Αν τελειώσουμε μόνο με τον Μητσοτάκη θα έχουμε κάνει μισή δουλειά...

Υπάρχει κι ένα καλό όταν ένα καθεστώς σε κυβερνά επί χρόνια: οι ιδεοληψίες του δοκιμάζονται στην πράξη κι αποδεικνύονται φενάκη. Κι αν για το μεταναστευτικό θα αποδειχθεί σε δύο μήνες ότι δεν θα έχει επιλυθεί επειδή εμείς αποφασίσαμε να μην εφαρμόζουμε το διεθνές δίκαιο, στα πανεπιστήμια έχει ήδη καταστεί πασίδηλο ότι οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες πήγαν κουβά. Ποιος θυμάται σήμερα την πανεπιστημιακή αστυνομία ή ποιος πέφτει από τα σύννεφα για το ότι τα πρώτα, τρομάρα τους, πανεπιστήμια που αναγνωρίστηκαν ήταν τα ΙΕΚ των χορηγών Μητσοτάκη ενώ το Χάρβαρντ και η Σορβόννη δεν ενδιαφέρθηκαν να επενδύσουν στην Κολομβία της Ευρώπης;...

Μέσα στον κακό χαμό για τον ΟΠΕΚΕΠΕ η κυβέρνηση πέρασε την προηγούμενη εβδομάδα ένα νόμο με τον οποίο οι φοιτητές αντιμετωπίζονται σαν να είναι επικίνδυνοι κρατούμενοι ή στρατιώτες. Στην ουσία ποινικοποιείται η ελευθερία έκφρασης με το πρόσχημα των λίγων μπαχαλάκηδων οι οποίοι θα μπορούσαν και σήμερα να συλληφθούν αν υπήρχε η στοιχειώδης πολιτική βούληση... 

Την ώρα που οι εγκληματίες τού λευκού κολάρου με βουλευτική ασυλία αμνηστεύονται στιγματίζεται το πιο προοδευτικό κομμάτι τής ελληνικής κοινωνίας. Για ευνόητους λόγους φυσικά αφού η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι το πρώτο διεφθαρμένο κι αυταρχικό καθεστώς που ακολουθεί αυτή τη στρατηγική...

Φυσικά κι ο πρωθυπουργός γνώριζε ότι η πανεπιστημιακή αστυνομία δεν θα αντιμετώπιζε τη βία ή ότι τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου δεν θα ασχολούνταν με τη μπανανία του. Ο Μητσοτάκης χρησιμοποιεί την προπαγάνδα για τους πολλούς και το δημόσιο χρήμα για τους λίγους κι αυτό είναι ένα σχέδιο που υλοποιεί από την πρώτη του ημέρα στην πρωθυπουργία όταν με το επιτελικό κράτος συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες στο γραφείο του... 

Τώρα, μάλιστα, ζητά από την αντιπολίτευση συνεννόηση, στην ουσία απειλώντας την πως αν δεν επιδείξει καλή διάθεση θα μιλήσει το Predator. Δεν έχει κανένα νόημα, συνεπώς, να τελειώσουμε με τον Μητσοτάκη αν δεν τελειώσουμε και με τα υποζύγιά του τα οποία είναι το ίδιο συμβιβασμένα... 

  

 

Stay tuned, it's a long journey...

Όταν πριν μερικά χρόνια η κυβέρνηση προπαγάνδιζε την πανεπιστημιακή αστυνομία όσοι την θεωρούσαμε επικοινωνιακό και μόνο κατασκεύασμα ήμασταν είτε μπαχαλάκηδες είτε συνοδοιπόροι τους. Εθεωρείτο εκτός πραγματικότητας το επιχείρημα πως το πανεπιστημιακό άσυλο είχε έτσι κι αλλιώς καταργηθεί κι επομένως η αστυνομία μπορούσε να επιχειρήσει εντός των ΑΕΙ και δίχως να αποκτήσει και κουβούκλιο εντός τους. Όπως, επίσης, ήμασταν οπισθοδρομικοί επειδή ζητούσαμε σεβασμό τού Συντάγματος αντί να πανηγυρίζουμε για το ότι ΙΕΚ του ενός ορόφου θα βαφτίζονταν πανεπιστήμια από τη μία ημέρα στην άλλη...

Η αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος θα γίνει η προμετωπίδα μιας διαδικασίας η οποία θα ενταχθεί στο πλαίσιο των επιχειρηματικών σχεδίων τής Μητσοτάκης Α.Ε. Όταν έχεις έναν πρωθυπουργό που στα ίδια οικογενειακά πρότζεκτ έχει εντάξει και τα ελληνοτουρκικά θα ήταν αφελές να πιστεύαμε ότι η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων στοχεύει στο να έρθει το Χάρβαρντ και η Σορβόννη στην Ελλάδα κι όχι να τα κονομήσουν μερικοί σχολάρχες των βορείων προαστίων, με το ανάλογο μπαξίσι στην αγία οικογένεια. Κι αν, μάλιστα, προσδοκούν και σε μια τρίτη τετραετία, καταλαβαίνετε ότι ο καθεστωτισμός τής δεξιάς μόνο από την αλαζονεία της υποσκελίζεται...

Δεν θα έχουμε εκλογές την επόμενη Κυριακή. Μην βιάζεστε, επομένως, να χρίσετε κάποιους αναντικατάστατους και ισόβιους. Κι αν δεν με πιστεύετε, επισκεφθείτε το πλησιέστερο νεκροταφείο. Ακόμα κι αν στηθούν κάλπες το φθινόπωρο το πολιτικό σκηνικό θα είναι πολύ διαφορετικό από το σημερινό. Κάποιοι θα έχουν πεθάνει, άλλοι θα έχουν αποδυναμωθεί κι ορισμένοι θα έχουν ενδυναμωθεί. Stay tuned, it's a long journey...

  

Αν δεν υπήρχαν η Ζωή κι ο Αλέξης ο Κυριάκος θα τους είχε εφεύρει...

Μπορεί η Ζ. Κωνσταντοπούλου κι ο Αλ. Τσίπρας να μην θέλουν ούτε να βλέπουν ο ένας τον άλλο αλλά τους ενώνει κάτι: είναι οι αγαπημένοι πολιτικοί αντίπαλοι του Κ. Μητσοτάκη, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Ο πρωθυπουργός πολύ θα ήθελε να πηγαίναμε σε εκλογές με έτερο διεκδικητή τής εξουσίας ένα κόμμα που είναι one woman show... 

Επειδή ζούμε στην Ελλάδα κι όχι στην Γκόθαμ Σίτι ή στον πλανήτη Κρύπτον κι επειδή δεν δύναται ένας υπερήρωας να φέρει τη δικαιοσύνη σαν να ζούσαμε σε κόμικ της Μάρβελ, όταν τεθεί ζήτημα κυβερνησιμότητας η Ζωή δύσκολα θα πείσει πως έχει κάποιον άλλο να συνεργαστεί πέρα από τον σύζυγο, τον γυμναστή ή τον διασκεδαστή της, για χάρη των οποίων αν χρειαστεί θα αλλάξει και τη σειρά εκλογής...                                                                                                                                              

Όσο για τον καθηγητή τού Χάρβαρντ, τυχόν επιστροφή του θα είναι βούτυρο στο ψωμί τού Μητσοτάκη για να φοβίσει εκ νέου με την αναβίωση ενός αχρείαστου αντί- ΣΥΡΙΖΑ μετώπου. Και γράφω "αχρείαστου" γιατί ούτε ο Τσίπρας ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ του 2025 έχουν κάποια σχέση με τον Τσίπρα και το ΣΥΡΙΖΑ του 2015. 

Κυκλοφορούν σαν προσομοιώσεις τους την ίδια ώρα που το πάλαι ποτέ ανφάν γκατέ τού αντισυστημισμού δεν έχει αφήσει ολιγάρχη για ολιγάρχη από τον οποίο να μην έχει ζητήσει στήριξη. Ακόμα κι ο Στ. Θεοδωράκης που είχε λειτουργήσει κάποτε ως συστημικό ανάχωμα στην επελαύνουσα  πρώτη φορά Αριστερά ήταν μεγαλύτερο φόβητρο για το σύστημα από τον ηθικό αυτουργό τού πραξικοπήματος του μπουζουξίδικου, τον οποίο οι πολίτες δεν θέλουν για κάτι παραπάνω από βουλευτή τού πλήρως απαξιωμένου και τοξικού ΣΥΡΙΖΑ...

Η Ζωή θα μπορούσε να γίνει μία πολύ καλή υπουργός Δικαιοσύνης κι ο Τσίπρας ένας πολύ καλός χειμερινός κολυμβητής. Τίποτα, ωστόσο, παραπάνω από αυτά. Η μεν πρώτη γιατί δεν μπορεί να συνεργαστεί με κανέναν που να έχει έστω και ψήγμα προσωπικότητας κι ο δεύτερος γιατί είναι πιο καμένος κι από τον Π. Καμμένο με τον οποίο συγκυβέρνησε... 

Κι αν η Κωνσταντοπούλου σαφώς κι έχει μέλλον στον πολιτικό στίβο- εκτός αν της το πάρει η Μαρία Καρυστιανού- τον καθηγητή τού Χάρβαρντ τον κρατούν στην πολιτική διασωλήνωση σαν άλλο ελ Σιντ στελέχη που χωρίς την επίκληση του ονόματός του θα έγραφαν ήδη τα απομνημονεύματά τους. Δεν αμφισβητώ πως υπάρχουν γύρω του κι άνθρωποι που τον αγαπούν πραγματικά. Ούτε κι εκείνοι, ωστόσο, έχουν αντιληφθεί πως ο αγαπημένος τους έπαιξε λανθασμένα κάθε χαρτί που του δόθηκε από το 2019 και μετά κι αν δεν επιλέξει να λησμονηθεί και να κάνει στην άκρη η πρόωρη επιστροφή του θα σηματοδοτήσει και την αμετάκλητη απαξίωσή του...  

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

Βόρεια Κορέα α λα καρτ...

"Μα, δεν μπορεί να είμαστε μόνο εμείς και η Βόρεια Κορέα σε όλο τον κόσμο που δεν επιτρέπουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια". Αυτό είναι και το μοναδικό σοβαρό επιχείρημα της κυβέρνησης, έστω κι αν δεν απαντά στο γιατί δεν περιμένει την Αναθεώρηση του Συντάγματος και σπεύδει να το κάνει αντισυνταγματικά. Κι έστω κι αν η κυβέρνηση δεν έχει κανένα πρόβλημα να είναι μία Σοβιετία όταν πρόκειται, για παράδειγμα, για την παρακολούθηση ακόμα και υπουργών και της ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων ή για τη διανομή επιδομάτων προκειμένου να κρύβει την αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων...

Πρώτα και κύρια δεν μπορούμε να θεωρούμε το Σύνταγμα κουρελόχαρτο. Δεν το θεώρησε κουρελόχαρτο ούτε η κυβέρνηση του τουρίστα τής Ραφήνας που παρόλο που ήθελε ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν σκέφτηκε καν να το παραβιάσει μολονότι ούτε σήμερα ακούγονται διαφορετικά επιχειρήματα από τους θιασώτες τους. Πέρα, όμως, από αυτό θα ήταν αδιανόητο για την αντιπολίτευση να εμπιστευόταν την πιο ελεγχόμενη από τους ολιγάρχες κυβέρνηση που γνώρισε ο τόπος στη μεταπολίτευση για να επιβάλει δήθεν αυστηρούς κανόνες. Από το Χάρβαρντ και την Οξφόρδη, άλλωστε, περάσαμε στο αγαπημένο fund της οικογένειας Μητσοτάκη ως προς αυτούς που θέλουν να ιδρύσουν ιδιωτικό πανεπιστήμιο στην Ψωροκώσταινα...

Θα ήταν πράγματι φιλελεύθερο να βάλουμε τους λύκους να φυλάνε τα πρόβατα. Και οι λύκοι πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα με τα πρόβατα, θα υποστήριζαν οι υμνητές τού θατσερισμού την ίδια ώρα που διανέμουν σοβιετικά pass. Φυσικά και δεν ισχυρίζομαι πως σήμερα έχουν όλοι τις ίδιες δυνατότητες να μορφωθούν. Οι πλούσιοι έχουν και τώρα περισσότερες και καλύτερες ευκαιρίες. 

Μια κυβέρνηση, ωστόσο, που νοιάζεται για τα συμφέροντα των πολλών αγωνίζεται για να μειωθούν αυτές οι ανισότητες, ενισχύοντας τη δημόσια δωρεάν παιδεία και λαμβάνοντας μέτρα πριμοδότησης των πιο αδύναμων οικονομικά οικογενειών. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν θα κάνουν τίποτα άλλο από το να διαιωνίσουν το νόμο τής ζούγκλας σε έναν κοινωνικό δαρβινισμό τα πρώτα θύματα του οποίου θα είναι εκείνοι οι οποίοι ονειρεύονται τα παιδιά τους πτυχιούχους τού ελληνικού παραρτήματος του Γέιλ χωρίς δίδακτρα κι όταν ξυπνήσουν θα έχουν πουλήσει και το σπίτι τους για να τα σπουδάσουν στο ΙΕΚ Φούφουτος...

 

 

Ο λαϊκισμός του "θέλετε να είστε για πάντα ευτυχισμένοι"...

Όταν μαίνεται πόλεμος της μαφίας εντός τού αστικού ιστού τι πιο λογικό από μία επιδρομή των ΜΑΤ σε ένα πανεπιστήμιο; Τι, όχι; Και τότε γιατί ήταν αυτή η πρώτη κυβερνητική αντίδραση στην εκτέλεση με καλάσνικοφ φερόμενου ως μαφιόζου; Γιατί αυτή η κυβέρνηση έχει σχέδιο, το οποίο μπορεί να μην περιλαμβάνει τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας, ωστόσο είναι επικοινωνιακά στραμμένο στο να πείθει πως τα συμπεριλαμβάνει...

Τι ακριβώς εξυπηρέτησε το ντου των μπάτσων στην Πολυτεχνειούπολη, όπως τι ακριβώς εξυπηρέτησε η παντελώς αχρείαστη πανεπιστημιακή αστυνομία; Tην καταπολέμηση της ανομίας; Ή, μήπως, την εμπορευματοποίηση κάθε εκπαιδευτικής βαθμίδας; Κι από πότε η θώπευση των πιο χυδαίων αντανακλαστικών τής μάζας θεωρείται μεταρρυθμιστικός οίστρος; Μάλλον γενετήσιος οίστρος είναι σε βάρος τού κοινωνικού συμφέροντος...

Αν οι δημοσκοπικές εταιρείες ήθελαν να είναι έντιμες θα όφειλαν στην ερώτηση "είστε υπέρ ή κατά των ιδιωτικών πανεπιστημίων" να πρόσθεταν πως αυτά δεν θα είναι δωρεάν και δεν θα είναι το Χάρβαρντ. Διαφορετικά η απάντηση είναι το ίδιο αυτονόητη όπως στο ερώτημα "θέλετε ο ουρανός να είναι πάντα γαλανός κι εσείς να ζείτε κάτω από αυτόν αιώνια ευτυχισμένοι". Αυτή είναι, όμως, και η πεμπτουσία τού λαϊκισμού, απλοϊκές απαντήσεις σε σύνθετα ζητήματα. Κι αυτόν το λαϊκισμό υπηρετεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη από το καλοκαίρι τού 2019...

 
 

Για να μην κυβερνήσει ποτέ ξανά ο σερβιτόρος στη Ρόδο...

Θυμάστε πόσοι διθύραμβοι είχαν γραφτεί για την πανεπιστημιακή αστυνομία; Τον Κ. Μητσοτάκη να λέει πως δεν μπαίνει η αστυνομία στα πανεπιστήμια, αλλά η δημοκρατία; Και πόσοι λίβελοι είχαν γραφτεί για όλους εμάς που, "παραδόξως", δεν πιστεύαμε ότι οι μπάτσοι στις σχολές θα αναβαθμίσουν τις σπουδές, αλλά η επένδυση σε χρήμα και σε ανθρώπινο δυναμικό; Τους έγραψαν οι ίδιοι που τώρα υμνολογούν την κυβέρνηση για την κατάργηση της πανεπιστημιακής αστυνομίας και για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων και κακολογούν όσους εκτιμούμε πως αυτό δεν γίνεται για να έρθει το Χάρβαρντ στην Ψωροκώσταινα, αλλά για να γίνει ΑΕΙ το ΙΕΚ Φούφουτος του χορηγού Μητσοτάκη...

Κάθε ημέρα που περνά το καθεστώς Μητσοτάκη βάζει κι από ένα νέο λιθαράκι στην κυριαρχία του και στις θεσμικές πρωτοβουλίες για να μην κυβερνήσει ξανά η Αριστερά. Του αναγνωρίζω ότι δεν αφήνει το χρόνο να πάει χαμένο. 

Δεν είναι διόλου τυχαίο πως το πρώτο του νομοσχέδιο είναι να έχει δικαίωμα ψήφου ο Τζιμ από το Σίδνεϊ, τέταρτης γενιάς ελληνοαυστραλός που δεν μιλά ελληνικά και νομίζει πως στην Αθήνα κυκλοφορούμε ακόμα με χλαμύδες, αλλά όχι ο κολυμβητής- σερβιτόρος στη Ρόδο. Γι' αυτό κι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει την πολυτέλεια να κλωθογυρίζει για καιρό την προεδρική διαδικασία όσο κι αν αυτό δεν επιτρέπει να γίνει βαθύς διάλογος ουσίας για το πού θα στραφεί το κόμμα...

Όπως κι αν έχει, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να διευρυνθεί από τα κάτω προς τα πάνω, χωρίς τεχνητούς αποκλεισμούς από δήθεν αριστεροαμύντορες οι οποίοι στην πράξη φοβούνται για τις καρεκλίτσες τους. Για να πετύχει ο νέος πρόεδρος εκεί που απότυχε ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει, κατ' αρχήν, να το επιδιώκει κι αμφιβάλλω αν αυτό ισχύει για όλους τους υποψήφιους. Αυτοί, άλλωστε, που πίστευαν ότι είχαν το 31,5% του 2019 στο τσεπάκι τους θα ξυπνήσουν πολύ άσχημα αν έχουν πιστέψει τώρα ότι έχουν το 17,85%...  

   

 
 

Ένας μαστουρωμένος λαός είναι το ίδιο επικίνδυνος με ένα λαό χαρμάνηδων...

Η δεξιά είναι πολλά που απεχθάνεται στα λόγια, αλλά στην πράξη έτερα ποιεί. Για παράδειγμα, μισούσε τη Συμφωνία των Πρεσπών, ωστόσο τώρα την τιμά και τη σέβεται, έστω κι αν έχει μια δυσκολία στο να προφέρει το όνομα της "γειτονικής χώρας". Φαίνεται πως το "Βόρεια Μακεδονία" είναι δυσπρόφερτο για τους αρίστους τού Χάρβαρντ που θέλουν τα διδακτορικά μόνο για πάρτη τους. Ομοίως, η δεξιά μισεί το κράτος- πατερούλη, αυτό όμως υιοθετεί όταν είναι να αναλάβει τα χρέη που αφήνει πίσω του ο καπιταλισμός ή όταν είναι να επιβάλει στην κοινωνία τα χρηστά της ήθη...

Το ίδιο συμβαίνει και με τη φαρμακευτική κάνναβη, η οποία μέχρι πριν τρία χρόνια ήταν μπάφος και τώρα έγινε επενδυτική ευκαιρία. Δεν είμαι σύμφωνος με το κράτος να προωθεί οποιοδήποτε ναρκωτικό. Όταν, όμως, έχουμε συμφωνήσει ως κοινωνία πως το αλκοόλ μπορεί να διατίθεται ελεύθερα είναι υποκριτικό να χρησιμοποιούμε όλη μας την αυστηρότητα για το χασίς ή άλλα μαλακά ναρκωτικά. Μοιάζουμε με τους κρεατοφάγους που χαϊδεύουν τις αγελάδες και τα πρόβατα που νωρίτερα ή αργότερα θα καταλήξουν στο πιάτο τους...

Ο άνθρωπος έχει πολλά αναφαίρετα δικαιώματα, ένα από τα οποία είναι και της αυτοκαταστροφής. Ναι μεν το κράτος ή κάποιος άλλος δεν έχει δικαίωμα να του το υποκινήσει, αλλά το υποψήφιο θύμα πρέπει να έχει και τη δυνατότητα να αυτοκαταστραφεί αν το επιθυμεί. Γι' αυτό και η χρήση τής κάνναβης ή και πιο σκληρών ναρκωτικών πρέπει να νομιμοποιηθεί. 

Με όρια, μέτρα και, κυρίως, απαγόρευση της διαφήμισής τους, αλλά οι απαγορεύσεις, όσο αυτές διαρκούν, στρέφουν περισσότερο κόσμο προς την αποχαύνωση από αυτούς που τους αποτρέπουν από το να υποταχθούν σε αυτές. Όπως δεν μας ωφελεί ένας λαός μαστουρωμένων, με τον ίδιο τρόπο είναι επικίνδυνος κι ένας λαός χαρμάνηδων... 

 

 

Θα έρθει κι ο καιρός που θα γίνεσαι γιατρός, δικηγόρος, μηχανικός τελειώνοντας ιδιωτικό σχολείο...

Είναι εύλογο να μην είναι δυνατό να εισέρχεται στο πανεπιστήμιο κάποιος που δίνει λευκή κόλλα ή, έστω, γράφει κάτω από τη βάση. Σε διαφορετική περίπτωση η πανεπιστημιακή εκπαίδευση γελοιοποιείται και, εν πάση περιπτώσει, η κοινωνία δεν χρειάζεται μόνο γιατρούς, δικηγόρους ή μηχανικούς, αλλά και τεχνίτες. 

Αν, συνεπώς, όσοι αποκλείονταν από τα ΑΕΙ ακολουθούσαν μια διαφορετική επαγγελματική διαδρομή, τότε θα προσυπέγραφα τις κυβερνητικές πομφόλυγες περί αριστείας. Μόνο που χάρη στις πολιτικές τού Μαξίμου και της Ν. Κεραμέως οι γονείς των αποτυχόντων των πανελληνίων θα πληρώνουν τα ιδιωτικά ΙΕΚ και κολέγια στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό για να παίρνουν τα βλαστάρια τους σε λιγότερο χρόνο ισότιμα, στην ουσία, πτυχία με τα '"κορόιδα" που τέλειωσαν την Ιατρική, τη Νομική ή το Πολυτεχνείο...

Δεν στέκομαι ιδεοληπτικά αντίθετος στην ιδιωτική εκπαίδευση. Αν είχαμε κολέγια επιπέδου Χάρβαρντ ή Γέιλ ή, τέλος πάντων, κολέγια που να επιχειρούν να αντιγράφουν τις καλύτερες διεθνείς πρακτικές, τότε πρώτος θα ζητούσα την αλλαγή τού άρθρου 16 του Συντάγματος ώστε να επιτραπεί η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Μόνο που κατά βάση το επίπεδο εκπαίδευσης που παρέχεται από αυτά τα ιδιωτικά κολέγια είναι χαμηλό και το μόνο που προσφέρουν δεν είναι τίποτα άλλο από αγορά πτυχίων. 

Αν, κατά συνέπεια, είναι να μπαίνουν στην αγορά εργασίας γιατροί από βουλγαρικά πανεπιστήμια ή από ΙΕΚ της πλάκας, είναι χίλιες φορές προτιμότερο να παρέχεται δημόσια δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση και σε χαμηλών δυνατοτήτων σπουδαστές σε ΑΕΙ της επαρχίας. Τουλάχιστον αυτά είναι υποχρεωμένα να ακολουθούν κάποια στάνταρ ποιότητας, παρόλο που η παθογένεια θα θεραπευτεί μόνο αν διαμορφώσουμε έναν επαγγελματικό προσανατολισμό που θα απευθύνεται στον καθένα ανάλογα με τις δικές του επιθυμίες και ικανότητες κι όχι τα οικογενειακά ή κοινωνικά στερεότυπα περί επιτυχίας...

Δεν στέκομαι, επίσης, ιδεοληπτικά αντίθετος στα ιδιωτικά θεραπευτήρια, αρκεί ωστόσο να ανταγωνίζονται τα δημόσια επί ίσοις όροις. Όχι, δηλαδή, να καθοδηγούν την κυβέρνηση ώστε να μένουν έξω από τη διαχείριση της πανδημίας ούτως ώστε να ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο, αφού τα δημόσια νοσοκομεία είναι πηγμένα από τον κοροναΐό. 

Το κατηγορώ μου, επομένως, απέναντι στην κυβέρνηση δεν σχετίζεται με το ότι αφήνει ελεύθερη την ιδιωτική πρωτοβουλία, αλλά για το ότι την αφήνει ανεξέλεγκτη να καθορίζει τις πολιτικές τού κράτους σαν να ήταν αυτή το κράτος. Κι όχι, τα συμφέροντα των σχολαρχών και των κλινικαρχών δεν ταυτίζονται με τα συμφέροντα των πολλών προκειμένου να κάνουμε τα στραβά μάτια στα δύο μέτρα και δύο σταθμά...