Οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι έχουν τα ίδια συμφέροντα μόνο στα νεοφιλελεύθερα εγχειρίδια...

Έχουν εργοδότες κι εργαζόμενοι τα ίδια συμφέροντα, όπως δήλωσε ο Ν. Ρωμανός της ΝΔ, εκτίμηση που συμμερίζονται πολλοί ομοϊδεάτες του; Αν ο καπιταλισμός λειτουργούσε όπως τον θέλουν να λειτουργεί οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του, τότε ναι. Κι αυτό γιατί και οι δύο πλευρές θα ενδιαφέρονταν αποκλειστικώς και μόνο για τη βιωσιμότητα της επιχείρησης κι επομένως η μακροημέρευσή της θα αποτελούσε κοινό όφελος...

Ο πραγματικός καπιταλισμός, ωστόσο, λειτουργεί πολύ διαφορετικά, όχι ως σύνθεση, αλλά ως σύγκρουση συμφερόντων που προϋποθέτει την επικράτηση της αδικίας. Οι εργοδότες, ως επί το πλείστον τουλάχιστον, επιδιώκουν τη μεγέθυνση του προσωπικού κι όχι του επιχειρηματικού τους κέρδους. Γι' αυτό, άλλωστε, συναντάμε τόσες και τόσες περιπτώσεις χρεοκοπημένων επιχειρήσεων, με τους ιδιοκτήτες τους όμως να εξακολουθούν να κολυμπούν στο αφορολόγητο χρήμα, την ίδια ώρα που ζητάνε θυσίες από τους εργαζομένους τους...

Για όλα αυτά και για πολλά περισσότερα στο καπιταλιστικό περιβάλλον ο ταξικός πόλεμος δεν είναι επιλογή, αλλά αναγκαιότητα επιβίωσης για το προλεταριάτο και το πρεκαριάτο. Από τη στιγμή που συνήθως το μεγάλο κεφάλαιο ελέγχει και την πολιτική εξουσία οι μικρομεσαίοι οφείλουν να ασκούν όσο το δυνατό μεγαλύτερη πίεση ώστε οι πολιτικές που υλοποιούνται να μην στέκονται αποκλειστικώς στην πλευρά των εργοδοτών...

Δεν υπάρχουν, εξάλλου, ουδέτερες, άχρωμες πολιτικές, αφού με κάθε απόφαση που λαμβάνεται κάποιοι ωφελούνται κι άλλοι ζημιώνονται. Το ζητούμενο είναι το όφελος των πολλών κι ας δυσαρεστεί αυτό τους κροίσους και τους λακέδες τους...

Πείτε στον ψηλό τον ολυμπιακάκια πως ο "ληστής με το καλάσνικοφ" τον γάμησε κι ακολουθεί ο ελληνικός λαός...

Η νίκη τού Νίκου Ρωμανού είναι μία από τις καλύτερες ειδήσεις που ακούσαμε την τελευταία πενταετία. Κι αυτό γιατί όχι ένας ληστής με καλάσνικοφ, όπως αρέσκονται να τον παρουσιάζουν όσοι ταυτοχρόνως ξεπλένουν τους εγκληματίες με τα λευκά κολάρα, απόκτησε το αυτονόητο δικαίωμα σε ένα κράτος δικαίου να σπουδάσει αλλά γιατί αποδείχθηκε ότι όταν ένας άνθρωπος είναι αποφασισμένος να θυσιάσει ακόμα και τη ζωή του για έναν στόχο είναι ικανός να ξυπνήσει μέσα μας αισθήματα αλληλεγγύης που πιστεύαμε ότι τα είχαμε απολέσει. Η συγκίνηση που αισθάνθηκε σημαντική μερίδα τού ελληνικού λαού για την επικράτηση του 20χρονου αναρχικού απέναντι στους γραμματείς και φαρισαίους ήταν αυθόρμητη και γι' αυτό ειλικρινής...

Προφανώς ο τερματισμός τής απεργίας πείνας τού Νίκου Ρωμανού δεν θα μας βγάλει από τα μνημόνια, αλλά αποτελεί ξεκάθαρη ήττα όλων εκείνων που προσκυνούν μονόδρομους, των "ρεαλιστών" που αδυνατούν και τώρα να πιστέψουν ότι μπορεί εκεί έξω να υπάρχουν ακόμα νεαροί που, έστω κι αν ο γράφων διαφωνεί με τον τρόπο που υπερασπίζονται τις απόψεις τους και διεκδικούν κοινωνική δικαιοσύνη, είναι πρόθυμοι να πεθάνουν για κάτι που υπερβαίνει τον εαυτούλη τους ή τους στενούς συγγενείς και φίλους τους. Αν όλοι οι έλληνες διέθεταν την αποφασιστικότητα του Νίκου Ρωμανού και διακατέχονταν από το πάθος του για ταξική αφύπνιση το σοσιαλιστικό όραμα θα ήταν πολύ πιο απτό από όσο είναι σήμερα. Το παράδειγμά του, ωστόσο, συνιστά ένα πολύ καλό εφαλτήριο για να αποκτήσει επιτέλους το λούμπεν προλεταριάτο την ταξική συνείδηση που χρειάζεται ώστε να μην υποτάσσεται σε καταπιεστές, μεσσίες και λοιπούς δήθεν εθνοσωτήρες...

Ο Αντ. Σαχλαμαράς, εξάλλου, οφείλει να δώσει εξηγήσεις στον ελληνικό λαό για το ηχητικό που έδωσε στη δημοσιότητα η Χρυσή Αυγή και στο οποίο δίνει την εντολή "πείτε στον ψηλό τον παναθηναϊκάκια (εννοώντας τον εισαγγελέα Ντογιάκο) να τους γαμήσει (αναφερόταν σε τρεις χρυσαυγίτες βουλευτές)". Το ότι η δημοσιοποίηση προήλθε από μια εγκληματική οργάνωση δεν αποτελεί δικαιολογία για να μη μας απαντήσει ο πρωθυπουργός, ο οποίος πριν λίγες ημέρες έλεγε στον πατέρα Ρωμανού πως δεν μπορεί να παρέμβει στο έργο τής δικαιοσύνης, τί ακριβώς εννοούσε με αυτό που είπε και πώς είναι δυνατό να καταγράφονται τόσο εύκολα οι συνομιλίες του. Γιατί είναι ένα πράγμα να αυτοκαρφώνεται για τον τρόπο που αντιμετωπίζει τη διάκριση των εξουσιών και είναι ένα δεύτερο τα τηλέφωνα του πρωθυπουργού να παρακολουθούνται από πράκτορες που βρίσκονται ακόμα και στο Μέγαρο Μαξίμου. Κατά τα άλλα, η καταστροφή θα έρθει με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που θα μας βγάλει από το ευρώ...

Αντιλαμβάνομαι τη δυσχερή θέση που βρίσκεται ο ακροδεξιός πρωθυπουργός μας, ο οποίος εκεί που πίστευε ότι θα συσπειρώσει τους μικροαστούς κόντρα στους ρωμανούς αυτής της χώρας τώρα καλείται να δίνει εξηγήσεις σε πολλά μέτωπα για τις πράξεις και παραλείψεις του. Γνωρίζει πολύ καλά ότι ύστερα από τον Νίκο Ρωμανό και σε περίπου ενάμιση μήνα από τώρα κι ο ελληνικός λαός θα πει στον ολυμπιακάκια Αντ. Σαχλαμαρά να πάει να γαμηθεί και να πάρει μαζί του και τον Β. Βενιζέλο. Οσες απειλές κι αν εκτοξεύσουν σε αυτήν την προεκλογική περίοδο θα πάνε στράφι γιατί ακόμα κι όσοι από εμάς δεν εμπιστευόμαστε το ΣΥΡΙΖΑ, για διάφορους λόγους, διακατεχόμαστε από ένα συναίσθημα που υπερτερεί του φόβου για το άγνωστο. Κι αυτό δεν είναι άλλο από τη βαθιά απέχθεια γι' αυτούς που μας κυβερνούν σήμερα, για τις ελίτ που υπερασπίζονται και τους απατεώνες που υποθάλπουν. Ακόμα κι όσοι δεν βλέπουμε στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα τον οραματιστή ηγέτη που θα θέλαμε για τη νέα Ελλάδα δεν τον σιχαινόμαστε, σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει στα νεύρα μας όταν μας μιλούν για τους σαμαροβενιζέλους...

Γι' αυτό και δεν αποδεχθήκαμε, ανάμεσα βεβαίως σε πολλούς άλλους λόγους ο καθένας από εμάς, τη δολοφονία τού Νίκου Ρωμανού από τα λαμόγια που έχουν το θράσος να μιλούν για νόμο και τάξη όταν σε καθημερινή βάση καθαρίζουν την κόπρο των διαπλεκόμενων εγχώριων αφεντικών τους και των ξένων τοκογλύφων. Αρνηθήκαμε ως κοινωνία να βάψουμε τα χέρια μας με το αίμα ενός 20χρονου που δεν απείλησε στην πραγματικότητα κανέναν άλλο παρά το σύστημα, έστω κι αν οι απειλές του δεν είναι ικανές να γκρεμίσουν από μόνες τους το κατεστημένο. Η Δημοκρατία χαμογέλασε σε αυτήν την ταλαιπωρημένη χώρα τη 10η Δεκεμβρίου 2014. Θα ξαναχαμογελάσει την ημέρα των εκλογών και θα χαμογελά για πάντα αν δεν πάψουμε να θυμόμαστε πως μόνοι μας, ως αυτάρεσκες μονάδες που τις έχουν βάλει να τρέχουν πίσω από το χρήμα, τη δόξα κι άλλα εφήμερα αγαθά, είμαστε ένα τίποτα. Ολοι μαζί, όμως, έχουμε τέτοια δύναμη που μπορούμε να σηκώσουμε τη γη στον ώμο μας και να πετάξουμε στη λήθη τής Ιστορίας τους "πατερούληδες" που μας συμπεριφέρονται σαν να ήμασταν ραγιάδες..

Πόσο όμορφα πρέπει να είναι στον κόσμο τού ΑΝΤ1, του Σαμαρά και του Μαραβέγια...

Πολλές μάσκες έπεσαν το Σαββατοκύριακο μέσα κι έξω από τη Βουλή. Το Σάββατο φάνηκε για μια ακόμα φορά η αγαστή συνεργασία ΜΑΤ-κουκουλοφόρων ώστε να πυροδοτηθεί ένα ήδη τεταμένο κλίμα έντασης προς κατατρομοκράτηση των "ουδέτερων" νοικοκυραίων. Ακόμα και νέα "Marfin" επιχείρησαν να στήσουν στην Θεσσαλονίκη, ενώ τα συστημικά κανάλια τους παρουσίαζαν τους αναρχικούς που έσβηναν τη φωτιά στα Zara ως εξοργισμένους εργαζόμενους. Την ίδια ώρα, τα διαπλεκόμενα μίντια εμφάνισαν σαν υπέρτατο "πυρηνικό όπλο" των αντιεξουασιαστών το παρκούρ και μιλούσαν για ιπτάμενους κομάντο αναρχικών. Ναι, φίλοι μου, η προπαγάνδα πλέον έχει ταυτιστεί με την απόλυτη φαρσοκωμωδία...

Την Κυριακή, εξάλλου, στη Βουλή ο Αντ. Σαχλαμαράς μας υπενθύμισε πως ο Νίκος Ρωμανός έχει καταδικαστεί σε 15 χρόνια κάθειρξη για ληστεία με καλάσνικοφ για να μας πει τί; Πως τώρα αξίζει να πεθάνει γι' αυτό, πόσω μάλλον όταν δεν ζητά από το υποτιθέμενο κράτος δικαίου την απελευθέρωσή του αλλά εκπαιδευτικές άδειες για να σπουδάσει δημόσια υγεία; Και λίγο αργότερα, με την ψηφοφορία για τον προϋπολογισμό, αποδείχθηκε ότι οι 180 βουλευτές που ονειρεύεται η ελίτ για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας είναι άπιαστο όνειρο αν οι χρηματισμοί και οι εκβιασμοί δεν πέσουν σύννεφο. Γιατί με ποιό ηθικό ανάστημα κάποιος από τους "εθνοπατέρες" που δεν ψήφισε για τη διαχείριση των εσόδων κι εξόδων του κράτους το 2015 θα ψηφίσει υπέρ της παραμονής αυτής της κυβέρνησης μέχρι τα μέσα του 2016; Αν δεν εμπιστεύεσαι κάποιον βραχυπρόθεσμα, είναι δυνατό να του αφήσεις τα κλειδιά για μακρύτερο χρονικό διάστημα;...

Προφανώς δεν είναι όλοι οι αντιεξουσιαστές ασφαλίτες. Ακόμα, όμως, κι εκείνοι που δεν είναι δεν φοβούνται και πολύ αφού γνωρίζουν ότι οι δυνάμεις καταστολής είτε δεν πρόκειται να τους συλλάβουν είτε θα το κάνουν για λίγο και ύστερα θα τους αφήσουν ξανά στους δρόμους για να τρομοκρατούν τους νοικοκυραίους. Στην εποχή που οι δορυφόροι βλέπουν τί φαγητό υπάρχει πάνω στο τραπέζι μας είναι αστείο να μιλάμε ακόμα για "γνωστούς άγνωστους". Είναι γνωστότατοι στην Ασφάλεια κι αρκετοί από αυτούς γλιτώνουν τη μπουζού γιατί διαθέτουν ισχυρότατες πλάτες. Είναι, επίσης, προφανές ότι όταν κάποιος κάνει ληστεία με καλάσνικοφ πρέπει να τιμωρηθεί, έστω κι αν το ίδιο δεν πρόκειται να γίνει ποτέ για τους τραπεζίτες που χορήγησαν μια σειρά θαλασσοδανείων ή οι ποινές τους δεν θα είναι ανάλογες των αδικημάτων τους. Αυτό που οι υγιείς έλληνες απαιτούν τώρα για τον Νίκο Ρωμανό είναι το αυτονόητο για μια ευνομούμενη πολιτεία: πως αυτή, ακόμα κι αν ο απεργός πείνας δεν την αποδέχεται ως αρχή, δεν είναι δυνατό να αφήσει έναν 20χρονο να πεθάνει προκειμένου να περάσει ένα μήνυμα αυταρχισμού στους υπόλοιπους "ταραξίες"...

Αν η αστυνομία δεν μπορεί να διασφαλίσει ότι ο Νίκος Ρωμανός δεν θα αποδράσει σε κάποια εκπαιδευτική του άδεια, αυτό είναι πρόβλημα της αστυνομίας κι όχι του πιθανού δραπέτη. Ο καθένας προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του όσο καλύτερα μπορεί κι αν δεν το πράττει δεν του φταίει ο άλλος. Μια "προληπτική" θανάτωση Ρωμανού θα είναι ένα έγκλημα το οποίο μπορεί να ξεπλυθεί από τη δικαιοσύνη. Δεν θα καθαρίσει, όμως, ποτέ τους ενόχους στη συνείδηση του ελληνικού λαού, ο οποίος δεν υποκλίνεται μπροστά στον ληστή Ρωμανό, αλλά στον νέο που είναι έτοιμος να πεθάνει για τις ιδέες του, όπως δεν πρόκειται να το πράξουν ποτέ οι ιδεοληπτικοί της ακροδεξιάς ή οι βολεμένοι ή φοβισμένοι μικροαστοί, οι οποίοι αν μείνουν μια ημέρα χωρίς φαγητό θα κλαψουρίζουν για τα επόμενα πέντε χρόνια τουλάχιστον...

Κι έχουμε, βεβαίως, τους "φρόνιμους" δήθεν πολίτες, όπως ο τραγουδοποιός Κ. Μαραβέγιας με τα συμπαθητικά πλην ανούσια τραγουδάκια του, οι οποίοι καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται και θέλουν τα παγκάκια καθαρά από χημικά και μολότοφ για να φιλούν τις κοπέλες τους. Λίγο καιρό νωρίτερα η Κ. Δημουλά ήθελε τα ίδια παγκάκια καθαρά κι από μετανάστες. Στην θεωρία ο λόγος τους είναι γοητευτικός. Οσοι επιθυμούν τη βία για τη βία είναι αρρωστημένες ψυχές. Κι ο γράφων θα ήθελε να μιλά αποκλειστικώς για έναν κόσμο όπου τα πουλάκια θα τιτιβίζουν, τα παιδιά θα παίζουν χαρούμενα στις αλάνες, όλοι μας θα χαμογελάμε, θα συνεργαζόμαστε αρμονικώς και θα συνυπάρχουμε σε μια κοινωνία όπου το κράτος θα βρίσκεται αρωγός στο πλευρό μας και οι ίδιοι δεν θα λησμονούμε να είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις μας απέναντί του. Κωστή Μαραβέγια, όμως, λυπάμαι που βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να στο ανακοινώσω, αλλά δεν ζούμε σε έναν τέτοιο κόσμο...

Είναι αλήθεια ότι γι' αυτόν αξίζει να παλεύουμε κι αρκετές φορές, όπως μαρτυρά και η ηρωική ιστορία αυτού του τόπου, πρέπει να χύνεται κι αίμα. Οχι σαν αυτό από τις μολότοφ των αντιεξουσιαστών ή των χημικών των μπάτσων, αλλά όπως εκείνο των αγωνιστών τού 1821 ή της Εθνικής Αντίστασης. Θα δυσφορούσες Κωστή μου αν αντίκριζες, για παράδειγμα, και τα ερυθρά και λευκά αιμοσφαίρια του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ή του Αρη Βελουχιώτη στο παγκάκι που θα ήθελες να φιλήσεις το κορίτσι σου στο δικό σου επιφανειακό, λαϊφστιλίστικο, γυαλιστερό αλλά τόσο ψεύτικο κόσμο σου; Αν όχι κι αν δεν έχεις προσωπικώς το θάρρος να συνεισφέρεις στην πραγμάτωσή του τότε κρείττον σιγάν κι άσε τους άλλους να παλεύουν για να μπορείς να πασπατεύεις απερίσπαστος το αμόρε σου...

 

Τα παιδιά μας θα μας περιγράφουν ως περιττώματα της Ιστορίας και θα έχουν δίκιο...

Οι νοικοκυραίοι πιστεύουν ότι στριμώχνουν στη γωνία την Αριστερά όταν της θέτουν το ερώτημα γιατί δεν διοργανώνει συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για τα θύματα της "τρομοκρατίας" ή για τους νεκρούς εν ώρα καθήκοντος αστυνομικούς. Να δεχθώ πως όλοι μας οφείλουμε να συμμετέχουμε σε πορείες μνήμης για τις παράπλευρες απώλειες ή για τα όργανα της τάξης που σκοτώθηκαν στην προσπάθειά τους να συλλάβουν δολοφόνους, κλέφτες ή βιαστές. Πρέπει σεβασμός σε οποιονδήποτε η ζωή τού οποίου δεν τερματίζεται από φυσικά αίτια κι άσκοπα ή όταν επιχειρεί να είναι εντάξει απέναντι στις επαγγελματικές του υποχρεώσεις. Αφού, όμως, "καλοί" μου νοικοκυραίοι οι Αριστεροί είναι "άσπλαχνοι" και κάνουν διακρίσεις όταν είναι να τιμήσουν κάποιον, γιατί δεν σηκώνεστε επιτέλους από τους καναπέδες σας για να σεβαστείτε εσείς τουλάχιστον τη μνήμη των δικών σας ηρώων; Δεν σας εμποδίζει η Αριστερά, σε αντίθεση για παράδειγμα με αυτήν τη "δημοκρατική" κυβέρνηση που απαγορεύει αυτό το τριήμερο οποιαδήποτε συγκέντρωση στο κέντρο τής Αθήνας με αφορμή την επίσκεψη Νταβούτογλου, αλλά με το μυαλό στην επέτειο της δολοφονίας τού Αλέξη Γρηγορόπουλου, η οποία συμπίπτει φέτος με την απόπειρα δολοφονίας τού Νίκου Ρωμανού...

Είναι τυχαίο, εξάλλου, πως μολονότι τα μίντια της διαπλοκής μάς βομβαρδίζουν συνεχώς με την προπαγάνδα πως το αντάρτικο πόλης είναι ο μεγαλύτερος εχθρός τού έθνους, όταν κατά καιρούς έχουν διοργανωθεί διάφορες πορείες με κεριά κατά τής "τρομοκρατίας" έχουν μαζευτεί μερικές δεκάδες νοματαίοι μόνο; Ούτε ο γράφων ούτε η πλειονότητα του πληθυσμού συμφωνούν με τη δράση των ανταρτών πόλης. Κανείς, όμως, δεν χύνει δάκρυ για τις σπασμένες βιτρίνες των τραπεζών, των πολυεθνικών ή των πολυκαταστημάτων ούτε για τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες ή τους πολιτικούς που έπεσαν κατά καιρούς θύματα της ένοπλης πάλης. Η λαϊκή συγκίνηση, ωστόσο, είναι αυθόρμητη όταν σωριάζεται νεκρός ένας 15χρονος, ο οποίος αν ζούσε σήμερα θα ήταν μόλις 21 χρόνων, από τις σφαίρες ενός ανθρώπου ο οποίος κρατά ένα πιστόλι για να επιβάλλει το νόμο κι όχι για να τον καταπατεί. Οι νέοι και οι γέροι ξεσηκώθηκαν αυθόρμητα το Δεκέμβριο του 2008 γιατί μπορούν να κάνουν υπομονή όταν αυτό το κράτος δεν στέκεται αρωγός στις δυσκολίες τους ή τους θέτει κι εμπόδια. Οχι, όμως, κι όταν φτάνει στο σημείο να σκοτώνει έφηβους. Αυτή είναι μια "κόκκινη γραμμή" που ορισμένοι υπερέβησαν το βράδυ τής 6ης Δεκεμβρίου 2008. Εσπειραν άνεμους και θέρισαν θύελλες ως φυσική κατάληξη της αλαζονείας τους...

Η κυβέρνηση μετά από την ήττα της στις ευρωεκλογές, την οποία δεν παραδέχθηκε ποτέ, έπρεπε να βρει κάτι για να ανακάμψει. Κι αυτό το "κάτι" ήταν η υπόσχεση για έξοδο από το μνημόνιο με το τέλος τού 2014. Δεν επρόκειτο για κάποια εσφαλμένη, κι άρα ως ένα βαθμό συγχωρητέα, πολιτική εκτίμησή της αλλά για ένα συνειδητότατο ψέμα, μια ακόμα απόπειρα εξαπάτησης του ελληνικού λαού. Τώρα το μνημόνιο παρατείνεται, οι σαμαροβενιζέλοι θέτουν ξανά σε εφαρμογή το σχέδιο πλήρους κρατικής καταστολής, ενώ παραλλήλως αναζητούν τους πιο ευάλωτους στον εκβιασμό και στο χρηματισμό βουλευτές για να συγκεντρώσουν τους 180 και να γλιτώσουν τις πρόωρες εκλογές. Κι όλο αυτό που σας περιγράφω σε αυτήν την παράγραφο ονομάζεται δημοκρατία που κινδυνεύει από τον Νίκο Ρωμανό... Την ίδια ώρα, φοβάμαι πολύ και για την υστεροφημία μας. Εχετε αναρωτηθεί καθόλου τί θα λένε για εμάς τα παιδιά και τα εγγόνια μας σε πενήντα χρόνια από τώρα; Ούτε στην Εθνική Αντίσταση ούτε κατά τη δικτατορία των συνταγματαρχών αγωνίστηκε η πλειονότητα του λαού σε βάρος τής σκλαβιάς. Κάποιοι, όμως, το έκαναν, σώζοντας την τιμή συνολικώς των δικών τους γενιών.

Για εμάς τί θα πουν που δεν τρομάξαμε καν μπροστά στην θέα των όπλων, αλλά στην πιθανότητα και μόνο να βγούμε από το ευρώ κι έτσι να χρειαζόμαστε βίζα για να ταξιδέψουμε στη Γερμανία; Θα μας μνημονεύουν σαν περιττώματα της Ιστορίας και πολύ καλά θα κάνουν, αφού τρώμε αδιαμαρτύρητα τη μία σφαλιάρα μετά από την άλλη και λέμε κι "ευχαριστώ"; Τέτοιοι που είμαστε ας απαγορεύσει η κυβέρνηση και τις συγκεντρώσεις άνω των τριών ατόμων. Ετσι κι αλλιώς τον εαυτούλη μας θεωρούμε την καλύτερη συντροφιά στο δρόμο προς τον απόλυτο εξευτελισμό που, όπως θα γράψουν και οι ιστορικοί τού μέλλοντος, στην ουσία εμείς διαλέξαμε να ακολουθήσουμε υποκινούμενοι από φοβικά κι εθελοδουλικά ένστικτα που ταπεινώνουν τους χιλιάδες νεκρούς έλληνες οι οποίοι αγωνίστηκαν για την ελευθερία, τη δημοκρατία, την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη κάτω από πολύ χειρότερες συνθήκες...

 

Σκοτώστε τον Ρωμανό και σώστε τη χαμένη τιμή των μικροαστών...

Είναι λογικό ο Νίκος Ρωμανός να τρομάζει τους μικροαστούς. Πώς να αντιληφθούν οι άνθρωποι οι οποίοι τρέμουν ακόμα και τη σκιά τους πως υπάρχουν εκεί έξω 20χρονοι που προτιμούν ακόμα και να πεθάνουν από το να παραδώσουν τα όπλα μπροστά στην εκδικητικότητα της κρατικής καταστολής; Αυτή είναι μια στάση ζωής που ξεπερνά κατά πολύ τη δική τους, η οποία χαρακτηρίζεται από ραγιάδικους συμβιβασμούς, εθελοδουλία κι αυτοταπείνωση. Δεν είμαι αναρχικός ούτε πιστεύω ότι κλέβοντας τράπεζες ή τοποθετώντας βόμβες σε πολιτικά γραφεία και πολυεθνικές θα γκρεμίσουμε τον καπιταλισμό. Υπό αυτήν την έννοια δεν είμαι σύντροφος του Νίκου Ρωμανού. Υποκλίνομαι, όμως, ενώπιον του αγώνα μέχρις εσχάτων που δίνει για το δίκαιο αίτημά του να μπορεί να παρακολουθεί τα εργαστήρια της σχολής του, το οποίο προφανώς δεν μπορεί να γίνει εξ αποστάσεως, όπως ενδεχομένως μπορεί να πιστεύει ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χ. Αθανασίου, ο οποίος μεταξύ άλλων αναχρονισμών θεωρεί πως και ο γάμοι ομοφυλόφιλων θα καταστρέψουν την ελληνική κοινωνία. Είδατε κανένα φυλακισμένο χρυσαυγίτη να κάνει κάτι παρόμοιο για τις ιδεοληψίες του; Οχι μόνο δεν μπήκαν σε μια τέτοια διαδικασία, που θα μπορούσε να τους οδηγήσει στον θάνατο, αλλά αρνήθηκαν από την πρώτη στιγμή και τα πιστεύω τους προκειμένου να σώσουν τα τομάρια τους. Κι όμως, τολμούν ακόμα αρκετοί νοικοκυραίοι να μιλούν για ποινικό μητρώο τής Αριστεράς και να την ταυτίζουν με την ακροδεξιά, μολονότι εξακολουθεί να ανατρέφει ανθρώπους που είναι αποφασισμένοι να θυσιάσουν και τη ζωή τους για τις ιδέες τους...

Οι μικροαστοί είναι, επίσης, πολύ δύσκολο να κατανοήσουν γιατί μια 23χρονη τουρκικής καταγωγής στη Γερμανία, η οποία έζησε το ρατσισμό από πρώτο χέρι, έφερε σε θανάσιμο κίνδυνο τη ζωή της ανήμερα των γενεθλίων της για να υπερασπιστεί δύο "καθαρόαιμες" γερμανίδες από επίδοξους βιαστές τους, την ίδια ώρα που "βέροι" γερμανοί μικροαστοί αυτόπτες μάρτυρες σφύριζαν αδιάφορα. Η Τουγτσέ Αλμπαϊράκ και κάθε Τουγτσέ Αλμπαϊράκ μοιάζει με εξωγήινη για όλους εκείνους που δεν πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν, γι' αυτούς που προσπαθούν να μένουν ήσυχοι και να φωνάζουν μόνο για τάξη κι ασφάλεια ώστε να μη διακινδυνεύουν τον "τακτοποιημένο" βίο τους. Αυτή τη στάση ζωής, μάλιστα, έχουν το θράσος να τη βαφτίζουν ωριμότητα και να της προσδίδουν στοιχεία αξιοπρέπειας και καθωσπρεπισμού προκειμένου να τα έχουν καλά και με τη συνείδησή τους. Γι' αυτό και ξεβoλεύονται με τους Ρωμανούς και τις Αλμπαϊράκ, οι οποίοι στην πράξη κι όχι απλώς στα λόγια υποδεικνύουν πως οι μονόδρομοι υπάρχουν μόνο στους Κώδικες Οδικής Κυκλοφορίας, που κι αυτοί πάντως είναι ανθρώπινα δημιουργήματα και δεν μας έχουν παραδοθεί ως θέσφατα από ανώτερες δυνάμεις...

Ο Αλμπέρ Καμί έχει γράψει πως μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει εκείνος που τολμά να αντιστέκεται σε αυτό που σε συνθλίβει. Στα φανερά ή στα κρυφά πολλοί νοικοκυραίοι θα χαρούν αν πεθάνει ο Νίκος Ρωμανός. Ακόμα κι αν δεν το παραδεχθούν δημοσίως, θα αισθανθούν ανακουφισμένοι για την εξόντωση κάποιου που πήγε κόντρα στο ρεύμα, αφού θα θεωρήσουν πως αυτή η κατάληξη θα αποτελεί δικαίωση για τη δική τους δειλία. Αυτοί που είναι ήδη νεκροί, γιατί τί άλλο μπορεί να είναι κάποιος που περπατά συνεχώς σκυφτός, θα πανηγυρίσουν για τον θάνατο αυτού που τους υπενθύμιζε τη σαπίλα τους κι ο οποίος θα παραμένει ζωντανός στις καρδιές και τα μυαλά εκείνων που αρνούνται να αποδεχθούν τη διαιώνιση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Δεν είμαι αναρχικός ούτε αριστεριστής ούτε αντάρτης πόλης. Στέκομαι, όμως, αλληλέγγυος στο πλευρό κάθε ανθρώπου που είναι πρόθυμος να πεθάνει από ασιτία για λίγο, έστω, περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, αναγνωρίζοντας ότι ο ίδιος, ως ένας ακόμα υπολανθάνων μικροαστός, είμαι πολύ αδύναμος για να ακολουθήσω το ηρωικό του παράδειγμα...

 
 

Η Κατερίνα, ο Νίκος και η Ελένη δεν κατάστρεψαν την κοινωνία, δεν έκαναν όμως και τίποτα για να τη βελτιώσουν...

Η Κατερίνα, μία από τις οροθετικές που είχε διαπομπεύσει δύο χρόνια πριν ο φορέας τής κοινωνικής υποκρισίας Ανδρ. Λοβέρδος, "δραπέτευσε", κατά δήλωση των ανθρώπων που της είχαν συμπαρασταθεί, δηλαδή αυτοκτόνησε. Ο 21χρονος Νίκος Ρωμανός, ο οποίος δεν έχει καν καταδικαστεί για τρομοκρατία αλλά για ληστεία, κάνει απεργία πείνας γιατί το κράτος δεν του δίνει το δικαίωμα να λάβει πανεπιστημιακή μόρφωση. Το αυτό συμβαίνει και με τον Ηρ. Κωστάρη της 17 Νοέμβρη. Ξεσηκωνόμαστε, επίσης, κατά τής Ελ. Φουρέιρα, η οποία είχε το "θράσος" να μας κρύψει ότι είναι αλβανίδα γιατί "φυσικά" αν μας το είχε πει από την αρχή θα την είχαμε κάνει αποδεκτή στις πίστες μας και δεν θα της φωνάζαμε "δεν θα γίνεις άνθρωπος ποτέ". Μπορεί να απέχουμε χιλιάδες χιλιόμετρα από την αμερικανική άγρια δύση, αλλά η πολιτεία φέρεται στα πιο αδύναμα μέλη της με την ίδια εκδικητική λύσσα με την οποία κάποτε απαγχόνιζαν ανθρώπους για ψύλλου πήδημα...

Ο διασυρμός των αποδιοπομπαίων τράγων είναι το φάρμακο που έχουμε ανακαλύψει για να αντιμετωπίζουμε τη δική μας ηθική σήψη, η οποία δεν μας επιτρέπει να βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας. Ανάβουμε φωτιές για να κάψουμε τις πουτάνες, τους αντάρτες πόλης και τις αλβανίδες, εξοργιζόμαστε μαζί τους γιατί μας χαλούν το παραμύθι τού νόμου, της τάξης, της ασφάλειας και της ευπρέπειας, αλλά σιωπούμε, στην καλύτερη περίπτωση, ή και σιγοντάρουμε ακόμα εκείνους που είναι οι πραγματικοί εχθροί τού λαού. Είμαστε, με λίγα λόγια, ανίκανοι να σώσουμε τον εαυτό μας από τη στιγμή που δεν μπορούμε καν να αντιληφθούμε ποιούς πρέπει να πολεμήσουμε και σε ποιούς οφείλουμε να προσφέρουμε το χέρι μας για να σηκωθούν και να αγωνιστούν στο πλευρό μας...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρότυπο ζωής για μια γυναίκα ή για έναν άνδρα πρέπει να είναι να γίνει πόρνη/ζιγκολό κι οροθετικός, να παίρνει ναρκωτικά, να κρύβει την εθνικότητά της/του και να συμμετέχει στο αντάρτικο πόλης. Με τρομάζουν, ωστόσο, οι αγνοί κι ενάρετοι άνθρωποι οι οποίοι δεν είναι απαραιτήτως υποκριτές αλλά δεν δείχνουν καμία κατανόηση για τις ανθρώπινες αδυναμίες, αυτοί που με την πρώτη ευκαιρία δείχνουν με το δάχτυλο τους "αμαρτωλούς" προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να ωραιοποιήσουν τη μιζέρια τού μικροαστισμού τους. Τα πάθη και τα λάθη είναι αυτοκαταστροφικά, αλλά δίχως αυτά είμαστε σαν πεθαμένοι ζωντανοί. Και χριστιανικώς να το δει κανείς, πώς θα συγχωρεθείς αν δεν έχεις πρώτα αμαρτήσει; Γι' αυτό και οι κοινωνίες, οι οποίες από τη φύση τους έχουν την τάση να είναι συντηρητικές, έχουν ανάγκη από απολωλότα πρόβατα, χωρίς αυτά χάνει το νόημα η ύπαρξή τους. Τί θα ήταν ο Ιαβέρης αν δεν υπήρχε ο Γιάννης Αγιάννης;..

Κατά βάση, δηλαδή, η ηθική μας είναι ετερόφωτη, είναι τόσο ισχυρή όσο περισσότερο "ανήθικοι" είναι αυτοί που μας περιτριγυρίζουν. Αφήστε που ο μοραλισμός, όπως και κάθε έννοια άλλωστε που επινοήθηκε από τον ανθρώπινο εγκέφαλο, είναι τόσο σχετικός που μόνο μετά από επώδυνους συμβιβασμούς μπορούμε να βρίσκουμε χρυσές τομές που τις κάνουμε νόμους. Για τους πολλούς, για παράδειγμα, η πορνεία θεωρείται πιο ανήθικη πράξη από το να ιδρύεις εξωχώριες εταιρείες για να φοροαπαλλάσσεσαι ή για να κάνεις ξέπλυμα βρόμικου χρήματος...   

Η Κατερίνα, ο Νίκος και η Ελένη δεν θα έκαναν υπερήφανο τον Νίτσε. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που να αποτελούν νίκες τής βούλησης πάνω στο χαρακτήρα κι όχι έρμαια των παθών τους. Ο κόσμος δεν θα γίνει καλύτερος αν καταφεύγουμε στην πορνεία και στα ναρκωτικά για να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες τής ζωής. Οι λαοί δεν θα απελευθερωθούν σπάζοντας τις βιτρίνες τραπεζών, πετώντας μολότοφ σε μπάτσους ή βάζοντας βόμβες σε γραφεία πολυεθνικών αφού η ταξική αφύπνιση είναι πολύ βαθύτερη διαδικασία και περνά πρωτίστως από την παιδεία και καθόλου από την τυφλή κι άσκοπή βία. Ούτε θα πολεμήσουμε αποτελεσματικώς τα στερεότυπα αν ντρεπόμαστε να πούμε πως είμαστε αλβανοί, ομοφυλόφιλοι ή εξωγήινοι...

Αλίμονο, όμως, στις κοινωνίες στις οποίες απαιτείται γενναιότητα για να αντεπεξέρχεσαι στα εμπόδια που μπαίνουν στο δρόμο σου και δεν στέκονται στο πλευρό σου παρά μόνο σε πετροβολούν, πόσω μάλλον όταν αυτές καμώνονται πως δεν καταλαβαίνουν γιατί κάποιοι ανάμεσά μας προκειμένου να επιβιώνουν χωρίς προβλήματα καταφεύγουν στο να εκδίδονται, να τρυπιούνται με βελόνες, να τοποθετούν εκρηκτικούς μηχανισμούς ή να παριστάνουν πως είναι μεξικανοί. Λυπάμαι, αλλά σε όλες αυτές τις ιστορίες δεν βλέπω ούτε άγιους ούτε διάβολους, μόνο ανθρώπους που αδυνατούν να κατανοήσουν άλλους ανθρώπους ή βρίσκουν σε αυτό δικαιολογία για να μην απομακρύνουν, έστω κατά ένα βήμα, την κοινωνία από το γκρεμό...