Εργοδότες εθισμένοι στους εργαζομένους τους...

Μέσα στην αλαζονική αυταρέσκεια της Μαρίας Αντουανέτας που τον χαρακτηρίζει, ο Κ. Μητσοτάκης είπε και μια αλήθεια: πράγματι, οι εργαζόμενοι είναι εξαρτημένοι από το μισθό τους. Μόνο που ο πρωθυπουργός για μια ακόμα φορά είπε τη μισή αλήθεια. 

Οι περισσότεροι εργαζόμενοι είναι εξαρτημένοι από το μισθό τους γιατί δεν διαθέτουν παράνομους εισοδηματικούς πόρους, ενώ κι αυτός ο ίδιος ο μισθός στις περισσότερες των περιπτώσεων αντιστοιχεί σε ψίχουλα. Αλήθεια, ο Κυριάκος και οι περισσότεροι υπουργοί και βουλευτές του- πολλοί εκ των οποίων έχουν πάρει και δανεικά κι αγύριστα εκατομμυρίων ευρώ από τις τράπεζες- μπορούν να ισχυριστούν πως ζουν μόνο από το μισθό τους και πως δεν διαθέτουν μαύρους εισοδηματικούς πόρους;...

Μια ακόμα αλήθεια που δεν πρόκειται να βγει ποτέ από τα χείλη τού διεφθαρμένου, νεοφιλελεύθερου προέδρου τής κυβέρνησής μας είναι πως οι εργοδότες είναι εξαρτημένοι από την εργασία των εργαζομένων τους. Ακόμα και οι πιο έντιμοι και πρωτοπόροι ανάμεσά τους- είδος, πάντως, που σπανίζει στην Ελλάδα- δεν θα μπορούσαν να βγάλουν ούτε ευρώ αν κάποιοι δεν έκαναν πραγματικότητα τις θεωρίες τους. Μόνο που ο Μητσοτάκης δεν ενδιαφέρεται ούτε για το σύνολο των επιχειρηματιών, παρά μόνο για τους πιο πλούσιους ανάμεσά τους, τους συνδαιτημόνες του στα γεύματα και στα δείπνα όπου προετοιμάζεται η νέα αναδιανομή τού πλούτου προς τα πάνω...

Αν δεν υπήρχε ο κοροναΐός, ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να τον εφεύρει, αφού ο προκάτοχός του είχε διασφαλίσει την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια κι επομένως είχε κλείσει την πόρτα στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Τώρα, όμως, ο Μητσοτάκης τις βάζει ξανά πάνω στο τραπέζι, μολονότι στην υπόλοιπη Ευρώπη οι περισσότερες κυβερνήσεις, ακόμα και δεξιές, ενισχύουν τη δημόσια Υγεία και Παιδεία και τις δημόσιες μεταφορές. 

Κι έχει και το θράσος από πάνω να συγκρίνει μήλα με πορτοκάλια- όπως με το Βέλγιο, που είναι έδρα τής ΕΕ και μαζεύει όλη την Ευρώπη στην εδαφική του επικράτεια- προκειμένου να στηρίξει ένα αφήγημα που καταρρέει ημέρα με την ημέρα. Το δυστύχημα είναι πως μαζί με αυτό το αφήγημα καταρρέει και η κοινωνική συνοχή, αυτή που με τόση δυσκολία είχε επανασυγκολληθεί ύστερα από μια δεκαετία λιτότητας...  

Ο Μωυσής εξορίστηκε στη γη Μαδιάμ...

Δεν υπάρχει κυβέρνηση στον κόσμο που μπορεί να λύσει το γόρδιο δεσμό τής προστασίας τής ανθρώπινης ζωής με την παράλληλη μη νέκρωση της οικονομίας. Δεν κατηγορώ, επομένως, τον Κ. Μητσοτάκη για το ότι δεν έχει βρει την κατάλληλη ισορροπία, μολονότι υπήρχαν πρωτοβουλίες του που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, όπως το άνοιγμα των σχολείων με ελάχιστη προσέλευση μαθητών, των εκκλησιών ή των εμπορικών κέντρων, καθώς και το άνοιγμα των πτήσεων εξωτερικού χωρίς ιδιαίτερα πρωτόκολλα προστασίας. Τον κατηγορώ γιατί, κατά την πρώτη φάση τουλάχιστον, χρησιμοποίησε κάθε διαθέσιμο μέσο- δεν έχει και λίγα στη διάθεσή του- για να αποκομίσει πολιτικά οφέλη από το ότι μας έκλεισε σπίτια μας για δύο μήνες χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο για να ενισχύσει το ΕΣΥ και για να διατηρήσει στη ζωή μικρομεσαίες επιχειρήσεις και συνεπώς και τους εργαζομένους τους...

Η ατομική ευθύνη βρίσκεται και στη βάση τής προστασίας τής δημόσιας υγείας. Βρισκόταν και πριν τρεις μήνες, όταν ο πρωθυπουργός και τα φιλικά του μίντια φιλοτεχνούσαν την εικόνα Μωυσή για τον Κ. Μητσοτάκη. Αν δεν πλένουμε τα χέρια μας ή συνωστιζόμαστε χωρίς να υπάρχει ανάγκη, τότε πρωτίστως τον εαυτό μας οφείλουμε να ψέξουμε στην περίπτωση που ασθενήσουμε. Από την άλλη, όμως, η πολιτεία δεν επιτρέπεται να κάνει τα στραβά μάτια, ιδίως σε εξόφθαλμες παραβιάσεις τού νόμου από επιχειρηματίες που δεν πρόκειται να πεινάσουν ακόμα κι αν έκλειναν οι επιχειρήσεις τους για ένα χρόνο, αφού έχουν κονομήσει και με μαύρο χρήμα όλα τα προηγούμενα...

Όποιος ζει από το ξίφος πρέπει να είναι έτοιμος και να πεθάνει από αυτό. Ο Κ. Μητσοτάκης στήριξε τη δημοσκοπική του υπεροχή σε μια πανδημία και σε μια επίπλαστη επιστροφή στην κανονικότητα προκειμένου να έχει την επιλογή διεξαγωγής διπλών εκλογών σε πολιτικώς ιδανικό χρόνο για τον ίδιο. Η πραγματικότητα φαίνεται να του χαλά τα σχέδια, αλλά αυτό είναι το λιγότερο που απασχολεί τους πολίτες, ακόμα κι εκείνους που πίνουν νερό στο όνομα του πρωθυπουργού...

Το ζητούμενο είναι το ρίσκο τής επανέναρξης του τουρισμού να μην μας γυρίσει στα σπίτια μας υπό χειρότερες συνθήκες υγείας και οικονομικές από αυτές προ τριμήνου. Και για να μην συμβεί αυτό το σχέδιο της κυβέρνησης είναι ίδιο με τα προηγούμενα, βλέποντας και κάνοντας δηλαδή...

Μένουμε σπίτι γιατί αν δεν μέναμε θα καταλαβαίναμε τι εστί Μητσοτάκης...

Όλοι μένουμε σπίτι γιατί ο νεοφιλελευθερισμός γκρέμισε τα δημόσια συστήματα υγείας, όπου αυτά υπήρχαν ούτως ή άλλως, κι επομένως αν δεν περιορίζονταν τα ατομικά μας δικαιώματα θα πεθαίναμε σαν τις μύγες. Δεν είναι, όμως, όλα τα σπίτια ίδια. Είναι διαφορετικό, για παράδειγμα, μία τετραμελής οικογένεια να μένει σε μία γκαρσονιέρα, να μην μπορεί να πληρώσει το διαγνωστικό τεστ σε ιδιωτικό θεραπευτήριο και να μην έχει περισσότερους του ενός ηλεκτρονικούς υπολογιστές ή έστω κι ένα για να χρησιμοποιεί κι άλλο να ζεις στη βίλα σου με τον μπάτλερ και τον σοφέρ σου και να παρουσιάζεις διασκεδαστικά βιντεάκια για το πόσο όμορφη είναι η εσώκλειστη ζωή. Ακόμα, άλλωστε, και μία μεσοαστική οικογένεια είναι σε καλύτερη μοίρα από μία φτωχή που βλέπει το σπίτι- αν έχει στέγη- ως φυλακή κι όχι ως εστία...


Οι ταξικές ανισότητες δεν συστέλλονται, αλλά διαστέλλονται σε συνθήκες πανδημίας, ιδίως όταν οι ηγεσίες επιλέγουν να ακολουθούν τις αδρώς για τις ίδιες αμειβόμενες ιδεοληψίες τους μέχρι τέλους. Ευρωπαϊκά κράτη αναπληρώνουν ακόμα και 100% τους μισθούς των εργαζόμενων σε πληττόμενες επιχειρήσεις, επιτάσσουν τον ιδιωτικό τομέα, εθνικοποιούν νοσοκομεία. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση επέλεξε, μέσω της αναστολής των συμβάσεων κι άλλων αντεργατικών μέτρων, να καταστήσει όλους τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα εν δυνάμει άνεργους και να πολλαπλασιάσει τις αμοιβές των κλινικαρχών, επιτασσοντας στην ουσία το ΕΣΥ στην οικονομική τους αδηφαγία...


Δεν μου αρέσουν ούτε το σύνθημα «Θα λογαριαστούμε μετά» ούτε τα επιθετικά σχόλια από ανθρώπους που ταΐζονται από τον κομματικό σωλήνα, όποιος κι αν είναι αυτός. Αυτήν τη στιγμή η χώρα μάχεται έναν αόρατο εχθρό και σε αυτό οφείλουμε να είμαστε προσανατολισμένοι, πολλώ δε μάλλον όταν βρισκόμαστε στην κορύφωση της μάχης...


Η εκδικητικότητα δεν έφερε ποτέ, άλλωστε, τη λύση των προβλημάτων, αλλά την αναπαραγωγή τους. Η επόμενη ημέρα ετσι κι αλλιώς θα έρθει- πάντοτε έρχεται η επόμενη ημέρα- και τότε θα είναι η ώρα για να λογοδοτήσουν άπαντες για τις αποφάσεις που πήραν και δεν πήραν...

Ποιες δέκα εντολές, το Σύμφωνο Σταθερότητας...

Οι εργοδότες απολύουν, περικόπτουν μισθούς κι αυξάνουν ωράρια, η κυβέρνηση τους καλύπτει και η ΕΕ πετά δίχτυα ψαράδων για να ανασχέσει το τσουνάμι τού κορονοΐού. Στις Βρυξέλλες δεν τολμούν να αλλάξουν ούτε κόμμα από το Σύμφωνο Σταθερότητας σαν να ήταν οι δέκα εντολές και τα ευαγγέλια μαζί, για να μην ενοχλήσουν τη μακαριότητα του Βερολίνου. Στο Μαξίμου, πάλι, βρήκαν την ευκαιρία για να εφαρμόσουν μνημονιακές πολιτικές οι οποίες, πολύ φοβάμαι, θα μακροημερεύσουν και δεν θα αποσυρθούν με τη λήξη τού συναγερμού για την πανδημία...


Στο όνομα της διάσωσης επιχειρήσεων, αρκετές από τις οποίες έχουν βγάλει υπερκέρδη όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, οι εργαζόμενοι καλούνται να σηκώσουν το βάρος άλλης μιας κρίσης για την οποία δεν έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Δεν έχουν λεφτά, για παράδειγμα, τα σούπερ μάρκετ να προσλάβουν περισσότερους υπαλλήλους για να μην υποχρεώνουν τους ήδη απασχολούμενους σε αυτά να εργάζονται από το πρωί μέχρι το βράδυ επτά ημέρες την εβδομάδα; Ή, μήπως, θα φαληρίσουν οι περισσότερες τουριστικές επιχειρήσεις, που βγάζουν εύκολο κι αφορολόγητο χρήμα κάθε σεζόν, αν ενισχυθούν από το δημόσιο ταμείο με λιγότερα χρήματα σε σχέση με τους υπαλλήλους τους;…


Αυτός ο πλανήτης βρίσκεται επί αιώνες σε πόλεμο, άλλοτε ανάμεσα σε έθνη και κράτη, άλλοτε με τρομοκρατικές οργανώσεις κι άλλοτε με πανδημίες. Όταν φτάνει η ώρα τής καταμέτρησης των απωλειών ως εκ θαύματος είναι οι πλούσιοι που έχουν διασωθεί ή κι ενισχύσει τον πλούτο τους και οι πολλοί που είτε έχουν αποχαιρετήσει τα εγκόσμια είτε έχουν βγει λαβωμένοι από τη συμφορά...


Ο νεοφιλελευθερισμός αποτείνεται στο σοσιαλισμό σε ώρα ανάγκης κι ο σοσιαλισμός με τη γενναιοδωρία του ανταποκρίνεται και τείνει χείρα βοηθείας. Μην γελιέστε, όμως, ούτε αυτήν τη φορά ο νεοφιλελευθερισμός θα δείξει καλύτερο πρόσωπο και δεν θα φανεί αχάριστος...

Ξεπαγώστε την τσιμινιέρα, σας το ζητά ο πορφυρογέννητος...

Το να γράψεις πως τα συνδικάτα έχουν απαξιωθεί στη συνείδηση των εργαζόμενων είναι ευφημισμός. Πού ήταν χαμένη, για παράδειγμα, η ΓΣΕΕ τα χρόνια των μνημονίων και πόσο πιέζει σήμερα για να μην περάσει το αντεργατικό νομοσχέδιο; Η χαμηλή, ωστόσο, συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις τής Τετάρτης ουδόλως σημαίνει πως ο λαός αδημονεί ώστε να ψηφιστεί ο εργασιακός μεσαίωνας, ο οποίος, ανάμεσα σε άλλα "ωραία", καταργεί εμμέσως τις κλαδικές συμβάσεις και την προσφυγή στη διαιτησία, μετά από την κατάργηση της αιτιολογημένης απόλυσης και της προστασίας από τους εργολάβους...

Ο πορφυρογέννητος Κ. Μητσοτάκης πιστεύει ότι όλοι ξεκινούν από την ίδια αφετηρία κι ότι όλοι όσοι κάθονται σε ένα τραπέζι για να διαπραγματευτούν βρίσκονται εκεί επί ίσοις όροις. Ούτε που του έχει περάσει από το μυαλό πως η ισότητα για να είναι δίκαιη πρέπει να είναι αναλογική και πως μέχρι να κοινωνικοποιηθούν τα μέσα παραγωγής οι εργοδότες είναι πιο ισχυροί από τους εργαζόμενους...

Ο Κ. Μητσοτάκης προκειμένου να κάνει πράξη τη νεοφιλελεύθερη ονείρωξή του θα καθιστά στην ουσία απαγορευτική την κήρυξη απεργίας από το 51% των εγγεγραμμένων μελών ενός σωματείου. Υπενθυμίζω ότι ο ίδιος είναι πρωθυπουργός με το 40% των ψηφισάντων. Αν, εξάλλου, θεωρούσε το δήθεν αναπτυξιακό και παντελώς αντεργατικό νομοσχέδιό του φιλεργατικό δεν θα καθυστερούσε την εισαγωγή του στη Βουλή προκειμένου να επέλθει πρώτα απεργιακή κόπωση...

Αν κάποιος φορέας πρέπει να αισθάνεται ευτυχισμένος με την κυβέρνηση, αυτός είναι ο ΣΕΒ, του οποίου άλλωστε την ατζέντα υλοποιεί. Για τους νεοφιλελεύθερους έτσι κι αλλιώς τα εργασιακά δικαιώματα αποτελούν τροχοπέδη για την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα, συνεπώς πρέπει να περιοριστούν στο ελάχιστο κι όχι εντελώς για να μην τους πουν και νοσταλγούς τής δουλείας. Ο πρωθυπουργός, επίσης, προσπάθησε με την ανάρτησή του και να υποθάλψει τον κοινωνικό αυτοματισμό, γι' αυτό κι όλοι οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, όσοι περισσεύουν από τη μητσοτάκειο Ελλάδα οφείλουν το γρηγορότερο δυνατό να βγάλουν από πάνω τους την θηλιά που μόνοι τους πέρασαν στο λαιμό τους στις 7 Ιουλίου...

Η ανταγωνιστικότητα ο Δούρειος Ίππος του νεοφιλελευθερισμού...

Την προηγούμενη εβδομάδα έγραψα πως ο νεοφιλελευθερισμός στηρίζεται και στην ουτοπία πως όλοι μας ξεκινάμε τη ζωή με τα ίδια εφόδια, άρα οποιαδήποτε στήριξή μας από τους κρατικούς θεσμούς συνιστά, κατά κάποιο τρόπο, αθέμιτο ανταγωνισμό. Ο νεοφιλελευθερισμός, όπως επίσης έγραψα προσφάτως, στηρίζεται και στην ιδεοληψία πως εργοδότες κι εργαζόμενοι έχουν τα ίδια συμφέροντα κι άρα οι πολιτικές που εφαρμόζει δεν μπορεί να είναι ταξικές, αφού όλοι ζούμε αγαπημένοι κι ευτυχισμένοι κάτω από τον ίδιο ουρανό...

Αν πιστεύαμε όλα τα παραπάνω, τότε θα ήταν πολύ λογικό να επιτρέπαμε σε εργοδότες κι εργαζόμενους να αποφασίζουν από κοινού τις συνθήκες εργασίας σε μια επιχείρηση ώστε να βγαίνουν όλοι κερδισμένοι. Θα ήταν φυσιολογικό, μολονότι οι νεοφιλελεύθεροι πιστεύουν στις ανισότητες ως φυσικό φαινόμενο κι επομένως στην ύπαρξή τους, οι κανόνες να επιλέγονται από τους ίδιους τους εμπλεκόμενους επί ίσοις όροις...

Η πραγματικότητα, όμως, συντρίβει τις ιδεοληψίες, αφού οι ταξικές διαφοροποιήσεις είναι υπαρκτές και δεν γεφυρώνονται με αυτορύθμιση παρά μόνο με τον πολιτικό εξαναγκασμό. Αν ανήκε, για παράδειγμα, στη διακριτική ευχέρεια του εργοδότη να προτείνει εφταήμερη εργασία, έστω και με περισσότερα χρήματα, θα την επέβαλλε με το γνώριμο επιχείρημα σε όποιον έχει ζήσει από τα μέσα την αγορά εργασίας "αν δεν σου αρέσει, φύγε, υπάρχουν χίλιοι που περιμένουν να σου πάρουν την θέση". Με το να χρησιμοποιείς, μάλιστα, το παράδειγμα του "Παπαστράτου", όπως έπραξε ο Κ. Μητσοτάκης για να δικαιολογήσει την κοινωνική του αναισθησία, γενικεύεις την εξαίρεση σε έναν κανόνα που ζέχνει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο...

Ο νεοφιλελευθερισμός εκ προοιμίου αντιμετωπίζει τον εργαζόμενο ως εχθρό τής παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας. Κι αν ακόμα αποδεχθούμε ότι η ηρωοποίηση της εργατικής ή, έστω, της μεσαίας τάξης από την Αριστερά δεν απηχεί πάντοτε την πραγματικότητα, εν τούτοις ακουμπά περισσότερο στο ρεαλισμό, αφού δίχως τους εργαζόμενους και η λαμπρότερη ακόμα ιδέα δεν μπορεί να υλοποιηθεί, οπότε η παραγωγικότητα κι ανταγωνιστικότητα θα είναι μηδενικές...

Με δεδομένη την πίεση από τις αναπτυσσόμενες χώρες, είτε θα πρέπει να ελπίζουμε πως οι εργαζόμενοι στην Κίνα, στο Μπαγκλαντές ή στο Πακιστάν θα αποκτήσουν στοιχειώδη δικαιώματα, όπως αξιοπρεπείς μισθούς, είτε οφείλουμε να αποδεχθούμε ότι η αυτάρκεια είναι προτιμητέο αγαθό από την απληστία κι επομένως δεν είναι απαραίτητο να παράγουμε σε εξωφρενικούς ρυθμούς για να κερδίζει το δυτικό κεφάλαιο το ασιατικό, παρά μόνα όσα μας είναι απαραίτητα για να ζούμε με ισορροπία. Όταν, όμως, και η Αριστερά υποκύπτει στο ράλι τού καπιταλιστικού ανταγωνισμού, τότε ο νεοφιλελευθερισμός διευκολύνεται να επιβάλλει τον εργασιακό μεσαίωνα...

 

Ο τρόμος για την απώλεια της "δουλίτσας" η καθημερινή μας αυτοκτονία...

Κολυμπώ σε ψυχολογικά νερά που δεν γνωρίζω, αλλά ένας άνθρωπος δεν οδηγείται στην αυτοκτονία "μόνο και μόνο"- μέσα σε πολλά εισαγωγικά- γιατί είναι άνεργος ή γιατί είναι απλήρωτος επί πολλούς μήνες και δεν μπορεί να ζήσει τον εαυτό του ή την οικογένειά του. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε στην Ελλάδα των μνημονίων θα είχαν μείνει ελάχιστοι ζωντανοί. Ο άνθρωπος που αυτοκτονεί αντιμετωπίζει πολύ βαθύτερα ψυχολογικά ζητήματα, τα οποία βεβαίως κι επιδεινώνει η κακή του οικονομική κατάσταση, η οποία πέρα από το πρακτικό κομμάτι τού τι θα φάω για να μην πεθάνω συνδυάζεται με την απώλεια της αξιοπρέπειας, εξέλιξη που για αρκετούς είναι ακόμα χειρότερη από την απουσία σωστής σίτισης ή στέγασης...

Η κυβέρνηση, με αφορμή και την έξοδο από το καθεστώς επιτήρησης της Κομισιόν, στήνει το δικό της "success story" για να στηρίξει και την πρωθυπουργική περιοδεία ανά την επικράτεια. Φυσικά και είναι απαραίτητο να συζητάμε για την επόμενη ημέρα, για το πώς η ανάπτυξη μπορεί να είναι δίκαιη και βιώσιμη. Αναρωτιέμαι, όμως, πώς θα συμβεί αυτό όταν η λιτότητα συνεχίζεται με νόμους, υπουργικές αποφάσεις και προεδρικά διατάγματα...

Πώς θα μπορέσουμε να πούμε πως τα δύσκολα είναι πίσω μας όταν βρισκόμαστε ακόμα σε μνημόνιο, με νέες αξιολογήσεις κι ενδεχομένως νέα μέτρα να έρχονται από το φθινόπωρο; Και πώς είναι δυνατό να ανακοπεί ο εργασιακός μεσαίωνας και στη συνέχεια να χτιστεί ένα κοινωνικό κράτος μακριά από το "Μπαγκλαντές" όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη και στον πλανήτη ολόκληρο ο κανόνας είναι ο νεοφιλελευθερισμός;...

Η αυτοκτονία τής 42χρονης εργαζόμενης συνιστά ένα πιο ηχηρό καμπανάκι στα πολλά που ακούγονται στην Ελλάδα τού 2017. Κι αν η κυβέρνηση έχει αποδεχθεί μοιρολατρικά την ιδεολογική της ήττα και οι εργοδότες επωφελούνται της κατάστασης για να χρησιμοποιούν τους υπαλλήλους τους σαν να ήταν σκλάβοι, το ερώτημα είναι τι κάνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Αν θέλω να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο, θα σας απαντήσω "λίγα" κι αν επιθυμώ να είμαι απαισιόδοξος, θα σας πω "τίποτα"...

Το πολύ πολύ οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα να επιτεθούν στους δημοσίους υπαλλήλους, σε έναν κοινωνικό αυτοματισμό από τον οποίο ο μόνος που επωφελείται είναι το μεγάλο κεφάλαιο, ή στον Αλ. Τσίπρα γιατί δεν αποδείχθηκε ο μεσσίας που περίμεναν να τους σώσει δίχως να κουνήσουν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι. Κατά τα άλλα, μούγκα στη στρούγκα επικρατεί στους εργασιακούς χώρους από τον τρόμο για την απώλεια της "δουλίτσας" αν ακουστεί έστω κι ένα επικριτικό κιχ σε βάρος τού αφέντη και των κολαούζων του. Πώς επομένως, να απαλλαγούμε από τους καταπιεστές όταν ιδία βουλήσει λυγίζουμε τη μέση για να μας μαστιγώσουν κι άλλο φοβούμενοι πως δεν υπάρχει ζωή μακριά από το καμτσίκι;...

 

Υπάρχει ζωή και μετά τους καναλάρχες και τους σχολάρχες...

Αν κάποιος δεν είχε πειστεί ακόμα για την αναγκαιότητα να τεθούν κανόνες στο μιντιακό τοπίο, δεν χρειαζόταν παρά να παρακολουθήσει την κατάθεση του υιού Ψυχάρη στην εξεταστική τής Βουλής για τα θαλασσοδάνεια στα ΜΜΕ. Με περίσσιο θράσος εκστόμισε πως εγγύηση για να λάβει δανεισμό 15.000.000 ευρώ ήταν η υπογραφή του και μόνο και πως αν δεν έπαιρναν τα δάνεια οι καναλάρχες θα πήγαιναν σε φουκαράδες που δεν θα μπορούσαν μετά να τα αποπληρώσουν! Λες και τα αποπλήρωσαν οι καναλάρχες ή λες και δεν μπορούσαν αυτά να κατευθυνθούν σε πιο παραγωγικούς ή καινοτόμους τομείς τής κοινωνίας. Ο κυνισμός, ωστόσο, συνοδεύει τους ξεπεσμένους μιντιάρχες μέχρι το δίκαιο τέλος τους...

Ίδιας κοπής θράσος είναι κι αυτό, ωστόσο, που χαρακτηρίζει και τους σχολάρχες, οι οποίοι είναι τόσο συνηθισμένοι στην ασυδοσία με πολιτική κάλυψη ώστε να θεωρούν μπολσεβικισμό να μπαίνουν κανόνες στις απολύσεις και να πληρώνουν τους υπαλλήλους τους για τις υπερωρίες τους. Τις τελευταίες ημέρες, μάλιστα, λίγο δηλαδή πριν ψηφιστεί το νομοσχέδιο Φίλη με το οποίο μπαίνει τέλος στην αυθαιρεσία, προχώρησαν σε ένα πογκρόμ απολύσεων ακόμα κι εκπαιδευτικών με 30 και βάλε χρόνια προϋπηρεσίας γιατί πίστευαν- λανθασμένα- ότι θα απόφευγαν τη λογοδοσία για την αμετροέπειά τους. Έφτασαν στο σημείο να απολύσουν εργαζόμενο γιατί δεν δέχθηκε να πλύνει την κουρτίνα τής τάξης του στο σπίτι του! Υπό μία έννοια, πάντως, είναι λογικό καναλάρχες και σχολάρχες να συμπεριφέρονται ως κακομαθημένα σκατόπαιδα. Όπως τον μάθεις, συμπεριφέρεται κανείς κι αφού το πολιτικό προσωπικό τής χώρας τούς έκανε τεμενάδες επί δεκαετίες πώς κι εκείνοι να μην αποθρασυνθούν;...

Κατά κάποιο τρόπο, ωστόσο, ο πόλεμος με τους καναλάρχες και τους σχολάρχες είναι εύκολος κι επικοινωνιακά χρήσιμος. Ποιος μέσος Έλληνας θα συνταχθεί πίσω από τους ψυχάρηδες, τους αλαφούζους ή τους ιδιοκτήτες ιδιωτικών σχολείων που για εκείνον είναι πλέον άπιαστο όνειρο; Υπάρχουν, όμως, και μάχες που πρέπει να δοθούν και δίχως τα φώτα τής δημοσιότητας. Καλά κάνει, για παράδειγμα, η κυβέρνηση και παρέχει δωρεάν νοσοκομειακή περίθαλψη σε δυόμισι εκατομμύρια ανασφάλιστους, μόνο που απαραίτητη προϋπόθεση είναι αυτή να...παρέχεται. Δεν είναι δυνατό, π.χ., κάποιος ασθενής να μην μπορεί να υποβληθεί στην θεραπεία του γιατί δεν υπάρχουν ή δεν λειτουργούν τα απαραίτητα μηχανήματα ή γιατί παρουσιάζεται έλλειψη φαρμάκων...

Γνωρίζω ότι η ηγεσία τού υπουργείου Υγείας δίνει ένα σκληρό αγώνα χωρίς πολλά χρήματα στο σακούλι της και με παγιωμένα συμφέροντα εταιρειών και γιατρών εναντίον της. Έχει χρέος, ωστόσο, να πράξει περισσότερα, όπως άλλωστε κι άλλοι υπουργοί που ασχολούνται με την καθημερινότητα των πολιτών. Καλώς ή κακώς δεν ζούμε 200 χρόνια για να μπορούμε να περιμένουμε τη μακροπρόθεσμη σωτηρία μας. Ζούμε στο εδώ και τώρα και στο εδώ και τώρα οφείλει να δώσει απαντήσεις η κυβέρνηση, πέρα από τον όποιο μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της. Αλλιώς εδώ και τώρα θα πέσει...