Ο Μητσοτάκης εισπράττει τον κοινωνικό αυτοματισμό που έσπειρε...

"Γιατί άφησες 38 δισ. ευρώ στο δημόσιο ταμείο και τώρα ο Κ. Μητσοτάκης το παίζει μάγκας με ξένα κόλλυβα"; "Γιατί έκανες πρόωρες εκλογές και δεν περίμενες να καταλαγιάσει το κλίμα από τις ευρωεκλογές"; "Γιατί πέρασες τη Συμφωνία των Πρεσπών, ενώ ήσουν ήδη πίσω στις δημοσκοπήσεις"; "Γιατί δεν παρενέβης στους μιντιάρχες ώστε να έχει κι ο ΣΥΡΙΖΑ ένα κανάλι παρουσίασης των θεσεών του δίχως fake news και παραποιήσεις των δράσεών του";...

Ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Αλέξης Τσίπρας έκαναν σοβαρά λάθη κι αποξένωσαν σημαντικό κομμάτι τού πληθυσμού, με συνέπεια την ήττα τους στις 7 Ιουλίου. Κι όμως, οι πολίτες που συναντά ο πρώην πρωθυπουργός στις περιοδείες του τον ρωτάνε κυρίως αυτά που αναφέρω στην πρώτη παράγραφο, δείγμα κι αυτό πως ο ελληνικός λαός είναι πρόθυμος να συγχωρήσει αυτόν που τους έταξε τον ουρανό με τα άστρα, τους έφερε μόνο τα άστρα, αλλά πάλεψε και για τον ουρανό. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη στην προσπάθεια Τσίπρα να ξαναγίνει πρωθυπουργός, που σύντομα θα αποδειχθεί λιγότερη μάταιη από όσο φαίνεται σήμερα...

Ο Κ. Μητσοτάκης ήδη πέφτει θύμα τού άκρατου λαϊκισμού του, ακόμα και στις δημοσκοπήσεις. Η διαχείρισή του στο προφυγικό έχει ήδη ενοχλήσει την πλειοψηφία των ερωτώμενων. Κι αυτό γιατί ως αξιωματική αντιπολίτευση είχε κάνει τα πάντα για να καλλιεργήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό, με συνέπεια σήμερα καμία περιοχή να μην δέχεται να φιλοξενήσει πρόσφυγες στην εδαφική της επικράτεια...

Νωρίτερα ή αργότερα, εξάλλου, ο πρωθυπουργός θα πέσει δημοσκοπικό θύμα κι άλλων επιλογών του, όπως η στάση του στη Συμφωνία των Πρεσπών, η επιλογή τής ιδιωτικής επικουρικής ασφάλισης ή η καταβαράθρωση των εργασιακών δικαιωμάτων, που θέλουν χρόνο για να γίνουν αντιληπτά από το μέσο πολίτη. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από όσο θα τήν ήθελε ένα ολόκληρο σάπιο σύστημα το οποίο στηρίζει τον Κ. Μητσοτάκη...

Ξεπαγώστε την τσιμινιέρα, σας το ζητά ο πορφυρογέννητος...

Το να γράψεις πως τα συνδικάτα έχουν απαξιωθεί στη συνείδηση των εργαζόμενων είναι ευφημισμός. Πού ήταν χαμένη, για παράδειγμα, η ΓΣΕΕ τα χρόνια των μνημονίων και πόσο πιέζει σήμερα για να μην περάσει το αντεργατικό νομοσχέδιο; Η χαμηλή, ωστόσο, συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις τής Τετάρτης ουδόλως σημαίνει πως ο λαός αδημονεί ώστε να ψηφιστεί ο εργασιακός μεσαίωνας, ο οποίος, ανάμεσα σε άλλα "ωραία", καταργεί εμμέσως τις κλαδικές συμβάσεις και την προσφυγή στη διαιτησία, μετά από την κατάργηση της αιτιολογημένης απόλυσης και της προστασίας από τους εργολάβους...

Ο πορφυρογέννητος Κ. Μητσοτάκης πιστεύει ότι όλοι ξεκινούν από την ίδια αφετηρία κι ότι όλοι όσοι κάθονται σε ένα τραπέζι για να διαπραγματευτούν βρίσκονται εκεί επί ίσοις όροις. Ούτε που του έχει περάσει από το μυαλό πως η ισότητα για να είναι δίκαιη πρέπει να είναι αναλογική και πως μέχρι να κοινωνικοποιηθούν τα μέσα παραγωγής οι εργοδότες είναι πιο ισχυροί από τους εργαζόμενους...

Ο Κ. Μητσοτάκης προκειμένου να κάνει πράξη τη νεοφιλελεύθερη ονείρωξή του θα καθιστά στην ουσία απαγορευτική την κήρυξη απεργίας από το 51% των εγγεγραμμένων μελών ενός σωματείου. Υπενθυμίζω ότι ο ίδιος είναι πρωθυπουργός με το 40% των ψηφισάντων. Αν, εξάλλου, θεωρούσε το δήθεν αναπτυξιακό και παντελώς αντεργατικό νομοσχέδιό του φιλεργατικό δεν θα καθυστερούσε την εισαγωγή του στη Βουλή προκειμένου να επέλθει πρώτα απεργιακή κόπωση...

Αν κάποιος φορέας πρέπει να αισθάνεται ευτυχισμένος με την κυβέρνηση, αυτός είναι ο ΣΕΒ, του οποίου άλλωστε την ατζέντα υλοποιεί. Για τους νεοφιλελεύθερους έτσι κι αλλιώς τα εργασιακά δικαιώματα αποτελούν τροχοπέδη για την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα, συνεπώς πρέπει να περιοριστούν στο ελάχιστο κι όχι εντελώς για να μην τους πουν και νοσταλγούς τής δουλείας. Ο πρωθυπουργός, επίσης, προσπάθησε με την ανάρτησή του και να υποθάλψει τον κοινωνικό αυτοματισμό, γι' αυτό κι όλοι οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, όσοι περισσεύουν από τη μητσοτάκειο Ελλάδα οφείλουν το γρηγορότερο δυνατό να βγάλουν από πάνω τους την θηλιά που μόνοι τους πέρασαν στο λαιμό τους στις 7 Ιουλίου...

Ο Τσίπρας δεν έχασε λόγω των μίντια, αλλά θα τα ξανακερδίσει...

Ενδεχομένως μόνο το ΠΑΣΟΚ προ του 1981 να πολεμήθηκε τόσο πολύ από τα μέσα ενημέρωσης όσο ο ΣΥΡΙΖΑ από τότε που έγινε διεκδικητής τής εξουσίας. Το ότι, μάλιστα, ακόμα και ύστερα από τεσσεράμισι χρόνια στη διακυβέρνηση του τόπου η συντριπτική πλειονότητα των μίντια τον αντιπολιτεύεται, μπορεί να συνιστά κριτική για όσους επιχείρησαν ανεπιτυχώς να ελέγξουν τους μηχανισμούς, ωστόσο περιποιεί τιμή στο κόμμα ως σύνολο να μην θεωρείται αρεστό από τους μιντιάρχες. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, δεν έχασε τις εκλογές τής 7ης Ιουλίου κυρίως λόγω του μιντιακού πόλεμου που δέχθηκε...

Αν τα συμβατικά ΜΜΕ είχαν τόσο μεγάλη ισχύ, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είχε κερδίσει ούτε τις ευρωεκλογές τού 2014 ούτε τις βουλευτικές εκλογές τού 2015 ούτε το δημοψήφισμα της ίδιας χρονιάς. Προφανώς και πριν ένα μήνα θα είχε περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας αν τον λιβάνιζαν νωρίτερα από το πρωί μέχρι το βράδυ τα δελτία ειδήσεων, που κάνουν ακριβώς αυτό σήμερα με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε γιατί πέρασε κάτω από τον πήχη των υψηλών προσδοκιών που ο ίδιος είχε θέσει ως όριο πριν γίνει κυβέρνηση...

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει πολλές πιθανότητες να ξαναγίνει πρωθυπουργός, ακόμα κι αν παλέψει ξανά σχεδόν μόνος του απέναντι σε όλους. Ο πρώτος μήνας διακυβέρνησης Μητσοτάκη, άλλωστε, έχει ήδη απογοητεύσει αρκετούς που τον θεωρούσαν μεταρρυθμιστή...

Όταν, για παράδειγμα, τοποθετείς επικεφαλής στο Γραφείο Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, το οποίο παρεμπιπτόντως θεωρούσες άχρηστο, μία αποτυχούσα υποψήφια βουλευτίνα η οποία θεωρεί προδότες όσους ψήφισαν τη Συμφωνία των Πρεσπών και καταθέτει κάθε χρόνο στεφάνι στο εμφυλιοπολεμικό ηρώο στο Γράμμο, την ίδια ημέρα που ψηφίζεις νομοσχέδιο για την αποκομματικοποίηση, υποτίθεται, του κράτους τότε δεν είσαι τίποτα καλύτερο από φαρισαίος. Δεν αρκεί, όμως, ο Κ. Μητσοτάκης να πέσει σαν σαπισμένο φρούτο, γι' αυτό κι ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει να ολοκληρώσει άμεσα την ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ ώστε η επιλογή τού λαού στις επόμενες εκλογές προς το πρόσωπό του να είναι θετική κι όχι απλώς αντανάκλαση της απογοήτευσης για τον αντίπαλό του...  

 

Ψήφισε πρώτα για να δικαιούσαι να βρίζεις μετά...

Είμαι ο τελευταίος που θα ισχυριστεί πως η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία πλησιάζει έστω την τελειότητα. Όταν την εποχή των μεγάλων επιτευγμάτων τής τεχνολογίας ο λαός εξακολουθεί να είναι αποκομμένος από τη λήψη των αποφάσεων που αφορούν τη ζωή του κι αντ' αυτού ψηφίζουν 300, τους οποίους μπορεί να αλλάξει μόνο μετά από τέσσερα χρόνια, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά. Η άμεση δημοκρατία είναι πολύ πιο εφικτή σήμερα από όσο μας επιτρέπουν να αποδεχθούμε οι νομείς τής εξουσίας...

Όταν, όμως, η ζωή σού δίνει κάτι που δεν σου αρέσει ναι μεν προσπαθείς να το αλλάξεις, αλλά στο μεσοδιάστημα επιχειρείς να πετύχεις όσο το δυνατό περισσότερα με όσα έχεις στα χέρια σου. Κι αυτό που έχουμε στις 7 Ιουλίου είναι η ψήφος μας, την οποία οφείλουμε να διαχειριστούμε με συναίσθηση τόσο του ατομικού όσο, όμως, κυρίως του συλλογικού μας συμφέροντος. Είμαστε ως ένα βαθμό συνυπεύθυνοι γι' αυτούς που μας κυβερνούν. Αν, βεβαίως, θέλουμε να τιμάμε τον τίτλο τού πολίτη" κι όχι απλώς να περιφέρουμε την ανευθυνότητά μας ως μετάλλιο τιμής για την από την εξέδρα "αγιότητά" μας...

Μόνο, εξάλλου, όταν έχουμε δώσει τη εμπιστοσύνη μας σε ένα κόμμα και σε έναν πολιτικό αρχηγό, πολλώ δε μάλλον εφόσον εκλεγούν, έχουμε το δικαίωμα ακόμα και να τους βρίζουμε για τα πεπραγμένα τους. Δεν προτείνω, φυσικά, να απαγορευτεί η άσκηση κριτικής από όσους απέχουν της εκλογικής διαδικασίας ούτε έχω έρθει από τον Άρη για να μην κατανοώ τη δυσαρέσκειά πολλών για τα όσα συμβαίνουν στο δημόσιο βίο. Η αποχή, όμως, είναι λούμπεν πολιτική τοποθέτηση, άρνηση ανάληψης του ρίσκου τής απογοήτευσης, εν τέλει παράδοση της επιλογής διακυβέρνησης για την επόμενη τετραετία σε όσους συμμετάσχουν στην ψηφοφορία...