας μετατρέπει από φιλάθλους σε λακέδες επιχειρηματιών...

Πόσα πραγματικά χωρίζουν έναν μεροκαματιάρη οπαδό τού Ολυμπιακού από έναν αντίστοιχο του ΠΑΟΚ; Και γιατί η ανθρώπινη ανάγκη τού να ανήκουμε κάπου δεν ικανοποιείται από συλλογικότητες που προωθούν την κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά από σωματεία που παίζουν μπάλα ή μπάσκετ στις πλάτες μας;

Γιατί ο καπιταλισμός μάς έχει πείσει πως είναι καλύτερο να ζούμε με την ψευδαίσθηση πως η άκριτη στοίχιση πίσω από λεφτάδες θα ωφελήσει κι εμάς τους ίδιους. Γιατί να στοιχίζομαι στο πλευρό των φτωχών ή των προσφύγων κι όχι του Β. Μαρινάκη ή του Ιβ. Σαββίδη για να παίρνω κι εγώ λίγη από την όποια αίγλη τους; Κάπως έτσι, επομένως, σκοτωνόμαστε σαν μαριονέτες για ένα οφσάιντ την ώρα που οι κουκλοπαίκτες μας συνεχίζουν να πλουτίζουν ασύστολα από το μόχθο μας...

Θα είναι ξεφτίλα μας να ρίξουμε τον Μητσοτάκη για τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ...

Η διαπλεκόμενη υπεροχή τού Κ. Μητσοτάκη έναντι του ΣΥΡΙΖΑ κάποτε θα τελείωνε για τον απλούστατο λόγο πως οι διαπλεκόμενοι μεταξύ τους δεν έχουν πάντοτε τα ίδια συμφέροντα, αλλά ορισμένες φορές συγκρούονται. Ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς φτιάχνουν τραστ, αλλά κάποιες στιγμές τα σπάνε και τότε φέρνουν σε δύσκολη θέση και τους λακέδες τους. Ο μοιραίος πρωθυπουργός μπορεί να συνεχίζει τις διακοπές του στο εξωτερικό, αλλά όταν κάποτε επιστρέψει στην Ελλάδα θα αναγκαστεί να στενοχωρήσει είτε τον Β. Μαρινάκη είτε τον Ιβ. Σαββίδη, αφού και τους δυο δεν μπορεί να τους ικανοποιήσει στον ίδιο βαθμό...

Κάθε προοδευτικός πολίτης που προτιμά την κοινωνική δικαιοσύνη από το νεοφιλελευθερισμό επιθυμεί την όσο το δυνατό το συντομότερο πτώση τής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Θα είναι, όμως, ντροπή για το κίνημα πολιτών αν αυτό δεν συμβεί λόγω των αντεργατικών πολιτικών της, αλλά για τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό. Ο Τ. Πανούσης είχε δίκιο, "όλο το έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες", αλλά ας μην το κάνουμε κι εκλογικό μας κριτήριο, αναδεικνύοντας το δευτεροτριτεύον σε πρωτεύον...

Στη χώρα όπου η διαπλοκή και το πολιτικό κόστος χορεύουν ως ζευγάρι θεωρείται απολύτως φυσιολογικό ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να ανακοινώνει πως δεν θα τιμωρηθούν οι ένοχοι, αλλά θα αλλάξει ο νόμος για να τη γλιτώσουν και με τη σφραγίδα του. Αν ΠΑΟΚ και Ξάνθη έχουν τον ίδιο ιδιοκτήτη κι ο νόμος όπως έχει σήμερα απαιτεί τον υποβιβασμό τους, πρέπει να πέσουν κατηγορία. Κι αυτό ανεξαρτήτως αν και οι άλλες μεγάλες ομάδες έχουν πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα τους. Το ζητούμενο δεν είναι να την κλειδώσουμε, αλλά να βγουν όλα προς τα έξω, χωρίς συμψηφισμούς που έχουν μετατρέψει το ελληνικό ποδόσφαιρο στον περίγελο της Ευρώπης...





  

Η αντικατάσταση της βρομιάς με βρομιά δεν σε παραδίδει καθαρό στην κοινωνία...

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 2015 είχε πράγματι απέναντί του τη συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ της χώρας κι εκδότες- καναλάρχες που κυβερνούσαν την Ελλάδα από το παρασκήνιο για δεκαετίες. Τότε ο Αλ. Τσίπρας διέθετε όντως το ηθικό πλεονέκτημα να καταγγέλλει αυτό το σύστημα διαπλοκής, αυτά τα τέσσερα χρόνια και κάτι που κυβερνά όμως δεν επιχείρησε απλώς να το γκρεμίσει, κάτι που πέτυχε σε σημαντικό βαθμό και γι' αυτό του αξίζει έπαινος, αλλά να το αντικαταστήσει με ένα δικό του, κάτι που επίσης επιτυγχάνει σταδιακά και για το οποίο όμως είναι αξιοκατάκριτος. Ο πρωθυπουργός και οι περί αυτόν αποφάσισαν να παίξουν το ίδιο βρόμικο παιχνίδι, πιστεύοντας, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ότι η αντικατάσταση της βρομιάς με βρομιά σε παραδίδει καθαρό στην κοινωνία...

Δεν γνωρίζω πόσα από αυτά που κατάγγειλε ο Β. Μαρινάκης στη στημένη συνέντευξη στον Ν. Χατζηνικολάου ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Είναι αλήθεια, όμως, ότι η στάση τού εφοπλιστή απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ όταν βρισκόταν προ των πυλών τής εξουσίας και μέχρι να εκλεγεί πρόεδρος της ΝΔ ο αδερφός τής κουμπάρας του ήταν πολύ πιο ήπια (sic) σε σύγκριση με αυτή από τον Ιανουάριο του 2016 μέχρι και σήμερα. Κι αν δεν με πιστεύετε, ζητήστε από την Ρ. Δούρου να πει έστω και μία φορά την αλήθεια και ύστερα ρωτήστε την ποιος μοίραζε τα φυλλάδιά της στον Πειραιά στις περιφερειακές εκλογές τού 2014...

Ο Αλ. Τσίπρας επέλεξε τον εύκολο δρόμο, αυτόν του συμβιβασμού με τα επιχειρηματικά συμφέροντα που παρασιτούν σε βάρος τού λαού. Η κοινωνική δικαιοσύνη, ωστόσο, δεν χτίζεται με τον Β. Μαρινάκη, τον Ιβ. Σαββίδη ή τον Χρ. Καλογρίτσα ούτε χρησιμοποιώντας την ΕΡΤ κι ορισμένα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης ως απόλυτα φερέφωνα των σχεδιασμών σου...

Πριν τέσσερα ακριβώς χρόνια ο πρωθυπουργός στηριζόταν από μια κοινωνική πλειοψηφία που ήταν μεγαλύτερη από αυτή που τον ψήφισε τον Ιανουάριο του 2015. Θα μπορούσε να την έχει ακόμα- κι ας ψήφισε το τρίτο μνημόνιο- αν είχε επιλέξει από το Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς και μετά την οδό τής ρήξης με τα κακώς κείμενα- θυμηθείτε, για παράδειγμα, και την υποταγή του στην εκκλησία με την αποπομπή Φίλη- αντί την προσπάθεια εξημέρωσής τους, η οποία κατάληξε στη δική του εξημέρωση. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να αξιοποιήσει καλύτερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από το να στήνει ή να στηρίζει εφημερίδες που διαβάζουν λίγοι και πάντως όχι οι νέοι τους οποίους εκλιπαρεί να τον ψηφίσουν στις ευρωεκλογές. Δεν το έκανε κι αυτό είναι κρίμα, πολύ κρίμα...

Μια χώρα που αναστενάζει με ριάλιτι κι εξεγείρεται με μπάλα κι εθνικισμό...

Τα απανωτά τραγικά γεγονότα στην Τούμπα έχουν οδηγήσει τον Αλ. Τσίπρα σε βαθιά αμηχανία, η οποία είναι έκδηλη και δικαιολογημένη. Τα τρία και κάτι, άλλωστε, χρόνια τής πρωθυπουργίας του δεν νομίζω πως έχει φωτογραφηθεί περισσότερο σε σύγκριση με άλλον επιχειρηματία από όσο με τον Ιβ. Σαββίδη...

Αν μη τι άλλο ο πρωθυπουργός δεν είναι αχάριστος, αφού ο κολλητός τού Βλ. Πούτιν έχει βοηθήσει παντοιοτρόπως την κυβέρνηση να σταθεί στα πόδια της. Μέχρι και συνέντευξη είχε δώσει στην οποία εκθείαζε τον Αλ. Τσίπρα και κατηγορούσε τον Κ. Μητσοτάκη. Πώς, επομένως, να λάβει δραστικότερα μέτρα από τη διακοπή τού πρωταθλήματος μια κυβέρνηση η οποία δεν πολιτεύεται στη βάση τής διάλυσης της διαπλοκής, αλλά της αντικατάστασης αυτής που δεν ελέγχει με μια ολόδική της;...

Σε μια χώρα όπου σπανίως αποδεχόμαστε τα λάθη μας, πολλώ δε μάλλον δημοσίως, είναι ενθαρρυντική η συγγνώμη Σαββίδη. Αλίμονο, όμως, αν με ένα "mea culpa" τα θεωρούσαμε όλα περασμένα ξεχασμένα και δεν αποδιδόταν δικαιοσύνη στις πραγματικές της διαστάσεις. Κι αλίμονο αν κι αυτή η κυβέρνηση εξακολουθεί να πιστεύει ότι θα διατηρηθεί στην εξουσία χάρη στον έλεγχο των ΜΜΕ...

Τόσο το κραυγαλέο παράδειγμα του δημοψηφίσματος του 2015 όσο και οι πιο πρόσφατες έρευνες της κοινής γνώμης αποδεικνύουν τη μεγάλη απόσταση που χωρίζει τους πολίτες από την αποδοχή όσων διαβάζουν, βλέπουν ή ακούνε κι έχει να κάνει με ειδήσεις. Ακόμα, επομένως, κι αν καταφέρουν στο Μαξίμου να τοποθετήσουν παπαγαλάκια τους σε όλα τα μίντια, ο κόπος τους θα πάει χαμένος αν δεν αλλάξει άμεσα η οικονομική κατάσταση του μέσου Έλληνα, η οποία είναι απογοητευτική...

Η προοπτική τής εξόδου από τα μνημόνια γεννά ομολογουμένως αισιοδοξία, την ίδια αισιοδοξία που δεν υπήρχε τα προηγούμενα οκτώ χρόνια. Αυτή, ωστόσο, από μόνη της δεν είναι αρκετή από τη στιγμή που η ελληνική κοινωνία καλείται να θρέψει πληγές που όμοιές της δεν ανοίχτηκαν πουθενά αλλού στη μεταπολεμική Ευρώπη. Περιμένω να δω το ελληνικό μεταμνημονιακό πρόγραμμα, όπως αυτό θα κατατεθεί μετά από το Πάσχα, μόνο που θα περίμενα από όλους τους θεσμικούς παράγοντες και τον ελληνικό λαό μεγαλύτερη ωριμότητα, τουλάχιστον τη δεδομένη χρονική περίοδο και ύστερα από τόσα παθήματα...

Αν κάτι θα έπρεπε να μας απασχολεί από το πρωί μέχρι το βράδυ δεν είναι ούτε το Μακεδονικό ούτε ο Ιβ. Σαββίδης ούτε το κλείσιμο του MEGA ή το "Master Chef" και το "Power of Love", αλλά το οικονομικό μοντέλο το οποίο θα μας εξασφαλίσει ότι η επόμενη κρίση, η οποία είναι αναπόφευκτη στο καπιταλιστικό σύστημα, δεν θα μας βρει τουλάχιστον ξεβράκωτους. Φοβάμαι, όμως, πως ζητάω πολλά από μια χώρα που αναστενάζει με ριάλιτι κι εξεγείρεται με μπάλα κι εθνικισμό...

Πλέον είμαστε στο "πονάει χέρι, κόβει χέρι"...

Συζητάνε και ξανασυζητάνε στην κυβέρνηση και στους αρμόδιους θεσμούς για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την εξυγίανση του ελληνικού ποδοσφαίρου κι αναρωτιέμαι αν χρειαζόμαστε νέο νόμο προκειμένου, για παράδειγμα, να μην μπορεί να εισέρχεται στον αγωνιστικό χώρο ο οποιοσδήποτε με πιστόλι. Δεν ισχυρίζομαι πως δεν απαιτείται ισχυρότερη νομοθετική επιβολή, αλλά αυτό που λείπει από το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είναι ούτε οι νόμοι ούτε οι κανονισμοί, αλλά η εφαρμογή τους. Φαντάζομαι, επίσης, πως δεν προβλέπεται σε καμιά αθλητική νομοθεσία η ανακοίνωση απόφασης ξημερώματα Κυριακής προκειμένου να περιοριστεί το πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση από τη λούμπεν εξέγερση των αγριεμένων παοκτζήδων που θέλουν πρωτάθλημα μετά από 33 χρόνια κι ας έρθει όπως έρθει...

Από εκεί και πέρα, οι συνθήκες είναι κάτι παραπάνω από ώριμες για να αποδεχθούμε τον... θατσερισμό όσον αφορά το ποδόσφαιρο. Σε διαφορετική περίπτωση οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε τραγωδία παρόμοια με εκείνη του Χέιζελ το 1985...

Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι κατά πόσο η πολιτική ηγεσία- και δεν αναφέρομαι μόνο στην κυβέρνηση- διαθέτει τη βούληση να τα βάλει με τους κατά καιρούς προστάτες και χορηγούς της. Θα τολμήσει, για παράδειγμα, το Μαξίμου να αντιπαρατεθεί με τον Ιβ. Σαββίδη, τον οποίο χρησιμοποίησε ως "λαγό" στις τηλεοπτικές άδειες κι ως Δούρειο Ίππο για τον έλεγχο παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης; Έχει το θάρρος ο Κ. Μητσοτάκης να θίξει τον οικογενειακό του φίλο Β. Μαρινάκη ή τον κολλητό τού Αντ. Σαμαρά, τον Δ. Μελισσανίδη;...

Κακώς εξεμάνη ο Αλ. Τσίπρας μετά κι από τα τελευταία γεγονότα στην Τούμπα, αφού όχι μόνο δεν έχει κάνει τίποτα τα τελευταία τρία χρόνια για να καθαρίσει το ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά και με την υιοθέτηση Σαββίδη έχει συμπράξει στην κατάντια του. Κι αυτό βεβαίως δεν αφορά μόνο τη μπάλα, αφού η περιλάλητη μάχη κατά τής διαπλοκής έχει περιοριστεί στην εξαφάνιση μόνο των αντίπαλων προς την κυβέρνηση μιντιαρχών, τραπεζιτών κι επιχειρηματιών και την υπόθαλψη των φίλων, μαζί με τη δημιουργία καινούριων ολιγαρχών και δορυφόρων τους...

Σε αυτό το πλαίσιο δεν αρκεί η διακοπή τού πρωταθλήματος, αλλά απαιτείται η απόσυρση των ελληνικών ομάδων από τα κύπελλα Ευρώπης, όπου έτσι κι αλλιώς δεν θαμπώνουν με την παρουσία τους. Εν προκειμένω τουλάχιστον έχουμε φτάσει στο "πονάει χέρι, κόβει χέρι"...

 

ΜΠΑΟΚ και δεν είστε καλά...

Τα δύο γεγονότα απέχουν μεταξύ τους περίπου δύο μήνες, αλλά και τα δύο συνέβησαν διόλου τυχαίως στη Θεσσαλονίκη: το συλλαλητήριο για το Μακεδονικό και οι διαμαρτυρίες των οπαδών τού ΠΑΟΚ για την αφαίρεση βαθμών από το πρωτάθλημα. Φαινομενικώς είναι δύο διαφορετικές περιστάσεις, τις ενώνει ωστόσο η βαθιά πεποίθηση σε σημαντικό κομμάτι τού πληθυσμού στη βόρεια Ελλάδα ότι η περιοχή τους είναι αδικημένη από το "κράτος των Αθηνών" κι όπως κάθε καλή κλάψα, έτσι κι αυτή βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά.

Είναι αλήθεια ότι χτίσαμε ένα κράτος- αν υποθέσουμε πως το χτίσαμε- το οποίο περιστρέφεται γύρω από την πρωτεύουσά του, στην οποία άλλωστε έχει συνωστιστεί ο μισός πληθυσμός τής χώρας. Όπως, όμως, έγραφα και χθες για τις γυναίκες, με τον ίδιο πάνω κάτω τρόπο και οι βορειοελλαδίτες έχουν εθιστεί στη βολική θυματοποίηση, δίχως να κάνουν και πολλά για να βελτιώσουν την θέση τους. Εκτός αν θεωρούμε πρόοδο την προσωπολατρία τού Ιβ. Σαββίδη...

Η τιμωρία τού ΠΑΟΚ είναι απολύτως δίκαιη, θα ήταν ακόμα κι αν ο Όσκαρ Γαρθία είχε δεχθεί στο κεφάλι "μόνο" ένα μπουκάλι. Όπως, εξάλλου, είναι απολύτως δίκαιη και η παρόμοια τιμωρία τού Ολυμπιακού για επεισόδια στο δικό του γήπεδο. Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει περάσει προ πολλού το στάδιο των ημίμετρων, όπως οι αγώνες κεκλεισμένων των θυρών, κι απαιτεί δρακόντεια μέτρα για να μπορέσουμε να ισχυριζόμαστε πως έχουμε κάποιο υποτυπωδώς έστω σοβαρό πρωτάθλημα...

Αν ο "Δικέφαλος του Βορρά" δεν ήθελε να αποφασιστεί ο πρωταθλητής στα χαρτιά, ας φρόντιζε να απομονώσει τα ταραχοποιά στοιχεία ανάμεσα στους οπαδούς του κι ας μην τους απένειμε ατύπως τα κλειδιά τού σωματείου. Κι αυτό, βεβαίως, ισχύει για κάθε σύλλογο ο οποίος υποθάλπει το χουλιγκανισμό και ύστερα οιμωγεί για τις συνέπειές του...

Φυσικά το μεγαλύτερο πρόβλημα (και) της βόρειας Ελλάδας δεν είναι το ποδόσφαιρο, απλώς είναι ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα γενικότερων παθογενειών. Κι όμως, για τη μπάλα και τα Σκόπια βγαίνουν (και) οι βορειοελλαδίτες στους δρόμους για να καταγγείλουν, μάλιστα, καταστάσεις τις οποίες οι ίδιοι αποδέχονται όταν είναι προς το συμφέρον τους.

Επιτίθενται, για παράδειγμα, και καλά κάνουν στους μαρινάκηδες και στους μελισσανίδηδες του Πειραιά και των Αθηνών, λες κι ο δικός τους πρόεδρος είναι άλλης κοψιάς. Βρίζουν τους Σκοπιανούς πως οικειοποιούνται την ιστορία τους, αλλά δίνουν αβέρτα τον οβολό τους στα καζίνο και στα λοιπά ξενυχτάδικα του βόρειου γείτονά τους. Άκουσα καλά, είπατε κάτι για υποκρισία κι οπορτουνισμό;...

Ποιος, επιτέλους, κυβερνά την "Κολομβία"; Ο Ιβάν ή ο Βαγγέλης;...

Το να υπάρχουν εντάσεις στη Βουλή λόγω ιδεολογικών διαφορών ή εφαρμοστέας πολιτικής είναι και λογικό και θεμιτό. Πλούτος τής δημοκρατίας είναι η αντιπαράθεση της οποίας το αποτέλεσμα περικλείει και προτάσεις που δεν ανήκουν στην εκάστοτε πλειοψηφία. Αποτελεί, ωστόσο, όνειδος να βλέπεις τους υπουργούς και τους κυβερνητικούς βουλευτές να διαπληκτίζονται με εκείνους τής αντιπολίτευσης- όχι στο σύνολό της, για να είμαι δίκαιος- υπερασπιζόμενοι η κάθε πλευρά τα προσωπικά συμφέροντα επιχειρηματιών που κινούνται στο όριο της νομιμότητας...

Αν το Κοινοβούλιο ήταν γήπεδο, το Ολυμπιακός- ΠΑΟΚ θα ήταν ανεκτό. Όταν, όμως, μιλάμε για το δημόσιο συμφέρον, τότε αυτό ποδοπατάται όταν συνδέεται με το ποιος είναι ο νταβατζής τής χ ή της ψ παράταξης. Αντί να συμφωνήσουν κυρίως ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ να συνδράμουν ώστε να διαλευκανθούν σκοτεινές υποθέσεις όπως το "Noor 1" ή τα λαθραία τσιγάρα αναλώνονται στο να κατηγορούν ο ένας τον άλλο για το ποιος έκανε το αβγό και την κότα, το οποίο το μόνο που μαρτυρά είναι αμοιβαία ενοχή...  

Κάποτε όλοι μαζί στην Αριστερά σαρκάζαμε τον Γ. Βουλγαράκη για το "ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό". Ο Δ. Τζανακόπουλος, ωστόσο, κάτι παρόμοιο μας είπε όταν ισχυρίστηκε πως δεν είναι παράνομο όταν ένας υπουργός συνομιλεί με ένα ισοβίτη. Κατανοώ ότι η βιωσιμότητα της κυβέρνησης στηρίζεται στις ψήφους των ΑΝΕΛ, αλλά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο οποίος έχει ζήσει και στο Αιγάλεω άρα θα έπρεπε να γνωρίζει περισσότερα από ντομπροσύνη, δεν είναι απαραίτητο να παίζει με τη νοημοσύνη μας. Ούτε, βεβαίως, κι από την άλλη έπεισε ο ακροδεξιός αντιπρόεδρος της ΝΔ, ο οποίος κλήθηκε για μια ακόμα φορά να παίξει τον αγαπημένο του ρόλο, του καραγκιόζη- γλείφτη τού αφεντικού του οι γνωριμίες τού οποίου είναι περισσότερες στον υπόκοσμο από οποιοδήποτε άλλο χώρο...

Την ίδια ώρα, οι ταλιμπάν τού νεοφιλελευθερισμού βρήκαν την ευκαιρία με την απεργία των συμβασιούχων να προωθήσουν την ιδεοληψία πως αν η αποκομιδή των απορριμμάτων περάσει στα χέρια των ιδιωτών ο κόσμος μας θα γίνει πιο καθαρός. Τι κι αν το κόστος για τους πολίτες θα εκτοξευτεί και οι αμοιβές και οι συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους θα είναι μεσαιωνικές, όπως άλλωστε συμβαίνει γενικώς με τις εταιρείες καθαριότητας ή σεκιούριτι ανά τον κόσμο; Χρησιμοποιείται μια αλήθεια, ότι οι περισσότεροι σημερινοί συμβασιούχοι "τρούπωσαν" ρουσφετολογικά κι αρκετοί βρήκαν απάγκιο κι απανέμι σε κάποιο γραφείο αντί να βρίσκονται στους δρόμους να κάνουν τη δουλειά για την οποία προσλήφθηκαν, προκειμένου να υποστηριχθεί το μύθευμα πως το κράτος δεν μπορεί να κάνει τίποτα σωστά και οι ιδιώτες τα πάντα...

Οι νεοφιλελέδες δεν είναι σύμφωνοι ούτε με τον ΑΣΕΠ, αφού αυτός τους αφαιρεί και το τελευταίο τους επιχείρημα περί δήθεν αξιοκρατίας και τους αφήνει έκθετους στους κολλητούς τους, που θέλουν να βάλουν το χέρι τους σε μια ακόμα μπίζνα αβρόχοις ποσί. Εύχομαι, πάντως, ο Ιβ. Σαββίδης να μην βρει ενδιαφέρουσα την ιδέα να ασχοληθεί και με τα απορρίμματα και βάλει εκ νέου σε δύσκολη θέση τον Δ. Τζανακόπουλο να μας εξηγεί ότι δεν είναι παράνομο ένας επιχειρηματίας να ασχολείται με τα σκουπίδια, όχι μόνο μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, όπως βεβαίως κι ο Β. Μαρινάκης κι αναγκάσει τον οικογενειακό του φίλο να μετατρέψει για μια ακόμα φορά την αξιωματική αντιπολίτευση σε γραφείο Τύπου του...

ΔΟΛιοι και MEGAλοι μιντιάρχες, στο facebook είναι η αλήθεια...

Δεν μπορώ να πω, έχει το ενδιαφέρον της η μάχη για τον έλεγχο παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης, όπως το MEGA κι ο ΔΟΛ, από επιχειρηματίες με ξεκάθαρη κλίση είτε προς την κυβέρνηση είτε προς την αξιωματική αντιπολίτευση. Το μιντιακό σκηνικό είναι ολοφάνερο ότι αλλάζει, αν και στη σύλληψή του παραμένει ίδιο κι απαράλλαχτο με το το προηγούμενο, αφού η διαπλοκή απλώς αλλάζει μάσκες στην προσπάθειά της να ελέγχει την πολιτική εξουσία. Μήπως, όμως, όλος αυτός ο ανταγωνισμός είναι άνευ ουσίας; Μήπως, δηλαδή, Μαρινάκης- Σαββίδης- Βαρδινογιάννης- Μελισσανίδης κι όλα τα άλλα καλά παιδιά βγάζουν ο ένας τα μάτια τού άλλου για προϊόντα- δυστυχώς έτσι κατάντησε η ενημέρωση της κοινής γνώμης- τα οποία είναι πλήρως απαξιωμένα από το λαό;...

Αν οι μιντιάρχες, παλιοί και νέοι, ήταν τόσο έξυπνοι όσο καμώνονται πως είναι θα είχαν πιάσει το νόημα ήδη από το δημοψήφισμα. Αν τα συμβατικά μίντια διέθεταν πραγματική επιρροή, το "ναι" θα είχε επικρατήσει με σταλινικό ποσοστό. Συνέβη, ωστόσο, το ακριβώς αντίθετο, πετώντας τη συστημική προπαγάνδα στο καλάθι των αχρήστων. Δεν θυμάμαι, επίσης, πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα κάποιον σαραντάρη, πολλώ δε μάλλον νεώτερο, να διαβάζει εφημερίδα- ακόμα κι αθλητική- ή περιοδικό, ενώ ακόμα και οι τηλεοπτικοί σταθμοί, όπως φαίνεται κι από σχετικές έρευνες, ναι μεν παρακολουθούνται περισσότερο, αλλά η επίδρασή τους στη διαμόρφωση πεποιθήσεων είναι ελάχιστη, αφού η αξιοπιστία τους είναι μηδενική...

Η επαγγελματική δημοσιογραφία, αν θεωρήσουμε επαγγελματισμό την παραγωγή- αναπαραγωγή ψευδών ειδήσεων και τις δημόσιες σχέσεις, έχει χάσει, και δικαίως, την εμπιστοσύνη των πολιτών. Όποιος, επομένως, δεν θέλει να σκορπά τα λεφτά του σε ανούσιες επενδύσεις θα ήταν προτιμότερο να τα διοχετεύσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου εκεί παίζεται πλέον το παιχνίδι τής επικοινωνίας...

Είναι πολύ πιθανότερο κάποιος να πιστέψει μια είδηση την οποία κοινοποιεί ένας φίλος του στο facebook, ανεξαρτήτως της πηγής προέλευσής της, παρά κάτι που διαβάζει πρωτογενώς σε μια ιστοσελίδα. Φυσικά η αποκαλούμενη "δημοσιογραφία των πολιτών" αρκετές φορές μοιάζει σαν να εμπιστεύεσαι τη ζωή σου περισσότερο σε ένα μέντιουμ παρά σε ένα γιατρό, αλλά μαρτυρά, αν μη τι άλλο, και την αηδία τού λαού για ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας...

Τι 1984, τι 2017: Το MEGA, όπως και η Ανατολασία, ήταν πάντοτε φίλος μας...

Θα έπαιρνα βαθιά ανάσα και θα στήριζα το τέταρτο μνημόνιο αν πίστευα ότι θα ήταν το τελευταίο. Μόνο που οι εξελίξεις και στο πλέον πρόσφατο Eurogroup μαρτυρούν ότι μόνο με μια επαναστατική προσέγγιση των πραγμάτων θα μπορούσαμε να δραπετεύσουμε από τη φυλακή που μόνοι μας βάλαμε τον εαυτό μας, αλλά από την οποία δεν έχουν σκοπό να μας βγάλουν οι δανειστές μας...

Ο Β. Σόιμπλε θα βρίσκει πάντοτε μια καλή δικαιολογία για να επιμένει σε περισσότερη λιτότητα, να μην "κουρεύει" το χρέος και να μην προτείνει αναπτυξιακές πολιτικές. Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας είναι πεπεισμένος ότι είναι προς το συμφέρον τής χώρας του το Grexit και θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να το επιτύχει κι από όποια θέση κι αν βρίσκεται μετά από τις γερμανικές εκλογές...

Η ελληνική κυβέρνηση σε αυτό το σχεδιασμό τού Βερολίνου έχει αποφασίσει εδώ και πολύ καιρό να μετατρέψει την τακτική οπισθοχώρηση του καλοκαιριού τού 2015 σε στρατηγική. Ο Αλ. Τσίπρας πολιτεύεται σαν να μην έχει καταλάβει ότι η Γερμανία δεν θα δώσει οξυγόνο στη χώρα μας για να αναπνεύσει πριν ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα σε αυτόν τον τόπο και πριν φτωχοποιηθεί κι ο τελευταίος Έλληνας. Κι αυτό δεν συμβαίνει, όπως διαλαλούν η αντιπολίτευση και τα φιλικά της ΜΜΕ, γιατί το δίδυμο Μέρκελ- Σόιμπλε δεν συμπαθεί τον σημερινό πρωθυπουργό. Την ίδια απαξίωση επέδειξε και στον ρεζίλη των Παπανδρέου και στον Αντ. Σαχλαμαρά όταν οι τελευταίοι είχαν ξεζουμιστεί...

Το Μαξίμου μοιάζει να το απασχολεί μόνο πώς θα εξαντλήσει την τετραετία και στήνει τη δική του μιντιακή διαπλοκή για να το πετύχει. Είναι περιττό, βεβαίως, να τονίσω πόσο αδιάφορο είναι για τη συντριπτική πλειονότητα του λαού πόσο θα μείνουν στην εξουσία ο Αλ. Τσίπρας και οι υπουργοί του αν εξακολουθήσουν να ψηφίζουν τα ίδια νεοφιλελεύθερα μέτρα που όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση χαρακτήριζαν προϊόντα εσχάτης προδοσίας...

Την ίδια ώρα, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να πορεύεται και με μία αξιωματική αντιπολίτευση η οποία είναι βουτηγμένη στην υποκρισία. Μέχρι, για παράδειγμα, να βρεθεί ο Ιβ. Σαββίδης να αγοράσει ένα ποσοστό μετοχών τού MEGA είχε βγει στα κάγκελα και κλαιγόταν για τις θέσεις εργασίας που χάνονταν. Τώρα που βρίσκεται κάποια λύση την καταγγέλλει ως διαπλεκόμενη. Έχει άδικο στο να συνδέει τον Ρώσο επιχειρηματία με την κυβέρνηση; Θα ήμουν αφελής αν σας έδινα αρνητική απάντηση...

Ήταν άδικο, ωστόσο, κι από την πλευρά τής κυβέρνησης να υποστηρίζει πως οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες τού MEGA, που έπαιρναν δάνεια χωρίς να δίνουν εγγυήσεις, είχαν συγκροτήσει τραστ με ΠΑΣΟΚ- ΝΔ; Θα ήμουν επίσης αφελής αν σας έδινα αρνητική απάντηση. Καταλαβαίνετε, επομένως, το αδιέξοδο εκείνων των πολιτών που βλέπουν τους μεν να κατηγορούν τους δε για πράξεις που και οι δύο έχουν κάνει, απλώς σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και με διαφορετικά ίσως κίνητρα, αλλά το ίδιο νοσηρό αποτέλεσμα. Οι χθεσινοί εχθροί της "Ωκεανίας"- αριστεράς, όπως η "Ανατολασία"- MEGA, είναι σημερινοί φίλοι και το αντίστροφο σε μια (ακόμα) θλιβερή επιβεβαίωση του οργουελικού "1984". Γι' αυτό και χρειαζόμαστε τα κανάλια και τις εφημερίδες για να ξαναγράψουν την Ιστορία κατά πώς συμφέρει τους εξουσιαστές...



  

Η μεγαλύτερη απογοήτευση της νεώτερης ελληνικής Ιστορίας...

Η μεγαλύτερη υπόσχεση που έδωσε αυτή η κυβέρνηση ήταν πως θα έσκιζε τα μνημόνια και θα ήταν ημέρα μεσημέρι. Ενδεχομένως να τα έχει σκίσει μέχρι τη λήξη τής θητείας της μόνο που κατά το μεσοδιάστημα έχει υπογράψει άλλα δύο. Η δεύτερη μεγαλύτερη υπόσχεση αφορούσε τη σύγκρουση με τη διαπλοκή, όπου η αλήθεια είναι ότι έχει καταφέρει περισσότερα. Υπάρχει, ωστόσο, ένα μεγάλο "αλλά": όταν οι πολίτες ζητούσαν κατεδάφιση της διαπλοκής δεν εννοούσαν αντικατάστασή της με νέα...

Τον φορολογούμενο, εκείνον τέλος πάντων που δεν είναι λούμπεν, ο οποίος θα πληρώσει, για παράδειγμα, περισσότερες ασφαλιστικές εισφορές για να λάβει μικρότερη σύνταξη δεν τον ενδιαφέρει αν ο νταβατζής του θα λέγεται Βαρδινογιάννης ή Σαββίδης, αλλά να μην έχει νταβατζήδες. Γι' αυτό και η ηθική έκπτωση της κυβέρνησης και προσωπικώς του Αλ. Τσίπρα είναι πολύ μεγαλύτερη σε αυτό το κομμάτι από ό,τι στην οικονομική πολιτική. Γιατί στο θέμα τής διαφθοράς η ευθύνη δεν μπορεί να καταλογιστεί στους δανειστές παρά μόνο σε εμάς τους ίδιους...

Αν ήταν η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ που νομοθετούσαν το χάρισμα των οφειλών γα τη ΣΕΚΑΠ ή χορηγούσαν αμνηστία στους τραπεζίτες που θα "κούρευαν" τα θαλασσοδάνεια των ΜΜΕ, όπως συμβαίνει σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε ξεσηκώσει το σύμπαν. Τώρα, όμως, χρησιμοποιεί τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα περί διάσωσης των θέσεων εργασίας κι επανεκκίνησης της οικονομίας τα οποία χρησιμοποιούσαν και οι σαμαροβενιζέλοι...

"Όλως τυχαίως", μάλιστα, ευνοημένοι νομοθετικών ρυθμίσεων που πολλές φορές περνούν βράδυ ως τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια είναι τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα, με εμβληματικότερα τον Χρ. Καλογρίτσα και τον Ιβ. Σαββίδη. Μπορεί ο Αλ. Τσίπρας και οι υπουργοί του να διείδαν κάποιο ρεαλισμό στις κινήσεις των προκατόχων τους κι όχι σκοπιμότητα εξυπηρέτησης συμφερόντων τής ολιγαρχίας. Αν ισχύει το πρώτο, τους οφείλουν μια συγγνώμη, αν ισχύει το δεύτερο πρέπει να δικαστούν για εσχάτη προδοσία τού λαού...

Κι αφού σιγά σιγά η σημερινή κυβέρνηση οικειοποιείται όλο και περισσότερα επιχειρήματα των προηγούμενων, τι λογικότερο από το να οικειοποιηθεί και το φασιστικό "όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας", λες και είναι οι άλλοι που απομακρύνθηκαν από τις ιδεολογικές τους αρχές και τις προγραμματικές τους διακηρύξεις κι όχι εκείνοι που κυβερνούν πιστεύοντας ότι θα εξουσιάζουν για πάντα. Η άσκηση καλόπιστης κριτικής είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να αποφύγει ο όποιος εξουσιαστής αυτό που μοιάζει αναπόφευκτο σε τέτοιες περιστάσεις, να υποκύψει δηλαδή στους πειρασμούς οι οποίοι συνοδεύουν την άσκηση εξουσίας...

Κατανοώ ότι η κυβέρνηση δέχεται και πολύ κακόπιστη κριτική, έλα όμως που κανένας δεν έγινε καλύτερος με το συνεχές λιβάνισμα ή με το να επιδιώκει μόνο αυτό και να δαιμονοποιεί τη διαφορετική άποψη. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει κι όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούν στο Μαξίμου τόσο ευκολότερα θα γλιτώσουν το χαρακτηρισμό τής "μεγαλύτερης απογοήτευσης της νεώτερης ελληνικής Ιστορίας"...    

 

  

Οι λούμπεν ζητούν δικαιοσύνη μέχρι να πάρουν το μαστίγιο στα χέρια τους...

Υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο θα μπορούσα να συμφωνήσω με τον Αδ. Γεωργιάδη: στο ότι, δηλαδή, οι αρχαίοι Έλληνες τα έχουν πει όλα, όπως για παράδειγμα ότι "αρχή άνδρα δείκνυσι". Αν θέλουμε, εξάλλου, να ακτινογραφήσουμε την ελληνική κοινωνία, δεν θα μπορούσαμε να βρούμε χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από το ποδόσφαιρο. Επί δεκαετίες οι θεσσαλονικείς έχουν γαλουχηθεί με ένα αίσθημα αδικίας απέναντι στο κράτος των Αθηνών, το οποίο ομολογουμένως βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά, ανεξαρτήτως αν η κλάψα δεν αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να βρεις το δίκιο σου.

Καταλαβαίνω, επίσης, ότι ύστερα από χρόνια ταπείνωσης είναι λογικό να επιχαίρουν για κλεμμένα τρόπαια, όπως αυτό του Κυπέλλου Ελλάδας το περασμένο Σάββατο. Χωρίς, ωστόσο, να το συνειδητοποιούν και θεοποιώντας τον Ιβ. Σαββίδη, στην ουσία δικαιολογούν όσους τους "βίαζαν" τα προηγούμενα χρόνια και οι οποίοι από κάποιους άλλους είχαν αδικηθεί και πάει λέγοντας...

Με όσα συμβαίνουν στη μπάλα αποδεικνύεται ότι το λούμπεν προλεταριάτο δεν στοχεύει στην κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά κάποια ημέρα να γίνει επικυρίαρχος ο καθένας από εμάς ξεχωριστά κι όχι ως σύνολο. Κι αυτό το γράφω για όσους αναρωτιούνται ακόμα γιατί ο καπιταλισμός επικράτησε του υπαρκτού σοσιαλισμού: γιατί, προκειμένου να μην αυτοκαταστραφεί, θώπευσε όλα τα ένστικτα που μας κάνουν βάρβαρους αντί να ενισχύσει τα χαρακτηριστικά που μας μετατρέπουν σε ανθρώπους.

Ωραίες ήταν, επομένως, οι εξαγγελίες τού Αλ. Τσίπρα για την (νέα) εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, μόνο που δεν απαντούν στο κεφαλαιώδες ερώτημα για την Παιδεία μας και, συνεπακόλουθα, για την κοινωνία μας. Στο πώς, δηλαδή, όσοι αποφοιτούν από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια δεν θα έχουν καταρτιστεί μόνο για να γίνουν καλά εργαλεία τού συστήματος, αλλά και για να αμφισβητούν τεκμηριωμένα τις ατέλειές του και να διαθέτουν την ταξική συνείδηση και το σθένος για να τις ανατρέψουν...

Όσο δεν απαντάμε σε αυτό το ερώτημα τόσο θα διαιωνίζονται έμφυτες παθογένειες όπως η εκδικητικότητα, η προσωπολατρία, η αρχομανία, η απληστία κι ο ατομικισμός, που εκθέτουν περισσότερο εκείνους που όταν δεν κρατούσαν στα χέρια τους το μαχαίρι και το καρπούζι μιλούσαν κι ορκίζονταν στην κοινωνική δικαιοσύνη. Κι όπως γίνεται αντιληπτό, δεν αναφέρομαι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά κυρίως σε όσους μας κυβερνούν και οι οποίοι εναγωνίως αναζητούν να πιαστούν από τον πρώτο μεγαλοεπιχειρηματία που θα τους πάρει από το χεράκι και θα τους κρατήσει στην εξουσία με ασφάλεια.

Αλίμονό μας, ωστόσο, αν διακύβευση είναι να αντικαταστήσουμε τα παλιά με νέα τζάκια. Οι αναθυμιάσεις που εκπέμπουν είναι ίδιες κι απαράλλαχτες και, φυσικά, καμία σχέση δεν (θα έπρεπε να) έχουν με την Αριστερά...

 

  

"Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά κάποια είναι πιο ίσα από τα άλλα"...

Αν το να είσαι προοδευτικός ήταν εύκολη υπόθεση, θα ήταν όλος ο κόσμος. Ούτε είσαι μόνο και μόνο γιατί αυτοπροσδιορίζεσαι ως τέτοιος, αφού κάποιες φορές ακόμα και οι πιο συντηρητικοί αποδεικνύονται γενναιότεροι. Η Ανγκ. Μέρκελ, για παράδειγμα, δεν φόρεσε μαντίλα στη Σαουδική Αραβία, σε αντίθεση με την Μπ. Μπαζιάνα στο Ιράν...

Το ίδιο ισχύει και για τη μάχη κατά τής διαπλοκής: στην θεωρία μπορεί να είσαι απέναντί της, στην πράξη ωστόσο είναι πιθανό να μην πολεμάς όλους τους ολιγάρχες παρά μόνο αυτούς που δεν είναι δικοί σου, την ίδια ώρα που προσπαθείς να γιγαντώσεις εκείνους που σε συγκρίνουν με αμφίβολου δημοκρατικού ήθους παγκόσμιους ηγέτες όπως ο Βλ. Πούτιν...

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μην είχε σοβαρό plan B για την οικονομία, φαίνεται πάντως πως διαθέτει όσον αφορά τους δικούς του επιχειρηματίες. Αφού το "σχέδιο Καλογρίτσας" απέτυχε παταγωδώς, τώρα μπαίνει σε εφαρμογή το "σχέδιο Σαββίδης", το οποίο μοιάζει πιο αξιόπιστο από τη στιγμή που ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας μάλλον έχει περισσότερο χρήμα προς διάθεση στην ελληνική αγορά...

Κι αν η καλή ημέρα φαίνεται από το πρωί, το ποιος επιχειρηματίας θα κυριαρχεί τα επόμενα χρόνια φαίνεται από το ποδόσφαιρο. Τη δεκαετία τού '70 ήταν ο Γουλανδρής, του '80 και μέχρι τα μέσα τού '90 οι Βαρδινογιάννηδες, στη συνέχεια ο Σ. Κόκκαλης κι ακολούθως ο Β. Μαρινάκης. Όσοι παρακολούθησαν τον ημιτελικό τού Κυπέλλου Ελλάδας ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και στον ΠΑΟ είναι σε θέση να επιβεβαιώσουν ότι επρόκειτο για επίδειξη παρασκηνιακής δύναμης από τον νέο μας εθνικό μπίζνεσμαν...

Στον επίλογο της "Φάρμας των Ζώων" του Τζορτζ Όργουελ τα ζώα κοιτούσαν από γουρούνι σε άνθρωπο κι από άνθρωπο σε γουρούνι και δεν έβρισκαν διαφορές. Κάπως έτσι συμβαίνει και με το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν υιοθετεί πλέον μόνο τις πολιτικές και τη ρητορική των σαμαροβενιζέλων, αλλά και τους ολιγάρχες του, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Ιβ. Σαββίδη.

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά κάποιοι στο Μαξίμου θεωρούν και ύψιστη τιμή τη σύγκριση του Αλ. Τσίπρα με τον Βλ Πούτιν, ο οποίος κυβερνά τη Ρωσία επί δύο δεκαετίες με οχήματα τον εθνικισμό και τον αυταρχισμό. Διεφθαρμένοι από την οίηση που γεννά η εξουσία και την πεποίθησή τους ότι θα κυβερνούν μέχρι και τουλάχιστον το 2019 υιοθετούν και το οργουελικό "όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά κάποια ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα". Τσίπρα έχουν, τσίπα δεν έχουν...   
 

Κλαίνε οι Ελληνες γιατί Αλαφούζος-Μαρινάκης-Κυριακού έδωσαν παραπάνω από όσα θα έδιναν αν δεν υπήρχε Καλογρίτσας...

Η πραγματική οικονομία λιμνάζει, οι φόροι αυξάνονται, οι συντάξεις μειώνονται αλλά η αντιπολίτευση, ιδίως η αξιωματική, και τα διαπλεκόμενα μίντια από το πρωί μέχρι το βράδυ ασχολούνται με τις τηλεοπτικές άδειες, αποδεικνύοντας πόσο πολύ δίκιο έχει η κυβέρνηση να θέλει να μπουν κανόνες στο χώρο. Μόνο οι αδαείς, άλλωστε, πιστεύουν ότι η ρύθμιση του τηλεοπτικού τοπίου δεν σχετίζεται με την πάταξη της διαπλοκής- επιχειρηματικής, τραπεζικής, πολιτικής και μιντιακής. Δεν πρόκειται για ζήτημα ελευθεροτυπίας από τη στιγμή που την οικονομική δυνατότητα για τη συντήρηση τηλεοπτικού σταθμού διαθέτει μια πολύ συγκεκριμένη κάστα ανθρώπων, αλλά επιβολής παραθεσμικών κέντρων στη δημοκρατία, για επηρεασμό τής βούλησης των νομίμως εκλεγμένων από τους κρατικοδίαιτους καπιταλιστές που βυσσοδομούν στο παρασκήνιο...

Φανταστείτε, επομένως, πόσο μεγάλη είναι η εξάρτηση των αρχηγών Κούλη, Φώφης και Σταύρου από τους καναλάρχες ώστε να δίνουν μέχρις εσχάτων μια μάχη στην οποία έχουν απέναντί τους τον ελληνικό λαό. Την ώρα που το ελληνικό Δημόσιο θα εισπράξει συνολικώς πάνω από 250.000.000 ευρώ από μεγιστάνες για να τα διανείμει σε κοινωνικές πολιτικές ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι πλειοδοτούν ποιος θα προστατεύσει καλύτερα τα συμφέροντα των αλαφούζων, των μαρινάκηδων, των βαρδινογιάννηδων και των κοντομηνάδων. Τουλάχιστον δεν παρουσιάζονται αχάριστοι στα αφεντικά τους...

Εκτίθενται ανεπανόρθωτα στους πολίτες γνωρίζοντάς το, αλλά μην μπορώντας να κάνουν αλλιώς από τη στιγμή που ο σκύλος δεν δαγκώνει το χέρι που τον ταΐζει. Ναι, έγιναν λάθη στη διαδικασία τού διαγωνισμού. Θα έπρεπε, για παράδειγμα, ο έλεγχος του πόθεν έσχες να είχε προηγηθεί. Αλίμονο, ωστόσο, αν κοιτώντας το δέντρο χάσουμε το δάσος, γιατί αυτός ο διαγωνισμός ήταν αίτημα της ελληνικής κοινωνίας, λαϊκή απαίτηση να πληρώσουν για να εκπέμπουν προπαγάνδα εκείνοι που για δεκαετίες της έκαναν πλύση εγκεφάλου. Ας υποθέσουμε, επίσης, πως ο ρόλος Καλογρίτσα- Σαββίδη στη δημοπρασία ήταν να ανεβάσουν το τίμημα. Λέτε να κλαίνε σε κάθε ελληνικό νοικοκυριό γιατί Αλαφούζος-Μαρινάκης-Κυριακού έδωσαν παραπάνω από όσα θα έδιναν αν δεν υπήρχαν οι "λαγοί";...

Τόσο οι Καλογριτσαίοι όσο κι ο Ιβ. Σαββίδης είναι επιχειρηματίες που διατηρούν καλή σχέση με την κυβέρνηση. Την έχουν εκμεταλλευτεί, εξάλλου, για την ανάθεση δημόσιων έργων και για τη διαγραφή χρεών τής ΠΑΕ ΠΑΟΚ αντιστοίχως. Φυσικά κι αυτό δεν τιμά την κυβέρνηση της Αριστεράς ούτε θα μπω στη διαδικασία να ισχυριστώ πως οι διευκολύνσεις που έχουν γίνει στους συγκεκριμένους επιχειρηματίες είναι πταίσματα μπροστά στο πάρτι με το δημόσιο ταμείο που έγινε από τους εκλεκτούς τού ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Θα είμαι πιο κυνικός και θα σας επισημάνω πως σε έναν ανηλεή πόλεμο, όπως αυτός που διεξάγεται ανάμεσα στο Μαξίμου και στο καταρρέον σύστημα εξουσίας, είναι λογικό να αναζητούνται σύμμαχοι από τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του και στον επιχειρηματικό χώρο...

Σε άλλες εποχές, άλλωστε, (βλ. Κοσκωτά ή Μπόμπολα) ο αρμόδιος υπουργός θα νομοθετούσε υπέρ των συμφερόντων Καλογρίτσα και θα του έδινε, για παράδειγμα, ολιγοήμερη παράταση για να πληρώσει την πρώτη δόση, μολονότι θα ξεσηκωνόταν η κοινή γνώμη. Αυτό δεν έγινε τώρα και ούτε το γράφω για να πούμε όλοι μαζί "μπράβο" στον Ν. Παππά. Το κάνω για να σημειώσω πως τουλάχιστον ακόμα τα γκέμια τα κρατά η νομίμως εκλεγμένη κυβέρνηση κι αυτό δεν είναι λίγο...





  

Και πολύ άργησε το λουκέτο...

Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" δεν περιλαμβάνεται στο εγχειρίδιο αποτελεσματικότερων λύσεων για οποιοδήποτε πρόβλημα. Στην περίπτωση, ωστόσο, του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Γι' αυτό και η διακοπή τού Κυπέλλου, ύστερα από τα νέα θλιβερά επεισόδια στην Τούμπα, δεν ήταν καθόλου κακή επιλογή. Θα έλεγα, μάλιστα, πως ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να αποδεχθεί την εισήγηση του υφυπουργού Αθλητισμού, Σταύρου Κοντονή, και να διακόψει και το πρωτάθλημα, ώστε να μπει ένα τέλος σε αυτήν την ντροπή για την οποία δεν μπορώ να βρω αθώους. Δεν νομίζω, άλλωστε, πως υπάρχουν πολλοί υγιείς φίλαθλοι που θα τους λείψει αυτό που παιζόταν στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια και το οποίο είχε τόσο ενδιαφέρον για το τελικό αποτέλεσμα όσο οι αγώνες κατς στις ΗΠΑ. Τουλάχιστον στους τελευταίους βλέπεις και κάποιο θέαμα, μολονότι γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι είναι στημένοι. Στην Ελλάδα αν ο Ολυμπιακός χάσει έστω κι ένα βαθμό όλοι υποψιάζονται πως κι αυτό έγινε γιατί ήθελε να τα κονομήσει στο στοίχημα ο Β. Μαρινάκης...

Το πρωτάθλημα δεν μπορεί να διεξάγεται όσο το λυμαίνεται μια εγκληματική οργάνωση, τη δράση τής οποίας γνωρίζουν ακόμα και γυναίκες που το μόνο που ξέρουν από μπάλα είναι οι κοιλιακοί τού Νικοπολίδη και του Ρονάλντο. Ο Ολυμπιακός είναι σαφώς η καλύτερη ομάδα στη χώρα αλλά αυτό θα ήταν αδύνατο να μην συμβαίνει όταν επί χρόνια τα έσοδά του είναι υπερπολλαπλάσια, λόγω βρέξει χιονίσει συμμετοχής του στο Champions League και του ότι έχει δικό του γήπεδο με λεφτά των Ελλήνων φορολογούμενων, σε σύγκριση με τους εγχώριους ανταγωνιστές του. Γι' αυτό και στον Πειραιά είναι προκλητικό να παρουσιάζονται ως θύματα μιας σάπιας κατάστασης για την οποία ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό και οι ίδιοι. Ποιος ελέγχει επί χρόνια τα διοικητικά όργανα του ελληνικού ποδοσφαίρου και τη διαιτησία; Πόσες φορές έχουμε γίνει μάρτυρες αποφάσεων εντός κι εκτός αγωνιστικών χώρων που προσβάλλουν κάθε έννοια δικαιοσύνης; Για να μην αναφερθώ στις δολοφονικές επιθέσεις σε βάρος παραγόντων ή δημοσιογράφων των οποίων τον ηθικό αυτουργό αναγνωρίζουν ακόμα και οι στρουθοκάμηλοι...

Από την άλλη, εξάλλου, είναι αστείο ακόμα και να συζητούμε πως την κάθαρση στο ελληνικό ποδόσφαιρο θα φέρουν ο Γ. Αλαφούζος, ο Δ. Μελισσανίδης ή ο Ιβ. Σαββίδης. Ο καθένας από την πλευρά του επιθυμεί να γκρεμίσει το μαρινακισμό δίχως να χρειαστεί να επενδύσει χρήματα για να εγκαθιδρύσει τη δική του κυριαρχία, προμετωπίδα τής οποίας φυσικά και δεν θα είναι το 50-50. Είμαστε μικρή χώρα και γνωρίζουμε πολύ καλά πώς έχει κάνει ο καθένας την περιουσία του, αν για παράδειγμα χρησιμοποίησε λαθραίους τρόπους για να το πετύχει. Γι' αυτό και μόνο η πολιτεία και μια πραγματικά ανεξάρτητη δικαιοσύνη μπορούν να καθαρίσουν την κόπρο τού Αυγεία, η οποία έχει βρομίσει όλο τον τόπο. Και στην προκειμένη περίπτωση, εξάλλου, δεν χωρούν ασπιρίνες και λοιπά ημίμετρα αλλά απαιτούνται τομές. Σε αυτό το πλαίσιο, το γκρέμισμα του υφιστάμενου καθεστώτος- διαδικασία την οποία καθυστέρησε πάντως η κυβέρνηση- είναι μια καλή αρχή...  

Στο μπουρδέλο οι μόνοι παρθένοι είναι αυτοί που το επισκέπτονται για πρώτη φορά, κανείς άλλος...

Αν επιθυμεί κάποιος να δει πώς λειτουργεί η διαπλοκή χωρίς μασκαρέματα και πώς πολιτεύονται οι διάφοροι μεγαλοεπιχειρηματίες, για τους οποίους η πλειονότητα του λαού οφείλει να κάνει το σκατό της παξιμάδι προκειμένου να σταθούν όρθιοι σε αυτές τις δύσκολες εποχές και για να έχει και το πόπολο δουλειά, δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει από το να παρακολουθήσει εκ του σύνεγγυς το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Αν στους υπόλοιπους τομείς η διαπλοκή φορά το σμόκιν και το προσωπείο τής φιλανθρωπίας και της φιλοπατρίας προκειμένου να πετυχαίνει αυτό που πραγματικά θέλει υπογείως και πίσω από κλειστές κουρτίνες, στη μπάλα δεν νιώθει την ανάγκη ούτε καν να κρατά τα προσχήματα. Ετσι κι αλλιώς στο ποδόσφαιρο αν κάποιος, για παράδειγμα, πετυχαίνει γκολ με το χέρι ή από θέση οφσάιντ έχουμε τόσες κάμερες πλέον στα γήπεδα που είναι σε θέση να το αντιληφθεί ο καθένας...

Στον αγωνιστικό χώρο δεν μπορείς να βαφτίζεις το κρέας ψάρι και τα μεγάλα λόγια είτε μετουσιώνονται σε σπουδαίες πράξεις είτε είσαι ανοιχτώς υπόλογος για την αποτυχία σου. Οι μαρινάκηδες, οι αλαφούζοι, οι μελισσανίδηδες ή οι σαββίδηδες, ωστόσο, έχουν στη διάθεσή τους κατευθυνόμενες ρυπαροφυλλάδες κι οπαδικούς στρατούς που τους επιτρέπουν να αλωνίζουν ελεύθερα, έχοντας το λαϊκό έρεισμα στο πλευρό τους. Πολλές φορές μάλιστα, τηρώντας κι αυτήν τη μαφιόζικη τακτική, αδικούν κατάφωρα ώστε να παραδειγματίζονται εκείνοι που τολμούν να υψώνουν ακόμα μπαϊράκι αντίστασης στην απόλυτη σήψη. Ετσι κι αλλιώς την επομένη η "ομαδάρα" θα δικαιωθεί από φανατισμένους, αργυρώνητους δημοσιογράφους κι από επαγγελματίες οπαδούς που έχουν στη διάθεσή τους και τηλεοπτικό βήμα για να σκεπάζουν με τα εμέσματά τους οποιαδήποτε φωνή λογικής...

Είχα πολύ καιρό να παρακολουθήσω αγώνα μεταξύ ελληνικών ομάδων κι αποφάσισα να κάνω την εξαίρεση με το ΑΕΚ-Ολυμπιακός. Αισθάνθηκα δικαιωμένος γιατί δεν είχα χάσει νωρίτερα κι άλλες ώρες από τη ζωή μου βλέποντας δύο ομάδες που όταν άλλαζαν μια μπαλιά μεταξύ τους αυτό αμέσως βαφτιζόταν οργανωμένη επίθεση για να έχουμε να λέμε, ένα διαιτητικό τρίο αδύναμο να σηκώσει το βάρος τής σύγκρουσης με τους πολυεκατομμυριούχους πάτρωνές του, μια μερίδα οπαδών για την οποία αν δεν νικά η "ομαδάρα" δεν υπάρχει νόημα να ολοκληρώνεται ένα ματς, αλλά κι επαγγελματίες παίκτες και προπονητές με συμπεριφορά χούλιγκαν. Περισσεύουν, άλλωστε, οι συγκρίσεις με αγώνες επιπέδου Champions League όπου κι εκεί οι διαιτητές κάνουν χοντρά λάθη, αλλά υπάρχουν κι ομαδάρες χωρίς εισαγωγικά και με όλα τα γράμματα κεφαλαία που αντεπεξέρχονται σε οποιαδήποτε δυσκολία. Θα σας παρακαλέσω, επίσης, να μην μου αρχίσετε επιχειρήματα του τύπου "δεν φταίει η κιτρινόμαυρη ομαδάρα, αλλά η ερυθρόλευκη, η πράσινη, η μαυρόασπρη ή η πορτοκαλοροδακινοβερικοκί που μας προκάλεσε". Τέτοιου είδους ρητορική μπορεί να την αποδεχθώ από ανήλικους, όχι όμως από ενήλικες οι οποίοι μάλιστα ασχολούνται επαγγελματικώς με τον αθλητισμό. Σε ένα μπουρδέλο οι μόνοι παρθένοι ενδεχομένως να είναι αυτοί που το επισκέπτονται για πρώτη φορά. Κανένας άλλος...

Για όλα αυτά και πολλά περισσότερα θα ζητούσα από τον υφυπουργό Αθλητισμού να διακόψει εδώ και τώρα το πρωτάθλημα της Super League και να απαιτήσει τη μη συμμετοχή των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα της επόμενης περιόδου. Το να διεξάγονται αγωνιστικές κεκλεισμένων των θυρών είναι σαφώς ένα μέτρο προς τη σωστή κατεύθυνση και περισσότερο δρακόντειο από όσα άλλα έχουν εφαρμοστεί μέχρι σήμερα, αλλά δεν είναι αρκετό. Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι τόσο άρρωστο που αν δεν του κόψεις κάποιο "χέρι" ή "πόδι" δεν πρόκειται να επιβιώσει έτσι κι αλλιώς. Κάθε χρόνο απαξιώνεται όλο και περισσότερο και στο τέλος θα βλέπουμε εντελώς άδεια γήπεδα, ακόμα κι αν δεν υπάρχει σχετική άνωθεν απαγόρευση, στα οποία ο Β. Μαρινάκης θα πετά φωτοβολίδες στον Γ. Αλαφούζο, στον Δ. Μελισσανίδη και στον Ιβ. Σαββίδη και τούμπαλιν αφού δεν θα υπάρχει κανένας άλλος εκεί τριγύρω για να το κάνει...

Ο αριθμός των υγιών φιλάθλων, οι οποίοι δεν θέλουν νίκη πάση θυσία για να μην χάσει η "προεδράρα" τα εκατομμύρια του Champions League. αυξάνεται ημέρα με την ημέρα. Δεν ζούμε πλέον στην εποχή όπου βλέπαμε στην "Αθλητική Κυριακή" μερικές φάσεις από κάθε ματς τής Α' Εθνικής μίας φορά την εβδομάδα και ήμασταν ικανοποιημένοι για τη μπάλα που μας πρόσφεραν. Ορεξη να έχει κανείς και μπορεί με χίλιους δυο τρόπους να βλέπει κάθε ημέρα ματσάρες, οι οποίες φυσικά διεξάγονται σε άλλες χώρες. Γι' αυτό και Σταύρε Κοντονή οι συνθήκες για ολική ρήξη και στο χώρο τού ποδοσφαίρου είναι υπερώριμες. Κάνε μας με τις πρωτοβουλίες σου να μην μιλάμε για μια ακόμα χαμένη ευκαιρία για εξυγίανση...

Γιατί θέλω να πάρει το πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ...

Ο ΠΑΟΚ δεν διαθέτει καμιά σπουδαία ομάδα και σίγουρα όχι αυτή της δεκαετίας τού 1970 ή των μέσων τής δεκαετίας τού 1980, όταν και πήρε το τελευταίο του πρωτάθλημα. Τί κι αν έχει αποσπαστεί, εξάλλου, πέντε βαθμούς από τον Ολυμπιακό; Αυτό δεν τον καθιστά φαβορί για τον τίτλο κι όχι μόνο γιατί, σε αντίθεση με το βασικό του αντίπαλο, δεν ελέγχει το παρασκήνιο. Οι λύσεις του είναι περιορισμένες σε σύγκριση με τον Θρύλο κι αυτό θα φανεί στη συνέχεια του πρωταθλήματος. Τότε γιατί ο γράφων, ένας "γαύρος" από κούνια, να θέλει να το σηκώσει ο Δικέφαλος του Βορρά και γιατί το ίδιο αισθάνονται πολλοί ακόμα "σύγγαυροί" μου; Είναι μόνο γιατί έχουμε μπουχτίσει από τίτλους κι ένας ακόμα δεν θα κάνει τη μεγάλη διαφορά; Ή μήπως γιατί ζούμε σε μια εποχή όπου γίνεται ολοένα και δυσκολότερο για τον απλό λαό να παρακολουθεί τον επιχειρηματικό ανταγωνισμό διεφθαρμένων επιχειρηματιών να μεταφέρεται και στο ποδόσφαιρο, το οποίο καταστρέφουν μόνο και μόνο για μερικά φράγκα παραπάνω στο σακούλι τους και για μια κοινωνική αναγνώριση που χρησιμοποιείται σαν ασπίδα από την εφαρμογή τής νομιμότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης; Θα μου πείτε πως στον Πειραιά εξέλεξαν δήμαρχο τον Β. Μαρινάκη και στο Βόλο τον Αχ. Μπέο. Οταν, όμως, ο πρόεδρος του Ολυμπιακού χρησιμοποίησε όλο το μιντιακό σύστημα που ελέγχει για να διοργανώσει συγκέντρωση συμπαράστασης υπέρ του κι εναντίον όσων σχεδίαζαν να τον σκοτώσουν δεν μαζεύτηκαν περισσότεροι από 300 υπάλληλοί του της "Θύρας 7". Κι αυτό είναι μια μια ελάχιστη ένδειξη υγείας...

Μαρινάκηδες, Αλαφούζοι, Μελισσανίδηδες, Σαββίδηδες, Μπέοι και τόσοι άλλοι μόνο στοιχειωδώς αγαπούν τις ποδοσφαιρικές ομάδες που ελέγχουν. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα πουλούσαν κάθε τρεις και λίγο τους καλύτερους παίκτες τους, δεν θα πόνταραν σε βάρος τους στο παράνομο στοίχημα, δεν θα τις απαξίωναν λειτουργώντας σαν πιόνια άλλων, δεν θα ζητούσαν αυτοί οι ζάπλουτοι κάθε τρεις και λίγο κρατικό χρήμα για να χτίσουν τα γήπεδά τους ή προκλητικές φοροαπαλλαγές και "κουρέματα" χρεών όταν το πόπολο στενάζει. Παρακολουθούμε και μέσα από τα πρωτοσέλιδα αθλητικών φυλλάδων, που δεν αξίζουν ούτε για να τυλίξεις ψάρια με αυτές, τον επιχειρηματικό πόλεμο των ανθρώπων που ελέγχουν τη χώρα και δεν θέλουν να ξεφύγει από τα χέρια τους. Κι αντί να αντιλαμβανόμαστε ότι το "παιχνίδι είναι στημένο κι από πριν ξεπουλημένο" κάθε Κυριακή στα γήπεδα βρίζουμε τις μάνες ο ένας του άλλου και οι πιο "μερακλήδες" ανάμεσά μας τραβάμε και κανένα μαχαίρι για να δείξουμε τη μαγκιά μας. Την ώρα που βγαίνουν στη δημοσιότητα συνομιλίες όπως αυτές του Β. Μαρινάκη με τον Ν. Χατζηνικολάου καταπίνουμε αμάσητη την προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης και βγάζουμε ο ένας τα μάτια τού άλλου αντί να στρεφόμαστε σε βάρος αυτών που επωάζουν τον ταξικό εμφύλιο για να μπορούν να κυβερνούν για πάντα...

Μου είναι πολύ ψυχοφθόρο να παρακολουθώ το ελληνικό πρωτάθλημα. Το ίδιο φαντάζομαι πως συμβαίνει και με πολλούς από εσάς. Είναι το ίδιο με το να βλέπω μια κούρσα εκατό μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου ο νικητής είναι αυτός που έχει πάρει την καλύτερη ντόπα. Αυτοί που μας εξουσιάζουν μας έφτασαν στο σημείο να μη χαιρόμαστε ούτε το ποδόσφαιρο, το λαϊκότερο και γι' αυτό ομορφότερο των αθλημάτων. Μακάρι να κατακτήσει ο ΠΑΟΚ το πρωτάθλημα και να λειτουργήσει αυτό ως ένα ηχηρό ράπισμα σε εκείνους που με νταβατζιλίκια, δωροδοκίες κι άλλες μαφιόζικες πρακτικές θεωρούν πως μονά ζυγά θα είναι πάντοτε κερδισμένοι. Κι ας είναι αυτός ο τίτλος στην Θεσσαλονίκη ένα εφαλτήριο για να ξεβρομίσουμε όχι μόνο το ποδόσφαιρο αλλά το σύνολο της δημόσιας ζωής τής χώρας από τους προστάτες της, για τους οποίους στα διαπλεκόμενα μίντια διαβάζουμε μόνο πόσο φιλάνθρωποι και δραστήριοι είναι και πόσο ευγνώμονες πρέπει να αισθανόμαστε για τους γκάνγκστερ που λυμαίνονται τον πλούτο αυτού του τόπου την ώρα που ο λαουτζίκος ετοιμάζεται να πληροφορηθεί μέχρι το τέλος τού έτους τί περιλαμβάνει το τρίτο μνημόνιο που του ετοιμάζουν. Αν δεν έχει ξεσπάσει μέχρι τότε και κανένας πόλεμος με την Τουρκία για τα "ιδανικά" για τα οποία ξέρει διαχρονικά η ελίτ να στέλνει ανθρώπους στο σφαγείο, για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο δηλαδή τα οποία θα στολιστούν με μεγαλοστομίες περί εθνικής κυριαρχίας για να δικαιολογηθεί το αδικαιολόγητο αίμα...