Αλίμονο αν κι αυτήν τη φορά ο "κακός καιρός" καταρρίψει ελικόπτερο ή ρίξει τη σημαία...

Στη Συρία τις τελευταίες ημέρες σκοτώθηκαν και παιδιά από τις αεροπορικές δυνάμεις τού προέδρου Άσαντ σε νοσοκομείο που τα φιλοξενούσε. Πιθανότατα, ωστόσο, μάθατε λίγα ή ελάχιστα γι' αυτό από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Αντιστοίχως στη Δύση πληροφορούνται ελάχιστα από τα εγκλήματα πολέμου στα οποία έχουν υποπέσει οι δυνάμεις τής αντιπολίτευσης, και δεν αναφέρομαι βεβαίως στον ISIS ο οποίος είναι πλέον καταδικαστέος από όλη την οικουμένη. Αυτό ίσως και να εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί ο εμφύλιος σε αυτήν τη χώρα διαρκεί ήδη πέντε χρόνια: ο πλανήτης είναι διχασμένος για μια ακόμα φορά σε φιλοδυτικούς και φιλορώσους με αποτέλεσμα η αλήθεια να συνθλίβεται κάπου στη μέση. Ο πρόεδρος Άσαντ τον οποίο στηρίζει η Ρωσία και η αντιπολίτευση η οποία στηρίζεται από τη Δύση είναι ένοχοι για εγκλήματα κατά τής ανθρωπότητας και στο ενδιάμεσο η Συρία έχει μετατραπεί σε πεδίο βολής τού νέου Ψυχρού Πολέμου. Και ύστερα απορούν ορισμένοι γιατί οι Σύριοι δεν μένουν στην πατρίδα τους να πολεμήσουν. Ποιόν και γιατί άραγε;...

Κομίζω γλαύκας ες Αθήνας όταν ισχυρίζομαι πως ο πλανήτης έχει βυθιστεί στον τρόμο και στην παράνοια. Δείτε, για παράδειγμα, πώς συμπεριφέρεται ο Ρ. Τ. Ερντογάν, ο οποίος ετοιμάζεται να "φάει" και τον πρωθυπουργό του Αχ. Νταβούτογλου γιατί δεν είναι τόσο δουλικός απέναντί του όσο θα τον ήθελε. Ο "Σουλτάνος" έχει καταφέρει να εξοργίσει ακόμα και τους Αμερικανούς με τα καμώματά του, τα οποία τώρα μεταφέρει στο Αιγαίο. Από την ημέρα που γεννήθηκα μέχρι και σήμερα μιλάμε συνεχώς για ένα θερμό επεισόδιο το οποίο μπορεί να καταλήξει σε πόλεμο. Φτάσαμε πολύ κοντά σε αυτόν στα Ίμια. Πολύ φοβάμαι πως ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι πολύ πιο ανεξέλεγκτος από την πρωθυπουργό Τ. Τσιλέρ το 1996. Γι' αυτό και φοβάμαι ακόμα περισσότερο για το ότι δεν μπορώ να αποκλείσω κάποιου είδους πολεμική εμπλοκή με τη γείτονα...

Σε αυτό το πλαίσιο, καλά κάνει η κυβέρνηση και δείχνει τα δόντια της. Μόνο που όπως και στη διαπραγμάτευση για την αξιολόγηση έτσι κι όσον αφορά την τουρκική επιθετικότητα, αν θες να είσαι πειστικός πρέπει να αποδεικνύεις συνεχώς ότι είσαι ικανός να φτάσεις μέχρι τέλους. Η σημερινή Ελλάδα δεν είναι ίδια με αυτή προ 20ετίας. Τα τελευταία χρόνια έχει δεχθεί πολλές σφαλιάρες και θα έπρεπε να έχει κατανοήσει εδώ και καιρό πως δεν θα σωθεί ούτε από την Εσπερία ούτε από το "ξανθό γένος" και τον Βλ. Πούτιν. Αν επιθυμούμε να ξαναβγούμε στον αφρό έχουμε ιστορικό χρέος να μην αφήσουμε την οικονομική κρίση να οδηγήσει ακόμα και σε εδαφικές απώλειες. Αλίμονο αν κι αυτήν τη φορά ο "κακός καιρός" καταρρίψει ελικόπτερο ή ο "άνεμος" ρίξει κάτω την ελληνική σημαία. Αυτή η πατρίδα χτίστηκε και με αίμα και ίσως για να διατηρηθεί ζωντανή να χρειαστεί να χυθεί κι άλλο. Έτσι κι αλλιώς η ατίμωση ήταν πάντοτε χειρότερη επιλογή από τον θάνατο...



  

Ε, όχι, Αλέξη μου, το Αιγαίο δεν ανήκει ούτε στην Τουρκία ούτε στα ψάρια του αλλά στην Ελλάδα...

Δεν έχω αντίρρηση να χαμογελάσω μαζί με τον Αλέξη και τον Αχμέτ για τις συμφωνίες που υπόγραψαν κι αφορούν, για παράδειγμα, την αεροπορική σύνδεση Αθήνας-Άγκυρας, την ακτοπλοϊκή Θεσσαλονίκης-Σμύρνης ή τη σιδηροδρομική Ηγουμενίτσας-Κωνσταντινούπολης. Ας υποθέσουμε, επίσης, πως όλα αυτά τα δρομολόγια ξεκινούσαν από σήμερα. Τα οικονομικά οφέλη θα είναι, καλώς εχόντων των πραγμάτων, σημαντικά. Μόνο που πλησιάζω τα 40 κι έχω βαρεθεί τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, όπως κι αν βαφτίζονται κάθε φορά, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, τα οποία ωστόσο μένουν κολλημένα σε θέματα χαμηλής πολιτικής. Θα μου πείτε πως στη Σμύρνη επαναβεβαιώθηκε η συμφωνία επανεισδοχής παράτυπων μεταναστών από τη γείτονα. Όταν, όμως, κάτι χρειάζεται επαναβεβαίωση σημαίνει, αν μη τι άλλο, ότι μέχρι τώρα δεν λειτουργούσε. Κι αυτό είναι το διαχρονικό πρόβλημα με την Τουρκία: η υπογραφή της σε διεθνείς συμφωνίες έχει τόση αξία όση το χαρτί υγείας μετά από τη χρήση του...

Δεν εμπιστεύομαι πως και τώρα η τουρκική κυβέρνηση θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της. Πόσω μάλλον όταν και στη Σμύρνη ο Αχ. Νταβούτογλου δικαιολόγησε τις παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, ακόμα και το casus belli. Και είναι, επίσης, λυπηρό το ότι ο Αλέξης Τσίπρας δέχθηκε να μοιράσει τριαντάφυλλα σε τουρκάλες δημοσιογράφους για την Ημέρα της Γυναίκας όταν την ίδια ώρα ο Ρ.Τ. Ερντογάν ισχυριζόταν πως τα δυτικά πρότυπα αλλοιώνουν το ρόλο τού ωραίου φύλου, που δεν είναι άλλος από το να μαγειρεύει και να μεγαλώνει παιδιά. Ο Έλληνας πρωθυπουργός συμμετείχε σε ένα τουρκικό επικοινωνιακό σόου κι αποδέχθηκε, επίσης, να υπογραφούν συμφωνίες συνεργασίας με το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων ενώ μόλις πριν μερικές μέρες μια από τις μεγαλύτερες τουρκικές εφημερίδες, η "Zaman", από αντιπολιτευόμενη έγινε συμπολιτευόμενη "κατόπιν άνωθεν εντολών". Και σαν να μην έφταναν αυτά τα ατοπήματα, ο Αλέξης Τσίπρας αποκάλεσε το Αιγαίο θάλασσα των Ελλήνων και των Τούρκων. Ε, όχι, Αλέξη μου, το Αιγαίο δεν ανήκει ούτε στην Τουρκία ούτε στα ψάρια του, αλλά στην Ελλάδα. Αν, μάλιστα, χόρευες και ζεϊμπέκικο, θα ήσουν φτυστός ο ρεζίλης των Παπανδρέου. Και είδαμε πού κατάληξε και η πολιτική ελληνοτουρκικής φιλίας του, αλλά κι ο ίδιος...

Κατανοώ ότι κυρίως η Ελλάδα αλλά και η υπόλοιπη Ευρώπη έχουμε ανάγκη την Τουρκία για τον περιορισμό των προσφυγικών-μεταναστευτικών ροών. Από αυτό, ωστόσο, μέχρι του να τα βλέπουμε όλα ειδυλλιακά στη γείτονα απέχει έτη φωτός. Να μην λησμονούμε, για παράδειγμα, πως σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο καμιά χώρα δεν μπορεί να "επιστρέψει" πρόσφυγες ή μετανάστες σε κάποια άλλη η οποία δεν θεωρείται ασφαλής. Αλήθεια, πόσο ασφαλές είναι σήμερα ένα κράτος στα νοτιοανατολικά τού οποίου μαίνεται πόλεμος με τους Κούρδους και στο οποίο όσοι αντιπολιτεύονται τον "σουλτάνο" παίζουν το κεφάλι τους κυριολεκτικώς κορώνα γράμματα; Αν η Ευρώπη ήταν τόσο πολιτισμένη όσο θέλει να δείχνει στον έξω κόσμο πως είναι δεν θα καταδεχόταν τα ανατολίτικα παζάρια με τους Τούρκους, αλλά θα μοίραζε στα εδάφη της τους ανθρώπους που έρχονται από εμπόλεμες περιοχές, τις οποίες και η ίδια δημιούργησε ή υπέθαλψε. Αντί γι' αυτό, όμως, μετατρέπει την Ελλάδα σε αποθήκη ψυχών την ίδια στιγμή που στο οικονομικό πεδίο την προετοιμάζει για νέο κύμα λιτότητας. Κάτι μου λέει πως στο τέλος στην Ειδομένη η κοινωνική έκρηξη θα πραγματωθεί από Έλληνες, Σύριους, Αφγανούς και λοιπούς πρόσφυγες σε αγαστή συνεργασία απέναντι σε μια Ευρώπη που πιθηκίζει τις χειρότερες στιγμές τής Ιστορίας της...

 

Τα παιδιά μας θα μας περιγράφουν ως περιττώματα της Ιστορίας και θα έχουν δίκιο...

Οι νοικοκυραίοι πιστεύουν ότι στριμώχνουν στη γωνία την Αριστερά όταν της θέτουν το ερώτημα γιατί δεν διοργανώνει συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για τα θύματα της "τρομοκρατίας" ή για τους νεκρούς εν ώρα καθήκοντος αστυνομικούς. Να δεχθώ πως όλοι μας οφείλουμε να συμμετέχουμε σε πορείες μνήμης για τις παράπλευρες απώλειες ή για τα όργανα της τάξης που σκοτώθηκαν στην προσπάθειά τους να συλλάβουν δολοφόνους, κλέφτες ή βιαστές. Πρέπει σεβασμός σε οποιονδήποτε η ζωή τού οποίου δεν τερματίζεται από φυσικά αίτια κι άσκοπα ή όταν επιχειρεί να είναι εντάξει απέναντι στις επαγγελματικές του υποχρεώσεις. Αφού, όμως, "καλοί" μου νοικοκυραίοι οι Αριστεροί είναι "άσπλαχνοι" και κάνουν διακρίσεις όταν είναι να τιμήσουν κάποιον, γιατί δεν σηκώνεστε επιτέλους από τους καναπέδες σας για να σεβαστείτε εσείς τουλάχιστον τη μνήμη των δικών σας ηρώων; Δεν σας εμποδίζει η Αριστερά, σε αντίθεση για παράδειγμα με αυτήν τη "δημοκρατική" κυβέρνηση που απαγορεύει αυτό το τριήμερο οποιαδήποτε συγκέντρωση στο κέντρο τής Αθήνας με αφορμή την επίσκεψη Νταβούτογλου, αλλά με το μυαλό στην επέτειο της δολοφονίας τού Αλέξη Γρηγορόπουλου, η οποία συμπίπτει φέτος με την απόπειρα δολοφονίας τού Νίκου Ρωμανού...

Είναι τυχαίο, εξάλλου, πως μολονότι τα μίντια της διαπλοκής μάς βομβαρδίζουν συνεχώς με την προπαγάνδα πως το αντάρτικο πόλης είναι ο μεγαλύτερος εχθρός τού έθνους, όταν κατά καιρούς έχουν διοργανωθεί διάφορες πορείες με κεριά κατά τής "τρομοκρατίας" έχουν μαζευτεί μερικές δεκάδες νοματαίοι μόνο; Ούτε ο γράφων ούτε η πλειονότητα του πληθυσμού συμφωνούν με τη δράση των ανταρτών πόλης. Κανείς, όμως, δεν χύνει δάκρυ για τις σπασμένες βιτρίνες των τραπεζών, των πολυεθνικών ή των πολυκαταστημάτων ούτε για τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες ή τους πολιτικούς που έπεσαν κατά καιρούς θύματα της ένοπλης πάλης. Η λαϊκή συγκίνηση, ωστόσο, είναι αυθόρμητη όταν σωριάζεται νεκρός ένας 15χρονος, ο οποίος αν ζούσε σήμερα θα ήταν μόλις 21 χρόνων, από τις σφαίρες ενός ανθρώπου ο οποίος κρατά ένα πιστόλι για να επιβάλλει το νόμο κι όχι για να τον καταπατεί. Οι νέοι και οι γέροι ξεσηκώθηκαν αυθόρμητα το Δεκέμβριο του 2008 γιατί μπορούν να κάνουν υπομονή όταν αυτό το κράτος δεν στέκεται αρωγός στις δυσκολίες τους ή τους θέτει κι εμπόδια. Οχι, όμως, κι όταν φτάνει στο σημείο να σκοτώνει έφηβους. Αυτή είναι μια "κόκκινη γραμμή" που ορισμένοι υπερέβησαν το βράδυ τής 6ης Δεκεμβρίου 2008. Εσπειραν άνεμους και θέρισαν θύελλες ως φυσική κατάληξη της αλαζονείας τους...

Η κυβέρνηση μετά από την ήττα της στις ευρωεκλογές, την οποία δεν παραδέχθηκε ποτέ, έπρεπε να βρει κάτι για να ανακάμψει. Κι αυτό το "κάτι" ήταν η υπόσχεση για έξοδο από το μνημόνιο με το τέλος τού 2014. Δεν επρόκειτο για κάποια εσφαλμένη, κι άρα ως ένα βαθμό συγχωρητέα, πολιτική εκτίμησή της αλλά για ένα συνειδητότατο ψέμα, μια ακόμα απόπειρα εξαπάτησης του ελληνικού λαού. Τώρα το μνημόνιο παρατείνεται, οι σαμαροβενιζέλοι θέτουν ξανά σε εφαρμογή το σχέδιο πλήρους κρατικής καταστολής, ενώ παραλλήλως αναζητούν τους πιο ευάλωτους στον εκβιασμό και στο χρηματισμό βουλευτές για να συγκεντρώσουν τους 180 και να γλιτώσουν τις πρόωρες εκλογές. Κι όλο αυτό που σας περιγράφω σε αυτήν την παράγραφο ονομάζεται δημοκρατία που κινδυνεύει από τον Νίκο Ρωμανό... Την ίδια ώρα, φοβάμαι πολύ και για την υστεροφημία μας. Εχετε αναρωτηθεί καθόλου τί θα λένε για εμάς τα παιδιά και τα εγγόνια μας σε πενήντα χρόνια από τώρα; Ούτε στην Εθνική Αντίσταση ούτε κατά τη δικτατορία των συνταγματαρχών αγωνίστηκε η πλειονότητα του λαού σε βάρος τής σκλαβιάς. Κάποιοι, όμως, το έκαναν, σώζοντας την τιμή συνολικώς των δικών τους γενιών.

Για εμάς τί θα πουν που δεν τρομάξαμε καν μπροστά στην θέα των όπλων, αλλά στην πιθανότητα και μόνο να βγούμε από το ευρώ κι έτσι να χρειαζόμαστε βίζα για να ταξιδέψουμε στη Γερμανία; Θα μας μνημονεύουν σαν περιττώματα της Ιστορίας και πολύ καλά θα κάνουν, αφού τρώμε αδιαμαρτύρητα τη μία σφαλιάρα μετά από την άλλη και λέμε κι "ευχαριστώ"; Τέτοιοι που είμαστε ας απαγορεύσει η κυβέρνηση και τις συγκεντρώσεις άνω των τριών ατόμων. Ετσι κι αλλιώς τον εαυτούλη μας θεωρούμε την καλύτερη συντροφιά στο δρόμο προς τον απόλυτο εξευτελισμό που, όπως θα γράψουν και οι ιστορικοί τού μέλλοντος, στην ουσία εμείς διαλέξαμε να ακολουθήσουμε υποκινούμενοι από φοβικά κι εθελοδουλικά ένστικτα που ταπεινώνουν τους χιλιάδες νεκρούς έλληνες οι οποίοι αγωνίστηκαν για την ελευθερία, τη δημοκρατία, την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη κάτω από πολύ χειρότερες συνθήκες...