Τα καθαρά χέρια δεν είναι πάντα και ικανά χέρια...

Η πλειοψηφία των πολιτών, ενδεχομένως και η συντριπτική, έχει αποφασίσει πως δεν θέλει άλλο τον Κ. Μητσοτάκη. Αρκετοί, μάλιστα, το διατρανώνουν με πάθος. Εδώ και πάρα πολύ καιρό, όμως, οι πολίτες αναζητούν πρόσωπο κι όχι πολιτικές για να αντικαταστήσουν τις σημερινές. Γι' αυτό και στις προσεχείς εκλογές θα καταγραφεί η οργή μας αλλά όχι και η λογική μας...

Αν δεν ίσχυαν όλα τα παραπάνω δεν θα πρόβαλλε σήμερα η Μαρία Καρυστιανού ως η επικρατέστερη πρωθυπουργός. Μια προσωπικότητα, δηλαδή, που έχει αγωνιστεί με σθένος για να μάθει όλη η Ελλάδα γιατί σκοτώθηκε και το παιδί της αλλά για την πολιτική της ατζέντα δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα. Και μόνο το ότι πολιτεύεται με προμετωπίδα τη δήμευση των περιουσιών των φαύλων δείχνει πως ξέρει πολύ καλά σε ποιον λαό απευθύνεται, ένα λαό απελπισμένο που αναζητά γι' άλλη μια φορά σανίδα σωτηρίας στις εύκολες λύσεις σε σύνθετα ζητήματα...

Η επόμενη κυβέρνηση πολύ δύσκολα θα αποδειχθεί χειρότερη από το σημερινό μείγμα νεοφιλελεύθερων κι ακροδεξιών με ηθική σημιτικού κρατικοδίαιτου καπιταλισμού. Πολύ δύσκολα, όμως, επίσης θα είναι και μια κυβέρνηση που θα αφήσει αποτύπωμα αφού τα "καθαρά χέρια" δεν σημαίνουν και ικανά χέρια, ιδίως σε μια πολύ επικίνδυνη διεθνή συγκυρία. Το μόνο ευχάριστο είναι πως θα έχουμε μάλλον μια κυβέρνηση συνεργασίας κι έτσι θα αποφύγουμε όλη αυτή την αλαζονεία που λουζόμαστε τα τελευταία εξίμισι χρόνια...

 

Όταν προσκυνάς σώβρακα και φανέλες μπορείς να προσκυνήσεις τα πάντα...

Το ότι το λούμπεν προλεταριάτο κι όχι μόνο έχει εμπλακεί σε έναν άτυπο εμφύλιο τις τελευταίες ημέρες προς υπεράσπιση δισεκατομμυριούχων είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα γιατί ο καπιταλισμός δεν πρόκειται να καταρρεύσει. Τουλάχιστον όχι κατά τη διάρκεια της δικής μας ζωής. Αν οι φτωχοί ή οι μικρομεσαίοι αφήνουν στην άκρη τα χίλια μύρια προσωπικά, οικογενειακά και κοινωνικά τους προβλήματα για να δικαιολογούν παιδικές συμπεριφορές ανθρώπων που έχουν επιλύσει από την ημέρα που γεννήθηκαν το πρόβλημα της επιβίωσης μην περιμένετε να επαναστατήσουν για το οτιδήποτε μπορεί να έχει αξία. Το έθνος το οποίο προσκύνα σώβρακα και φανέλες είναι σε θέση να προσκυνήσει κυριολεκτικώς τα πάντα...

Το πόπολο αδιαφορεί για τη λεκτική βία, τα εμπρηστικά συνθήματα και χειρονομίες, ακόμα και για τη σωματική βία αν αυτοί που διαπράττουν όλα αυτά τα αδικήματα ή τα υποκινούν τους φέρνουν εγχώρια κι ευρωπαϊκά τρόπαια. Έχει την ανάγκη τού ανήκειν σε ένα ευρύτερο σύνολο το οποίο να καλύπτει τις δικές του αβελτηρίες κι αποτυχίες. 

Γι' αυτό και η "ομαδάρα" δεν επιτρέπεται να χάνει από κανέναν κι όσοι ευθύνονται για τις ήττες πρέπει να κρεμιούνται ανάποδα. Τους έχουμε εναποθέσει τις ζωές που θα θέλαμε να κάνουμε. Πώς είναι δυνατό να μας απογοητεύουν κι εκείνοι;...

Όποιος υποστηρίζει πως ο αθλητισμός ενώνει είτε δεν έχει ιδέα από αθλητισμό είτε ζει σε ένα ροζ συννεφάκι. Ο αθλητισμός είναι φτιαγμένος να διχάζει ακόμα κι όταν είναι ερασιτεχνικός. Μην μου πείτε, για παράδειγμα, πως όταν παίζετε μπασκετάκι με φίλους σας το μυαλό σας είναι στην ευγενή άμιλλα κι όχι στο πώς να τους κερδίσετε. 

Γι' αυτό, άλλωστε, και είναι τόσο όμορφος όταν δεν φτάνει στα άκρα, όταν δηλαδή η νίκη πάση θυσία δεν γίνεται αυτοσκοπός, το άκρως καπιταλιστικό "ο πρώτος είναι τα πάντα κι ο δεύτερος τίποτα" δεν μας καθοδηγεί κι όταν η άσκηση βίας δεν μένει στον αγωνιστικό χώρο αλλά γίνεται ρουτίνα στις εξέδρες κι έξω από τα γήπεδα. Όταν συμβαίνει, με λίγα λόγια, ό,τι δεν συμβαίνει στην Ελλάδα όπου το όπιο των λαών έχει επηρεάσει περισσότερο από πολλές άλλες χώρες την ευθυκρισία μας...  

 

Το λάθος δεν είναι στα αστέρια, αγαπητέ Βρούτε, αλλά στο σύστημα...

Όταν ήμουν μικρός οι αμερικανικές ταινίες προβάλλονταν στις ελληνικές αίθουσες έξι μήνες ή κι ένα χρόνο και περισσότερο μετά την πρώτη τους παγκόσμια προβολή. Κάτι παρόμοιο ισχύει με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μόνο που η καθυστέρηση με την οποία αντιγράφει νεοφιλελεύθερες πρακτικές δεν είναι ενός χρόνου, αλλά μερικών δεκαετιών...

Ακόμα και τώρα, ούτε μήνα μετά την τραγωδία των Τεμπών και μερικές εβδομάδες πριν τις εκλογές, επιμένει σε πρακτικές, όπως η ιδιωτικοποίηση του νερού, που έχουν αποτύχει όπου έχουν υλοποιηθεί. Τώρα, μάλιστα, ισχυρίζονται πως μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου θα έχουν εγκαταστήσει το σύστημα τηλεδιοίκησης στο σιδηρόδρομο για το οποίο δεν είχαν κάνει τίποτα τέσσερα χρόνια. Άλλη μια απόδειξη ότι προτεραιότητά τους και για τα τρένα ήταν η ιδιωτικοποίηση και των υποδομών, αλλά τους χάλασαν τα σχέδια οι 57 νεκροί...

Αν μη τι άλλο, η νέα παγκόσμια τραπεζική κρίση μαρτυρά- για όποιον χρειαζόταν κι άλλες αποδείξεις- ότι το πρόβλημα στον καπιταλισμό, ιδίως στον ασύδοτο καπιταλισμό τού νεοφιλελευθερισμού, δεν σχετίζεται με πρόσωπα αλλά με την ίδια του τη δομή. Δεν είμαι εναντίον τού ρίσκου, της επιχειρηματικότητας ή της μεγαλύτερης ανταμοιβής για εκείνον που μοχθεί περισσότερο ή έχει περισσότερες ικανότητες από κάποιον άλλο. 

Άλλωστε επί 20 χρόνια δεν έχω εργαστεί παρά μόνο στον ιδιωτικό τομέα, συνεπώς δεν έχω κάποια σχέση εξάρτησης με το κράτος. Όσο, όμως, ο υπαρκτός σοσιαλισμός κατάργησε τις ταξικές ανισότητες άλλο τόσο ο καπιταλισμός έσπειρε κοινωνική δικαιοσύνη. Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, επομένως, με ανθρώπινο πρόσωπο εξακολουθεί να δίνει απαντήσεις, όσο κι αν κάποιοι σκοπίμως στρέφουν ιδίως τη νεολαία προς την απαξίωση των πάντων προκειμένου να διασωθούν οι ίδιοι...

  
 

Υπάρχουν δημόσια αγαθά, ούτε κρατικά ούτε ιδιωτικά...

Το κράτος δεν είναι πανάκεια, η ιστορική εμπειρία έχει άλλωστε αποδείξει ότι η γραφειοκρατία κι ο κομματισμός του συνεπάγονται στασιμότητα, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Ούτε θα έπρεπε να είναι στο αντικείμενο των δραστηριοτήτων του η επιχειρηματικότητα. Και σε θεσμικό, επίσης, επίπεδο αρκετές φορές καταντά δυνάστης τού πολίτη κι όχι προστάτης ή βοηθός του...

Ούτε οι αποτυχημένες κρατικοποιήσεις ούτε οι εξίσου αποτυχημένες ιδιωτικοποιήσεις, όμως, μπορούν να είναι το μέλλον. Για να μην πάμε μακριά, σκεφτείτε πόσο βοήθησαν τον ανταγωνισμό η ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής Αεροπορίας ή του ΟΤΕ. 

Στην ουσία δημιουργήθηκαν ιδιωτικά μονοπώλια ή ολιγοπώλια με συνέπεια να πληρώνουμε από τα ακριβότερα αεροπορικά εισιτήρια για τα ταξίδια εντός Ελλάδας και λογαριασμούς τηλεφωνίας στην Ευρώπη. Η λειτουργία, επίσης, της ΔΕΗ με αμιγώς ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια τα τελευταία δύο χρόνια, δίχως να λαμβάνεται υπόψη το δημόσιο συμφέρον, έχει συγκροτήσει καρτέλ και στην ενέργεια...

Ο δημόσιος έλεγχος υπό άμεση λαϊκή λογοδοσία θα μπορούσε να είναι μια κάποια λύση όσον αφορά δημόσια αγαθά όπως η υγεία, η παιδεία, η ενέργεια, το νερό, η τηλεφωνία, οι ένοπλες δυνάμεις, το σωφρονιστικό σύστημα. Ένα σύστημα, δηλαδή, το οποίο θα συνδύαζε τα καλύτερα από τους δύο κόσμους αφού δεν είναι όλα προς πώληση αλλά ούτε τίποτα που να μην σχετίζεται με το κέρδος, τουλάχιστον στον καπιταλισμό. Μέχρι, συνεπώς, ο κόσμος μας να γίνει πιο σοσιαλιστικός θα ήταν λάθος να συνεχίσουμε με δεξιές ή αριστερές δοξασίες που έχουν αποδειχθεί επανειλημμένως αποτυχημένες...   

 

 
 

Δεν το ξέρω πια...

Πολύ περισσότερο κι από τις γυναικοκτονίες, η κλιματική κρίση δεν είναι ένα ζήτημα το οποίο θα λυθεί ούτε τοπικώς ούτε σε μια τετραετία. Κι αν η συζήτηση, με αφορμή τις πρόσφατες πυρκαγιές, για το αν λήφθηκαν τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα είναι δικαιολογημένη, αυτό δεν σημαίνει πως το κομματικό μας σύστημα δεν πρέπει να αφήσει στην άκρη το λαϊκισμό- που ζήσαμε πολύ εντονότερα στο Μάτι, όχι μόνο λόγω νεκρών αλλά κυρίως λόγω της τακτικής που ακολούθησε η τότε αξιωματική αντιπολίτευση-, να καθίσει σε ένα τραπέζι και να λάβει σοβαρές αποφάσεις. Προφανώς με τη συνδρομή ειδικών και της κοινωνίας των πολιτών...

Όποιος δεν συνδέει την κλιματική κρίση με την καπιταλιστική απληστία μάλλον δεν αντιλαμβάνεται τη διασύνδεση του άκρατου ατομισμού με την περιβαλλοντική καταστροφή. Όταν ο απόλυτος δείκτης επιτυχίας θεωρείται ο πλούτος πώς θα βάλεις φραγμό στην υπερεκμετάλλευση των πόρων τού πλανήτη, στην ατμοσφαιρική ρύπανση, στην υπερθέρμανση και τις συνέπειές τους; 

Συνεπώς, η αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης θα είναι ατελέσφορη αν περιοριστεί στη μείωση, για παράδειγμα, των ρύπων του μονοξειδίου του άνθρακα ή του διοξειδίου του αζώτου. Καλά είναι αυτά, αλλά η πηγή τού κακού παραμένει η απληστία, η οποία θα ελεγχθεί μόνο αν ελεγχθούν, π.χ., η φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή, τα ασύδοτα funds και οι προκλητικές τράπεζες...

Ενδεχομένως η ανθρωπότητα να καταφέρει στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον να μετοικήσει σε κάποιο άλλο αστέρι, πλανήτη ή γαλαξία και να της δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία αν καταστρέψει τη Γη. Μόνο που σε μία τέτοια περίπτωση όλα τα επιτεύγματά της ανά τους αιώνες θα έχουν μηδενιστεί, αφού όλα θα τα επισκιάζει η καταστροφή ενός πλανήτη από τα ίδια μας τα χέρια... 

Δεν τρέφω αυταπάτες πως οι γενιές που βρισκόμαστε τώρα πάνω στον πλανήτη θα γυρίσουν το ματσάκι, κυρίως γιατί δεν βλέπω στον εαυτό μου και σε πολλούς από τους συνανθρώπους μου τη βούληση να περιορίσουμε την ενεργειακή και κάθε άλλου είδους σπατάλη για χάρη των επόμενων γενεών. Ίσως οι επόμενοι να αποδειχθούν πιο συνειδητοποιημένοι, ίσως πάλι όχι. Μακάρι να μπορούσα να γράψω πως η Γη θα εξακολουθήσει να είναι κατοικήσιμη όπως κι αν έχει. Δεν το ξέρω πια...

 

Κάνουν τις ανασφάλειές τους κρατικές πολιτικές...

Η βασικότερη υποχρέωση που έχει ένας άντρας ή μια γυναίκα δεν είναι προς την οικογένεια, την πατρίδα, το κόμμα, την ομάδα ή την θρησκεία του, αλλά στον εαυτό του. Όταν, κάποια στιγμή, θελήσει να κάνει έναν απολογισμό το κυριότερο ερώτημα που οφείλει να θέσει στον εαυτό του είναι τόσο απλό που έχει τραγουδηθεί κι από τη Μαρινέλλα. "Τι έκανα για πάρτη μου, τι έκανα για μένα" κι αυτό δεν είναι ατομισμός, αλλά κεντρικός όρος προκειμένου να συγκροτούνται γερές κοινωνίες κι όχι σύνολα ανεκπλήρωτων επιθυμιών με τις συνέπειες που έχουν τα απωθημένα τού καθενός και στη συμπεριφορά του προς τους γύρω του...

Σε αυτό το πλαίσιο, το αν μια γυναίκα θα κάνει παιδί ή παιδιά είναι προσωπική της επιλογή κι όχι απόφαση που θα λάβει γιατί την την επιβάλλει το κράτος ή η εκκλησία ή γιατί θα υποκύψει στη σχετική πλύση εγκεφάλου. Κι αν οι παπάδες έχουν τους δικούς τους ιδεοληπτικούς λόγους να επενδύουν στο συντηρητισμό και στη χριστομάθεια, το κοσμικό κράτος δεν έχει καμία δουλειά να εμπλέκεται σε σκοταδιστικά συνέδρια. Όσοι υπουργοί, μάλιστα, και βουλευτές μιλούν σε αυτά αναπαράγουν μεσαιωνικές αντιλήψεις περί ευθύνης που δεν έχουν καμία σχέση με την ίδια τη φυσιογνωμία τού βίου μας και, κυρίως, την προσωρινότητά του...

Οι ίδιοι που θέλουν να επιβάλλουν σε έναν άντρα ή σε μια γυναίκα να κάνουν οικογένεια ή παιδιά είναι συνήθως οι ίδιοι που αντιδρούν αν μπει ένας φόρος παραπάνω στους πλούσιους και βάλουμε εμπόδια με αυτόν τον τρόπο στον ανόθευτο καπιταλισμό. Είναι οι ίδιοι που δεν θέλουν τους ξένους στην πατρίδα μας, αλλά αν είναι να τους μαζέψουν τις φράουλες ή τα κεράσια διαμαρτύρονται γιατί δεν δίνονται περισσότερες άδειες για εργάτες γης. Είναι οι ίδιοι, με λίγα λόγια, που κάνουν μια ζωή μέσα στην υποκρισία για να καλύπτουν τις δικές τους ανασφάλειες, τις οποίες επιθυμούν να καθιστούν κρατικές πολιτικές. Δεν θα τους περάσει ή, τουλάχιστον, δεν πρέπει να τους περάσει...

 

Ένας μαστουρωμένος λαός είναι το ίδιο επικίνδυνος με ένα λαό χαρμάνηδων...

Η δεξιά είναι πολλά που απεχθάνεται στα λόγια, αλλά στην πράξη έτερα ποιεί. Για παράδειγμα, μισούσε τη Συμφωνία των Πρεσπών, ωστόσο τώρα την τιμά και τη σέβεται, έστω κι αν έχει μια δυσκολία στο να προφέρει το όνομα της "γειτονικής χώρας". Φαίνεται πως το "Βόρεια Μακεδονία" είναι δυσπρόφερτο για τους αρίστους τού Χάρβαρντ που θέλουν τα διδακτορικά μόνο για πάρτη τους. Ομοίως, η δεξιά μισεί το κράτος- πατερούλη, αυτό όμως υιοθετεί όταν είναι να αναλάβει τα χρέη που αφήνει πίσω του ο καπιταλισμός ή όταν είναι να επιβάλει στην κοινωνία τα χρηστά της ήθη...

Το ίδιο συμβαίνει και με τη φαρμακευτική κάνναβη, η οποία μέχρι πριν τρία χρόνια ήταν μπάφος και τώρα έγινε επενδυτική ευκαιρία. Δεν είμαι σύμφωνος με το κράτος να προωθεί οποιοδήποτε ναρκωτικό. Όταν, όμως, έχουμε συμφωνήσει ως κοινωνία πως το αλκοόλ μπορεί να διατίθεται ελεύθερα είναι υποκριτικό να χρησιμοποιούμε όλη μας την αυστηρότητα για το χασίς ή άλλα μαλακά ναρκωτικά. Μοιάζουμε με τους κρεατοφάγους που χαϊδεύουν τις αγελάδες και τα πρόβατα που νωρίτερα ή αργότερα θα καταλήξουν στο πιάτο τους...

Ο άνθρωπος έχει πολλά αναφαίρετα δικαιώματα, ένα από τα οποία είναι και της αυτοκαταστροφής. Ναι μεν το κράτος ή κάποιος άλλος δεν έχει δικαίωμα να του το υποκινήσει, αλλά το υποψήφιο θύμα πρέπει να έχει και τη δυνατότητα να αυτοκαταστραφεί αν το επιθυμεί. Γι' αυτό και η χρήση τής κάνναβης ή και πιο σκληρών ναρκωτικών πρέπει να νομιμοποιηθεί. 

Με όρια, μέτρα και, κυρίως, απαγόρευση της διαφήμισής τους, αλλά οι απαγορεύσεις, όσο αυτές διαρκούν, στρέφουν περισσότερο κόσμο προς την αποχαύνωση από αυτούς που τους αποτρέπουν από το να υποταχθούν σε αυτές. Όπως δεν μας ωφελεί ένας λαός μαστουρωμένων, με τον ίδιο τρόπο είναι επικίνδυνος κι ένας λαός χαρμάνηδων... 

 

 

Απεργούμε και για όσα μας έχουν για μετά...

Ποιος να το φανταζόταν πως εν έτει 2021, με τις νέες τεχνολογίες να κάνουν θαύματα, στην Ελλάδα θα αναγκαζόμασταν να αμυνόμαστε για τη διατήρηση του οκτάωρου και δεν θα συζητούσαμε για την εβδομάδα των 35 ωρών με πλήρη δικαιώματα. Το εργασιακό νομοσχέδιο Μητσοτάκη- Χατζηδάκη δεν θα περάσει, θα περάσουν σαν οδοστρωτήρας από πάνω του τα εκατομμύρια των εργαζόμενων και των άνεργων που προσδοκούν σε μια καλύτερη ζωή, όχι στη διαιώνιση της νεοφιλελεύθερης ιδεοληψίας. Η πρώτη απάντησή τους θα δοθεί στη μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση της Πέμπτης...

Ο Τζο Μπάιντεν έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως ο νεοφιλελευθερισμός- όψη τού οποίου είναι οι φοροαπαλλαγές στους πλούσιους για να δημιουργήσουν τάχα θέσεις εργασίας- δεν πέτυχε ποτέ και πουθενά. Το ερώτημα είναι γιατί, ύστερα μάλιστα από πάνω από δέκα χρόνια παρόμοιων πολιτικών, εξακολουθεί να πλασάρεται στην Ελλάδα ως κάτι το νεωτερικό και μεταρρυθμιστικό. Η απάντηση είναι πως στη χώρα μας ο τριτοκοσμικός καπιταλισμός βρίσκει απήχηση στους άκριτους θαυμαστές τής Εσπερίας, οι οποίοι αδυνατούν να ξεχωρίσουν τα θετικά από τα αρνητικά της, με αποτέλεσμα να υιοθετούν τις αποτυχίες της και να σνομπάρουν τις επιτυχίες της...

Η κατάργηση του οκτάωρου, οι απλήρωτες υπερωρίες ή οι ατομικές συμβάσεις δεν θα μπουν στη ζωή μας με το επίμαχο νομοσχέδιο. Τις βιώνουμε εδώ και χρόνια στην Ελλάδα. Κάθε φορά, ωστόσο, που νομιμοποιείται ο εργασιακός μεσαίωνας δίνεται πάτημα στους ολετήρες των εργασιακών δικαιωμάτων να ψηλώνουν τον πήχη των απαιτήσεών τους, να ζητούν περισσότερα από τους εργαζόμενους και να δίνουν λιγότερα. Επομένως, ο αγώνας για να μην περάσει το νομοσχέδιο δεν αφορά τόσο το περιεχόμενό του όσο αυτά που μας έχουν για μετά. Γιατί σίγουρα μας έχουν κάτι και για μετά...

 

Οι Αριστεροί να μένουν σε τρώγλες, το σπίτι τού Βολταίρου είναι κατειλημμένο...

Το ερώτημα είναι τόσο παλιό όσο και η πάλη των τάξεων: μπορεί ένας Αριστερός να είναι πλούσιος; Αν ζούσαμε σε ένα πραγματικά σοσιαλιστικό καθεστώς, κι όχι σε αυτά που ακόμα θαυμάζουν στον Περισσό, η απάντηση θα ήταν και πάλι καταφατική εφόσον εκπληρώνονταν οι κανόνες τής κοινωνικής δικαιοσύνης. Ζούμε, έτσι κι αλλιώς, σε ένα καπιταλιστικό καθεστώς και κανείς δεν μπορεί να υποχρεώσει τον οποιονδήποτε να παίξει με άλλους κανόνες μόνο και μόνο για να αποδείξει ότι οι ιδέες του δεν είναι σωστές.

Επομένως, το σωστό ερώτημα στον καπιταλισμό είναι αν κάποιος έχει πλουτίσει με παράνομα ή ανήθικα μέσα. Κι αν έχει πλουτίσει και είναι Αριστερός, τότε είναι δύο φορές υπόλογος γιατί έχει σκυλεύσει την ιδεολογία του...

Σύμφωνα με τη λογική ορισμένων κουτοπόνηρων, οι Αριστεροί πρέπει να μένουν σε τρώγλες, ενώ οι δεξιοί μπορούν να μένουν στο σπίτι τού Βολταίρου, όπως καλή ώρα ο πρωθυπουργός μας και η σύζυγός του, ακόμα κι αν δεν μας έχουν διευκρινίσει ακόμα πού βρήκαν τα λεφτά για μια τόσο ακριβή αγορά. Με βάση τον ίδιο τρόπο σκέψης, υπουργοί τής ΝΔ δικαιούνται να έχουν δεκάδες ακίνητα κι οφσόρ και να χρωστούν στις τράπεζες εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, ενώ τα οκτώ ακίνητα Παπαδημούλη, που τα απόκτησε χάρη στην περιουσία τής συζύγου του και τον παχυλό μισθό τού ευρωβουλευτή και δεν τα έκρυψε πίσω από οφσόρ κι αχυράνθρωπους, είναι έγκλημα καθοσιώσεως. Αν είναι έτσι, ας βάλει η δεξιά μας κυβέρνηση ένα περιουσιακό πλαφόν πάνω από το οποίο δεν επιτρέπεται να περάσει κανείς Αριστερός αλλιώς θα γίνεται αυτομάτως υποκριτής ή κι εγκληματίας...

Μέσα από τη στοχοποίηση Παπαδημούλη- υπενθυμίζω, επίσης, ότι οι βουλευτές κι ευρωβουλευτές τής Αριστεράς δίνουν μέρος ή και το σύνολο των αποδοχών τους στα κόμματά τους και σε κοινωνικές δράσεις- η δεξιά παραδέχεται για μια ακόμα φορά εμμέσως το ηθικό της υστέρημα. Ομολογεί ότι η Αριστερά έχει ανώτερους αξιακούς κανόνες, τους οποίους βεβαίως και δεν τηρούν πάντοτε οι Αριστεροί ή αρκετοί από αυτούς, αλλά αυτοί υπάρχουν κι εύκολα αντιπαραβάλλονται με το "ο καθένας για την πάρτη του" και το "πλουτισμός με κάθε κόστος" τού νεοφιλελευθερισμού. Θα μπορούσε κανείς και να το αποκαλέσει το αιώνιο κόμπλεξ ηθικής κατωτερότητας αυτών που συνδέουν την ευτυχία αποκλειστικώς με το χρήμα και την εξουσία, συνήθως κληρονομικώ δικαίω...

Αριστερές και δεξιές ιδεοληψίες στην Παιδεία...

Και το νέο εκπαιδευτικό νομοσχέδιο φέρει το αποτύπωμα του νεοσυντηρητικού νεοφιλελευθερισμού που πρεσβεύει η Ν. Κεραμέως. Η επιστροφή τής διαγωγής στα πτυχία και των λατινικών, καθώς και τα τεχνητά εμπόδια ώστε ολοένα και περισσότεροι να οδηγούνται στην ιδιωτική εκπαίδευση- ιδίως για τα τεχνικά επαγγέλματα- σε όλες της τις μορφές έρχονται να επιβεβαιώσουν τις πραγματικές προθέσεις τού υπουργείου Παιδείας, οι οποίες σχετίζονται με τη δημιουργία μίας στρεβλούς εθνικής συνείδησης σε μαθητές- ρομποτάκια που θα μαθαίνουν από νωρίς πως είναι αναλώσιμη ύλη στην κρεατομηχανή τού καπιταλισμού. Ούτε, όμως, η ισοπεδωτική λογική τού ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτή υλοποιήθηκε στα χρόνια τής διακυβέρνησής του, έφερε την ισότητα ευκαιριών...

Ουδόλως υπερασπίζομαι την εποχή που και στο σχολείο το ξύλο έβγαινε από τον παράδεισο. Το ζητούμενο δεν είναι η γνώση να μεταδίδεται με το φόβο, αλλά με τη δημιουργία τής διάθεσης στον μαθητή να μην βλέπει το σχολείο μόνο ως αγγαρεία, αλλά κι ως μορφή ψυχαγωγίας. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως σήμερα έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο, στο να φοβούνται δηλαδή οι καθηγητές να πουν μια κουβέντα παραπάνω στους μαθητές για να μην θεωρηθεί αυτό χρήση βίας. Ούτε είναι λογικό να υποχρεώνεις πραγματικά άριστους μαθητές να μένουν πίσω για να μην αισθάνονται οι άλλοι μειονεκτικώς απέναντί τους...

Όλοι ανεξαιρέτως έχουν το δικαίωμα της πρόσβασης στην ίδια ποιότητα γνώσης. Υπό αυτήν την έννοια όλα τα σχολεία πρέπει να είναι πρότυπα, αλλά και να εστιάζουν στις ιδιαίτερες δεξιότητες κάθε παιδιού. Δεν είναι ωφελιμότερο, για παράδειγμα, όσοι είναι καλοί στα μαθηματικά και γενικότερα στις θετικές επιστήμες να έχουν το δικό τους σχολείο και το ίδιο όσοι είναι καλοί στις θεωρητικές επιστήμες ή διαθέτουν τεχνικές δεξιότητες;...

Αν βάλεις έναν ελέφαντα να τρέξει κατοστάρι θα χάσει από την τσίτα. Αν, όμως, βάλεις την τσίτα να σηκώσει έναν κορμό δένδρου θα χάσει από τον ελέφαντα. Επομένως, έχει αξία να δίνεις στον κάθε μαθητή το χώρο για να αναπτύσσει τα ταλέντα του, δίχως να μένει πίσω γιατί οι συμμαθητές του έχουν άλλα και χωρίς να αφήνει τους συμμαθητές του πίσω γιατί κι εκείνος με τη σειρά του υστερεί σε κάποιους τομείς. Ισότητα δεν σημαίνει ισοπέδωση και η απαλλαγή των μαθητών από την εξετασιομανία δεν μπορεί να ταυτίζεται με την ελεύθερη εισαγωγή στα πανεπιστήμια...

Ανοσία τής αγέλης των λύκων στην ανθρωπιά...

Αν στην Ιταλία, στην υπόλοιπη Ευρώπη, στις ΗΠΑ κι αλλού δεν βάζαμε τα χρήματα πάνω από τους ανθρώπους ενδεχομένως να είχαμε αποφύγει όλοι τις καραντίνες που βιώνουμε σήμερα. Αν σταματούσαμε να παράγουμε και να εξυπηρετούμε τη στιγμή που έκανε ο κοροναΐός την εμφάνισή του στη Γηραιά Ήπειρο ίσως σήμερα στην Ιταλία και στην Ισπανία να είχαν χώρους για να θάβουν τους νεκρούς τους, αφού η κατάσταση δεν θα είχε βγει εκτός ελέγχου. Υπάρχουν, όμως, και χειρότερα. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στο τι συνέβη στη Μεγάλη Βρετανία όπου ο καπιταλισμός πρέπει να δουλεύει αδιάκοπα για να παράγει πλούτο για τους λίγους και ισχυρούς...


Ο Μπ. Τζόνσον κρύβεται πίσω από το θεώρημα της ανοσίας της αγέλης για να αποκρύψει την αποκρουστική του προτεραιότητα στην οικονομία τής αγοράς σε σχέση με την ανθρώπινη ζωή, η οποία για τον ίδιο και τους ομοϊδεάτες του είναι αναλώσιμη και δικαιολογημένος ο χαμός της ως ένα βαθμό. Σημασία έχει το κεφάλαιο να κινείται, οι μηχανές να μην σταματούν, το προλεταριάτο και το πρεκαριάτο να εξακολουθούν να παράγουν για να κάνουν ορισμένοι το μόχθο του φοροαπαλλαγές κι εξωχώριες εταιρείες. Κατά μία έννοια ο Βρετανός πρωθυπουργός είναι πιο έντιμος από τους ευρωπαίους ιδεοληπτικούς συνοδοιπόρους του που πιστεύουν ακριβώς το ίδιο, αλλά τους είχαν λείψει τα επιχειρήματα για να προπαγανδίσουν την απανθρωπιά τους...


Είναι πιο έντιμος ο Μπ. Τζόνσον κι από τους Έλληνες εργοδότες και τους υπουργούς τύπου Αδ. Γεωργιάδη που έχουν στο pay roll τους, για τους οποίους τα 400 ευρώ το μήνα με τις τιμές ειδών πρώτης ανάγκης στα ύψη είναι υπεραρκετά. Πρόκειται για τους ίδιους εργοδότες που έχουν θησαυρίσει από τις δραστηριότητές τους, αλλά την ώρα τής κρίσης είτε απολύουν τους υπαλλήλους τους είτε περικόπτουν τις αποδοχές τους είτε απαιτούν από αυτούς να εργάζονται και να πληρώνουν μόνοι τους για την προφύλαξή τους...


Μπορεί να μην είναι ξανθοί κι αχτένιστοι όπως ο πρωθυπουργός τής Μεγάλης Βρετανίας, είναι ωστόσο το ίδιο σκατόψυχοι και ηλίθιοι. Μόνο οι ηλίθιοι, άλλωστε, πιστεύουν ότι θα ζήσουν για πάντα κι ότι τα σάβανα έχουν τσέπες...

Φιλελέδες μέχρι τη στιγμή που θα φοβηθούν πως ήρθε η ώρα τους...

Ο καπιταλισμός θεοποιεί το άτομο και δαιμονοποιεί το κράτος. Είναι μνημειώδης, άλλωστε, η ρήση τής Μ. Θάτσερ πως δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα. Κάθε φορά, όμως, που οι φιλελέδες βρίσκονται στριμωγμένοι στα σκοινιά- πριν μερικά χρόνια με τη Lehman Brothers, σήμερα με τον κοροναΐό- στρέφονται στο σοσιαλισμό για να τους γλιτώσει από τα δύσκολα. Θα ήταν, εξάλλου, κωμικό αν δεν ήταν τραγικό οι ίδιοι που ζητούσαν πριν μερικά χρόνια στην Ελλάδα τη δόξα για την απόλυση γιατρών και τους έστειλαν στο εξωτερικό να τους παρακαλούν σήμερα να καταθέσουν αίτηση πρόσληψης στο ΕΣΥ...

Από τους υποκριτές οφείλω να εξαιρέσω τον Αδ. Γεωργιάδη, ο οποίος δεν χάνει την απανθρωπιά και τον καιροσκοπισμό του ούτε σε καιρούς παγκόσμιας κρίσης. Για τον υπουργό Ανάπτυξης δεν υπάρχει κερδοσκοπία στις τιμές των αντισηπτικών ή των μασκών, απλώς εφαρμόζεται ο νόμος τής προσφοράς και της ζήτησης. Με την ίδια, βεβαίως, λογική η κυβέρνηση οφείλει να προσφέρει μερικές χιλιάδες ευρώ στους γιατρούς που θέλει να προσλάβει, αφού η ζήτηση είναι μεγάλη και η προσφορά μικρή...

Κατανοώ τη δυσκολία των φιλελέδων, ιδίως σε κράτη όπως οι ΗΠΑ με το υποτυπώδες σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, να πείσουν για την ανάγκη κοινωνικής ευθύνης αυτούς που όλο τον υπόλοιπο χρόνο τούς λένε πως μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με το κράτος θεατή τής απληστίας τους. Πώς να πείσεις αυτόν που του έχεις κάνει τόση προπαγάνδα περί αυτορρύθμισης πως πρέπει να σεβαστεί κανόνες για το κοινό καλό;...

Ο καπιταλισμός λειτουργεί υποφερτά μόνο στην καλοκαιρία και με τεράστιες διακρίσεις ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς. Στην κακοκαιρία, όμως, λειτουργεί αποκλειστικώς ο σοσιαλισμός, το ομαδικό πνεύμα δηλαδή κι όχι ο καθένας για την πάρτη του...

ΗΠΑ, Ιράν, Αυστραλία μια απληστία δρόμος...

Τι συνδέει τη δολοφονία τού Ιρανού στρατηγού από τους Αμερικανούς με την πύρινη κόλαση της Αυστραλίας; Μα, η αυτοκαταστροφικότητα του είδους μας, η οποία συνδέεται άμεσα με την απληστία. Κι αυτή ακριβώς η απληστία είναι που βρίσκει την καταλληλότερη μορφή υποστήριξής της στον καπιταλισμό...

Οι ένθερμοι υποστηρικτές τού συστήματος αποδίδουν στο φθόνο απέναντι στους πλούσιους το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη. Φυσικά και υπάρχουν αρκετοί ανάμεσά μας που προτιμούν να ζουν από τα έτοιμα, από τα επιδόματα κι από λοιπές διευκολύνσεις παρά να εργάζονται για να βελτιώνουν το επίπεδο ζωής τους. Μόνο που ιδίως στη χώρα μας ελλείπουν οι προϋποθέσεις ευδοκίμησης της ταξικής αναρρίχησης κι όταν αυτή συμβαίνει τις περισσότερες φορές δεν οφείλεται στην αξιοκρατία, αλλά σε παράγοντες όπως ο φεουδαρχισμός, ο κομματισμός, η διαφθορά, η παρανομία και η ασυδοσία που ευνοούν μόνο εκείνους που επιλέγουν να πατούν επί πτωμάτων για να επιτυγχάνουν τους στόχους τους...

Η βία στη Μέση Ανατολή δεν τελειώνει όχι γιατί πρόκειται για φυσικό φαινόμενο, αλλά γιατί οι ιμπεριαλιστές δεν θέλουν να βγάλουν το πόδι τους από την περιοχή. Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστώ το θεοκρατικό καθεστώς τού Ιράν και τις κατάφωρες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα. Η συμφωνία, ωστόσο, για τα πυρηνικά που είχε επιτευχθεί πριν μερικά χρόνια ήταν μια καλή αρχή για τη σταθερότητα στην περιοχή.

Και ύστερα ήρθε ο Ντ. Τραμπ, ο οποίος, πέρα από όλα τα άλλα, ενδεχομένως να αναγνωρίσει την κλιματική αλλαγή και την έκταση τής ζημιάς από την απληστία μόνο αν κατακαούν και οι ΗΠΑ. Κι όλα αυτά για το κέρδος στο οποίο ομνύουν οι καπιταλιστές, οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται ότι τα νεκροταφεία τής γειτονιάς τους κάποια ημέρα θα φιλοξενούν αιωνίως και τους ίδιους και θα φορούν σάβανα δίχως τσέπες...

Ο σοσιαλισμός τελευταίο καταφύγιο των θυμάτων τής ελεύθερης αγοράς...

Είναι λογικό η κρατική γραφειοκρατία, έστω κι αν τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί σημαντικά, να απωθεί πολλούς από το να μιλήσουν με καλά λόγια για το Δημόσιο. Όπως, όμως, οι σταλινικοί κομμουνιστές αγιοποιούν το κράτος, με τον ίδιο τρόπο και οι φιλελεύθεροι ηρωοποιούν τον ιδιωτικό τομέα μολονότι μόνο από άγιους δεν αποτελείται το μεγάλο ή και το μικρότερο κεφάλαιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο στιγματισμός των κρατικοποιήσεων και η εξύμνηση των ιδιωτικοποιήσεων από τους νεοφιλελέδες...

Το πιο πρόσφατο αφήγημα θέλει τους καταναλωτές να κερδίζουν από πιθανή ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και τη λειτουργία κι άλλων επιχειρήσεων ενέργειας. Στην θεωρία αυτό θα αυξήσει τον ανταγωνισμό και θα μειώσει τις τιμές. Αν, όμως, ρίξουμε μια ματιά στις τηλεπικοινωνίες ή τις αερομεταφορές στην Ελλάδα θα αντιληφθούμε ότι τα μονοπώλια ή ολιγοπώλια σχηματίζουν καρτέλ- τραστ που στο τέλος πληρώνουν ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς...

«Χάρη» στην ιδιωτική πρωτοβουλία οι Έλληνες πληρώνουμε από τα ακριβότερα, αν όχι το ακριβότερο, πάγια στην Ευρώπη για την κινητή και τη σταθερή τηλεφωνία. Ποιος ανάμεσά μας, άλλωστε, δεν έχει να διηγηθεί μια πικρή ιστορία από την αντιμετώπισή του από τη Vodafone, την Cosmote, τη Wind ή τη Forthnet; 

Γι’ αυτό κι ενώ οι περισσότεροι αποτασσόμαστε το κράτος- πατερούλη κι ορθώς πράττουμε, από αυτό είναι που αναζητάμε την προστασία ή και σωτηρία μας εν ώρα ανάγκης. Ο σοσιαλισμός έχει πάντοτε τον τελευταίο λόγο γιατί ο νόμος τής ζούγκλας τού καπιταλισμού μας αφήνει συνήθως ανοχύρωτους στους εκμεταλλευτές και στους απατεώνες...

Η Αμαζονία φλέγεται από την αλαζονεία για νέο πλούτο...

Είναι λογικό ο Κ. Μητσοτάκης να μην λέει κουβέντα για την καταστροφή τής Αμαζονίας, του πνεύμονα του πλανήτη. Τουλάχιστον σε αυτήν την περίπτωση δεν υποπίπτει στο αμάρτημα της υποκρισίας, όπως σε τόσες άλλες. Τι να πει, άλλωστε, όταν στον πυρήνα τής πολιτικής του δεν βρίσκεται η δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου, που σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο αρκεί για να είναι όλοι ευχαριστημένοι και η Γη μας βιώσιμη, αλλά η δημιουργία νέου τον οποίο θα προσπορίζονται ως επί το πλείστον οι ελίτ;...

Το ότι, για παράδειγμα, η σύνοδος των G7 θεωρείται σημαντικότερη από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ή ο γαλλογερμανικός άξονας από την ΕΕ μαρτυρούν πως για τους ισχυρούς η δημοκρατία είναι απλώς "brand name" κι όχι ουσία. Σε διαφορετική περίπτωση θα είχαν σπεύσει πρώτοι εκείνοι να ανοίξουν τις κλειστές πόρτες πίσω από τις οποίες λαμβάνονται οι αποφάσεις που αφορούν όλους μας αντί να είναι αυτοί που τις κρατούν επτασφράγιστες. Το ίδιο ισχύει και για τα δικαιώματα, τα οποία εφαρμόζονται μόνο όταν βολεύουν ή, τουλάχιστον, δεν ενοχλούν τους δυνατούς...

Η αύξηση των κερδών, αυτός ο Μαμωνάς στον οποίο ο καπιταλισμός θυσιάζει τα πάντα, θα οδηγήσει αργά η γρήγορα τον πλανήτη στην πλήρη καταστροφή. Η υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων και συνεπακόλουθα του ανθρώπου από τον άνθρωπο βρίσκονται στην καρδιά ενός συστήματος το οποίο στις ημέρες μας θεωρείται φυσικός νόμος, μολονότι στις αυταρχικές του μεθόδους, αν και πιο εκλεπτυσμένες, δεν έχει και σε πολλά να ζηλέψει από συστήματα τα οποία έχουν σταμπαριστεί, και δικαίως, από την Ιστορία ως αυταρχικά. Αλίμονο, όμως, αν η στάση ζωής μας παραμείνει μοιρολατρική και δεν κάνουμε προσπάθειες για αλλαγές, ακόμα κι επαναστατικώ δικαίω, που θα ανατρέψουν την πορεία προς το γκρεμό...

Δεν θα βρούμε το δίκιο μας με μονομαχίες στο Ελ Πάσο...

Όταν ένας πολιτικός λέει ψέματα εν πλήρει επιγνώσει ότι λέει ψέματα το δημόσιο αίσθημα εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς θεσμούς κλονίζεται. Όταν, όμως, ένας πολιτικός υποκινεί αβάσιμα το μίσος για το διαφορετικό, τότε δεν είναι απλώς λαοπλάνος, αλλά επικίνδυνος, πολύ επικίνδυνος. Ανεξαρτήτως από τα κίνητρα που όπλισαν το χέρι τού σφαγέα τού Ελ Πάσο, είναι επικίνδυνοι πολιτικοί όπως ο Ντ. Τραμπ, ο Μπ. Τζόνσον, η Μ. Λε Πεν, ο Μ. Σαλβίνι και κάποιοι δικοί μας, μεμονωμένα ή καθ' ολοκληρία, όταν στιγματίζουν ολόκληρες κοινωνικές ομάδες ως υπεύθυνες για τα δεινά τής κοινωνικής πλειοψηφίας όταν αυτό δεν ισχύει...

Δεν φταίνε οι μουσουλμάνοι, οι εβραίοι, οι μαύροι, οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, οι ομοφυλόφιλοι, οι όποιοι ξένοι και διαφορετικοί για την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας. Ευθύνεται ένα οικονομικό- πολιτικό σύστημα, ο καπιταλισμός, που αναπαράγει και διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες την ίδια ώρα που απομειώνει τις δυνατότητες ουσιαστικής παρέμβασης της κοινωνικής πλειοψηφίας στη λήψη των αποφάσεων που σχετίζονται με τη ζωή της. Το να συγκρίνουμε τον καπιταλισμό με το φασισμό ή με το σταλινισμό, με αυταρχικά δηλαδή καθεστώτα, για να τον αθωώνουμε δεν ωφελεί στο να αλλάξουν οι χρόνιες παθογένειές του, ακραίες εκφάνσεις των οποίων είναι και τα μακελειά τύπου Ελ Πάσο...

Ακόμα, όμως, κι απέναντι στον καπιταλισμό η αντίδρασή μας δεν εξυπηρετεί καμία σκοπιμότητα αν είναι τυφλή. Αν, για παράδειγμα, μπουκάρει κάποιος με πολυβόλο και "θερίσει" το Δ.Σ. της ΕΚΤ υπηρεσία θα προσφέρει στο σύστημα, αφού θα συσπειρώσει τους περισσότερους γύρω του εν είδει σπονδής στη χαμένη κανονικότητα, παρά θα το ανατρέψει...

Δεν είναι το μίσος που θα νικήσει τον καπιταλισμό, αλλά η αγάπη για έναν κόσμο που μπορεί να γίνει πολύ πιο δίκαιος από όσο είναι σήμερα, για ένα σοσιαλιστικό αύριο χωρίς δικτατορία, γραφειοκρατία και νεποτισμό. Κι αυτήν την ιδέα δεν την υπηρετούν οι απανταχού τρομοκράτες που βλέπουν αυτήν τη μάχη για κοινωνική δικαιοσύνη ως μια νέα μονομαχία στο Ελ Πάσο...

  

Η πίτα δεν χρειάζεται τόσο μεγάλωμα όσο δίκαιη αναδιανομή της...

Το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής δεν είναι σέξι και είναι λογικό την τελευταία δεκαετία στη χώρα μας να μην βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα. Όταν δεν ξέραμε αν θα μπορούσαμε να βγάλουμε την επόμενη ημέρα, θα ήταν πολυτέλεια να ασχολούμασταν με το αν η χώρα κι ο πλανήτης θα υπάρχουν σε 100 χρόνια από σήμερα. Χαίρομαι, όμως, που σιγά σιγά και στην Ελλάδα, ιδίως από τις νέες γενιές, αναπτύσσεται ένα κίνημα για την προστασία τής Γης από μία ακόμα συνέπεια της θεοποίησης του καπιταλισμού...

Το κυνήγι τού κέρδους δεν έχει όρια όταν αφήνεται ανεξέλεγκτο, όπως επιθυμεί ο μητσοτάκειος νεοφιλελευθερισμός. Οι εργαζόμενοι, εξάλλου, δεν είναι τα μοναδικά θύματα της αρρύθμιστης οικονομίας, αλλά και το περιβάλλον. Η απόλυτη αξιοποίηση των πρώτων υλών, που φτάνει έως την εξάντλησή τους, όχι μόνο δεν κλείνει την ψαλίδα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, αλλά στο τέλος θα αφήσει τον τελευταίο καπιταλιστή δίχως καν το σκοινί το οποίο θα μπορέσει να πουλήσει σε αυτούς που θα τον κρεμάσουν...

Η Ελλάδα σε μερικές δεκαετίες ή και λιγότερο θα θυμίζει περισσότερο Σαχάρα παρά Ευρώπη. Τα άστατα καιρικά φαινόμενα, άλλωστε, μας το υπενθυμίζουν καθημερινώς. Τι θα κάνουμε; Θα σταυρώσουμε τα χέρια περιμένοντας τον Αρμαγεδδώνα που θα χτυπήσει τα παιδιά μας, αν όχι κι εμάς τους ίδιους, ή θα δράσουμε για να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται; Η σωτηρία, πάντως, δεν θα έρθει από το μεγάλωμα της πίτας για τους λίγους, αλλά πρωτίστως από τη δίκαιη αναδιανομή των υπαρχόντων πόρων, που μπορούν να θρέψουν, και καλά μάλιστα, τους πάντες, και δευτερευόντως από την ορθολογική επέκταση της πίτας για τους πολλούς...

Οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι έχουν τα ίδια συμφέροντα μόνο στα νεοφιλελεύθερα εγχειρίδια...

Έχουν εργοδότες κι εργαζόμενοι τα ίδια συμφέροντα, όπως δήλωσε ο Ν. Ρωμανός της ΝΔ, εκτίμηση που συμμερίζονται πολλοί ομοϊδεάτες του; Αν ο καπιταλισμός λειτουργούσε όπως τον θέλουν να λειτουργεί οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του, τότε ναι. Κι αυτό γιατί και οι δύο πλευρές θα ενδιαφέρονταν αποκλειστικώς και μόνο για τη βιωσιμότητα της επιχείρησης κι επομένως η μακροημέρευσή της θα αποτελούσε κοινό όφελος...

Ο πραγματικός καπιταλισμός, ωστόσο, λειτουργεί πολύ διαφορετικά, όχι ως σύνθεση, αλλά ως σύγκρουση συμφερόντων που προϋποθέτει την επικράτηση της αδικίας. Οι εργοδότες, ως επί το πλείστον τουλάχιστον, επιδιώκουν τη μεγέθυνση του προσωπικού κι όχι του επιχειρηματικού τους κέρδους. Γι' αυτό, άλλωστε, συναντάμε τόσες και τόσες περιπτώσεις χρεοκοπημένων επιχειρήσεων, με τους ιδιοκτήτες τους όμως να εξακολουθούν να κολυμπούν στο αφορολόγητο χρήμα, την ίδια ώρα που ζητάνε θυσίες από τους εργαζομένους τους...

Για όλα αυτά και για πολλά περισσότερα στο καπιταλιστικό περιβάλλον ο ταξικός πόλεμος δεν είναι επιλογή, αλλά αναγκαιότητα επιβίωσης για το προλεταριάτο και το πρεκαριάτο. Από τη στιγμή που συνήθως το μεγάλο κεφάλαιο ελέγχει και την πολιτική εξουσία οι μικρομεσαίοι οφείλουν να ασκούν όσο το δυνατό μεγαλύτερη πίεση ώστε οι πολιτικές που υλοποιούνται να μην στέκονται αποκλειστικώς στην πλευρά των εργοδοτών...

Δεν υπάρχουν, εξάλλου, ουδέτερες, άχρωμες πολιτικές, αφού με κάθε απόφαση που λαμβάνεται κάποιοι ωφελούνται κι άλλοι ζημιώνονται. Το ζητούμενο είναι το όφελος των πολλών κι ας δυσαρεστεί αυτό τους κροίσους και τους λακέδες τους...

Καταναλώνω άρα υπάρχω...

Κάποιοι ειρωνεύτηκαν τον πάπα γιατί μίλησε κατά τού καταναλωτισμού, του πάθους δηλαδή να αγοράζουμε όχι μόνο πράγματα που έχουμε υλική ή πνευματική ανάγκη, αλλά κι από τεχνητό ψυχαναγκασμό. Αυτοί οι κάποιοι που τον σάρκασαν είναι λογικό να ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που ορκίζονται στον καπιταλισμό, αν και δεν είναι διατεθειμένοι να πεθάνουν γι' αυτόν. Για την ακρίβεια, κανένας δεν είναι διατεθειμένος να θυσιάσει τη ζωή του για να μπορούν οι υπόλοιποι να αγοράζουν προϊόντα και υπηρεσίες, να παίζουν στο χρηματιστήριο ή να ανοίγουν τραπεζικούς λογαριασμούς.

Γι' αυτό κι ο καπιταλισμός είναι συνώνυμο της ελεγχόμενης δημοκρατίας, η οποία εξασφαλίζει μια επίφαση πρόσβασης στα κέντρα λήψης αποφάσεων για τους πάντες, αλλά στην ουσία την περιορίζει στους λίγους κι εκλεκτούς που είναι πρόθυμοι να υπηρετούν τους ισχυρούς χωρίς να κάνουν ερωτήσεις. Η πραγματική δημοκρατία, που δεν είναι άλλη από την άμεση, συνιστά πηγή κινδύνου για το σύστημα, επομένως είναι φυσιολογικό να περιθωριοποιείται. Κι ας είναι αυτή ο μοναδικός ίσως δρόμος που μπορεί να μας οδηγήσει στην κοινωνική δικαιοσύνη και στο σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο...

Ο καπιταλισμός θα ήταν ανάπηρος δίχως τον καταναλωτισμό, αλλά και χωρίς τα fake news που παρουσιάζονται ως ακλόνητες αλήθειες. Με τρομάζει πολλές φορές η βεβαιότητα με την οποία αρκετοί ανάμεσά μας επιχειρούν να πείθουν για την άποψή τους, βασιζόμενοι σε στοιχεία που θα πρέπει και οι υπόλοιποι να θεωρούμε αληθινά, έστω κι αν δεν είναι. Λένε, για παράδειγμα, πως στη Σουηδία αυξήθηκε ο αριθμός των βιασμών εξαιτίας των μεταναστών, αλλά είτε αγνοούν είτε παραπληροφορούν εσκεμμένως για το ότι αυστηροποιήθηκε ο σχετικός νόμος σε αυτήν τη χώρα. Όταν, όμως, δεν προσαρμόζουμε τις απόψεις μας στα γεγονότα, αλλά τα γεγονότα στις απόψεις μας είμαστε ικανοί να αποδεχόμαστε οτιδήποτε επιβεβαιώνει τις προκαταλήψεις μας κι αναπαράγει κοινωνικά στερεότυπα...

Για τις καθαρίστριες αυτού του κόσμου κάθε Παρασκευή είναι Μαύρη...

Την Παρασκευή η Ελλάδα θα αναστενάζει στα καταστήματα- συμβατικά και ηλεκτρονικά- αποτίνοντας φόρο τιμής στην "Black Friday", η οποία έχει καθιερωθεί ως εθνική γιορτή μαζί με τη Λευκή Νύχτα και το Halloween, ενώ προσεχώς θα γιορτάζουμε και την Ημέρα των Ευχαριστιών για να γίνουμε τέλεια αμερικανάκια. Χιλιάδες ή κι εκατομμύρια συμπατριωτών μας στριμώχνονται για να αποκτήσουν στις περισσότερες των περιπτώσεων προϊόντα με τα οποία έχουν ψυχαναγκαστεί παρά που τα έχουν πράγματι ανάγκη- υλική, πνευματική ή συναισθηματική. Κατά τα άλλα, πολλά από τα θύματα του καταναλωτισμού, κουβαλώντας κάποια τσάντα πολυκαταστήματος, κοιτούν με αηδία τούς ναρκομανείς ή τους αλκοολικούς που συναντούν στο δρόμo τους , λες και οι ίδιοι είναι λιγότερο εθισμένοι σε εξαρτησιογόνες ουσίες...

Είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί κάποιος ανάμεσά μας που να μην έχει προσβληθεί, λιγότερο ή περισσότερο, από το μικρόβιο του καταναλωτισμού, το οποίο είναι συνυφασμένο με το μάρκετινγκ, το οποίο με τη σειρά του είναι ταυτισμένο με τον καπιταλισμό. Γι' αυτό ακόμα και στην πολιτική προτιμάμε τους επικοινωνιακούς υποψήφιους από τους βαρετούς, ανεξαρτήτως αν οι τελευταίοι μπορεί να μην είναι άδεια κελύφη όπως οι πρώτοι. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερη περίπτωση από τον Ντ. Τραμπ, ο οποίος έχει την ικανότητα να πουλήσει ψυγείο σε εσκιμώο, αλλά δεν θα μπορούσε να προσφέρει τίποτα παραπάνω από αυτό...

Κι όλα αυτά συμβαίνουν γύρω μας την ίδια ώρα που καθαρίστριες καταδικάζονται σε κάθειρξη δέκα χρόνων γιατί πλαστογράφησαν το απολυτήριο Δημοτικού που δεν έβγαλαν γιατί το παράτησαν στην πέμπτη τάξη. Κι αυτό θα μπορούσε ενδεχομένως να γίνει αποδεκτό από κάποιους- όχι από τον γράφοντα- οι οποίοι πιστεύουν στην πιστή τήρηση του γράμματος κι όχι του πνεύματος του νόμου. Όταν, όμως, οι δικαστές- αρκετές φορές οι ίδιοι- παρουσιάζονται ελαστικοί (sic) όταν κατηγορούμενοι για βαρύτερα αδικήματα είναι άνθρωποι με μεγαλύτερο πορτοφόλι κι εξουσία τότε η αρχή τής ισονομίας πάει περίπατο και την θέση της καταλαμβάνει η κοινωνική αδικία, η μητέρα όλων των δεινών, ακόμα και του καταναλωτισμού, ο οποίος τρέφεται από τον ψυχαναγκασμό τής απόκτησης των αγαθών που οι λίγοι κατακρατούν για τον εαυτό τους...