Πριν ο ελιτισμός δείξει ξανά με το δάχτυλο τους αδαείς...

Η δυσπιστία είναι καλό σημάδι όταν εμφανίζεται σε έναν πολίτη. Αν μη τι άλλο, τον προστατεύει από το να πέφτει από τα σύννεφα κάθε τρεις και λίγο. Όταν, όμως, αυτή η δυσπιστία γίνεται κανόνας ζωής και η εμπιστοσύνη θεωρείται η εξαίρεση, τότε η κοινωνία που βιώνει αυτά τα συναισθήματα είναι προβληματική. Μια τέτοια κοινωνία είναι σήμερα και η ελληνική, με όσους να την συναπαρτίζουν να αδυνατούν, ακόμα και με την καλύτερη θέληση, να πιστέψουν τον οποιονδήποτε...

Τα τρία μεγαλύτερα κόμματα έχουν κυβερνήσει τη χώρα κι έχουν απογοητεύσει, άλλο περισσότερο κι άλλο λιγότερο. Και τα κόμματα, όμως, που δεν έχουν κυβερνήσει, απογοητεύουν με τη ρητορική τους, που είναι είτε εθνολαϊκιστική είτε απλοϊκή και ισοπεδωτική. Το πολιτικό μας προσωπικό, ωστόσο, αριστερό και δεξιό, δεν φαίνεται να έχει αντιληφθεί πόσο έχει απογοητεύσει και συνεχίζει να μας συμπεριφέρεται σαν να είμαστε μια μάζα αδαών που δεν τους ψηφίζουμε γιατί δεν ξέρουμε το καλό μας...

Φυσικά και υπάρχει το λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο, άνθρωποι χωρίς ταξική και πολιτική συνείδηση που θα ψηφίσουν τον οποιονδήποτε με το πρώτο market pass στο χέρι. Τι έχουν κάνει, όμως, τα κόμματα, ιδίως της Αριστεράς, για να αποτρέπουν τέτοιου είδους εκμαυλισμούς; 

Μήπως τους έχουν χρησιμοποιήσει και τα ίδια, κατά πώς μπορούσαν κάθε φορά; Κι αν ναι, μήπως φταίνε τα ίδια περισσότερο από όσο πιστεύουν για το ότι σήμερα μας κυβερνά η μαφία κι αύριο μεθαύριο μπορεί να δούμε ένα ακόμα νεοφασιστικό έκτρωμα στη Βουλή; Υπάρχει και τώρα λίγος χρόνος μέχρι τις εκλογές για μια τέτοια αυτοκριτική πριν ο ελιτισμός δείξει ξανά με το δάχτυλο το πόπολο. Θα είναι λυτρωτική...

 

Μετριοπαθής, αρκεί να μην το πιστέψει...

Κάθε εποχή πρέπει να είναι επαναστατική, ακόμα κι αν οι προϋποθέσεις για να φτουρήσει η επανάσταση δεν είναι οι κατάλληλες. Όσο απουσιάζει η κοινωνική δικαιοσύνη η επανάσταση είναι, στην ουσία, μονόδρομος. Δεν μπορείς, όμως, να κερδίζεις πάντα εκλογές προτάσσοντας την επαναστατικότητα. Ιδίως όταν έχεις ήδη κυβερνήσει κι απογοητεύσει, καλώς ή κακώς...

Σε αυτό το πλαίσιο καλά κάνει ο Αλέξης Τσίπρας και οι τελευταίες ομιλίες του περισσότερο σε κοιμίζουν παρά σε ενθουσιάζουν. Απευθύνεται στα απολιτίκ μεσαία στρώματα τα οποία θέλουν την ησυχία τους κι όχι κορώνες. Ο ΣΥΡΙΖΑ, έτσι κι αλλιώς, δεν είναι ούτε καν κυβέρνηση αυτή τη στιγμή για να μπορεί να προσπαθήσει να μετατρέψει το λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο σε συνειδητοποιημένη πολιτική μάζα...

Ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει, συνεπώς, να εξαπατήσει προεκλογικώς το πόπολο. Να του τάξει σταθερότητα και μετριοπάθεια. Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι να μην το πιστέψει κι ο ίδιος γιατί η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από μία από τα ίδια, αλλά μια επανάσταση, πρωτίστως θεσμική. Ό,τι ακολουθήσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη πολύ δύσκολα θα είναι χειρότερο. Αλίμονο, όμως, αν αυτό το θεωρούμε αρκετό, ιδίως όσοι αυτοαποκαλούμαστε προοδευτικοί...  

 

Οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι έχουν τα ίδια συμφέροντα μόνο στα νεοφιλελεύθερα εγχειρίδια...

Έχουν εργοδότες κι εργαζόμενοι τα ίδια συμφέροντα, όπως δήλωσε ο Ν. Ρωμανός της ΝΔ, εκτίμηση που συμμερίζονται πολλοί ομοϊδεάτες του; Αν ο καπιταλισμός λειτουργούσε όπως τον θέλουν να λειτουργεί οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του, τότε ναι. Κι αυτό γιατί και οι δύο πλευρές θα ενδιαφέρονταν αποκλειστικώς και μόνο για τη βιωσιμότητα της επιχείρησης κι επομένως η μακροημέρευσή της θα αποτελούσε κοινό όφελος...

Ο πραγματικός καπιταλισμός, ωστόσο, λειτουργεί πολύ διαφορετικά, όχι ως σύνθεση, αλλά ως σύγκρουση συμφερόντων που προϋποθέτει την επικράτηση της αδικίας. Οι εργοδότες, ως επί το πλείστον τουλάχιστον, επιδιώκουν τη μεγέθυνση του προσωπικού κι όχι του επιχειρηματικού τους κέρδους. Γι' αυτό, άλλωστε, συναντάμε τόσες και τόσες περιπτώσεις χρεοκοπημένων επιχειρήσεων, με τους ιδιοκτήτες τους όμως να εξακολουθούν να κολυμπούν στο αφορολόγητο χρήμα, την ίδια ώρα που ζητάνε θυσίες από τους εργαζομένους τους...

Για όλα αυτά και για πολλά περισσότερα στο καπιταλιστικό περιβάλλον ο ταξικός πόλεμος δεν είναι επιλογή, αλλά αναγκαιότητα επιβίωσης για το προλεταριάτο και το πρεκαριάτο. Από τη στιγμή που συνήθως το μεγάλο κεφάλαιο ελέγχει και την πολιτική εξουσία οι μικρομεσαίοι οφείλουν να ασκούν όσο το δυνατό μεγαλύτερη πίεση ώστε οι πολιτικές που υλοποιούνται να μην στέκονται αποκλειστικώς στην πλευρά των εργοδοτών...

Δεν υπάρχουν, εξάλλου, ουδέτερες, άχρωμες πολιτικές, αφού με κάθε απόφαση που λαμβάνεται κάποιοι ωφελούνται κι άλλοι ζημιώνονται. Το ζητούμενο είναι το όφελος των πολλών κι ας δυσαρεστεί αυτό τους κροίσους και τους λακέδες τους...