Δεν φταίνε τα fortune cookies...

Την ώρα τουλάχιστον που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν γνωρίζαμε τα ακριβή αίτια της τραγωδίας στα Τρίκαλα. Όσα ακολουθούν, συνεπώς, γράφονται εξ αφορμής της κι όχι γιατί σχετίζονται απαραιτήτως μαζί της. 

Η πικρή αλήθεια είναι ότι την τελευταία επταετία το καθεστώς Μητσοτάκη έχει κάνει πάρα πολλά για να υλοποιήσει την προεκλογική δέσμευση του σημερινού πρωθυπουργού το 2019 στους εργοδότες πως θα γκρέμιζε κάθε έλεγχο που γίνεται σε βάρος τους. Κι όχι μόνο αυτό αλλά από τότε έχουν νομοθετηθεί πρώτα το δεκάωρο και στη συνέχεια το 13ωρο. 

Το ότι έχουν αυξηθεί και τα εργατικά δυστυχήματα παραλλήλως με το ωράριο δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι είναι μια απλή σύμπτωση. Οι συμπτώσεις, άλλωστε, είναι αιτιότητες που δεν έχουμε ακόμα διαλευκάνει...

Αλίμονο, ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του δεν επιθυμούν να σκοτώνονται οι εργαζόμενοι και να μην γυρίζουν σπίτι τους από τη δουλειά τους ζωντανοί. Όπως, όμως, κι ο νεοφιλελευθερισμός τον οποίο πρεσβεύουν αποδέχονται πως στο όνομα της παραγωγικότητας και του υπερκέρδους είναι λογικό όσοι παράγουν τον πλούτο να ξεζουμίζονται ή και να χάνουν τη ζωή τους ακόμα. Είναι, απλώς, μια παράπλευρη απώλεια στον εμπορικό μας πόλεμο με την Κίνα κι όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει. Απλά πράγματα...

Αυτός ο κόσμος στον οποίο σκοτώνονται κι εργάτριες με ανήλικα παιδιά στη νυχτερινή τους βάρδια ήταν, είναι και θα είναι άδικος. Δεν τον έκανε ο Μητσοτάκης ούτε θα πάψει να είναι όταν, με το καλό, αποχωρήσει από την πρωθυπουργία. Χρέος μας, όμως, είναι να τον παραδώσουμε στις επόμενες γενιές λιγότερο άδικο από όσο τον παραλάβαμε κι αν δεν τα καταφέρουμε αυτό θα είναι και το μέτρο τής αποτυχίας μας. Χωρίς καμία δικαιολογία που να μπορεί να σταθεί στο ζύγι τής ιστορίας...

 

Του 13ωρου οι πεσόντες...

Ζούμε στην εποχή κατά την οποία η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να "ζωντανέψει" νεκρούς, να τους δώσει φωνή για να συνομιλούν με τους μελλοντικούς νεκρούς, με όλους εμάς δηλαδή. Κι όμως, στην Ελλάδα θα συζητηθεί σε λίγες ημέρες στη Βουλή και θα ψηφιστεί νομοσχέδιο που καθιερώνει τη 13ωρη εργασία και την περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Ενώ μπορούμε, δηλαδή, χάρη στην τεχνολογία να εργαζόμαστε όλο και λιγότερο η κυβέρνησή μας σχεδιάζει να δουλεύουμε από νύχτα σε νύχτα. Πίσω στο 19ο αιώνα, εμπρός προς τα πίσω όταν θα έπρεπε να έχουμε ήδη καθιερώσει το 35ωρο με καλύτερες αμοιβές στο πλαίσιο της κοινωνικής δικαιοσύνης...

Η εργασία σήμερα δίνει χαρά μόνο στους εργοδότες, οι οποίοι κεφαλαιοποιούν υπερκέρδη ξεζουμίζοντας τους εργαζομένους τους, ιδίως στον τουρισμό αλλά όχι μόνο. Το ότι κάθε χρόνο από το 2019 και μετά έχουμε και νέο αρνητικό ρεκόρ εργατικών δυστυχημάτων δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Αυτή η κυβέρνηση νομοθετεί συστηματικά για τις ελίτ και τους χορηγούς της και δηλώνει υπερήφανη γι' αυτό...

Φυσικά και προτεραιότητα για το Μαξίμου έχουν οι εργοδότες. Υπάρχει, όμως, κι ένας ακόμα πολύ σοβαρός λόγος για το 13ωρο, τις απλήρωτες υπερωρίες ή τις συμβάσεις των δύο ημερών. Ο εξουθενωμένος πολίτης είναι, συνήθως, κι ο μη ενεργός πολίτης, ο πολίτης που παλεύει από ήλιο σε ήλιο για το μεροκάματο είναι ο ευάλωτος σε κάθε είδους απειλές, πιέσεις κι εκβιασμούς πολίτης. 

Είναι, εν τέλει, ο ιδανικός πολίτης γι' αυτούς που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα ώστε οι ίδιοι να συνεχίσουν να εξουσιάζουν στον αιώνα τον άπαντα. Από τη μία περιστροφή τής γης γύρω από τον ήλιο στην επόμενη και ούτω καθεξής...  

 

Εργοδότες εθισμένοι στους εργαζομένους τους...

Μέσα στην αλαζονική αυταρέσκεια της Μαρίας Αντουανέτας που τον χαρακτηρίζει, ο Κ. Μητσοτάκης είπε και μια αλήθεια: πράγματι, οι εργαζόμενοι είναι εξαρτημένοι από το μισθό τους. Μόνο που ο πρωθυπουργός για μια ακόμα φορά είπε τη μισή αλήθεια. 

Οι περισσότεροι εργαζόμενοι είναι εξαρτημένοι από το μισθό τους γιατί δεν διαθέτουν παράνομους εισοδηματικούς πόρους, ενώ κι αυτός ο ίδιος ο μισθός στις περισσότερες των περιπτώσεων αντιστοιχεί σε ψίχουλα. Αλήθεια, ο Κυριάκος και οι περισσότεροι υπουργοί και βουλευτές του- πολλοί εκ των οποίων έχουν πάρει και δανεικά κι αγύριστα εκατομμυρίων ευρώ από τις τράπεζες- μπορούν να ισχυριστούν πως ζουν μόνο από το μισθό τους και πως δεν διαθέτουν μαύρους εισοδηματικούς πόρους;...

Μια ακόμα αλήθεια που δεν πρόκειται να βγει ποτέ από τα χείλη τού διεφθαρμένου, νεοφιλελεύθερου προέδρου τής κυβέρνησής μας είναι πως οι εργοδότες είναι εξαρτημένοι από την εργασία των εργαζομένων τους. Ακόμα και οι πιο έντιμοι και πρωτοπόροι ανάμεσά τους- είδος, πάντως, που σπανίζει στην Ελλάδα- δεν θα μπορούσαν να βγάλουν ούτε ευρώ αν κάποιοι δεν έκαναν πραγματικότητα τις θεωρίες τους. Μόνο που ο Μητσοτάκης δεν ενδιαφέρεται ούτε για το σύνολο των επιχειρηματιών, παρά μόνο για τους πιο πλούσιους ανάμεσά τους, τους συνδαιτημόνες του στα γεύματα και στα δείπνα όπου προετοιμάζεται η νέα αναδιανομή τού πλούτου προς τα πάνω...

Αν δεν υπήρχε ο κοροναΐός, ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να τον εφεύρει, αφού ο προκάτοχός του είχε διασφαλίσει την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια κι επομένως είχε κλείσει την πόρτα στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Τώρα, όμως, ο Μητσοτάκης τις βάζει ξανά πάνω στο τραπέζι, μολονότι στην υπόλοιπη Ευρώπη οι περισσότερες κυβερνήσεις, ακόμα και δεξιές, ενισχύουν τη δημόσια Υγεία και Παιδεία και τις δημόσιες μεταφορές. 

Κι έχει και το θράσος από πάνω να συγκρίνει μήλα με πορτοκάλια- όπως με το Βέλγιο, που είναι έδρα τής ΕΕ και μαζεύει όλη την Ευρώπη στην εδαφική του επικράτεια- προκειμένου να στηρίξει ένα αφήγημα που καταρρέει ημέρα με την ημέρα. Το δυστύχημα είναι πως μαζί με αυτό το αφήγημα καταρρέει και η κοινωνική συνοχή, αυτή που με τόση δυσκολία είχε επανασυγκολληθεί ύστερα από μια δεκαετία λιτότητας...  

Ποιες δέκα εντολές, το Σύμφωνο Σταθερότητας...

Οι εργοδότες απολύουν, περικόπτουν μισθούς κι αυξάνουν ωράρια, η κυβέρνηση τους καλύπτει και η ΕΕ πετά δίχτυα ψαράδων για να ανασχέσει το τσουνάμι τού κορονοΐού. Στις Βρυξέλλες δεν τολμούν να αλλάξουν ούτε κόμμα από το Σύμφωνο Σταθερότητας σαν να ήταν οι δέκα εντολές και τα ευαγγέλια μαζί, για να μην ενοχλήσουν τη μακαριότητα του Βερολίνου. Στο Μαξίμου, πάλι, βρήκαν την ευκαιρία για να εφαρμόσουν μνημονιακές πολιτικές οι οποίες, πολύ φοβάμαι, θα μακροημερεύσουν και δεν θα αποσυρθούν με τη λήξη τού συναγερμού για την πανδημία...


Στο όνομα της διάσωσης επιχειρήσεων, αρκετές από τις οποίες έχουν βγάλει υπερκέρδη όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, οι εργαζόμενοι καλούνται να σηκώσουν το βάρος άλλης μιας κρίσης για την οποία δεν έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Δεν έχουν λεφτά, για παράδειγμα, τα σούπερ μάρκετ να προσλάβουν περισσότερους υπαλλήλους για να μην υποχρεώνουν τους ήδη απασχολούμενους σε αυτά να εργάζονται από το πρωί μέχρι το βράδυ επτά ημέρες την εβδομάδα; Ή, μήπως, θα φαληρίσουν οι περισσότερες τουριστικές επιχειρήσεις, που βγάζουν εύκολο κι αφορολόγητο χρήμα κάθε σεζόν, αν ενισχυθούν από το δημόσιο ταμείο με λιγότερα χρήματα σε σχέση με τους υπαλλήλους τους;…


Αυτός ο πλανήτης βρίσκεται επί αιώνες σε πόλεμο, άλλοτε ανάμεσα σε έθνη και κράτη, άλλοτε με τρομοκρατικές οργανώσεις κι άλλοτε με πανδημίες. Όταν φτάνει η ώρα τής καταμέτρησης των απωλειών ως εκ θαύματος είναι οι πλούσιοι που έχουν διασωθεί ή κι ενισχύσει τον πλούτο τους και οι πολλοί που είτε έχουν αποχαιρετήσει τα εγκόσμια είτε έχουν βγει λαβωμένοι από τη συμφορά...


Ο νεοφιλελευθερισμός αποτείνεται στο σοσιαλισμό σε ώρα ανάγκης κι ο σοσιαλισμός με τη γενναιοδωρία του ανταποκρίνεται και τείνει χείρα βοηθείας. Μην γελιέστε, όμως, ούτε αυτήν τη φορά ο νεοφιλελευθερισμός θα δείξει καλύτερο πρόσωπο και δεν θα φανεί αχάριστος...

Ξεπαγώστε την τσιμινιέρα, σας το ζητά ο πορφυρογέννητος...

Το να γράψεις πως τα συνδικάτα έχουν απαξιωθεί στη συνείδηση των εργαζόμενων είναι ευφημισμός. Πού ήταν χαμένη, για παράδειγμα, η ΓΣΕΕ τα χρόνια των μνημονίων και πόσο πιέζει σήμερα για να μην περάσει το αντεργατικό νομοσχέδιο; Η χαμηλή, ωστόσο, συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις τής Τετάρτης ουδόλως σημαίνει πως ο λαός αδημονεί ώστε να ψηφιστεί ο εργασιακός μεσαίωνας, ο οποίος, ανάμεσα σε άλλα "ωραία", καταργεί εμμέσως τις κλαδικές συμβάσεις και την προσφυγή στη διαιτησία, μετά από την κατάργηση της αιτιολογημένης απόλυσης και της προστασίας από τους εργολάβους...

Ο πορφυρογέννητος Κ. Μητσοτάκης πιστεύει ότι όλοι ξεκινούν από την ίδια αφετηρία κι ότι όλοι όσοι κάθονται σε ένα τραπέζι για να διαπραγματευτούν βρίσκονται εκεί επί ίσοις όροις. Ούτε που του έχει περάσει από το μυαλό πως η ισότητα για να είναι δίκαιη πρέπει να είναι αναλογική και πως μέχρι να κοινωνικοποιηθούν τα μέσα παραγωγής οι εργοδότες είναι πιο ισχυροί από τους εργαζόμενους...

Ο Κ. Μητσοτάκης προκειμένου να κάνει πράξη τη νεοφιλελεύθερη ονείρωξή του θα καθιστά στην ουσία απαγορευτική την κήρυξη απεργίας από το 51% των εγγεγραμμένων μελών ενός σωματείου. Υπενθυμίζω ότι ο ίδιος είναι πρωθυπουργός με το 40% των ψηφισάντων. Αν, εξάλλου, θεωρούσε το δήθεν αναπτυξιακό και παντελώς αντεργατικό νομοσχέδιό του φιλεργατικό δεν θα καθυστερούσε την εισαγωγή του στη Βουλή προκειμένου να επέλθει πρώτα απεργιακή κόπωση...

Αν κάποιος φορέας πρέπει να αισθάνεται ευτυχισμένος με την κυβέρνηση, αυτός είναι ο ΣΕΒ, του οποίου άλλωστε την ατζέντα υλοποιεί. Για τους νεοφιλελεύθερους έτσι κι αλλιώς τα εργασιακά δικαιώματα αποτελούν τροχοπέδη για την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα, συνεπώς πρέπει να περιοριστούν στο ελάχιστο κι όχι εντελώς για να μην τους πουν και νοσταλγούς τής δουλείας. Ο πρωθυπουργός, επίσης, προσπάθησε με την ανάρτησή του και να υποθάλψει τον κοινωνικό αυτοματισμό, γι' αυτό κι όλοι οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, όσοι περισσεύουν από τη μητσοτάκειο Ελλάδα οφείλουν το γρηγορότερο δυνατό να βγάλουν από πάνω τους την θηλιά που μόνοι τους πέρασαν στο λαιμό τους στις 7 Ιουλίου...

Η ανταγωνιστικότητα ο Δούρειος Ίππος του νεοφιλελευθερισμού...

Την προηγούμενη εβδομάδα έγραψα πως ο νεοφιλελευθερισμός στηρίζεται και στην ουτοπία πως όλοι μας ξεκινάμε τη ζωή με τα ίδια εφόδια, άρα οποιαδήποτε στήριξή μας από τους κρατικούς θεσμούς συνιστά, κατά κάποιο τρόπο, αθέμιτο ανταγωνισμό. Ο νεοφιλελευθερισμός, όπως επίσης έγραψα προσφάτως, στηρίζεται και στην ιδεοληψία πως εργοδότες κι εργαζόμενοι έχουν τα ίδια συμφέροντα κι άρα οι πολιτικές που εφαρμόζει δεν μπορεί να είναι ταξικές, αφού όλοι ζούμε αγαπημένοι κι ευτυχισμένοι κάτω από τον ίδιο ουρανό...

Αν πιστεύαμε όλα τα παραπάνω, τότε θα ήταν πολύ λογικό να επιτρέπαμε σε εργοδότες κι εργαζόμενους να αποφασίζουν από κοινού τις συνθήκες εργασίας σε μια επιχείρηση ώστε να βγαίνουν όλοι κερδισμένοι. Θα ήταν φυσιολογικό, μολονότι οι νεοφιλελεύθεροι πιστεύουν στις ανισότητες ως φυσικό φαινόμενο κι επομένως στην ύπαρξή τους, οι κανόνες να επιλέγονται από τους ίδιους τους εμπλεκόμενους επί ίσοις όροις...

Η πραγματικότητα, όμως, συντρίβει τις ιδεοληψίες, αφού οι ταξικές διαφοροποιήσεις είναι υπαρκτές και δεν γεφυρώνονται με αυτορύθμιση παρά μόνο με τον πολιτικό εξαναγκασμό. Αν ανήκε, για παράδειγμα, στη διακριτική ευχέρεια του εργοδότη να προτείνει εφταήμερη εργασία, έστω και με περισσότερα χρήματα, θα την επέβαλλε με το γνώριμο επιχείρημα σε όποιον έχει ζήσει από τα μέσα την αγορά εργασίας "αν δεν σου αρέσει, φύγε, υπάρχουν χίλιοι που περιμένουν να σου πάρουν την θέση". Με το να χρησιμοποιείς, μάλιστα, το παράδειγμα του "Παπαστράτου", όπως έπραξε ο Κ. Μητσοτάκης για να δικαιολογήσει την κοινωνική του αναισθησία, γενικεύεις την εξαίρεση σε έναν κανόνα που ζέχνει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο...

Ο νεοφιλελευθερισμός εκ προοιμίου αντιμετωπίζει τον εργαζόμενο ως εχθρό τής παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας. Κι αν ακόμα αποδεχθούμε ότι η ηρωοποίηση της εργατικής ή, έστω, της μεσαίας τάξης από την Αριστερά δεν απηχεί πάντοτε την πραγματικότητα, εν τούτοις ακουμπά περισσότερο στο ρεαλισμό, αφού δίχως τους εργαζόμενους και η λαμπρότερη ακόμα ιδέα δεν μπορεί να υλοποιηθεί, οπότε η παραγωγικότητα κι ανταγωνιστικότητα θα είναι μηδενικές...

Με δεδομένη την πίεση από τις αναπτυσσόμενες χώρες, είτε θα πρέπει να ελπίζουμε πως οι εργαζόμενοι στην Κίνα, στο Μπαγκλαντές ή στο Πακιστάν θα αποκτήσουν στοιχειώδη δικαιώματα, όπως αξιοπρεπείς μισθούς, είτε οφείλουμε να αποδεχθούμε ότι η αυτάρκεια είναι προτιμητέο αγαθό από την απληστία κι επομένως δεν είναι απαραίτητο να παράγουμε σε εξωφρενικούς ρυθμούς για να κερδίζει το δυτικό κεφάλαιο το ασιατικό, παρά μόνα όσα μας είναι απαραίτητα για να ζούμε με ισορροπία. Όταν, όμως, και η Αριστερά υποκύπτει στο ράλι τού καπιταλιστικού ανταγωνισμού, τότε ο νεοφιλελευθερισμός διευκολύνεται να επιβάλλει τον εργασιακό μεσαίωνα...

 

Οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι έχουν τα ίδια συμφέροντα μόνο στα νεοφιλελεύθερα εγχειρίδια...

Έχουν εργοδότες κι εργαζόμενοι τα ίδια συμφέροντα, όπως δήλωσε ο Ν. Ρωμανός της ΝΔ, εκτίμηση που συμμερίζονται πολλοί ομοϊδεάτες του; Αν ο καπιταλισμός λειτουργούσε όπως τον θέλουν να λειτουργεί οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του, τότε ναι. Κι αυτό γιατί και οι δύο πλευρές θα ενδιαφέρονταν αποκλειστικώς και μόνο για τη βιωσιμότητα της επιχείρησης κι επομένως η μακροημέρευσή της θα αποτελούσε κοινό όφελος...

Ο πραγματικός καπιταλισμός, ωστόσο, λειτουργεί πολύ διαφορετικά, όχι ως σύνθεση, αλλά ως σύγκρουση συμφερόντων που προϋποθέτει την επικράτηση της αδικίας. Οι εργοδότες, ως επί το πλείστον τουλάχιστον, επιδιώκουν τη μεγέθυνση του προσωπικού κι όχι του επιχειρηματικού τους κέρδους. Γι' αυτό, άλλωστε, συναντάμε τόσες και τόσες περιπτώσεις χρεοκοπημένων επιχειρήσεων, με τους ιδιοκτήτες τους όμως να εξακολουθούν να κολυμπούν στο αφορολόγητο χρήμα, την ίδια ώρα που ζητάνε θυσίες από τους εργαζομένους τους...

Για όλα αυτά και για πολλά περισσότερα στο καπιταλιστικό περιβάλλον ο ταξικός πόλεμος δεν είναι επιλογή, αλλά αναγκαιότητα επιβίωσης για το προλεταριάτο και το πρεκαριάτο. Από τη στιγμή που συνήθως το μεγάλο κεφάλαιο ελέγχει και την πολιτική εξουσία οι μικρομεσαίοι οφείλουν να ασκούν όσο το δυνατό μεγαλύτερη πίεση ώστε οι πολιτικές που υλοποιούνται να μην στέκονται αποκλειστικώς στην πλευρά των εργοδοτών...

Δεν υπάρχουν, εξάλλου, ουδέτερες, άχρωμες πολιτικές, αφού με κάθε απόφαση που λαμβάνεται κάποιοι ωφελούνται κι άλλοι ζημιώνονται. Το ζητούμενο είναι το όφελος των πολλών κι ας δυσαρεστεί αυτό τους κροίσους και τους λακέδες τους...