Βόρεια Κορέα α λα καρτ...

"Μα, δεν μπορεί να είμαστε μόνο εμείς και η Βόρεια Κορέα σε όλο τον κόσμο που δεν επιτρέπουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια". Αυτό είναι και το μοναδικό σοβαρό επιχείρημα της κυβέρνησης, έστω κι αν δεν απαντά στο γιατί δεν περιμένει την Αναθεώρηση του Συντάγματος και σπεύδει να το κάνει αντισυνταγματικά. Κι έστω κι αν η κυβέρνηση δεν έχει κανένα πρόβλημα να είναι μία Σοβιετία όταν πρόκειται, για παράδειγμα, για την παρακολούθηση ακόμα και υπουργών και της ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων ή για τη διανομή επιδομάτων προκειμένου να κρύβει την αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων...

Πρώτα και κύρια δεν μπορούμε να θεωρούμε το Σύνταγμα κουρελόχαρτο. Δεν το θεώρησε κουρελόχαρτο ούτε η κυβέρνηση του τουρίστα τής Ραφήνας που παρόλο που ήθελε ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν σκέφτηκε καν να το παραβιάσει μολονότι ούτε σήμερα ακούγονται διαφορετικά επιχειρήματα από τους θιασώτες τους. Πέρα, όμως, από αυτό θα ήταν αδιανόητο για την αντιπολίτευση να εμπιστευόταν την πιο ελεγχόμενη από τους ολιγάρχες κυβέρνηση που γνώρισε ο τόπος στη μεταπολίτευση για να επιβάλει δήθεν αυστηρούς κανόνες. Από το Χάρβαρντ και την Οξφόρδη, άλλωστε, περάσαμε στο αγαπημένο fund της οικογένειας Μητσοτάκη ως προς αυτούς που θέλουν να ιδρύσουν ιδιωτικό πανεπιστήμιο στην Ψωροκώσταινα...

Θα ήταν πράγματι φιλελεύθερο να βάλουμε τους λύκους να φυλάνε τα πρόβατα. Και οι λύκοι πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα με τα πρόβατα, θα υποστήριζαν οι υμνητές τού θατσερισμού την ίδια ώρα που διανέμουν σοβιετικά pass. Φυσικά και δεν ισχυρίζομαι πως σήμερα έχουν όλοι τις ίδιες δυνατότητες να μορφωθούν. Οι πλούσιοι έχουν και τώρα περισσότερες και καλύτερες ευκαιρίες. 

Μια κυβέρνηση, ωστόσο, που νοιάζεται για τα συμφέροντα των πολλών αγωνίζεται για να μειωθούν αυτές οι ανισότητες, ενισχύοντας τη δημόσια δωρεάν παιδεία και λαμβάνοντας μέτρα πριμοδότησης των πιο αδύναμων οικονομικά οικογενειών. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν θα κάνουν τίποτα άλλο από το να διαιωνίσουν το νόμο τής ζούγκλας σε έναν κοινωνικό δαρβινισμό τα πρώτα θύματα του οποίου θα είναι εκείνοι οι οποίοι ονειρεύονται τα παιδιά τους πτυχιούχους τού ελληνικού παραρτήματος του Γέιλ χωρίς δίδακτρα κι όταν ξυπνήσουν θα έχουν πουλήσει και το σπίτι τους για να τα σπουδάσουν στο ΙΕΚ Φούφουτος...

 

 

Κλειστά σύνορα σημαίνουν φυλετική καθαρότητα, φυλετική καθαρότητα σημαίνει ναζισμός...

Σε μια εποχή στην οποία η ένταξη σε ένα κόμμα γίνεται πολλές φορές για βιοποριστικούς λόγους δεν έχει και μεγάλη σημασία να δηλώνει κάποιος, για παράδειγμα, πατριώτης κι όχι εθνικιστής και ρατσιστής μόνο και μόνο γιατί δεν είναι μέλος των χιμπαντζήδων με τα μαύρα. Η ΝΔ, για παράδειγμα, καταδίκασε με τα χίλια ζόρια τον Β. Ορμπαν στην Ευρωβουλή, ωστόσο πολλά στελέχη, μέλη και ψηφοφόροι της συμμερίζονται τις ιδεοληψίες τού πρωθυπουργού τής Ουγγαρίας περί φυλετικής καθαρότητας, που δεν απέχουν και πολύ από το χιτλερικό "πρότυπο". Η χώρα όπου οι απελπισμένοι, οι οποίοι δεν είναι περισσότεροι από μερικές δεκάδες, που δεν τους παραχωρείται σε πρώτο βαθμό άσυλο μένουν χωρίς στέγη και τροφή αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για τους αδωνοβορίδηδες και τους ομοϊδεάτες τους, που φοβούνται οποιαδήποτε πρόσμειξη και την αντιμετωπίζουν σαν θεία κατάρα...

Η αντίληψη, ιδίως τον 21ο αιώνα, πως μπορεί μια χώρα να μείνει "καθαρή" με το γηγενή πληθυσμό της, δίχως την εγκατάσταση σε αυτή ανθρώπων που έρχονται από άλλες χώρες με διαφορετικές πολιτισμικές προσλήψεις δεν έχει ξεπεραστεί αποκλειστικώς από τον ανθρωπισμό, αλλά από την ίδια τη λογική. Αν μια τέτοια κοινωνία ήταν το όνειρό μας, τότε θα έπρεπε να θαυμάζουμε την Αλβανία τού Χότζα παλιότερα ή τη Βόρεια Κορέα του Κιμ, οι οποίες είχαν κι έχουν σφραγίσει τα σύνορά τους και ζουν, όπως ζουν, με όσα παράγουν...

Ούτε ο σοσιαλισμός, αλλά ούτε κι ο φιλελευθερισμός συνάδουν με την περιχαράκωση, δεν μπορούν να λειτουργήσουν με παρωπίδες και ούτε είναι εφικτό αυτό να συμβεί με την τεχνολογία που έχουμε στη διάθεσή μας. Η απολύτως ουγγρική κι απολύτως χριστιανική χώρα που ευαγγελίζεται ο Β. Ορμπαν αποτελεί δυστοπία κι όχι παράδειγμα προς μίμηση...

Η Ελλάδα και η Ευρώπη δεν θα εξαφανιστούν, αν εξαφανιστούν, εξαιτίας των προσφύγων και των μεταναστών, αλλά από την αδυναμία τους να κατανοήσουν ότι ακόμα κι αν δεν είναι η αλληλεγγύη το δυνατό τους σημείο αυτό θα μπορούσε να είναι η προσαρμοστικότητα στις εποχές που αλλάζουν πιο γρήγορα από όσο αναπνέουμε. Οι Έλληνες θα μείνουν Έλληνες, οι Ευρωπαίοι Ευρωπαίοι, οι χριστιανοί χριστιανοί κι αν τυχόν αλλάξουν αυτό θα συμβεί από ατομική επιλογή κι όχι από πλύση εγκεφάλου σε κάποιο σκοτεινό εργαστήριο. Μέχρι αυτό να γίνει κοινός τόπος ας ελπίσουμε πως δεν θα παραδώσουμε ξανά τη Γηραιά Ήπειρο βορά σε εκείνους που ονειρεύονται παγκόσμιους πολέμους για το μεγαλείο χωρών που τους δόθηκαν από τύχη... 

Γάμος συμφέροντος με την Ευρώπη, μην περιμένουμε αγάπη...

Στην θεωρία ακούγεται όμορφο να θες να παραμείνεις στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη για να προσπαθήσεις να την αλλάξεις, να την κάνεις δικαιότερη και περισσότερο αλληλέγγυα. Είναι αλήθεια ότι καταφέρνεις περισσότερα όταν βρίσκεσαι μέσα από τα τείχη παρά έξω από αυτά. Ας είμαστε, όμως, ρεαλιστές. Με αφορμή και τον τρόπο που η υποτίθεται Ενωμένη Ευρώπη διαχειρίζεται το Προσφυγικό- με το να πετά δηλαδή το ένα κράτος- μέλος την ευθύνη στο άλλο- γίνεται πασιφανές ότι το ευρωπαϊκό όραμα που βασίζεται στον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό και στον κοινωνικό συντηρητισμό συνιστά την ίδια ουτοπία με το σταλινισμό που θα έφερνε την κοινωνική δικαιοσύνη και την ελευθερία των λαών μέσα από τα γκουλάγκ...

"Συμφωνείς, δηλαδή, με το ΚΚΕ που προτείνει να φύγουμε από την ΕΕ;", ενδεχομένως να με ρωτήσετε και θα σας απαντήσω αμέσως "όχι". Κι αυτό γιατί στον παγκοσμιοποιημένο πλανήτη μας είναι ακόμα πιο επικίνδυνο από όσο ήταν πριν 30 ή 50 χρόνια να λειτουργείς ως κράτος σαν να ήσουν μοναχικός λύκος...

Ακόμα και τα κράτη που με νύχια και με δόντια και με όλα τα στραβά τους, όπως η Κούβα, η Βόρεια Κορέα και το Ιράν, λειτουργούν εκτός διεθνικού πλαισίου προσπαθούν να ενσωματωθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στο παγκόσμιο χωριό. Θα ήταν, επομένως, αφελές να πιστεύουμε ότι η χρεοκοπημένη Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει μόνη της και με μια αναθεωρητική Τουρκία δίπλα της να καιροφυλακτεί...

Με λίγα λόγια, η παραμονή μας στην ΕΕ δεν θα πρέπει να οφείλεται στην ψευδαίσθηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η οποία ακόμα κι αν συμβεί θα είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τής Γερμανίας και της Γαλλίας με τις οποίες δεν έχουμε τα ίδια συμφέροντα, αλλά στην αναγκαιότητα του να ανήκουμε κάπου, να μην είμαστε μόνοι μας, ιδίως σε μια περιοχή που ο χάρτης της αναμένεται να αλλάξει πολύ σύντομα. Φυσικά κι οφείλουμε να προσπαθήσουμε να δώσουμε ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο στην Ευρώπη, έχοντας όμως συνειδητοποιήσει ότι αυτός ο γάμος είναι συμφέροντος και δεν κρατιέται ζωντανός χάρη στην αγάπη αλλά εξαιτίας του φόβου που γεννά η μοναξιά...

Ο Τραμπ παίζει το παιχνίδι "με πόσους τρόπους μπορώ να καταστρέψω τον πλανήτη"...

Οι σπουδαίοι καλλιτέχνες διαθέτουν το χάρισμα μέσα από το έργο τους όχι μόνο να εξηγούν την εποχή τους, αλλά κι αυτές που προηγήθηκαν κι εκείνες που θα έρθουν. Σε αυτούς ανήκει κι ο Στάνλεϊ Κούμπρικ με τα κινηματογραφικά αριστουργήματα που άφησε στο πέρασμά του, ανάμεσα σε άλλα και το "SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα". Πριν από σχεδόν 60 χρόνια ένας δυο παράφρονες έφερναν στο πανί τον πυρηνικό όλεθρο μιας ανθρωπότητας που ζούσε με τον τρόμο τής "βόμβας". Σήμερα ο κόσμος μας απειλείται εκ νέου από δύο ημιπαράφρονες, τον Ντ. Τραμπ και τον Κιμ Γιονγκ Ουν, οι οποίοι από ατύχημα οφειλόμενο στη ανάπηρη διάνοιά τους μπορεί να οδηγήσουν στην καταστροφή που ουκ ολίγες φορές αποφεύχθηκε στο παρά πέντε στα χρόνια τού Ψυχρού Πολέμου...

Κι αν ο πρόεδρος της Βόρειας Κορέας απειλεί "μόνο" να πατήσει ένα κουμπί και να μας τινάξει όλους στον αέρα, ο Αμερικανός ομόλογός του δείχνει να έχει βάλει στοίχημα με πόσους τρόπους είναι σε θέση να διακινδυνεύσει τη βιωσιμότητα του πλανήτη στα τέσσερα χρόνια- δεν τον βλέπω για παραπάνω κι αυτά αν προλάβει να μην αποπεμφθεί- κατά τα οποία θα βρίσκεται στο Λευκό Οίκο. Κι αν ο πυρηνικός πόλεμος είναι σαφώς πιο "σέξι" ως θέμα αυτό δεν σημαίνει πως η κλιματική αλλαγή, την οποία ο Ντ. Τραμπ δεν αναγνωρίζει καν ως πρόβλημα, είναι λιγότερο σημαντική. Ο Αμερικανός πρόεδρος, πάντως, αποτελεί "απλώς" μια πιο καρτουνίστικη εκδοχή ενός μέσου πολιτικού οπουδήποτε στον κόσμο, το όραμα του οποίου φτάνει έως την επανεκλογή του και σπανίως πιο πέρα...

Ο Ντ. Τραμπ, εξάλλου, θα όφειλε να έχει στο νου του τον Αλέξη Σαμαρά του 2015 όταν εκτοξεύει απειλές που πολύ δύσκολα ακόμα κι εκείνος θα μπορέσει να φέρει σε πέρας. Αν, για παράδειγμα, η Βόρεια Κορέα εκτοξεύσει πυραύλους στο Γκουάμ και οι ΗΠΑ δεν αντιδράσουν με "φωτιά κι οργή" όπως έχει απειλήσει ο πρόεδρός τους τότε θα τρωθεί ακόμα περισσότερο ή ήδη τρωθείσα αξιοπιστία τους ως ηγεμονεύουσα δύναμη. Φυσικά ένα ακόμα χτύπημα στο αμερικανικό γόητρο δεν θα το επωφεληθεί η μικρή Βόρεια Κορέα, αλλά άλλοι υποψήφιοι χαλίφηδες στην θέση τού χαλίφη, με προεξάρχουσα την Κίνα. Ίσως γι' αυτό, άλλωστε, κι ο "Κόκκινος Δράκος" να τηρεί σιγή ιχθύος στη σοβούσα κρίση. Μόνο που τι νόημα θα έχει για τον οποιονδήποτε να εξουσιάζει ύστερα από έναν πυρηνικό πόλεμο παγκοσμίων διαστάσεων; Ωστόσο φαίνεται πως έχει για κάποιους με προσωπική κι εθνική ματαιοδοξία έως τα ουράνια...