Ξεπαγώστε την τσιμινιέρα, σας το ζητά ο πορφυρογέννητος...

Το να γράψεις πως τα συνδικάτα έχουν απαξιωθεί στη συνείδηση των εργαζόμενων είναι ευφημισμός. Πού ήταν χαμένη, για παράδειγμα, η ΓΣΕΕ τα χρόνια των μνημονίων και πόσο πιέζει σήμερα για να μην περάσει το αντεργατικό νομοσχέδιο; Η χαμηλή, ωστόσο, συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις τής Τετάρτης ουδόλως σημαίνει πως ο λαός αδημονεί ώστε να ψηφιστεί ο εργασιακός μεσαίωνας, ο οποίος, ανάμεσα σε άλλα "ωραία", καταργεί εμμέσως τις κλαδικές συμβάσεις και την προσφυγή στη διαιτησία, μετά από την κατάργηση της αιτιολογημένης απόλυσης και της προστασίας από τους εργολάβους...

Ο πορφυρογέννητος Κ. Μητσοτάκης πιστεύει ότι όλοι ξεκινούν από την ίδια αφετηρία κι ότι όλοι όσοι κάθονται σε ένα τραπέζι για να διαπραγματευτούν βρίσκονται εκεί επί ίσοις όροις. Ούτε που του έχει περάσει από το μυαλό πως η ισότητα για να είναι δίκαιη πρέπει να είναι αναλογική και πως μέχρι να κοινωνικοποιηθούν τα μέσα παραγωγής οι εργοδότες είναι πιο ισχυροί από τους εργαζόμενους...

Ο Κ. Μητσοτάκης προκειμένου να κάνει πράξη τη νεοφιλελεύθερη ονείρωξή του θα καθιστά στην ουσία απαγορευτική την κήρυξη απεργίας από το 51% των εγγεγραμμένων μελών ενός σωματείου. Υπενθυμίζω ότι ο ίδιος είναι πρωθυπουργός με το 40% των ψηφισάντων. Αν, εξάλλου, θεωρούσε το δήθεν αναπτυξιακό και παντελώς αντεργατικό νομοσχέδιό του φιλεργατικό δεν θα καθυστερούσε την εισαγωγή του στη Βουλή προκειμένου να επέλθει πρώτα απεργιακή κόπωση...

Αν κάποιος φορέας πρέπει να αισθάνεται ευτυχισμένος με την κυβέρνηση, αυτός είναι ο ΣΕΒ, του οποίου άλλωστε την ατζέντα υλοποιεί. Για τους νεοφιλελεύθερους έτσι κι αλλιώς τα εργασιακά δικαιώματα αποτελούν τροχοπέδη για την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα, συνεπώς πρέπει να περιοριστούν στο ελάχιστο κι όχι εντελώς για να μην τους πουν και νοσταλγούς τής δουλείας. Ο πρωθυπουργός, επίσης, προσπάθησε με την ανάρτησή του και να υποθάλψει τον κοινωνικό αυτοματισμό, γι' αυτό κι όλοι οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, όσοι περισσεύουν από τη μητσοτάκειο Ελλάδα οφείλουν το γρηγορότερο δυνατό να βγάλουν από πάνω τους την θηλιά που μόνοι τους πέρασαν στο λαιμό τους στις 7 Ιουλίου...

Οι νταβατζήδες τής εργατικής τάξης δεν απεργούν ποτέ...

Το ΚΚΕ διέθετε την οργάνωση και την εμπειρία- σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από το ΣΥΡΙΖΑ- ώστε να αποτελέσει την εμπροσθοφυλακή τού αντιμνημονιακού μετώπου, ιδίως από τη στιγμή που η ΝΔ προσχώρησε στο μνημονιακό. Δεν το πέτυχε, ωστόσο, απλούστατα γιατί δεν το θέλησε ποτέ.

Το είχε ομολογήσει, άλλωστε, απροκάλυπτα και η Αλ. Παπαρήγα ότι δεν επιθυμούσε την εξουσία σε καπιταλιστικό καθεστώς. Κι αναρωτιέμαι ο αφελής: τότε τι νόημα έχει να είσαι ακόμα κι αντιπολίτευση, αν εξαντλείσαι στην επαναστατική γυμναστική και σε επικοινωνιακά σόου όπως το χάπενινγκ του ΠΑΜΕ με την Εφη Αχτσιόγλου στο υπουργείο Εργασίας;...

Αν, για παράδειγμα, ο Περισσός δεν ήθελε πραγματικά να μην αλλάξει τίποτα στην εργατική νομοθεσία και να προστατεύσει καλύτερα τους δικούς του εργατοπατέρες θα ήταν μονόδρομος η στρατηγική κατάληψης της εξουσίας, με δημοκρατικά μέσα βεβαίως. Θα επιτυγχανόταν πολύ ευκολότερα από το Γράμμο και το Βίτσι με μια ριζοσπαστικοποιημένη κοινωνία στο όριο της φτώχειας...

Αν δεν επιθυμούσε το ΚΚΕ ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει κωλοτούμπα και να υπογράψει μνημόνιο, ας επιδίωκε να ήταν αυτό στην θέση του. Αν στόχος σου είναι να αλλάξεις τον κόσμο, μπαίνεις στο γήπεδο, δεν κάθεσαι στις κερκίδες για να πετάς μπουκάλια σε όσους παίζουν μπάλα και να λες πως εσύ θα έπαιζες καλύτερα...

Το ΚΚΕ, επομένως, δεν είναι κάτι άλλο από ντίλερ αριστεροσύνης, από νταβατζής τής εργατικής τάξης και τοκογλύφος επαναστατικών συνειδήσεων. Αν έκανε το ένα δέκατο της προσπάθειας που επιχειρεί σήμερα για να μην χάσουν οι εργατοπατέρες του το δικαίωμα να αποφασίζουν μόνοι τους για τις απεργίες στα πρωτοβάθμια σωματεία, ενδεχομένως να είχαμε γλιτώσει αρκετά από τα μνημονιακά μέτρα, έστω κι αν το ΚΚΕ βρισκόταν πάλι στην αντιπολίτευση.

Γι' αυτό και το επαναστατικό ξέσπασμα του Κόμματος για ένα θέμα ήσσονος σημασίας για την πλειονότητα των μικρομεσαίων- πού είναι το αντιδημοκρατικό στο να αποφασίζει μια απεργία η σχετική πλειοψηφία των συμμετεχόντων σε μια Συνέλευση;- το καθιστά ακόμα χυδαιότερο. Τουλάχιστον ο Κ. Μητσοτάκης δεν παριστάνει πως νοιάζεται για τους φτωχούς...



  

Προφάσεις εν...απεργίαις

Η λούμπεν εργατική τάξη την έχει βρει μια χαρά: για οτιδήποτε κακό τής συμβαίνει, φταίνε είτε οι πολιτικοί είτε οι εργατοπατέρες. Γι' αυτό και ξενοιάζει και δεν αισθάνεται την ανάγκη να παλέψει για οτιδήποτε, αφού οι αποδιοπομπαίοι τράγοι είναι διαθέσιμοι κι απολύτως πιστευτό για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο ότι εκείνοι φταίνε για όλα. Όχι, βεβαίως, ότι η συνομοταξία των κομματαρχών και των συνδικαλιστών είναι φτιαγμένη από τα υλικά που γίνονται τα όνειρα, αλλά κανένας μας δεν έχει το δικαίωμα να παραιτείται του ατομικού αγώνα με το σκεπτικό πως κάποιος άλλος θα αγωνιστεί για εμάς ή πως θα του ρίξουμε την ευθύνη γιατί δεν αγωνίστηκε για εμάς...

Για το δικαίωμα στην απεργία έχει χυθεί αίμα ανθρώπων που παράγουν τον πλούτο των άλλων και γι' αυτό είναι ταξικά ιερό. Δεν καταλαβαίνω, ωστόσο, γιατί χάνεται αν σε ένα πρωτοβάθμιο σωματείο η απόφαση για την κήρυξή της λαμβάνεται με την απόλυτη πλειοψηφία τού 50%+1. Έτσι δεν θα έπρεπε να λειτουργεί η δημοκρατία παντού ή, μήπως, είμαστε όλοι μας τόσο καλά βολεμένοι με το να αποφασίζουν άλλοι για εμάς ώστε να μην θέλουμε τίποτα να χαλάσει τη ζαχαρένια μας;...

Το νέο μέτρο εν δυνάμει, μάλιστα, θα μπορούσε ακόμα και να αναζωογονήσει το συνδικαλιστικό κίνημα από τη στιγμή κατά την οποία στην ουσία επιβάλλει τη συμμετοχή για τη λήψη απόφασης απεργίας. Κι αν οι εργαζόμενοι δεν τη θέλουν, τότε ας μην πραγματοποιείται μόνο και μόνο για να ισχυρίζονται οι εργατοπατέρες πως έβγαλαν το χαρτζιλίκι τους...

Στην Ελλάδα είμαστε εθισμένοι στην κουλτούρα τής διαμαρτυρίας για τη διαμαρτυρία, στην απεργία για την απεργία, στην επαναστατική γυμναστική δηλαδή. Σε αυτό το πλαίσιο, την επόμενη εβδομάδα η ΓΣΕΕ πραγματοποιεί την καθιερωμένη δεκεμβριάτικη γενική απεργία της. Και τι έγινε αν πραγματοποιηθεί μία ημέρα απεργίας και την επομένη επιστρέψουν όλοι "χαρούμενοι" κι "ευτυχισμένοι" στις δουλειές τους;...

Ο συμβολισμός έχει τη σημασία του για τις εθνικές επετείους, όχι όταν πρόκειται για τη διεκδίκηση ή για τη διατήρηση δικαιωμάτων. Το πρόβλημα, επομένως, δεν βρίσκεται στο πόσοι θα αποφασίζουν για μια απεργιακή κινητοποίηση, αλλά στο πώς αυτή θα έχει ουσία και δεν θα γίνεται μόνο για το θεαθήναι...

Γιατί δεν απεργώ...

Αξίζει να απεργήσεις, για παράδειγμα, για την αύξηση του ΦΠΑ στο 24%, για τη διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, για την αύξηση της έμμεσης φορολογίας στα καύσιμα ή στην κινητή τηλεφωνία, για τη μείωση του αφορολόγητου, για το ότι κόβονται οι συντάξεις όλων εκτός των πρώην βουλευτών ή για την εκποίηση μπιρ παρά της δημόσιας περιουσίας. Κι αυτό γιατί πρόκειται για μέτρα που πλήττουν τη συντριπτική πλειονότητα των μικρομεσαίων. Δεν αξίζει, ωστόσο, να απεργήσεις για να υπερασπιστείς συντεχνιακά συμφέροντα τα οποία, μάλιστα, μια κλειστή κλίκα ανθρώπων είχε περιφρουρήσει για την πάρτη της. Αναφέρομαι (και) στην απεργία των δημοσιογραφικών ενώσεων, οι οποίες την ώρα που η Ελλάδα καταστρέφεται πιστεύουν ότι τα μέλη τους θα σωθούν αν δεν καεί το δικό τους σπίτι...

Κι αφού πρώτα ενώσεις όπως η ΕΣΗΕΑ έχουν στην ουσία αποκλείσει τη συμμετοχή σε αυτές νέων δημοσιογράφων-πόσοι απασχολούνται σήμερα στις εφημερίδες με συμβάσεις όταν η πλειονότητα εργάζεται με μπλοκάκια ή με "μαύρα" στο διαδίκτυο;-, παριστάνουν με περισσή υποκρισία τους φρουρούς τής ελευθεροτυπίας. Λυπάμαι "αγαπητοί" εργατοπατέρες που δεν θα συμφωνήσω με τις ανακοινώσεις σας αλλά το δημοσιογραφικό λειτούργημα δεν το εξευτέλισαν οι σαμαροβενιζέλοι ή ο Αλέξης Τσίπρας αλλά εσείς οι ίδιοι κι όσοι δημοσιογράφοι επιλέξατε να είστε γιουσουφάκια τής κάθε εξουσίας...

Μακάρι να μπορούσαμε να δένουμε ακόμα τα σκυλιά με λουκάνικα ώστε κάθε επαγγελματικός κλάδος να μπορεί να διαθέτει το δικό του ταμείο, έστω με νταβατζιλίκια όπως το αγγελιόσημο. Το ασφαλιστικό σύστημα, ωστόσο, της χώρας είναι ημιθανές για διάφορους λόγους που έχουν πολυαναλυθεί. Συνιστά, επομένως, στοιχειώδη πράξη αλληλεγγύης η συνεισφορά στη διάσωσή του και των αποκαλούμενων "υγιών" ταμείων, όπως είναι τα δημοσιογραφικά τα οποία αν θεωρούνται "VIP" αυτό δεν σχετίζεται με τις εισφορές των ίδιων των δημοσιογράφων αλλά με την προνομιακή σχέση που το επάγγελμά τους διασφαλίζει με την εκάστοτε κυβέρνηση...

Ακόμα, όμως, κι αν βάλουμε στην άκρη τα αισθήματα αλληλεγγύης, πώς είναι δυνατό να πιστεύουν οι δημοσιογράφοι ότι μπορούν στη χώρα να υπάρχουν δύο ασφαλιστικά ταμεία, ένα για όλα τα "κορόιδα" κι ένα άλλο για τους ίδιους; Πόσο βιώσιμο θεωρούν πως θα είναι μακροπρόθεσμα κάτι τέτοιο και πόσο εκτιμούν πως θα ωφελήσει στο να μην ταυτίζουν οι πολίτες το σύνολο των επαγγελματιών τού Τύπου με αλήτες και ρουφιάνους;...

Κάθε φορά που στάζει ένα κροκοδείλιο δάκρυ εργατοπατέρων ή από γνωστά παπαγαλάκια για την ελευθερία τού λόγου φουντώνει μέσα μου η οργή για την υποκρισία εκείνων που από τις βίλες που έχτισαν με τα αφορολόγητα λεφτά τους στις Ελβετίες χάρη στις υπηρεσίες τους στην ελίτ καμώνονται σήμερα τους μαχητές τού δικαιώματος του λαού στην ενημέρωση. Εκείνοι που σιώπησαν μολονότι έβλεπαν τον Τιτανικό να κατευθύνεται στο παγόβουνο έρχονται τώρα να μας δίνουν φιλικά χτυπήματα στην πλάτη και να μας λένε καλό κουράγιο για τον άλλο κόσμο που θα πάμε...

Ξαφνικά γέμισε ο κόσμος ασυμβίβαστες Οριάνες Φαλάτσι που αγωνίζονται κόντρα στην απολυταρχική εξουσία, ενώ στην ουσία υπερασπίζονται μέχρι τελευταίας ρανίδας τού πουλημένου αίματός τους τα καταρρέοντα όσο και φαύλα αφεντικά τους. Φυσικά δεν είναι οι δημοσιογράφοι η μόνη συντεχνία που κινείται με το δόγμα "ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε κι όλοι οι υπόλοιποι να πάνε να γαμηθούν". Οι περισσότερες, αν όχι όλες, κάπως έτσι λειτουργούν. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η βάρκα δεν πηγαίνει μπροστά όταν ο καθένας μας απαιτεί από τον άλλο να κάνει κουπί ώστε οι ίδιοι να απολαμβάνουμε αραχτοί και λάιτ το ναυάγιό μας...    



  

Αυτοί που δέχονται να δουλεύουν τζάμπα παίρνουν στο λαιμό τους και τους επαγγελματίες...

Τα αφεντικά είναι "υποχρεωμένα" από την θέση φαινομενικής υπεροχής που τους προσφέρει το σύστημα να πίνουν το αίμα των εργαζόμενων. Πώς τους απαντούν στη σύγχρονη Ελλάδα οι εργαζόμενοι; Δουλεύοντας γι' αυτούς δωρεάν και, μάλιστα, οικειοθελώς. Με λίγα λόγια και άνεργοι στην ουσία και μαλάκες! Ολο και πληθαίνει ο αριθμός εκείνων που προτιμούν να απασχολούνται τζάμπα σε κάποια εταιρεία με τα...ακαταμάχητα επιχειρήματα πως έτσι διατηρούνται ζωντανοί στην αγορά εργασίας και καταπολεμούν την κατάθλιψη του να μένουν στο σπίτι τους και να κοιτούν τα ντουβάρια του. Σκάβουν, δηλαδή, το λάκκο στον οποίο θα πέσουν και οι ίδιοι μέσα αργά ή γρήγορα, αφού βεβαίως ρίξουν πρώτα σε αυτόν τους υπόλοιπους που έχουν την "τρελή" απαίτηση να αμείβονται για την εργασία που παρέχουν και, μάλιστα, όπως της αξίζει και στην ώρα τους...

Γιατί αναρωτιόμαστε, επομένως, για τους χαμηλούς μισθούς ή για το ότι ο διπολικός Ανδρ. Λοβέρδος προτείνει την άμισθη εργασία εκπαιδευτικών με αντάλλαγμα μόρια; Ολοι αυτοί γνωρίζουν ότι θα βρουν εκεί έξω πρόθυμους ηλίθιους να εργαστούν γι' αυτούς δωρεάν μόνο και μόνο για να βελτιώσουν το βιογραφικό τους. Ετσι κι αλλιώς στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν τους ενδιαφέρει η ποιότητα, αλλά η ποσότητα της εργασίας, αφού πρόκειται για μπακάληδες που παριστάνουν τους επιχειρηματίες με την ανοχή ενός ολόκληρου συστήματος που βασίζεται εδώ και χρόνια στην αναξιοκρατία, στη λαμογιά, στο ρουφιανιλίκι και στην υποτέλεια των υπηκόων του...

Οι ερασιτέχνες, όχι με την έννοια των εραστών τής τέχνης τους αλλά των αλεξιπτωτιστών που δεν βλέπουν αυτό που κάνουν ως επάγγελμα αλλά ως χόμπι για να περνούν την ώρα τους, λειτουργούν σαν καρκινώματα που κατατρώγουν και τους επαγγελματίες. Αποδεχόμενοι στωικά συμπεριφορές που μας επιστρέφουν στον εργασιακό μεσαίωνα αποτελούν, εκόντες άκοντες, τους καλύτερους φίλους τού κεφαλαίου, αυτούς στους οποίους βασίζεται για να μην υπάρξει ποτέ κοινωνική δικαιοσύνη σε αυτόν τον τόπο...

Ο καθένας μας έχει δικαίωμα να φορά "Πάμπερς" ως απόρροια μιας ψοφοδεούς λογικής διατήρησης της θεσούλας μας με κάθε θυσία τής αξιοπρέπειάς μας. Απαγορεύεται, ωστόσο, να παίρνουμε στο λαιμό μας, ειδικώς αν έχουμε κάποια θέση ευθύνης, κι εκείνους που αδυνατούν να πιστέψουν ότι η στάση ζωής τους πρέπει να είναι όμοια με ενός σκύλου που του φορούν ένα λουρί τα αφεντικά του κι αυτός πηγαίνει όπου τον σέρνουν. Πόσω μάλλον όταν τα δικά μας αφεντικά δεν μας προσφέρουν καν τα στοιχειώδη που απολαμβάνει ένα κατοικίδιο, όπως τροφή και στέγη...

Οι ραγιάδες που υποσκάπτουν συλλογικότητες στο όνομα της διατήρησης της εργασιακής ειρήνης, συναινώντας σε εργοδοτικές πρακτικές που παραπέμπουν στους αιώνες τής δουλείας, βρίσκονται παντού, από την πιο μικρή επιχείρηση έως τη συνδικαλιστική ηγεσία. Ναρκοθετούν οποιαδήποτε προσπάθεια ουσιαστικής αντίδρασης, μαντρώνοντάς την, για παράδειγμα, σε μια ημερήσια απεργιακή κινητοποίηση που από το τίποτα είναι προτιμότερη, αλλά δεν είναι και η καλύτερη λύση...

Αν δεν απομονώσουμε, ο καθένας από το μετερίζι όπου βρίσκεται, εκείνους που επιβάλλουν με τον τρόπο τους "Βάρκιζες", αυτούς που λειτουργούν ως Δούρειοι Ιπποι του εργατικού κινήματος, μην περιμένετε οι καλύτερες ημέρες να έρθουν από μόνες τους. Στο Παρίσι αυτές τις ώρες σχεδιάζουν το τρίτο μνημόνιο. Πώς θα αντιδράσουμε σε αυτό; Θα κάνουμε μια απεργία για την τιμή των όπλων ή θα πολιορκήσουμε τη Βουλή επί ημέρες, μήνες, χρόνια ώστε να δοθεί επιτέλους η δυνατότητα στον ελληνικό λαό να ψηφίσει για πολιτικές που δεσμεύουν και τις γενιές που θα ακολουθήσουν;...

Στις ΗΠΑ, όπου όπως μαρτυρά η εξέγερση στο Φέργκιουσον οι μαύροι δεν έχουν βρει ακόμα την θέση που τους αρμόζει στην αμερικανική κοινωνία, έχουν κάνει δημοψηφίσματα για την απαγόρευση των δολωμάτων στο κυνήγι τής καφέ αρκούδας. Στην Ελλάδα θεωρείται αντιδημοκρατικό, όπως θυμόμαστε πολύ καλά από τα γεγονότα των Κανών το 2011, να διοργανώσουμε δημοψήφισμα για το αν επιθυμούμε να εγκατασταθεί στη χώρα, η οποία μάλιστα γέννησε την άμεση δημοκρατία, ένα μόνιμο καθεστώς άγριας λιτότητας με θύματα τους πολλούς...

Αυτή η κυβέρνηση διαθέτει μόνο την τυπική νομιμοποίηση να περάσει από τη Βουλή νέο μνημόνιο. Ακόμα, όμως, και μια κυβέρνηση της Αριστεράς οφείλει να ζητήσει τη λαϊκή αποδοχή για οποιαδήποτε νέα συμφωνία με τους δανειστές. Κι αν η πλειοψηφία απαντήσει θετικώς ακόμα και σε ένα επαχθές μνημόνιο, έστω υπό συνθήκες απόλυτης τρομοκράτησης, τότε θα είναι άξια της μοίρας της. Πρέπει, όμως, να της δοθεί, έστω μετά από τέσσερα χρόνια από το πρώτο μνημόνιο, η αυτονόητη σε μια πραγματική δημοκρατία δυνατότητα να εκφράσει επισήμως τη γνώμη της. Οποιος πολιτικός με τη σχετική εξουσία δεν αναλάβει τη σχετική πρωτοβουλία δεν μπορεί να παριστάνει άλλο το δημοκράτη, κρύβοντας πως στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας ακόμα "δημοκράτορας"...