Αν όλα αυτά έχουν καλή κατάληξη θα πρέπει να σκίσουμε όλα τα βιβλία της Ιστορίας...

Δεν υπάρχει πράξη, ακόμα και η πιο καλοπροαίρετη, που να μην έχει συνέπειες, πολλές φορές και τραγικές. Γι' αυτό και τα έλλογα όντα οφείλουν να τις υπολογίζουν, στο μέτρο τού ανθρωπίνως δυνατού φυσικά, πριν προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια. Σε διαφορετική περίπτωση κινδυνεύουμε να ανοίξουμε το Κουτί της Πανδώρας με απρόβλεπτες παρενέργειες. Όπως, δηλαδή, συμβαίνει τώρα με το Ιράν...

"Μα, θέλετε τη διαιώνιση του θεοκρατικού καθεστώτος των φονταμενταλιστών που καταπιέζει τον πληθυσμό του; Και πώς θα ανατραπεί όταν ο λαός του είναι άοπλος κι αυτό εξοπλισμένο σαν αστακός κι έχει την υποστήριξη ισχυρών δυνάμεων, όπως η Κίνα και η Ρωσία; Με τριαντάφυλλα και φιλάκια"; 

Πολύ εύλογα όλα αυτά τα ερωτήματα, μόνο που δεν προσμετρούν τις παγκόσμιες συνέπειες, οι οποίες φυσικά αγγίζουν και την Ελλάδα. Γιατί ακόμα κι αν καταρρεύσουν οι μουλάδες- αυτή τη στιγμή, πάντως, ούτε αυτό μοιάζει εύκολο- θα έχουν πρώτα καταρρεύσει το παγκόσμιο μεταπολεμικό σύστημα που εξασφάλισε μια μακρά περίοδο ειρήνης στη Δύση και το προσφυγικό θα επανέλθει σε ρυθμούς 2015, όπως πολύ πιθανό και η τρομοκρατία... 

Αφήστε που οι υπόλοιπες δεσποτείες τού Κόλπου, οι οποίες, ως προς τις γυναίκες τουλάχιστον, είναι ακόμα πιο αυταρχικές, θα παραμείνουν ακλόνητες και ξεπλυμένες από το δυτικό κόσμο. Με λίγα λόγια, για να κάνουμε το Ιράν μια δυτική δημοκρατία- αν και δεν βλέπω πώς αυτό θα γίνει όταν ο πρόεδρος μιας άλλης χώρας θέλει να επιβάλει τη δικής του επιλογής ηγεσία- θα έχουμε τινάξει στον αέρα την ανθρωπότητα...

Όσο για τη χώρα μας, τα πολλά λόγια είναι περιττά. Ποιος μπορεί πλέον, με λίγο μυαλό στο κεφάλι του κι όχι εθνικιστικές μπαρούφες, να εκπλήσσεται όταν το "Κίμων" κατευθύνεται στο Ισραήλ για το ότι η πολεμική μας εμπλοκή ελάχιστη σχέση είχε με την προστασία τής Κύπρου, η οποία εργαλειοποιήθηκε χυδαία από τους ελλαδέμπορες; Ποιος είναι δυνατό να κοιμάται ήσυχος για το ότι η τουρκική πολεμική αεροπορία επέστρεψε στα κατεχόμενα, ενδεχομένως κι ως παρενέργεια- αφορμή των δικών μας πολεμικών αποστολών; Ποιος, εν τέλει, δύναται να κοιμάται ήσυχος και να μην φοβάται ευλόγως πως όλα αυτά μόνο καλή κατάληξη δεν θα έχουν;... 

 

 

Ναι, αλλά οι Κινέζοι καταπιέζουν τους Ουιγούρους...

Μπορεί να παίζεις συνέχεια με τη φωτιά και να μην καείς ποτέ. Δεν είναι ό,τι πιο σύνηθες αλλά δεν αποκλείεται. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι πως κάποια στιγμή θα τσουρουφλιστείς κι όταν αυτό συμβεί τίποτα μάλλον δεν θα είναι σε θέση να σε γλιτώσει. 

Σε αυτή τη φάση βρίσκεται σήμερα η ανθρωπότητα και δεν είναι τυχαίο πως αυτό λαμβάνει χώρα υπό την ιδεολογική ηγεμονία τής δεξιάς. Το ίδιο, άλλωστε, είχε γίνει και πριν το Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Εκτός αν ο Στ. Καλύβας κι ο Ν. Μαραντζίδης καταφέρουν να μας πείσουν πως ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι κι ο Χιροχίτο ήταν Αριστεροί...

Ο Ντ. Τραμπ, ο Μπ. Νετανιάχου κι ο Βλ. Πούτιν κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να ζήσουν και οι δικές μας γενιές έναν παγκόσμιο πόλεμο. Με σημαία τους τον εθνικισμό κι επιχειρήματα για παιδιά τού νηπιαγωγείου, τα οποία έτσι κι αλλιώς αλλάζουν κάθε τρεις και λίγο, έχουν μετατρέψει τη μισή υφήλιο σε πυριτιδαποθήκη από την οποία θα βάλουν φωτιά και στην άλλη μισή. Κατά τα άλλα, το μεγάλο πρόβλημα είναι η Κίνα που καταπιέζει τους Ουιγούρους. Κακώς, φυσικά, τους καταπιέζει αλλά τουλάχιστον έχει την αυτοπεποίθηση να μην αναζητά την παγκόσμια ηγεμονία της στη στρατιωτική αλλά στην οικονομική ισχύ...

Όποιος έχει συναναστραφεί Κινέζους αναγνωρίζει τη μεθοδικότητα και τη συλλογικότητα με την οποία λειτουργούν. Σε ακραίο βαθμό, πράγματι, σε σημείο που να χρειάζονται, που λέει ο λόγος, τρεις για να αλλάξουν μια λάμπα, αλλά πάντα με συλλογικότητα. 

Αντιθέτως στη Δύση είμαστε τα άτομα και τα κράτη μας, ο εθνικισμός μας και η μισαλλοδοξία μας. Κι αν σήμερα μας κυβερνούν ημίτρελοι ή τύραννοι έχουμε αυτό ακριβώς που αξίζουμε...

 

Δεν φταίνε τα fortune cookies...

Την ώρα τουλάχιστον που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν γνωρίζαμε τα ακριβή αίτια της τραγωδίας στα Τρίκαλα. Όσα ακολουθούν, συνεπώς, γράφονται εξ αφορμής της κι όχι γιατί σχετίζονται απαραιτήτως μαζί της. 

Η πικρή αλήθεια είναι ότι την τελευταία επταετία το καθεστώς Μητσοτάκη έχει κάνει πάρα πολλά για να υλοποιήσει την προεκλογική δέσμευση του σημερινού πρωθυπουργού το 2019 στους εργοδότες πως θα γκρέμιζε κάθε έλεγχο που γίνεται σε βάρος τους. Κι όχι μόνο αυτό αλλά από τότε έχουν νομοθετηθεί πρώτα το δεκάωρο και στη συνέχεια το 13ωρο. 

Το ότι έχουν αυξηθεί και τα εργατικά δυστυχήματα παραλλήλως με το ωράριο δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι είναι μια απλή σύμπτωση. Οι συμπτώσεις, άλλωστε, είναι αιτιότητες που δεν έχουμε ακόμα διαλευκάνει...

Αλίμονο, ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του δεν επιθυμούν να σκοτώνονται οι εργαζόμενοι και να μην γυρίζουν σπίτι τους από τη δουλειά τους ζωντανοί. Όπως, όμως, κι ο νεοφιλελευθερισμός τον οποίο πρεσβεύουν αποδέχονται πως στο όνομα της παραγωγικότητας και του υπερκέρδους είναι λογικό όσοι παράγουν τον πλούτο να ξεζουμίζονται ή και να χάνουν τη ζωή τους ακόμα. Είναι, απλώς, μια παράπλευρη απώλεια στον εμπορικό μας πόλεμο με την Κίνα κι όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει. Απλά πράγματα...

Αυτός ο κόσμος στον οποίο σκοτώνονται κι εργάτριες με ανήλικα παιδιά στη νυχτερινή τους βάρδια ήταν, είναι και θα είναι άδικος. Δεν τον έκανε ο Μητσοτάκης ούτε θα πάψει να είναι όταν, με το καλό, αποχωρήσει από την πρωθυπουργία. Χρέος μας, όμως, είναι να τον παραδώσουμε στις επόμενες γενιές λιγότερο άδικο από όσο τον παραλάβαμε κι αν δεν τα καταφέρουμε αυτό θα είναι και το μέτρο τής αποτυχίας μας. Χωρίς καμία δικαιολογία που να μπορεί να σταθεί στο ζύγι τής ιστορίας...

 

Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αμερικανικό...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης είχε αναλάβει την εξουσία, το 2019, είχε τονίσει από το βήμα τής Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ πως τα ορυκτά καύσιμα ανήκουν στον προηγούμενο αιώνα. Τότε, βλέπετε, είχε στο μυαλό του να πουλήσει τη βίαιη απολιγνιτοποίηση της δυτικής Μακεδονίας, η οποία δεν σήμαινε ΑΠΕ αλλά αεριοποίηση σε όφελος γερμανικών συμφερόντων. Το τελευταίο χρονικό διάστημα, όμως, έχει γίνει πιο Ντόναλντ Τραμπ κι από τον Ντόναλντ Τραμπ. Μόνο "drill baby, drill" δεν μας έχει πει αλλά αν περιμένουμε λίγο ακόμα θα το εκστομίσει κι αυτό...

Φυσικά κι αντιλαμβάνομαι ότι η αλλαγή στάσης του (και) στα ενεργειακά ζητήματα σχετίζεται με το ότι στις ΗΠΑ κυβερνά άλλος σερίφης εδώ και περίπου ένα χρόνο. Αυτό που δυσκολεύομαι, ωστόσο, να αντιληφθώ είναι γιατί η Ελλάδα πρέπει να λειτουργεί ως προκεχωρημένο φυλάκιο της Ουάσιγκτον, εγκαταλείποντας μάλιστα συμμαχίες που κι αυτές φυσικά είναι αποικιοκρατικές- όπως με την Cosco στο λιμάνι τού Πειραιά-, αλλά τουλάχιστον δεν μας κατατάσσουν στους δεδομένους για κανέναν... 

Μόνο αν ο Μητσοτάκης έχει λάβει ισχυρές δεσμεύσεις πως τα ελληνοτουρκικά και το κυπριακό θα επιλυθούν προς όφελος των εθνικών μας συμφερόντων θα μπορούσα να το δικαιολογήσω. Ο τελευταίος, πάντως, που πίστεψε κάτι τέτοιο ήταν ο ταξίαρχος Ιωαννίδης κι ακόμα το 37% της Κύπρου είναι κατεχόμενο...

Η δημόσια αντιπαράθεση ΗΠΑ- Κίνας για τα λιμάνια τού Πειραιά και της Ελευσίνας αν μη τι άλλο αποδεικνύει και το πώς αντιμετωπίζεται η Ελλάδα από τις μεγάλες δυνάμεις, ως "πεδίο βολής που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι". Σκεφτείτε απλώς αν θα ασκείτο η ίδια πίεση στον Τ. Ερντογάν για παρόμοιο ζήτημα και, κυρίως, πώς θα αντιδρούσε ο πρόεδρος της Τουρκίας. 

Πιθανότατα Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη θα συνομιλούσε με τον Τραμπ και Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο με τον Σι Τζινπίγκ. Αλλά εδώ δεν μπορούμε ούτε να προσάγουμε βιαίως τον Φραπέ, θα ασκήσουμε πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική;...

  

  

Χάσαμε ενώ δεν χρειαζόταν καν να παίξουμε...

Τίποτα καλό δεν μπορεί να βγει για τα βατράχια αν οι βούβαλοι αποφασίζουν για το μέλλον τους δίχως καν την πρόφαση ενός διεθνούς οργανισμού ή του διεθνούς δικαίου. Το ότι ΗΠΑ και Ρωσία καθορίζουν το μέλλον τής Ουκρανίας χωρίς την Ουκρανία είναι τόσο ασφαλές και για τα εθνικά μας συμφέροντα όσο και η πιθανότητα ΗΠΑ και Τουρκία να αποφασίσουν για το μέλλον τής Κύπρου χωρίς την Κύπρο. Οι μεγάλες δυνάμεις είναι φύσει ιμπεριαλιστικές, το να παριστάνουμε πως υπάρχουν ανάμεσά τους καλές και κακές για τα ελληνικά συμφέροντα είναι σαν να πιστεύουμε ότι το λιοντάρι θα επιλέξει να φάει την καμηλοπάρδαλη από το ελάφι κι όχι και τα δύο...

Όποιος επιχαίρει για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022 μάλλον θεωρεί πως η Κύπρος κείται μακράν. Όποιος, όμως, επίσης, θεωρεί πως η Μόσχα δεν θα αντιδρούσε στην ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ έχει και την αφέλεια πως οι ΗΠΑ δεν θα αντιδρούσαν αν το Μεξικό εντασσόταν στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, την αντίστοιχη ασιατική ΕΕ υπό την υψηλή προστασία τής Ρωσίας και της Κίνας. Φυσικά και σε θεωρητικό επίπεδο οι λαοί έχουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Όπως, όμως, κι εμείς μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι και οι Ουκρανοί αποδέχθηκαν να εμπλακούν σε έναν πόλεμο που αναπόφευκτα θα τους οδηγούσε στη συντριβή μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν πρόσκαιρα παιχνίδια των μεγάλων δυνάμεων...

Το να παριστάνουμε τους σοκαρισμένους για το ότι οι ισχυροί τού πλανήτη τον μοιράζουν σε μια σύνοδο κορυφής είναι σαν να ξέρουμε μόνο ότι η Γιάλτα είναι ένα όμορφο παραλιακό θέρετρο της Κριμαίας κι όχι κι ο διαμορφωτής των μεταπολεμικών γεωπολιτικών συσχετισμών. Φυσικά και δεν μπορούμε να το επικροτούμε αλλά αν ύστερα από 80 χρόνια από το τέλος τού Β' Παγκοσμίου πολέμου το μόνο που έχει να παρουσιάσει η Ευρώπη ως αντιστάθμισμα στον αμερικανικό και στο ρωσικό ιμπεριαλισμό είναι η Ούρ. φον ντερ Λάιεν μάλλον απέχουμε πολύ ακόμα από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Όσο για την ελληνική κυβέρνηση, η οποία είχε κηρύξει τον πόλεμο στη Ρωσία πριν τριάμισι χρόνια, της έχω νέα: Κυριάκο χάσαμε ενώ δεν χρειαζόταν καν να παίξουμε...

 

Κι όμως, είναι αυτό ακριβώς που νομίζετε...

Έπρεπε να ντρεπόμαστε που τον κατηγορήσαμε για το Predator, έπρεπε να ντρεπόμαστε που τον καταγγείλαμε για τη διαρροή προσωπικών δεδομένων, έπρεπε να ντρεπόμαστε για τη μονταζιέρα των Τεμπών, έπρεπε να ντρεπόμαστε για τα ουισκάκια και τα πούρα του με την ολιγαρχία. Ο μόνος που δεν ντρέπεται ποτέ να προσβάλλει τους άλλους είναι ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης. Κάνει εδώ και πέντε σχεδόν χρόνια πολιτική ως πρωθυπουργός με τα "δεν ντρέπεστε" και πιστεύει ότι αυτό θα κρατήσει για πάντα...

Ξέρετε τι μας λέει επί της ουσίας ο πρωθυπουργός; "Αυτό που βλέπετε με τα μάτια σας κι ακούτε με τα αφτιά σας δεν είναι αυτό που φαίνεται". Φυσικά το αποτέλεσμα των τελευταίων βουλευτικών εκλογών τον δικαιώνει, μόνο που δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τους πάντες για πάντα, ιδίως όταν έχουν μεσολαβήσει και 57 αδικαίωτοι νεκροί. Η αποφασιστικότητα του ηγέτη στις δημοκρατίες κάποτε συγκρούεται με τα αμαρτήματά του κι όταν αυτά είναι πολύ περισσότερα τότε ο ηγέτης γίνεται πρώην...

Αν η Ελλάδα ήταν Ρωσία ή Κίνα ο Μητσοτάκης θα μπορούσε να πουλά αποφασιστικότητα για μεταξωτές κορδέλες. Είμαστε, όμως, κράτος- μέλος τής ΕΕ κι όχι ένα εξ ορισμού αυταρχικό καθεστώς. Ναι μεν κι εμείς αναζητάμε πατερούληδες, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τους επιτρέπουμε τα πάντα. Πολλώ δε μάλλον όταν δεν εγγυώνται ούτε την ασφάλειά μας. Αν η χώρα, για παράδειγμα, είχε ένα σιδηρόδρομο που δεν προκαλούσε ανασφάλεια τότε θα έχωνε ευκολότερα το κεφάλι της στην άμμο για τα σκάνδαλα του αρχηγού. Από τη στιγμή, ωστόσο, που τελειώνουν και τα pass τελειώνουν και οι ημέρες του...

 
 

Νεοφιλελεύθεροι σταλινικοί...

Τι λένε οι απανταχού υπερασπιστές τού σταλινισμού; ΟΚ, μπορεί να εκτελούσαμε ή να στέλναμε στα γκουλάγκ τους αντιφρονούντες, αλλά ο κόσμος είχε ψωμί, παιδεία και υγεία. Ο Κ. Μητσοτάκης είναι αλήθεια ότι δεν εκτελεί τους πολιτικούς του αντιπάλους ούτε τους στέλνει στην εξορία. Αυτά είναι προπατορικά αμαρτήματα της ελληνικής δεξιάς. Κατά τα άλλα, όμως, στην ουσία μάς λέει "εντάξει, παρακολουθούσα τους πάντες, αλλά σας παρέχω καλάθι τού νοικοκυριού κι επιδοτήσεις στο ρεύμα"...

Δεν στέκομαι στο ότι ο οικονομικός παράδεισος που μας προβάλλει ο πρωθυπουργός για να καλυφτεί για την κόλαση του αντιδημοκρατικού του κατήφορου απλούστατα δεν υφίσταται. Πώς, όμως, το ανέχονται όλοι εκείνοι οι νεοφιλελεύθεροι που δακρύζουν κάθε φορά που βλέπουν τις "Ζωές των Άλλων" να τους κυβερνά ένας άνθρωπος που είναι φανερό ότι έχει ως πρότυπο την Ανατολική Γερμανία; Αν το κράτος- Μεγάλος Αδελφός αποτέλεσε το άλλοθι για τα καπιταλιστικά εγκλήματα πώς το επιτρέπουν να αναπαράγεται στη χώρα μας και, μάλιστα, τρεις και πλέον δεκαετίες μετά την πτώση τού υπαρκτού σοσιαλισμού;...

Η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενοχλεί τους νεοφιλελέδες όταν γίνεται στην Τουρκία ή στην Κίνα, αλλά όταν διαπιστώνεται στην Ελλάδα, όπως και με τους πρόσφυγες, όσοι τη στηλιτεύουν χλευάζονται ως δικαιωματιστές. Αν κάποιος ενοχλείται στην περίπτωση που ο Τ. Ερντογάν παρακολουθεί τους πολιτικούς τους αντιπάλους, θα όφειλε να ενοχλείται κι όταν το πράττει ο Κ. Μητσοτάκης. Σε διαφορετική περίπτωση δεν είναι ο φιλελευθερισμός του κρυστάλλινος, αλλά η υποκρισία του...

  

 

Δύο πονηρούληδες συμφωνούν στο τέλος ο ένας να φάει τη χώρα του άλλου...

Αφού ο Κ. Μητσοτάκης είναι με τη "σωστή πλευρά τής Ιστορίας" γιατί ντρέπεται τόσο πολύ για την εξωτερική πολιτική που ασκεί και την κρατά κρυφή; Γιατί δεν διατυμπανίζει ότι στέλνουμε ακόμα και τεθωρακισμένα από το ανατολικό Αιγαίο στην Ουκρανία στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής "αρχών κι αξιών", τις οποίες όμως ξεχνάμε όταν είναι να δώσουμε Πάτριοτ στο "φιλειρηνικό" και "προοδευτικό" καθεστώς τής Σαουδικής Αραβίας; Κι από πότε έχουμε γίνει αμερικανικό έδαφος ώστε να εφαρμόζουμε κυρώσεις σε βάρος τού Ιράν που δεν εφαρμόζουν η ΕΕ παρά μόνο οι ΗΠΑ;...

Η πραγματικότητα είναι πως ο Κ. Μητσοτάκης αξιοποιεί την θέση που κατέχει προκειμένου να προωθήσει τα προσωπικά του συμφέροντα και φιλοδοξίες. Παίζει το παιχνίδι των Αμερικανών και των Γερμανών σαν να μην υπάρχουν άλλες μεγάλες και περιφερειακές δυνάμεις στον πλανήτη. Η Κίνα, η Ρωσία, το Ιράν, για παράδειγμα, είναι τόσο αμελητέες ποσότητες ώστε να αδιαφορούμε για την εύνοιά τους ή, μήπως, έχουμε λυμένα όλα μας τα εθνικά θέματα ώστε να παριστάνουμε α λα καρτ τους "δικαιωματιστές" στην εξωτερική πολιτική;...

Δεν ξέρω αν έχει ανοίξει η όρεξη Ερντογάν βλέποντας τα καμώματα Πούτιν, αν είναι αντιπερισπασμός του γιατί η οικονομική κρίση τον πιέζει κι έχει εκλογές τού χρόνου ή αν στη συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη με Μητσοτάκη συμφώνησαν να δώσει χείρα βοηθείας ο ένας στον άλλο για να διασωθούν πολιτικώς. Ό,τι κι αν ισχύει από τα τρία είναι πολύ επικίνδυνο και το πιο επικίνδυνο από όλα είναι ότι Ελλάδα και Τουρκία κυβερνώνται σήμερα από δύο αριβίστες των οποίων η ηθική είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μακιαβελική. Η Ιστορία έχει αποδείξει, άλλωστε, ότι οι συμμαχίες πονηρούληδων είναι πρόσκαιρες γιατί πάντοτε ο ένας αποδεικνύεται πιο πονηρούλης από τον άλλο και φοβάμαι πως αυτός εν προκειμένω δεν μιλά ελληνικά...  

  

 
 

Ούτε νεροπίστολο θα σηκώσουν οι Αμερικανοί στη βάση της Αλεξανδρούπολης αν εισβάλουν οι Τούρκοι...

Η προσκόλληση της Ελλάδας στη Δύση μεγάλωσε- ίδρυση ελληνικού κράτους, βαλκανικοί πόλεμοι, Συνθήκη Σεβρών-, αλλά και μίκρυνε- μικρασιατική καταστροφή, Συνθήκη της Λοζάνης, Σεπτεμβριανά- τη χώρα. Γιατί, συνεπώς, θα πρέπει να παρουσιαζόμαστε στους δυτικούς μας συμμάχους, πρωτίστως στις ΗΠΑ, ως ένα πάντα πρόθυμο κανίς που θα γαβγίζει όποτε του λένε να γαβγίζει και θα βγάζει το σκασμό ομοίως όποτε του το ζητούν; Τι έχουμε να κερδίσουμε μεσομακροπρόθεσμα από την αυτοπροβολή μας ως προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης, βάζοντάς τα με τους εκάστοτε εχθρούς της, όπως σήμερα με τη Ρωσία και την Κίνα;...

Προφανώς και η Μόσχα θα βρεθεί εκτεθειμένη αν εισβάλει στην Ουκρανία, σε ένα ανεξάρτητο κράτος δηλαδή το οποίο θα έπρεπε να μπορεί να επιλέγει ελευθέρως και σε ποιους διεθνείς οργανισμούς επιθυμεί να συμμετέχει. Τι θα έκαναν, όμως, οι ΗΠΑ αν η Ρωσία επιθυμούσε να εντάξει στη σφαίρα επιρροής της τον Καναδά ή το Μεξικό; Μάλλον μια από τα ίδια, επομένως όταν οι μεγάλες δυνάμεις επικαλούνται την ηθική μάλλον ανθρώπινο αίμα μού μυρίζει...

Τι όφελος έχει η Ελλάδα από το να εμπλακεί στην Ουκρανία; Για ποιο λόγο θα είμαστε πιο ασφαλείς με μια αμερικανική στρατιωτική βάση και στην Αλεξανδρούπολη; Αλήθεια, πιστεύετε ότι σε περίπτωση τουρκικής εισβολής στον Έβρο οι Αμερικανοί θα σηκώσουν έστω και νεροπίστολο για να την αποτρέψουν; Ή οι Γάλλοι στο Αιγαίο, όταν ούτε εμείς οι ίδιοι έχουμε ανακηρύξει ΑΟΖ; Η Ιστορία δεν σας έχει διδάξει τίποτα ή, μήπως, η Κύπρος κείται μακράν και δεν γνωρίζετε;... 

 

Πάμε στο άγνωστο με φρεγάτα την ελπίδα...

Αν κάποιος ανατρέξει στα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ και τρολ μπορεί και να πιστέψει ότι η Ελλάδα κέρδισε τον πόλεμο με την Τουρκία κι αύριο μεθαύριο ο ελληνικός στόλος, συμπεριλαμβανομένων των φρεγατών Belharra, καταφτάνει στην Πόλη. Δεν αμφισβητώ τη στρατηγική αξία των νέων φρεγατών και την ανάγκη απόκτησής τους ούτε υποτιμώ τον τουρκικό κίνδυνο. Αναρωτιέμαι, όμως, αν και η αμυντική- εξωτερική πολιτική μας περιορίζονται σε όσα βλέπει η πεθερά με επικοινωνιακούς όρους ή έχει κάποιο στρατηγικό βάθος που δεν θα μας κοστίζει τζάμπα και βερεσέ πολλά δισ. ευρώ κι ένα νέο εξοπλιστικό πάρτι α λα Τσοχατζόπουλος- Παπαντωνίου. Πολύ φοβάμαι πως όχι, πως συρόμαστε δηλαδή σε υπογραφές που μας υπαγορεύονται χωρίς να έχουμε κάποια εθνική πυξίδα για το πού θέλουμε να φτάσουμε...

Οι μεγάλες δυνάμεις θα αναζητούν πάντοτε μεγάλους αντιπάλους για να συνεχίζουν να αισθάνονται μεγάλες. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ΗΠΑ εισέρχονται σε ένα νέο Ψυχρό, τουλάχιστον προς το παρόν, Πόλεμο, με την Κίνα αυτήν τη φορά και με επίκεντρο τον Ειρηνικό. 

Αυτό σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα, πως η ΕΕ θα πρέπει να επιλύει μόνη της τα προβλήματα στην περιοχή της κι αυτόν το ρόλο φαίνεται πως ασμένως αναλαμβάνει η Γαλλία. Κι εμείς είμαστε τυχεροί που το Παρίσι έχει αντικρουόμενα συμφέροντα με την Άγκυρα γιατί αν περιμέναμε από την Αθήνα να χαράξει στρατηγική θα αναμέναμε μέχρι να ψηφιστούν τα περιβόητα μνημόνια συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία και μάλλον και πολύ περισσότερο...

Δεν επιθυμώ να αδικήσω την κυβέρνηση, η οποία πράγματι έχει αναλάβει πρωτοβουλίες, όπως με τις συμφωνίες για ΑΟΖ με Αίγυπτο και Ιταλία, έστω και ημιτελώς ή με περισσότερες παραχωρήσεις από αυτές που ήταν απαραίτητες. Το βασικό ερώτημα, ωστόσο, είναι τι πραγματικά επιδιώκουμε με την Τουρκία. 

Είμαστε πρόθυμοι να φτάσουμε και σε πολεμική σύρραξη και για δικαιώματα που είναι αμφιλεγόμενο αν τα έχουμε με βάση το διεθνές δίκαιο; Και σε τι θα εξυπηρετήσουν οι Belharra αν εξακολουθούμε να επιτρέπουμε σε τουρκικά πολεμικά πλοία ή και Τούρκους αλιείς να φτάνουν ακόμα και στα δυόμισι ναυτικά μίλια από ελληνικές ακτές, όπως συνέβη προσφάτως; 

Γι' αυτό και χρειάζεται μία νέα εθνική στρατηγική απέναντι στην Τουρκία η οποία δεν μπορεί να αποφασιστεί από ένα κόμμα, αφού θα πρέπει να έχει όσο το δυνατό πιο μόνιμα χαρακτηριστικά και να αφοπλίζει το πολιτικό κόστος. Διερωτώμαι, όμως, αν η χώρα διαθέτει το κομματικό σύστημα για να αντέξει το βάρος τολμηρών παραδοχών και η απάντηση που δίνω δεν μου γεννά αισιοδοξία...  

  
 

Φοβηθείτε γιατί χανόμαστε...

Να που επανέρχεται, αν υποθέσουμε πως μας είχε λείψει ποτέ, αυτός ο πανάρχαιος σύμμαχος της εξουσίας, ο φόβος, μαζί με τον ξάδερφό του, τον τρόμο. Η κυβέρνηση, που πηγαίνει από αποτυχία σε αποτυχία με την ίδια αισιοδοξία πως την επόμενη φορά οι ιδεοληψίες της θα καρποφορήσουν, στέλνει εντελώς απροετοίμαστους ειδικούς φρουρούς στα πανεπιστήμια για να βγάζουν πιστόλια και ΜΑΤ στα νησιά γιατί δεν τολμά να στενοχωρήσει τους ψηφοφόρους της στην ενδοχώρα, που πίστεψαν το παραμύθι της πως τους πρόσφυγες τους φέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι τόσο χυδαίοι, μάλιστα, που συνδέουν τις φυλακές που ετοιμάζουν για τους αιτούντες άσυλο με τους κινδύνους από τον κοροναΐό, την ίδια ώρα μάλιστα που τους αφήνουν χωρίς ιατρική περίθαλψη…

Οι ικέτες τής Γης, πέρα από τη δική τους απελπισία που τους οδήγησε άλλωστε να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους, έχουν να σηκώσουν στις πλάτες τους και τις αμαρτίες ολόκληρου του πλανήτη, όπως κάποτε συνέβαινε κατά κύριο λόγο με τους Εβραίους. Τη μία είναι τζιχαντιστές, την άλλη όργανα της διεθνούς συνωμοσίας τής πολυπολιτισμικότητας και την παρά άλλη φορείς θανατηφόρων ασθενειών...

Τι σημασία έχει αν ο κοροναΐός έφτασε και στην ήπειρό μας από τους πλούσιους Ευρωπαίους που ταξίδεψαν από Κίνα; Πάντοτε οι φτωχοί φταίνε κι αν είναι και πρόσφυγες ακόμα καλύτερα για την επίκτητη διάθεσή μας να τα βάζουμε με τους πιο αδύναμους από φόβο να αντιπαρατεθούμε στους ισχυρούς ενόχους...

Ο Κ. Μητσοτάκης κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός θωπεύοντας τα πιο χυδαία αντανακλαστικά εθνικισμού και μισαλλοδοξίας τού εκλογικού σώματος. Πέρυσι, για παράδειγμα, ήταν μακεδονομάχος και σήμερα παρακαλά να λάβει ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων η Βόρεια Μακεδονία...

Όταν, όμως, είσαι πρωθυπουργός είσαι και υποχρεωμένος να έρχεσαι αντιμέτωπος με τα δημοσκοπικά ευρήματα της στιγμής και να λαμβάνεις και μη δημοφιλείς αποφάσεις. Αυτό, ωστόσο, προϋποθέτει και να είσαι πραγματικός ηγέτης κι όχι μαριονέτα, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του σημερινού ένοικου του Μαξίμου...

   

  

Κοινωνική δικαιοσύνη ή "ανάπτυξη για όλους"...

Είναι αλήθεια ότι από μόνη της η αύξηση των μισθών- ακόμα κι αν υπήρχε η δυνατότητα, για παράδειγμα, να μην υπάρχει Έλληνας που να αμείβεται με λιγότερα από 5.000 ευρώ το μήνα- δεν οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ανάπτυξη. Αν οι περισσότεροι τα σπαταλούσαμε στην κατανάλωση κι όχι στις επενδύσεις σε παραγωγικούς τομείς, σε αυτούς των υπηρεσιών ή, ακόμα καλύτερα, στην έρευνα και στην καινοτομία το αποτέλεσμα θα ήταν μηδέν εις το πηλίκο. Απλώς θα αναπαράγαμε με δανεικά ουσιαστικώς χρήματα το αποτυχημένο μοντέλο που μας οδήγησε στη χρεοκοπία...

Είναι αλήθεια ότι η χώρα μας δεν μπορεί να διαθέσει άμεσα 5.000 ευρώ σε κάθε πολίτη της, όχι γιατί αυτά τα χρήματα δεν υπάρχουν, αλλά γιατί η δίκαιη αναδιανομή τους προς όφελος αυτών που παράγουν τον πλούτο, ακόμα κι αν υπήρχε η βούληση από τη σημερινή κυβέρνηση να επιτευχθεί, που ασφαλώς και δεν υπάρχει, θα σκόνταφτε στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό των φορολογικών παραδείσων, της τραπεζικής- χρηματιστικής ασυδοσίας και του εδώ και τώρα κέρδους δίχως προϋποθέσεις. Αλίμονο, όμως, ανάπτυξη που να έχει κάποιο νόημα για τους μικρομεσαίους δεν μπορεί να επιτευχθεί με τη συμπίεση των μισθών και των δικαιωμάτων τους. Η Κίνα έχει για χρόνια ρυθμούς αναπτυξης που μοιάζουν ονειρικοί, αλλά οι Κινέζοι εργαζόμενοι περνούν πολύ χειρότερα από τους Ελληνες γιατί τα οφέλη της δεν φτάνουν ποτέ σε αυτούς...

Για τη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν υφίσταται κοινωνική δικαιοσύνη παρά μόνο η παραγωγή νέου πλούτου που κρύβει από τους ψηφοφόρους της πως αφορά κυρίως τους λίγους και τα σπόρια της τους πολλούς. Στα λόγια το "ανάπτυξη για όλους" ακούγεται πολύ ευχάριστα, ωστόσο αν ο πρωθυπουργός ήταν πιο ειλικρινής ως προς την κατανομή της θα παραδεχόταν ότι νομοθετεί για την ελίτ στην οποία ανήκει κι  ίδιος κι όχι για τα συμφέροντα των πολλών. Όταν, άλλωστε, νομοθετείς όλη την ατζέντα τού ΣΕΒ αυτό καθίσταται αυταπόδεικτο. Ο Αλέξης Τσίπρας, επομενως, έχει δίκιο όταν καλεί σε δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη, που θα αφορά δηλαδη τους πολλούς και με όρους που δεν θα επιτείνουν την κλιματική κρίση και την καταστροφή των φυσικών πόρων... 

Η ανταγωνιστικότητα ο Δούρειος Ίππος του νεοφιλελευθερισμού...

Την προηγούμενη εβδομάδα έγραψα πως ο νεοφιλελευθερισμός στηρίζεται και στην ουτοπία πως όλοι μας ξεκινάμε τη ζωή με τα ίδια εφόδια, άρα οποιαδήποτε στήριξή μας από τους κρατικούς θεσμούς συνιστά, κατά κάποιο τρόπο, αθέμιτο ανταγωνισμό. Ο νεοφιλελευθερισμός, όπως επίσης έγραψα προσφάτως, στηρίζεται και στην ιδεοληψία πως εργοδότες κι εργαζόμενοι έχουν τα ίδια συμφέροντα κι άρα οι πολιτικές που εφαρμόζει δεν μπορεί να είναι ταξικές, αφού όλοι ζούμε αγαπημένοι κι ευτυχισμένοι κάτω από τον ίδιο ουρανό...

Αν πιστεύαμε όλα τα παραπάνω, τότε θα ήταν πολύ λογικό να επιτρέπαμε σε εργοδότες κι εργαζόμενους να αποφασίζουν από κοινού τις συνθήκες εργασίας σε μια επιχείρηση ώστε να βγαίνουν όλοι κερδισμένοι. Θα ήταν φυσιολογικό, μολονότι οι νεοφιλελεύθεροι πιστεύουν στις ανισότητες ως φυσικό φαινόμενο κι επομένως στην ύπαρξή τους, οι κανόνες να επιλέγονται από τους ίδιους τους εμπλεκόμενους επί ίσοις όροις...

Η πραγματικότητα, όμως, συντρίβει τις ιδεοληψίες, αφού οι ταξικές διαφοροποιήσεις είναι υπαρκτές και δεν γεφυρώνονται με αυτορύθμιση παρά μόνο με τον πολιτικό εξαναγκασμό. Αν ανήκε, για παράδειγμα, στη διακριτική ευχέρεια του εργοδότη να προτείνει εφταήμερη εργασία, έστω και με περισσότερα χρήματα, θα την επέβαλλε με το γνώριμο επιχείρημα σε όποιον έχει ζήσει από τα μέσα την αγορά εργασίας "αν δεν σου αρέσει, φύγε, υπάρχουν χίλιοι που περιμένουν να σου πάρουν την θέση". Με το να χρησιμοποιείς, μάλιστα, το παράδειγμα του "Παπαστράτου", όπως έπραξε ο Κ. Μητσοτάκης για να δικαιολογήσει την κοινωνική του αναισθησία, γενικεύεις την εξαίρεση σε έναν κανόνα που ζέχνει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο...

Ο νεοφιλελευθερισμός εκ προοιμίου αντιμετωπίζει τον εργαζόμενο ως εχθρό τής παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας. Κι αν ακόμα αποδεχθούμε ότι η ηρωοποίηση της εργατικής ή, έστω, της μεσαίας τάξης από την Αριστερά δεν απηχεί πάντοτε την πραγματικότητα, εν τούτοις ακουμπά περισσότερο στο ρεαλισμό, αφού δίχως τους εργαζόμενους και η λαμπρότερη ακόμα ιδέα δεν μπορεί να υλοποιηθεί, οπότε η παραγωγικότητα κι ανταγωνιστικότητα θα είναι μηδενικές...

Με δεδομένη την πίεση από τις αναπτυσσόμενες χώρες, είτε θα πρέπει να ελπίζουμε πως οι εργαζόμενοι στην Κίνα, στο Μπαγκλαντές ή στο Πακιστάν θα αποκτήσουν στοιχειώδη δικαιώματα, όπως αξιοπρεπείς μισθούς, είτε οφείλουμε να αποδεχθούμε ότι η αυτάρκεια είναι προτιμητέο αγαθό από την απληστία κι επομένως δεν είναι απαραίτητο να παράγουμε σε εξωφρενικούς ρυθμούς για να κερδίζει το δυτικό κεφάλαιο το ασιατικό, παρά μόνα όσα μας είναι απαραίτητα για να ζούμε με ισορροπία. Όταν, όμως, και η Αριστερά υποκύπτει στο ράλι τού καπιταλιστικού ανταγωνισμού, τότε ο νεοφιλελευθερισμός διευκολύνεται να επιβάλλει τον εργασιακό μεσαίωνα...

 

Εργατοπατέρες κατώτεροι των περιστάσεων...

Ήταν επιτέλους καιρός η χώρα να καταργήσει τον κατώτατο και τον ακόμα πιο εξευτελιστικό για τους νέους υποκατώτατο μισθό, ρατσιστικά μνημονιακά μέτρα με τα οποία θεσμοποιήθηκε ο εργασιακός μεσαίωνας και καθαγιάστηκε το "πρότυπο" της αγοράς εργασίας τού Μπαγκλαντές ή της Κίνας. Βεβαίως πρέπει να γίνουν ακόμα πολλά προκειμένου οι εργαζόμενοι να ανακτήσουν την αξιοπρέπειά τους και οι άνεργοι να μειωθούν όσο το δυνατό περισσότερο- αν, για παράδειγμα, δεν καταργηθεί η μείωση του αφορολόγητου οι αυξήσεις που θα δοθούν από το Φεβρουάριο θα πάνε στο βρόντο. Είναι, πάντως, λόγος να χαμογελάμε αυτό το χτύπημα στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο, που στο επίκεντρό του έχει τα υπερκέρδη των λίγων και η ευημερία των πολλών θεωρείται απλώς τυχαίο παρελκόμενο...

Οι προηγμένες οικονομίες έχουν στηρίξει την ευημερία τους στους ευχαριστημένους εργαζόμενους. Φυσικά και υπάρχουν παντού ζητήματα ανισοκατανομής των εισοδημάτων και δυσκολιών για την αναρρίχηση από τη μία οικονομική τάξη στην αμέσως ανώτερη. Ταυτοχρόνως το καπιταλιστικό μοντέλο τής υπερκατανάλωσης και του εθισμού σε αχρείαστες ανάγκες δεν βοηθά στην κοινωνική σταθερότητα ούτε στο να αισθάνεται ευτυχισμένος ο μέσος πολίτης που δεν μπορεί να ζήσει σύμφωνα με τα πρότυπα που του πλασάρονται. Ακόμα, όμως, και οι νεοφιλελεύθεροι προς τη Γερμανία ή τη Γαλλία αλληθωρίζουν όταν ομιλούν για καλό βιοτικό επίπεδο κι όχι στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, τις οποίες κατά τα άλλα αποθεώνουν για τη χαμηλή τους φορολόγηση και τις "ελαστικές" σχέσεις εργασίας. Αν θέλουμε, όμως, να έχουμε μια εύρυθμα λειτουργούσα αγορά εργασίας κι ένα κοινωνικό κράτος- μαξιλάρι απαιτείται και μια γενναία φορολόγηση των υψηλών εισοδημάτων κι αντίστοιχη λογική των μικρομεσαίων...

Ο εργασιακός μεσαίωνας στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον πλανήτη δεν εξαντλείται στο ποσό τού μισθού. Ο τρόπος κι ο χρόνος πληρωμής του, οι εργασιακές συνθήκες, τα ασφαλιστικά δικαιώματα και τα αντίστοιχα περίθαλψης είναι μερικές μόνο από τις ανοιχτές πληγές. Για να κλείσουν, ωστόσο, στη χώρα μας δεν εμπιστεύομαι περισσότερο τους συνδικαλιστές από την κυβέρνηση για να το πράξουν. Η ΓΣΕΕ ζητά να αποφασίζει αυτή μαζί με τους εργοδότες το ύψος τού κατώτατου μισθού, η ίδια ΓΣΕΕ η οποία στήριξε τα μνημόνια στο δημοψήφισμα του 2015. Προφανώς κι απαιτούνται αναχώματα στην εκτελεστική εξουσία, αλλά από τους σημερινούς τουλάχιστον εργατοπατέρες μόνο κερκόπορτες μπορούμε να βρούμε...

Welcome to Greece, the land of the "arpachti"...

Η διεθνής συγκυρία- πολεμικές συρράξεις στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική, καθώς και το πραξικόπημα στην Τουρκία- βοήθησε πολύ στην αύξηση του αριθμού των τουριστών στην Ελλάδα. Δεν θα σταθώ στην ποιότητά τους, αφού αρκετοί από αυτούς την βγάζουν με τα λιγότερα δυνατά έξοδα, αν και θα έπρεπε να είναι στόχος και οι πιο εύποροι από τις χώρες τής Δύσης, της Βαλκανικής, τη Ρωσία ή την Κίνα και την Ιαπωνία. Θα σταθώ, όμως, στη νοοτροπία τής αρπαχτής που ζει και βασιλεύει και δεν επιτρέπει στον ελληνικό τουρισμό να αξιοποιήσει όλες τις δυνατότητές του...

Δεν είναι δυνατό εν έτει 2018 οι ξένοι, για παράδειγμα, να πληρώνουν διπλάσιες τιμές για τα ίδια προϊόντα ή υπηρεσίες από τους Έλληνες σαν να είναι όλοι τους κουτόφραγκοι που θα αποδεχθούν ό,τι κι αν τους σερβίρουμε ή οι τιμές να βρίσκονται στα ύψη γενικότερα με τη λογική πως σε ένα μήνα κάποιοι πρέπει να βγάλουν τα έξοδα όλης της χρονιάς. Αυτός ο τόπος έχει καλοκαιρία τους περισσότερους μήνες τού χρόνου. Όσοι, επομένως, θεωρούν τον εαυτό τους ανίκανο να απασχοληθεί σε άλλο τομέα ας διερευνήσουν τις επιλογές τους για την επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου πριν επιδοθούν στην αισχροκέρδεια...

Αργά ή γρήγορα η κατάσταση στη γειτονιά μας θα εξομαλυνθεί κι εμείς θα έχουμε χάσει μια ακόμα ευκαιρία να μετατρέψουμε σε μόνιμο ένα συγκυριακό όφελος. Κι ο τουρισμός δεν αποτελεί μόνο τη βαριά βιομηχανία μας, αλλά και μια καθαρή εικόνα ενδεχομένως της νοοτροπίας με την οποία θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας την εποχή των μνημονίων για να επιστρέψουμε στην Ελλάδα της φούσκας και του εύκολου κέρδους...

 

Το μέλλον δεν μιλά καταλανικά...

Την ώρα που η εθνικιστική δεξιά και οι αριστεριστές δίνουν τα ρέστα τους υπέρ τής ανεξαρτησίας τής Καταλονίας, οι μαθητικές παρελάσεις ανά τη χώρα μάς δίνουν το στίγμα τού πόσο όμορφος μπορεί να γίνει αυτός ο τόπος αν πάψει να είναι αυτιστικός. Χριστιανοί, μουσουλμάνοι, λευκοί και μαύροι, γεννημένοι ή μεγαλωμένοι στην Ελλάδα, όλοι μαζί γιόρτασαν το "ΟΧΙ" του 1940, αποδεικνύοντας ότι αν μπορούμε να περπατάμε μαζί μερικές εκατοντάδες μέτρα κάτω από μια σημαία, είμαστε σε θέση να το κάνουμε και 365 ημέρες το χρόνο δίχως τουλάχιστον να μισούμε ο ένας τον άλλο...

Βρισκόμαστε, βεβαίως, ακόμα πολλά χρόνια ή και δεκαετίες μακριά από την ουσιαστική ενσωμάτωση των πληθυσμών που η ανάγκη τούς έφερε στα μέρη μας. Αλίμονο, όμως, αν παραδειγματιζόμαστε από το άνευ αξίας τοπικιστικό παραλήρημα της Καταλονίας κι όχι από το όνειρο να ενισχυθεί η χώρα μας σε κάθε τομέα από τους ανθρώπους με διαφορετικό παρελθόν, αλλά αποφασισμένους να οικοδομήσουν ένα κοινό μέλλον με όσους έτυχε να γεννηθούμε εδώ. Γι' αυτό, άλλωστε, κι ο εθνικισμός είναι τόσο γελοίος, γιατί δεν βασίζεται σε κάποιο ατομικό ή συλλογικό κατόρθωμα αλλά στην τύχη ή στην ατυχία- όπως το δει κανείς- και μόνο σε αυτή να γεννηθεί κάποιος στην Ελλάδα κι όχι στην Τουρκία, στην Κίνα ή στη Νέα Ζηλανδία...

Σε έναν κόσμο που είναι αδύνατο χάρη ή εξαιτίας στις νέες τεχνολογίες να μην είναι παγκοσμιοποιημένος είναι αστείο να παίρνουμε στα σοβαρά αποσχιστικές τάσεις- αμφιβάλλω αν είναι κινήματα- όπως αυτό της Καταλονίας και να πιστεύουμε ότι η σωτηρία μας θα έρθει μέσα από τον απομονωτισμό. Ακόμα κι αν υποθέταμε πως η Ελλάδα είναι οικονομικώς αυτάρκης, που δεν είναι, είναι εθνικό αυτογκόλ να μην αποδέχεσαι επιρροές από άλλους πολιτισμούς, να μην τις ενσωματώνεις και να μην βγαίνεις ισχυρότερος από αυτές. Όποιος φοβάται την απώλεια της εθνικής μας ταυτότητας όταν παντού στον κόσμο γίνεται αποδεκτή η σπουδαιότητα του ελληνικού πολιτισμού υποφέρει από κόμπλεξ κατωτερότητας και καλό είναι να το λύσει με κάποιον ψυχολόγο κι όχι να το μετατρέπει σε εθνικό ζήτημα οπισθοδρόμησης... 

 

Ο Τραμπ παίζει το παιχνίδι "με πόσους τρόπους μπορώ να καταστρέψω τον πλανήτη"...

Οι σπουδαίοι καλλιτέχνες διαθέτουν το χάρισμα μέσα από το έργο τους όχι μόνο να εξηγούν την εποχή τους, αλλά κι αυτές που προηγήθηκαν κι εκείνες που θα έρθουν. Σε αυτούς ανήκει κι ο Στάνλεϊ Κούμπρικ με τα κινηματογραφικά αριστουργήματα που άφησε στο πέρασμά του, ανάμεσα σε άλλα και το "SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα". Πριν από σχεδόν 60 χρόνια ένας δυο παράφρονες έφερναν στο πανί τον πυρηνικό όλεθρο μιας ανθρωπότητας που ζούσε με τον τρόμο τής "βόμβας". Σήμερα ο κόσμος μας απειλείται εκ νέου από δύο ημιπαράφρονες, τον Ντ. Τραμπ και τον Κιμ Γιονγκ Ουν, οι οποίοι από ατύχημα οφειλόμενο στη ανάπηρη διάνοιά τους μπορεί να οδηγήσουν στην καταστροφή που ουκ ολίγες φορές αποφεύχθηκε στο παρά πέντε στα χρόνια τού Ψυχρού Πολέμου...

Κι αν ο πρόεδρος της Βόρειας Κορέας απειλεί "μόνο" να πατήσει ένα κουμπί και να μας τινάξει όλους στον αέρα, ο Αμερικανός ομόλογός του δείχνει να έχει βάλει στοίχημα με πόσους τρόπους είναι σε θέση να διακινδυνεύσει τη βιωσιμότητα του πλανήτη στα τέσσερα χρόνια- δεν τον βλέπω για παραπάνω κι αυτά αν προλάβει να μην αποπεμφθεί- κατά τα οποία θα βρίσκεται στο Λευκό Οίκο. Κι αν ο πυρηνικός πόλεμος είναι σαφώς πιο "σέξι" ως θέμα αυτό δεν σημαίνει πως η κλιματική αλλαγή, την οποία ο Ντ. Τραμπ δεν αναγνωρίζει καν ως πρόβλημα, είναι λιγότερο σημαντική. Ο Αμερικανός πρόεδρος, πάντως, αποτελεί "απλώς" μια πιο καρτουνίστικη εκδοχή ενός μέσου πολιτικού οπουδήποτε στον κόσμο, το όραμα του οποίου φτάνει έως την επανεκλογή του και σπανίως πιο πέρα...

Ο Ντ. Τραμπ, εξάλλου, θα όφειλε να έχει στο νου του τον Αλέξη Σαμαρά του 2015 όταν εκτοξεύει απειλές που πολύ δύσκολα ακόμα κι εκείνος θα μπορέσει να φέρει σε πέρας. Αν, για παράδειγμα, η Βόρεια Κορέα εκτοξεύσει πυραύλους στο Γκουάμ και οι ΗΠΑ δεν αντιδράσουν με "φωτιά κι οργή" όπως έχει απειλήσει ο πρόεδρός τους τότε θα τρωθεί ακόμα περισσότερο ή ήδη τρωθείσα αξιοπιστία τους ως ηγεμονεύουσα δύναμη. Φυσικά ένα ακόμα χτύπημα στο αμερικανικό γόητρο δεν θα το επωφεληθεί η μικρή Βόρεια Κορέα, αλλά άλλοι υποψήφιοι χαλίφηδες στην θέση τού χαλίφη, με προεξάρχουσα την Κίνα. Ίσως γι' αυτό, άλλωστε, κι ο "Κόκκινος Δράκος" να τηρεί σιγή ιχθύος στη σοβούσα κρίση. Μόνο που τι νόημα θα έχει για τον οποιονδήποτε να εξουσιάζει ύστερα από έναν πυρηνικό πόλεμο παγκοσμίων διαστάσεων; Ωστόσο φαίνεται πως έχει για κάποιους με προσωπική κι εθνική ματαιοδοξία έως τα ουράνια...


 

Τι δεν καταλαβαίνω; "Πρώτα η Αμερική" λέει ο Τραμπ και χαίρεται κι ο Έλληνας εθνικιστής...

Στην εποχή των τεράτων ο Ντ. Τραμπ ίσως και να αποτελεί τον εμβληματικότερο εκπρόσωπό τους. Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ διαθέτει όλα τα τυπικά και ουσιαστικά "προσόντα" ώστε να προσωποποιήσει ό,τι σιχαίνεται ο μέσος προοδευτικός άνθρωπος, που δεν βλέπει το νέο και το ξένο ως εχθρό, αλλά ως κάποιον ή κάτι που μπορεί να γίνει φίλος του. Το αυτό ισχύει και για τις ακροδεξιές δυνάμεις στην Ευρώπη που έχουν αναθαρρήσει για τα καλά, σχηματίζουν συμμαχίες κι ετοιμάζονται να κατακτήσουν την εξουσία χάρη στην ανεκτικότητα που εκ φύσεως επιβάλλει η δημοκρατία ακόμα κι απέναντι στους εχθρούς της...

Πάντοτε αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατό ο Αμερικανός εθνικιστής, για παράδειγμα, που θεωρεί την πατρίδα του ανώτερη από όλες τις άλλες, να συνδιαλέγεται και να συμμαχεί με έναν Γερμανό, Γάλλο, Βρετανό ή Έλληνα ομοϊδεάτη του. Πώς καταδέχεται να κάθεται στο ίδιο τραπέζι με "κατώτερα όντα"; Κάπως έτσι, προκειμένου να βρεθεί ένας συνεκτικός ρατσιστικός ιστός, έπρεπε να αναδιατυπωθεί το αίτημα για επιστροφή στο έθνος- κράτος, σε έναν παράδεισο δηλαδή που δεν υπήρξε ποτέ αλλά που όφειλαν οι μισαλλόδοξοι να πείσουν το ακροατήριό τους ότι ήταν κι άρα μπορούσε να ξαναγίνει εφικτός. Την ώρα που τα επιτεύγματα των αναπτυγμένων κρατών- βλ. νέες τεχνολογίες-, αλλά και οι αποτυχίες τους- βλ. μεταναστευτικά- προσφυγικά ρεύματα- έχουν κάνει την πολυπολιτισμικότητα τόσο αναπόφευκτη όσο ο θάνατος και οι φόροι κάποιοι πιστεύουν ακόμα ότι "μπορείς να δέσεις τη Μεσόγειο με σκοινιά" και να προστατεύσεις την εθνική σου ταυτότητα χτίζοντας τείχη...

Αν ο Ντ. Τραμπ με το "πρώτα η Αμερική" εννοεί πως θα τερματίσει την ιμπεριαλιστική πολιτική των προκατόχων του, είμαι πρόθυμος να τον χειροκροτήσω όρθιος. Μόνο που οι συμμαχίες που προετοιμάζει με Μεγάλη Βρετανία- Ρωσία και οι πόλεμοι- οικονομικοί και μη- με την Ευρώπη και την Κίνα προδικάζουν πως σε σε σχέση με την προεδρία Ομπάμα δεν αλλάζουν οι αμερικανικές ηγεμονικές βλέψεις, παρά μόνο οι προτεραιότητες για την επίτευξή τους. Κοντολογίς, οι ΗΠΑ του 45ου προέδρου τους θα είναι το ίδιο ιμπεριαλιστικές με των προκατόχων του. Η διαφορά- και μεγάλη, δυστυχώς, όπως προοιωνίζεται η κατάργηση του "Obamacare"- είναι πως θα γίνουν πιο ταξικά άδικες και κοινωνικά κι εθνικά ακατάδεκτες σε σύγκριση με αυτές που παράδωσε ο 44ος πρόεδρός τους. Ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό και για τον υπόλοιπο πλανήτη...    

Ομπάμα, Ρούζβελτ και Χίτλερ μαζί...

Περισσεύουν οι υμνολογίες παγκοσμίως για τον Μπαράκ Ομπάμα, κι αυτό είναι λογικό αν σκεφτεί κανείς ποιον διαδέχθηκε και ποιος τον διαδέχεται. Πάντοτε, άλλωστε, το μέγεθος των πολιτικών ανδρών εξαρτάται από την εποχή τους και τους αντιπάλους τους. Όπως κι αν έχει, ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των ΗΠΑ έχει πολλά για τα οποία θα πρέπει να υπερηφανεύεται, αλλά και πολλά για τα οποία θα όφειλε να ντρέπεται...

Η μεταρρύθμιση στο χώρο τής υγείας, που για τα δεδομένα στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού μοιάζει με Οκτωβριανή Επανάσταση, συγκαταλέγεται ασφαλώς στα επιτεύγματά του. Κυρίως, ωστόσο, ακολούθησε μια οικονομική πολιτική στο πρότυπο του "Νιου Ντιλ" του Φράνκλιν Ρούζβελτ και της καλύτερης εκδοχής τής σοσιαλδημοκρατίας η οποία έφερε αποτελέσματα: σνομπάρισε τη λιτότητα, τύπωσε χρήμα, προκάλεσε δημόσιες επενδύσεις και η Αμερική κατάφερε να εξέλθει της κρίσης δυνατότερη και με το ποσοστό ανεργίας σε χαμηλό επίπεδο. Αν και η Ευρώπη ακολουθούσε τον ίδιο δρόμο, οι λαοί της θα ήταν σήμερα πολύ ευτυχέστεροι...

Μόνο που η προεδρία Ομπάμα δεν ήταν τόσο ονειρική όσο την θέλουν τα γυαλιστερά εξώφυλλα που προσφέρουν αφειδώς ο χαρισματικός Μπαράκ, η επικοινωνιακή σύζυγός του και οι κόρες τους. Οι ταξικές ανισότητες στις ΗΠΑ είναι σήμερα ελάχιστα πιο μαζεμένες σε σύγκριση με το 2008, ελάχιστοι εξακολουθούν να κερδίζουν όσα εκατομμύρια συνανθρώπων τους μαζί- απόδειξη ότι τα οφέλη τής παγκοσμιοποίησης δεν μοιράζονται δικαίως- και κάθε τρεις και λίγο ένας μαύρος πέφτει νεκρός από σφαίρες αστυνομικού. Κι αν αυτό είναι εσωτερική τους υπόθεση, το ότι ο Μπ. Ομπάμα, με την ιμπεριαλιστική όσο κι άφρονα ψυχροπολεμική εξωτερική του πολιτική, παραλίγο να πυροδοτήσει ένα Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο με αφορμή τη Μέση Ανατολή και την εμφανώς υποκινούμενη "Αραβική Άνοιξη" και στόχο τη Ρωσία μάς αφορά όλους...

Προκειμένου να πείσει την ανθρωπότητα ότι οι ΗΠΑ συνεχίζουν να είναι η μοναδική υπερδύναμη- μολονότι ο πλανήτης μας γίνεται όλο και πιο πολυπολικός- θέλησε να δημιουργήσει έναν παγκόσμιο μπαμπούλα, έναν εχθρό εναντίον τού οποίου θα έπρεπε να συνασπιστεί όλος ο "ελεύθερος κόσμος". Δεν ισχυρίζομαι πως ο Βλ. Πούτιν είναι κάποια αρσακειάδα και δεν έχει κι εκείνος το δικό του μερίδιο ευθύνης για την αναστάτωση που βιώνουμε. Μόνο που και εν έτει 2017, όπως άλλωστε κι επί Σοβιετικής Ένωσης, δεν υπάρχουν διάβολοι στη διπλωματική σκακιέρα παρά μόνο λιοντάρια που δεν θα ησυχάσουν αν δεν μείνει μόνο ένα από αυτά στη ζούγκλα. Και στο μεσοδιάστημα, βεβαίως, υποφέρουν τα βατράχια...

Υπό αυτή την έννοια, της μεγαλομανούς δηλαδή επεκτατικής πολιτικής που πρώτα καθορίζει τους εχθρούς και μετά τους φίλους, ο Μπ. Ομπάμα ομοιάζει του Χίτλερ κι όχι βεβαίως γιατί έστειλε Εβραίους να βρουν τον θάνατο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή γιατί πάσχει από κάποια ψυχωσική παρέκκλιση, τα οποία προφανώς και δεν ισχύουν. Για όλα αυτά, όμως, όσο κι αν με ανησυχεί (sic) η προεδρία Τραμπ, για τον οποίο ο μεγάλος εχθρός είναι η Κίνα οπότε ετοιμαστείτε για έναν άλλου είδους Ψυχρό Πόλεμο, αισθάνομαι και μια ανακούφιση που ο χρόνος τού Μπ. Ομπάμα στέρεψε και δεν θα μπορέσει να απελάσει κι άλλους Ρώσους διπλωμάτες μέχρις ότου η Γη μας να μετατραπεί για τα καλά σε ένα απέραντο φρενοκομείο...

Η Ιστορία δεν θα καταχωρήσει τον 44ο Αμερικανό πρόεδρο στο ίδιο κεφάλαιο με τον Χίτλερ, τον Μουσολίνι ή τον Στάλιν και δικαίως. Ούτε, όμως, και σε εκείνο που είναι αφιερωμένο σε όσους αγωνίστηκαν για την παγκόσμια ειρήνη κι ας έλαβε ένα σχετικό Νόμπελ στην αρχή τής προεδρίας του που στο φινάλε της μοιάζει τόσο ειρωνικό...

 

Αριστερές θείτσες, πειραγμένες από υπερκατανάλωση διανόησης...

Οι Έλληνες δεν διαθέτουμε το φλεγματικό βρετανικό χιούμορ, αλλά στην πλάκα είμαστε αξεπέραστοι, Το αποδεικνύουμε κι αυτές τις ημέρες με τα τρολαρίσματα για το ντύσιμο του Αλέξη Τσίπρα και της Μπέτυς Μπαζιάνα στην Κίνα, αρκετά από τα οποία είναι αστεία κι έξυπνα ακόμα κι αν κάποιος διαφωνεί με το σκεπτικό με τα οποία έγιναν. Μοναδικός κριτής, άλλωστε, για το χιούμορ δεν είναι άλλος παρά το γέλιο που μπορεί να φέρει στα χείλη, κατά συνέπεια δεν υπάρχει κανένας λόγος να αισθανόμαστε ενοχές, πόσω μάλλον αυτό να ποινικοποιείται...

Προβληματικό είναι, ωστόσο, να πιστεύουμε ότι το ταξίδι τού πρωθυπουργού θα αποτύχει γιατί δεν φόρεσε για μια ακόμα φορά γραβάτα-γραβάτα δεν φόρεσε κι ο Κινέζος πρωθυπουργός- ή γιατί η σύντροφός του ντύθηκε σαν να πήγαινε στο πανηγύρι τού χωριού της. Όποιος άνθρωπος στέκεται μόνο στην εμφάνιση για να κρίνει κάποιον είναι εκ προοιμίου ρηχός. Εξάλλου, δεν νομίζω πως οι Κινέζοι θα αρνηθούν να συμμετάσχουν, για παράδειγμα, στο διαγωνισμό για την ΤΡΑΙΝΟΣΕ γιατί το ζεύγος Τσίπρα ντύθηκε από την Τσάιναταουν...

Μπορείς να χαρακτηρίσεις έναν μαύρο "αραπάκο" σε κάποια καφενειακή συζήτηση με φίλους σου και να μην είσαι ρατσιστής. Αντιστρόφως, ενδεχομένως να ψέξεις κάποιον αν χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη, αλλά να αλλάξεις θέση στο λεωφορείο αν έρθει να καθίσει δίπλα σου κάποιος έγχρωμος. Όλες αυτές είναι υποσημειώσεις που η πολιτική ορθότητα αδυνατεί να κατανοήσει. Στην περίπτωση της Μπέτυς, για παράδειγμα, κάποιοι μίλησαν για σεξισμό και κάποιοι άλλοι- ακόμα και υποτίθεται Αριστεροί- υποστήριξαν πως ο πρωθυπουργός τής χώρας και η σύντροφός του δεν μπορούν να συναντούν ξένους ηγέτες αν δεν είναι "ευπρεπώς" ενδεδυμένοι. Ποιος ξέρει, ίσως ο Αλέξης και η Μπέτυ πρέπει και να παντρευτούν, έστω με πολιτικό γάμο, για να ικανοποιηθούν οι "comme il faut" Αριστεροί, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι πιο συντηρητικοί κι από τις θείτσες στις εκκλησίες- ή, μήπως, ούτε αυτό είναι "politically correct" και πρέπει να απολογηθώ;...

Από τη βαριά ασθένεια της πολιτικής ορθότητας διακατέχονται κι εκείνοι που θα ισχυριστούν για το φόρεμα της Μπέτυς, "μα, καλά, δεν υπάρχουν σοβαρότερα ζητήματα για να ασχοληθούμε"; Φυσικά και υπάρχουν, μόνο που αν περνούσαμε όλη μας την ημέρα κάνοντας υπολογισμούς για τις υποχρεώσεις μας ή για το αν η Ε.Ε. θα διαμελιστεί, τότε είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα οδηγούμασταν στο τρελάδικο από κακό κι απ' άδικο, που θα τραγουδούσε κι ο Στέλιος Καζαντζίδης. Αλίμονο αν δεν ξεδίνουμε, αν δεν προσφέρουμε στο χαβαλέ την ευκαιρία του να εκφραστεί...

Τα πάντα σε αυτή τη ζωή είναι θέμα μέτρου και ισορροπίας. Όπως είναι τραγικό να ασχολείσαι μόνο με την Ελ. Μενεγάκη, άλλο τόσο θλιβερό είναι να σε ενδιαφέρει αποκλειστικώς και μόνο ο Νίτσε. Γι' αυτό και στενοχωριέμαι για εκείνους που δεν βλέπουν καθόλου τηλεόραση ή δεν έχουν σελίδα στο facebook γιατί δήθεν είναι ιντελεκτουέλ κι άνθρωποι της πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνίας. Λες κι αν βλέπεις δύο ώρες τηλεόραση την ημέρα ή περνάς μία ώρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είσαι ξύλο απελέκητο κι ακοινώνητος. Παιδιά ψυχραιμία, μην κάνουμε τις ψυχώσεις και τα κόμπλεξ μας να φαίνονται προτερήματα...