Με τον Κώστα Μητσοτάκη δίπλα μου πολεμάω και με σπαθί...

Εδώ και χιλιάδες χρόνια ισχυρίζονται πως αν θέλεις ειρήνη πρέπει να προετοιμάζεσαι για πόλεμο. Από τότε η πολεμοχαρής μενταλιτέ τής ανθρωπότητας δεν έχει αλλάξει και πολύ. Συνεχίζουν, επομένως, να έχουν δίκιο όσοι ασπάζονται το συγκεκριμένο δόγμα; Και ναι και όχι. 

Ναι, γιατί θα ήταν αφέλεια να τοποθετούμε στα σύνορά μας μόνο γαρδένιες και βασιλικούς κι όχι κι όπλα. Όχι, γιατί απόλυτη προτεραιότητα της όποιας κυβέρνησης οφείλει να είναι να μην χυθεί το αίμα ούτε ενός πολίτη της...

Με αφορμή ανάρτηση δημοσιογράφου, το ναυάγιο στην Κερύνεια και, κυρίως, το ανακάτεμα των "ήρεμων νερών" στο Αιγαίο ξαναβγήκε στον αφρό ένας εσμός ελλαδέμπορων τον οποίο, μάλιστα, επιθυμούν να προσελκύσουν παλαίμαχοι- βλ. Σαμαράς- και νεοναζί- βλ. Κασιδιάρης- πολιτευτές. Το 1922 και το 1974 θα έπρεπε να μας υπενθυμίζουν πού μας οδήγησε η εθνική αλαζονεία. Αν θέλουν, ωστόσο, όλοι αυτοί να χυθεί ξανά αίμα τής ελληνικής νεολαίας και να γίνουν πειστικοί τους προτείνω μια πολύ καλή λύση: να πάνε οι ίδιοι και τα παιδιά τους στην πρώτη γραμμή για να δώσουν και σε εμάς τους κακομαθημένους το καλό παράδειγμα...

Φυσικά και δεν περιμένω ο Τ. Δούσης να διακόψει κάποια κρουαζιέρα του για να ντυθεί στο χακί ή ο Κ. Μητσοτάκης να ζώσει τον μονάκριβό του με εκρηκτικά για να διασώσει τη Χίο ή τη Λέσβο. Δεν το περιμένω και δεν το θέλω γιατί δεν φτάσαμε στο 2026 για να συζητάμε με όρους κλασικής αρχαιότητας. Η ανθρωπότητα- προφανώς ανάμεσά της οι Έλληνες και οι Τούρκοι- είτε μαζί θα επιβιώσει είτε αλληλοσφαγμένη θα εξαφανιστεί... 

  

Χωρίς τους μετανάστες θα ήμασταν ήδη νεκροί...

Ας υποθέσουμε πως ο Θ. Πλεύρης έβρισκε ένα μαγικό τρόπο κι έστελνε αύριο στα "σπίτια τους", όποια κι αν πιστεύει ότι είναι αυτά, όλους τους "λάθρο" που ζουν στη χώρα μας. Ας πούμε πως τα κατάφερνε είτε με απελάσεις είτε με τους δικηγόρους στους οποίους δίνει μπόνους για να προδίδουν τους πελάτες τους είτε με νάρκες στο Αιγαίο. 

Θα ήταν η Ελλάδα μια χώρα με μικρότερη εγκληματικότητα και λιγότερους φυλακισμένους; Αν μελετήσουμε τα στατιστικά, μάλλον ναι, τουλάχιστον όσον αφορά την εγκληματικότητα των φτωχοδιαβόλων κι αν λάβουμε υπόψη τους απόλυτους αριθμούς. Θα ήταν, όμως, η Ελλάδα μια καλύτερη χώρα στο σύνολο; Μάλλον όχι και για περισσότερους από έναν λόγους στους οποίους δεν συμπεριλαμβάνω καν τον ανθρωπισμό και την αλληλεγγύη...

Ποιοι θα καλλιεργούσαν τα χωράφια μας και θα έκαναν όλες τις χαμαλοδουλειές; Ποιοι θα έφτιαχναν τους δρόμους μας και τις σημαίες που κουνάμε στις παρελάσεις ή θα επισκεύαζαν τα πράγματά μας; Ποιοι θα ξεσκάτιζαν τους παππούδες μας; Ποιοι θα μαγείρευαν στα φασαίικα κέντρα διασκέδασής μας; Ποιοι, γενικότερα, θα έκαναν όλες αυτές τις δουλειές που θεωρούμε παρακατιανές και οι οποίες, ωστόσο, αν δεν γίνονταν θα έπεφτε το εθνικό ΑΕΠ πιο πολύ κι από την εποχή των μνημονίων; Για να μην αναφερθώ στον πληθυσμό τής χώρας...

Κανένας άνθρωπος δεν συνιστά απειλή μόνο και μόνο γιατί είναι ξένος άνθρωπος. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, μάλιστα, υποδέχονταν τους ξένους εν τιμαίς κι οργάνοις για να είναι καλυμμένοι στην περίπτωση που αποδεικνύονταν μεταμφιεσμένοι θεοί. Ας μην κάνουμε κι εμείς το ίδιο αν το θεωρούμε παρατραβηγμένο, μολονότι η Ελλάδα ήταν υπερδύναμη στην αρχαιότητα κι όχι όσο γινόταν συντηρητικότερη. Ας είμαστε, όμως, ρεαλιστές και δεν υπάρχει τίποτα ρεαλιστικότερο από το ότι θα ήμασταν ήδη μια νεκρή χώρα δίχως τους ικέτες τής γης που βρέθηκαν στα μέρη μας...

 

 

Αν στη βάρκα δεν επιβαίνουν άνθρωποι γιατί να μην βουλιάζει;...

Το δικαιολογητικό θεμέλιο της επιχειρηματολογίας τής δεξιάς και της ακροδεξιάς- αν μπορεί να γίνει διακριτό στις ημέρες μας ποιος είναι ποιος- γύρω από το μεταναστευτικό- προσφυγικό βασίζεται στο ότι ο μετανάστης- πρόσφυγας είναι εγκληματίας. Η παραβίαση των συνόρων όχι για την απόκτηση εδάφους αλλά με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής συνιστά για την AltRight όχι μόνο τυπικά αλλά και ουσιαστικά παραβίαση του δικαίου και, συνεπώς, νομιμοποιείται η κράτηση, φυλάκιση ή ακόμα και θανάτωση όποιου το διαπράττει. Ακόμα κι ενός ασυνόδευτού ανήλικου, μιας μωρομάνας ή ενός γέροντα...

Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινωνία οφείλει να απαντά καταφατικά στο ρητορικό ερώτημα Βορίδη για το αν πρέπει ή όχι να βουλιάζουμε τη βάρκα κι ας συνιστά παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Από τη στιγμή που δεν κινδυνεύουν με θανάτωση άνθρωποι αλλά εγκληματίες, οι οποίοι μάλιστα στο συλλογικό ασυνείδητο συνδέονται συλλήβδην με ακραίες θεωρίες περί πληθυσμιακής αλλαγής και τρομοκρατίας, τότε γιατί να μην κάνουμε push backs; Το ότι αυτή ακριβώς η αποσύνδεση μιας εθνοτικής ιδιότητας από την ανθρώπινη αποτέλεσε το δικαιολογητικό θεμέλιο και του Ολοκαυτώματος μοιάζει να λησμονείται από τους πρώην φανατικούς αντισημίτες και νυν δούλους κάθε εξουσίας...

Κανείς δεν αμφισβητεί το ρατσιστικό μένος τού υπουργού Μετανάστευσης, Πλεύρη, ο οποίος άλλωστε στο παρελθόν είχε επιχειρηματολογήσει και υπέρ τής ναρκοθέτησης του Αιγαίου. Κι όμως, οι μεταναστευτικές ροές αυξάνονται μολονότι έχουν ληφθεί τα τελευταία χρόνια ουκ ολίγα σκοταδιστικά- τραμπικά μέτρα. 

Παρεμπιπτόντως, οι ίδιες αυξήσεις έχουν παρατηρηθεί και στις ΗΠΑ παρά το τείχος στα σύνορα με το Μεξικό. Φταίει ο Πλεύρης γι' αυτό; Όχι, φταίει η καταστατική ανθρώπινη ανάγκη για μετακίνηση που θα βρει τρόπους να υλοποιηθεί όσα προσκόμματα κι αν τίθενται. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν, ανάμεσά τους και οι πυρπολητές τού Μπέλφαστ, δεν αντιλαμβάνονται την ανθρώπινη φύση παρά μόνο τα πιο χυδαία της ένστικτα...

 

Η Μαρία της ακροδεξιάς...

Ακόμα δεν έχει δημοσιευθεί η ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος της Μ. Καρυστιανού, επομένως υπάρχουν περιθώρια να μας εκπλήξει ευχάριστα. Παρά το δημοψήφισμα για τις αμβλώσεις, τους "μετανάστες εισβολείς" ή τις "Πρέσπες του Αιγαίου". Δεν θα στοιχημάτιζα, πάντως, και πολλά στο ενδεχόμενο το κόμμα της να είναι προοδευτικό γιατί όσο κι αν δεν αρέσουν σε όλους μας οι ταμπέλες, οι ιδεολογίες δεν θα πεθάνουν γιατί αυτό θέλουν κάποιοι αυτόκλητοι μεσσίες για να κρύβουν την πολιτική τους γύμνια...

Ισχύει πως η Μαρία έχει διώξει από δίπλα της τους Αριστερούς, τους οποίους χρησιμοποίησε ως φερετζέ, και μαζεύει κάθε ακροδεξιάς καρύδι κάνοντας τον Κ. Βελόπουλο να μοιάζει με μετριοπαθές κέντρο; Είναι λύση για τον τόπο η αποκόλληση από το αμερικανικό άρμα, στο οποίο προφανώς είναι προσδεδεμένη η σημερινή κυβέρνηση, ώστε να επιτευχθεί πλήρης προσκόλληση στο ρωσικό και τα κεφάλαιά του; Αληθεύει ότι όποιος σοβαρός άνθρωπος έχει μιλήσει με την Καρυστιανού παρουσιάζει στη συνέχεια άλλους αερόλιθους της πολιτικής μας ζωής, παλιότερους και νεότερους, ως statesmen;...

"Μα, καλά, άνθρωπέ μου, δεν μπορείς να περιμένεις λίγες ημέρες ακόμα πριν κρίνεις ένα εγχείρημα που, στο κάτω κάτω της γραφής, γεννήθηκε από την ανάγκη των πολιτών για δικαιοσύνη"; Φυσικά και μπορώ να περιμένω. 

Αυτό, όμως, που αδυνατώ να κάνω είναι να στρουθοκαμηλίζω για να δηλώνω αργότερα πεφτοσυννεφάκιας. Και για όσους αναρωτιούνται αν όλα αυτά θα ρίξουν τον Κ. Μητσοτάκη η απάντησή μου θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη: δεν έχει κανένα νόημα να αντικαθιστάς έναν διεφθαρμένο ψευδομεσσία με έναν άλλο ψευδομεσσία λιγότερο διεφθαρμένο. Η δημοκρατία, ωστόσο, απαιτεί και δημοκράτες πολίτες με κριτική σκέψη κι ανοιχτό μυαλό κι όχι οπαδικούς στρατούς επίδοξων πολιτικών φεουδαρχών... 

 

Μεταναστεύαμε, μεταναστεύουμε, θα μεταναστεύουμε...

Το μόνο που με εξέπληξε με τους 15 νεκρούς μετανάστες στη Χίο είναι το ότι δεν συνέβη παρόμοια πολύνεκρη τραγωδία νωρίτερα. Όταν πριν τρία χρόνια πνίγηκαν σχεδόν 600 άνθρωποι στην Πύλο με ευθύνη τού ελληνικού Λιμενικού- πιστοποιημένη πλέον από ανεξάρτητες εγχώριες και διεθνείς Αρχές- χωρίς να τιμωρηθεί κανείς, όταν ο προηγούμενος υπουργός Μετανάστευσης ήταν ο Μ. Βορίδης και νυν ο Θ. Πλεύρης, ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο είχε πει πως η φύλαξη των συνόρων απαιτεί και νεκρούς, να βάλουμε νάρκες στο Αιγαίο κι "ο ανθρωπισμός είναι μόνο για τους Έλληνες"- νομίζω πως από θαύμα πέρασαν σχεδόν τρία έτη από την τελευταία τραγωδία. Κι από θαύμα, μάλλον, θα χρειαστούν άλλα τόσα, ύστερα κι από τα συγχαρητήρια Πλεύρη στο Λιμενικό από τις πρώτες ώρες χωρίς να ξέρουμε το μερίδιο της δικής του ευθύνης για τόσους θανάτους...

Φυσικά και οι διακινητές έχουν τεράστιες ευθύνες, όπως οποιοσδήποτε εκμεταλλεύεται αισχρά την ανάγκη ενός ανθρώπου προκειμένου να προσποριστεί οικονομικά οφέλη. Το να τους κατηγορείς, ωστόσο, αποκλειστικώς για τους πνιγμούς στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, όπως κάνει η κυβέρνηση, είναι σαν να ισχυρίζεσαι πως αν δεν υπήρχαν αυτοκίνητα, βαπόρια κι αεροπλάνα οι άνθρωποι δεν θα μετακινούνταν από τόπο σε τόπο. Το έκαναν κι όταν δεν υπήρχαν, θα το κάνουν κι όταν θα μπορούμε να διακτινιζόμαστε από σημείο σε σημείο. Κι εμείς οι ίδιοι, εξάλλου, ως έθνος προκύψαμε από μετακινούμενα φύλα...

Σε αυτό το πλαίσιο, ούτε η Αριστερά έχει κατανοήσει το βάθος τού ζητήματος της μετανάστευσης, νόμιμης και παράτυπης. Ακόμα κι αν αύριο, με ένα μαγικό ραβδί, τελείωναν οι πόλεμοι, η φτώχεια και η καταπίεση, όλοι στον κόσμο είχαν από μία αξιοπρεπή εργασία και χρήματα για να ζήσουν τους εαυτούς τους και τις οικογένειές τους, και πάλι θα υπήρχαν άνθρωποι που θα μετανάστευαν. Μπορεί να ήταν λιγότεροι αλλά θα υπήρχαν γιατί είναι στη φύση τού ανθρώπου να αναζητά αυτό που πιστεύει ως καλύτερο, να μην κάθεται στα αβγά του, να ζει κι όχι απλώς να αναπνέει... 

  

 

Πρώην φονιάδες των λαών Αμερικάνοι κάντε με κυβερνητικό εταίρο...

Είναι προφανές ότι η έλευση της Κ. Γκιλφόιλ στην Αθήνα μπορεί να άργησε λίγο αλλά υπήρχαν σοβαροί λόγοι γι' αυτό. Η πρέσβης των ΗΠΑ δεν ήρθε μόνο για να πηγαίνει στα μπουζούκια ούτε για να κλείνει ενεργειακές συμφωνίες. Κατέφτασε και για να κλειδώσει τη συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο. Είτε με τους σημερινούς παίκτες στην ελληνική πολιτική σκηνή είτε με αυτούς που θα προκύψουν μετά τις εκλογές...

Προφανώς θα είναι πολύ δύσκολο για οποιαδήποτε μονοκομματική κυβέρνηση να περάσει κάτι τέτοιο, έστω κι αν είναι η πιο ρεαλιστική επιλογή διασφάλισης μιας βιώσιμης ειρήνης με την Τουρκία. Είναι λογικό, συνεπώς, και οι Αμερικανοί να βολεύονται με μια συγκυβέρνηση όσο γίνεται περισσότερων κομμάτων ώστε να διασφαλίσουν το κλείσιμο μιας σοβαρής ανοιχτής πληγής στο νοτιοανατολικό άκρο τής Μεσογείου και να αποστασιοποιηθούν ακόμα περισσότερο από μια ήπειρο, την ευρωπαϊκή, που θεωρούν πως πεθαίνει κι όχι αδίκως. Κι αν, μάλιστα, αυτή η συγκυβέρνηση καλύπτει ένα ευρύτερο ιδεολογικό φάσμα τόσο το καλύτερο για την Ουάσιγκτον...

Σε αυτό το πλαίσιο, έχει την πολιτική του λογική παίκτες που μέχρι πρότινος μας μιλούσαν για πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική να συγκλίνουν προς την ικανοποίηση των αμερικανικών συμφερόντων. Ιδίως όταν στο παρελθόν τα συνέδραμαν τα μέγιστα με διακρατικές συμφωνίες που ναι μεν ήταν εθνικώς επωφελείς αλλά και ταυτίστηκαν με την ικανοποίηση πάγιων επιθυμιών από την άλλη πλευρά τού Ατλαντικού. Για όλα αυτά και για πολλά περισσότερα μην εκπλαγείτε αν δείτε ένα μετεκλογικό σχήμα στο οποίο θα συμμετέχουν και πολιτικοί οι οποίοι στη νιότη τους βροντοφώναζαν "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι"... 

 

12 ναυτικά μίλια= Πόλεμος...

Ο πατριωτισμός είναι της μόδας. Σε βαθμό, μάλιστα, που παρατηρείται και μια πλειοδοσία τόσο από το δεξιό πολιτικό ημισφαίριο- αναμενόμενο- όσο όμως κι από το αριστερό. Κι όταν η εξωτερική πολιτική αντιμετωπίζεται με δημοσκοπικούς όρους η δημοκοπία γίνεται επικίνδυνη για τα πραγματικά μας εθνικά συμφέροντα, τα οποία δυσκολεύομαι να φανταστώ πως ταυτίζονται με πολεμικές επιχειρήσεις. Η Μεγάλη Ιδέα έχει εξαντλήσει τα όριά της εδώ κι έναν αιώνα κι όσοι πλειοδοτούν στην αναγέννησή της κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό...

Γίνομαι συγκεκριμένος: η αύξηση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια είναι κυριαρχικό μας δικαίωμα που απορρέει από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, το οποίο πάντως δεν έχει υπογράψει η Τουρκία και το οποίο υπόκειται και στην αρχή τής αναλογικότητας. Όσοι από το πολιτικό μας προσωπικό επιθυμούν να το ασκήσουμε αυθωρεί και παραχρήμα οφείλουν να πουν ξεκάθαρα στον ελληνικό λαό πως αυτό σημαίνει και πόλεμο με την Τουρκία. Αν δεν το πουν είναι είτε δημαγωγοί είτε ανίδεοι. Και τα δύο ή έστω ένα από αυτά τα δύο είναι εν δυνάμει καταστροφικό...

Η ιστορική αλήθεια είναι ότι καμία ελληνική κυβέρνηση- είτε εθεωρείτο περισσότερο είτε λιγότερο πατριωτική- δεν αύξησε τα χωρικά μας ύδατα. Ούτε καν μπήκε στη διαδικασία σχετικής συζήτησης με την Άγκυρα. 

Στην πραγματικότητα, η οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση- υπό την πίεση φυσικά και του ξένου παράγοντα- έχει δύο επιλογές: είτε να διαπραγματευτεί με τη γείτονα είτε να εμπλακεί σε πόλεμο. Νομίζω πως οι ανάγκες τής κοινωνικής πλειονότητας είναι άλλες κι όχι έξι ναυτικά μίλια παραπάνω στο Αιγαίο. Φοβάμαι, όμως, πως κανένα κόμμα δεν πρόκειται να σας το πει. Φοβάμαι πως όλοι, περισσότερο ή λιγότερο, θωπεύουν εθνικιστικά αντανακλαστικά, ένα παιχνίδι που μπορεί να είναι και παιχνίδι με τη φωτιά...  

 

 

Το να είσαι Αριστερός σήμερα σημαίνει ότι δεν ξέρεις το λαό σου...

Ο Ανδρ. Δρυμιώτης και τα υπόλοιπα μαντρόσκυλα του καταρρέοντος καθεστώτος κάνουν τη δουλειά τους: στιγματίζουν και διαιρούν ώστε ο προστάτης τους να κυβερνά για πάντα. Όσο, όμως, και να το προσπαθούν, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί... 

Ο Κ. Μητσοτάκης είναι ήδη ένας "κουτσός" πρωθυπουργός ο οποίος χάνει γοργά και την υποστήριξη του κόμματός του. Όσο για την κοινωνική πλειονότητα, αυτή εδώ και πολύ καιρό αναζητά τον αντικαταστάτη του...

Για να μπορούν, όμως, να γίνονται έστω ανεκτές δηλώσεις τού τύπου "το να είσαι Αριστερός σημαίνει ότι δεν αγαπάς την Ελλάδα" και το ημερολόγιο να μην γράφει 1950, 1960, 1970 ή και 1980 η ευθύνη και της ίδιας τής Αριστεράς είναι πολύ μεγάλη. Όπως είναι μεγάλες και οι ευθύνες τής woke ατζέντας με τις δικές της υπερβολές για το ότι ο δικαιωματισμός για πολλούς θεωρείται ασθένεια. Αντιλήψεις όπως ότι το "Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του", "δεν υπήρξε γενοκτονία των Ποντίων" ή πως "οι φοιτητές πρέπει να αποκαλούνται τα φοιτητά" έχουν δώσει πάτημα στους φύσει μισαλλόδοξους να διαδώσουν την αρρώστια τους και στον μέσο νοικοκυραίο...

Ακόμα και η πολυφορεμένη χρήση τού όρου "κυρ Παντελήδες" από τους "νόμιμους ιδιοκτήτες τής Αριστεράς" είναι βέβαιο ότι δεν οδηγεί στην απολουμπενοποίηση των μαζών. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, τις σπρώχνει στην αγκαλιά των πιο ακραίων ιδεών. Και ύστερα η Αριστερά αναρωτιέται γιατί της έχει γυρίσει την πλάτη και η εργατική τάξη... 

Όχι, ο λαός δεν είναι άγιος, όπως τον θέλει η αριστερή ορθοδοξία. Δεν είναι, όμως, και κοπάδι το οποίο αν δεν έρχεται προς το μέρος μας είναι δική του ευθύνη κι όχι και δική μας. Αφήστε που οι τελευταίοι που μπορούν να τον πείσουν για τα δίκια τής Αριστεράς είναι όσοι την εξευτέλισαν την τελευταία δεκαετία με τις πράξεις τους και τώρα την έχουν εγκαταλείψει γιατί δεν ταιριάζει με το rebrabnding τους... 

Εθνικό είναι το μητσοτακικό...

Οι ευθύνες τής Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας για όσα συμβαίνουν και σήμερα στη Μέση Ανατολή είναι τεράστιες. Πέρα από όλα τα άλλα, έβαλαν συνοριακές γραμμές πάνω στο χάρτη που δεν βασίζονταν στις συνθήκες τού πεδίου παρά μόνο στα δικά τους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, βεβαίως, η ίδρυση του κράτους τού Ισραήλ- προφανώς και δίκαιο, ιδίως μετά το Ολοκαύτωμα- χωρίς όμως να λογαριάζεται πως στα ίδια μέρη ζούσε κι ένας άλλος λαός επί αιώνες...

Το Λονδίνο και το Παρίσι δεν αναγνωρίζουν σήμερα το κράτος τής Παλαιστίνης καθοδηγούμενα από κάποια αίσθηση δικαίου κι ανθρωπισμού αλλά εξαιτίας τής αφόρητης πίεσης που τους ασκούνται από την κοινή γνώμη. Έπρεπε η ανθρωπότητα να βιώνει ξανά μία γενοκτονία για να αλλάξουν πολιτικές δεκαετιών κι αυτό λέει πολλά από μόνο του... 

Το ότι, όμως, ακόμα και τώρα η Αθήνα δεν συμπαρατάσσεται με τα περισσότερα κράτη επικαλούμενη διπλωματικούς λόγους κι εθνικά συμφέροντα αποκαλύπτει περισσότερα για τον τρόπο που ασκείται η δική μας εξωτερική πολιτική: εθνικό συμφέρον είναι το συμφέρον τής οικογένειας Μητσοτάκη και σωστή πλευρά τής Ιστορίας αυτή που κάθεται η αμερικανική κυβέρνηση...

Σε σχέση, μάλιστα, με τα ελληνοτουρκικά το πρόβλημα δεν είναι ο πρωθυπουργός μας να συνομιλεί με τον πρόεδρο της Τουρκίας, όταν τέλος πάντων ο τελευταίος καταδέχεται να το κάνει κι όχι να τον σνομπάρει, όπως συνέβη στη Νέα Υόρκη. Ούτε να συζητά μαζί του για μια συμφωνία δούναι και λαβείν για ήρεμα νερά στο Αιγαίο μόνιμα κι όχι πρόσκαιρα. Είναι πρόβλημα, ωστόσο, όταν δεν διαπραγματεύεσαι με βάση το εθνικό αλλά το ιδιωτικό, οικογενειακό κι αμερικανικό συμφέρον. Υπάρχει ειδικό άρθρο γι' αυτό στον Ποινικό Κώδικα, της εσχάτης προδοσίας...  

 

 

Άλλο η συνεκμετάλλευση Ελλάδας- Τουρκίας κι άλλο Μητσοτάκη- Ερντογάν...

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ο Κ. Μητσοτάκης απευθύνθηκε στους ευρωπαίους ομολόγους του ζητώντας τους στήριξη στα εθνικά μας θέματα, από τα ελληνοτουρκικά και το λιβυκό ως το μεταναστευτικό και το κυπριακό; Για να μην αναφερθώ στη μηδενική του διαβούλευση με τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς. Αν τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλά θα το καταλάβαινα. Δεν πηγαίνουν, όμως, έτσι δεν είναι;...

Ούτε, βεβαίως, μπορεί να ισχύει το επιχείρημα πως η κυβέρνηση είναι αυτοδύναμη και μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει. Οι όποιες παραχωρήσεις στα κυριαρχικά μας δικαιώματα ή και στην εθνική μας κυριαρχία δεν θα έχουν ημερομηνία λήξης το 2027 αλλά θα μας δεσμεύουν για πάντα. Είναι, άλλωστε, προφανές ότι η παράταξη που παραπονιόταν για το ότι δεν είχε ενημέρωση σε κάθε φάση που οδήγησε στη Συμφωνία των Πρεσπών- με την οποία δεν χάθηκε ούτε σπιθαμή εθνικής γης- δεν δικαιούται να επικαλείται επιχειρήματα που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα των εκλογικών κύκλων...

Είναι φανερό, ολοφάνερο ότι ο πρωθυπουργός διεξάγει μια Ι.Χ. εξωτερική πολιτική η οποία δεν έχει ως προτεραιότητα την επίτευξη των εθνικών μας συμφερόντων. Κι αν είναι, επίσης, λογικό η όποια διαπραγμάτευση να εμπεριέχει και συμβιβασμούς αυτοί δεν μπορούν να προχωρήσουν δίχως τη συνευθύνη τής πλειονότητας του κοινοβουλευτικού πολιτικού μας συστήματος αν θέλουμε να είναι και δίκαιοι και βιώσιμοι. Δυσκολεύομαι, άλλωστε, να φανταστώ πώς μια συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο, για παράδειγμα, με όρους και προϋποθέσεις που θα εξυπηρετούν κατά βάση τη φαμίλια θα βρει 151 ψήφους στη Βουλή... 

   

Χωρίς θεό όλα επιτρέπονται και δεν είναι απαραιτήτως κακό...

Θα ήταν ο κόσμος μας καλύτερος αν γνωρίζαμε με βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει θεός; Όπως κι όλα τα υπόλοιπα ερωτήματα έτσι κι αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί με ένα απλό "ναι" ή "όχι", ιδίως όταν αφορά ένα τόσο ατελές ον όσο ο άνθρωπος. Πράγματι, αν δεν υπήρχε φόβος θεού μπορεί να σκοτώναμε, να κλέβαμε ή να κάναμε οποιοδήποτε άλλο αμάρτημα με μεγαλύτερη ευκολία αφού δεν θα φοβόμασταν την επουράνια τιμωρία... 

Από την άλλη, ωστόσο, θα ήμασταν και πολύ λιγότερο ανεκτικοί σε όσα μας καταδυναστεύουν γιατί θα ξέραμε ότι έχουμε μία και μόνο ζωή και καμία ανταπόδοση για τα πάθη μας δεν θα μας περίμενε στη βασιλεία των ουρανών. Η όποια εξουσία, δηλαδή, θα ήταν πολύ πιο επιφυλακτική γιατί οι επαναστάσεις σε βάρος της θα ήταν πολύ πιο συχνές...

Είναι, επίσης, λογικό να εικάζουμε πως αν δίδασκε σήμερα ο Ιησούς οι σύγχρονοι χριστιανοί θα ήταν οι μεγαλύτεροι πολέμιοί του. Άλλωστε μοιάζουν πολύ περισσότερο στους γραμματείς και στους φαρισαίους παρά θυμίζουν το "αγαπάτε αλλήλους". Φαντάζομαι, για παράδειγμα, πως ο Χριστός δεν θα καλούσε την ελληνική κυβέρνηση να βάλει νάρκες στο Αιγαίο για να σκοτώνονται μετανάστες ούτε θα πολεμούσε το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Μάλλον την υποκρισία θα στηλίτευε...

Άλλος πίνει, άλλος καπνίζει, άλλος παίρνει ναρκωτικά, άλλος κάνει ψυχανάλυση, άλλος πηγαίνει στην εκκλησία. Ο καθένας μας βρίσκει το δικό του τρόπο για να αντιμετωπίζει την ανηφόρα που λένε ζωή. Τα ζητήματα δημιουργούνται όταν επιχειρούμε, ακόμα και με τη βία, να επιβάλλουμε τις δικές μας αδυναμίες στους άλλους κι όταν θεωρούμε τα δικά μας πάθη πιο αγνά από τα πάθη των άλλων. Αν, συνεπώς, το γουστάρετε ξεχυθείτε στις εκκλησιές. Όπως θα έλεγε κι ο Μπουκόβσκι, "βρες ένα πάθος κι άφησέ το να σε καταστρέψει"...

Μήπως είχε και κάποια δίκια ο Βανς;...

Το ότι το διεθνές δίκαιο δεν έχει καμία σημασία για το δίδυμο Τραμπ- Μασκ είναι οφθαλμοφανέστατο. Είναι, όμως, η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ δεν το σέβονται; Όταν προηγούμενοι πρόεδροι υποκινούσαν, για παράδειγμα, δικτατορίες σε άλλες χώρες ή εισέβαλλαν δίχως καμία σχετική απόφαση του ΟΗΕ το έκαναν τηρώντας το; Ο Τραμπ τουλάχιστον δεν προσπαθεί να αμπαλάρει τον ιμπεριαλισμό του με σάλτσες για δημοκρατία και παγκόσμια ειρήνη. Δεν το γράφω για να του απονείμουμε εύσημα, αλλά μήπως κι αντιληφθούμε και το δικό μας μέγεθος υποκρισίας ως Ευρώπη...

Καμία αντίρρηση, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος εμφανίστηκε στο Μόναχο ως επικυρίαρχος κι όχι ως φίλος. Είχε, όμως, άδικο όταν μας είπε πως στη Γηραιά Ήπειρο δεν σεβόμαστε πάντα τη λαϊκή ετυμηγορία ή την ελευθερία τού λόγου; 

Μάλλον όχι, γι' αυτό και πριν καταδικάσουμε την αλαζονεία του θα ήταν χρήσιμο να ανοίγαμε και τη δική μας ντουλάπα με σκελετούς για να την ξεσκαρτάρουμε. Θα βρίσκαμε πως έχουμε πολύ περισσότερους από όσους μας επιβάλλουν τα ευρωπαϊκά μας ιδεώδη από τα οποία τόσα έχουν υποφέρει οι αποικιοκρατούμενοι λαοί...

Ποιος δεν θέλει να τελειώσουν οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία; Με κάθε τίμημα ωστόσο; Ακόμα κι αν αυτό είναι η επιβεβαίωση ότι λίγοι ισχυροί θα χαράσσουν στο διηνεκές τα σύνορα και τις τύχες ξένων λαών; 

Ακόμα κι αν η νέα τάξη πραγμάτων δεν διαφέρει από την παλιά παρά μόνο στο θράσος; Κι αν αύριο μεθαύριο ο Τραμπ κι ο Πούτιν μοιράσουν το Αιγαίο και την Κύπρο θα είμαστε το ίδιο τραμπικοί και πουτινικοί; Ή θα τους αποτρέψει κάποιο φαντασιακό φιλελληνικό αίσθημα; Ως πότε θα δικαιώνουμε με την ευπιστία μας τον εθνικό μας ποιητή για τις τραγωδίες μας;... 

 

Οι θυρωροί ανοίγουν τις πόρτες στους Τραμπ...

"Ο/ Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να είναι άξιος/ άξια, ικανός/ ικανή, έμπειρος/ έμπειρη". Αν η παραπάνω πρόταση σας φαίνεται γλωσσοδέτης δεν είστε οι μόνοι/ μόνες! Είναι, όμως, χαρακτηριστική τής μετεξέλιξης του πολιτικού ορθολογισμού σε ατζέντα αφύπνισης ή ''woke agenda" που μάλλον περισσότερη ζημιά έχει προξενήσει στην ισότητα μέσω της υπερβολής παρά έχει συνδράμει στην επίτευξή της... 

Μακάρι τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι μειονότητες να προστατεύονταν μέσα από λεκτικούς ακροβατισμούς ή ακτιβισμούς στα όρια της γελοιογραφίας. Όπως αποδεικνύει, ωστόσο, η παγκόσμια επέλαση του ακροδεξιού φόβου μάλλον κάτι τέτοιο δεν ισχύει...

Η ομιλία Τραμπ στην ορκωμοσία του κι ο ναζιστικός χαιρετισμός Μασκ είναι λογικό να τρομάζουν την ανθρωπότητα και να ξυπνούν εφιαλτικές συλλογικές μνήμες. Είναι, όμως, αλήθεια τόσο δύσκολο να αντιληφθούμε γιατί κέρδισαν τη λαϊκή ψήφο όταν αυτά που υπόσχονταν σε φοβισμένους για το αύριο πολίτες δεν ήταν διαχειριστικά αλλά "out of the box"; Είναι πράγματι, τόσο αδιανόητο για τις πολιτικές μας ελίτ να αντιληφθούν πως όσα έχουν κάνει είναι είτε αποτυχημένα είτε ξεπερασμένα και το να υπόσχονται πως απλώς θα τους αλλάξουν το αμπαλάζ δεν θα τις κάνει προοδευτικές;...

Φυσικά και δεν εισηγούμαι, αντιγράφοντας τον Τραμπ, κάποια ελληνική πολιτική δύναμη να υποσχεθεί την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης, την εγκατάλειψη των ΑΠΕ προς χάρη πετρελαιοπηγών σε όλο το Αιγαίο και το Ιόνιο, τη νομιμοποίηση των push backs ή την κατάργηση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών. Δεν είναι η επιστροφή στο μεσαίωνα η λύση στα προβλήματά μας. Ούτε, όμως, και οι υποσχέσεις για μια καλύτερη διαχείριση μιας σάπιας κατάστασης. Δεν έχει αξία, για παράδειγμα, η αντιπολίτευση να δεσμεύεται για μείωση των φόρων ή για αύξηση των μισθών. Για όποιον δεν κυβερνά είναι εύκολο να το λέει. 

Το ζητούμενο είναι κάνει πιο ρηξικέλευθες προτάσεις για το φορολογικό, τα εργασιακά ή οποιοδήποτε άλλο κοινωνικό κι εθνικό ζήτημα. Ο λαός δεν αναζητά θυρωρούς στην εξουσία αλλά ριζοσπάστες. Κι όσο δεν τους βρίσκει στην προοδευτική παράταξη θα βολεύεται, τρόπον τινά, με τους φασίστες... 

   

  

Η εσχάτη προδοσία είναι μάλλον σοβαρότερη από τις τηλεοπτικές άδειες...

Για να ηρεμήσουν διά παντός τα νερά στο Αιγαίο είναι απαραίτητο να έρθουμε σε κάποιου είδους συμφωνία με την Τουρκία. Για να φτάσουμε σε συμφωνία θα πρέπει να κάνουμε και υποχωρήσεις. Για να γίνουν αυτές αποδεκτές από την ελληνική κοινή γνώμη πρέπει η τελευταία να γνωρίζει τι συμβαίνει. 

Και για να γνωρίζει οφείλει να την ενημερώσει η ελληνική κυβέρνηση τι ακριβώς διαπραγματεύεται με την Άγκυρα. Εκείνοι, όμως, που συμμετείχαν σε εθνικιστικά συλλαλητήρια για το όνομα μιας άλλης χώρας είναι πολύ δύσκολο να πείσουν πως για τη βιώσιμη ειρήνη ενδεχομένως να χρειαστεί να απεμπολήσουμε ακόμα κι εν δυνάμει εθνική κυριαρχία...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει ήδη αποδείξει ότι ο πατριωτισμός είναι καταφύγιο των απατεώνων και πως δεν είναι η αγάπη για την πατρίδα αυτή που τον κινητροδοτεί για τις πολιτικές του. Ο μεγάλος μου προβληματισμός, συνεπώς, δεν σχετίζεται με το ότι πρέπει να γίνουν υποχωρήσεις. Αυτές είναι αναπόφευκτες, ιδίως όταν δεν έχει προηγηθεί κερδισμένος πόλεμος από την πλευρά μας. Με ανησυχεί πως τα κίνητρα της Μητσοτάκης Α.Ε. δεν είναι η ειρήνη ούτε, φυσικά, τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας, αλλά η αύξηση των εσόδων της...

Όταν ο Αλ. Τσίπρας διαπραγματευόταν με τον Ζ. Ζάεφ το έκανε πάνω στην εθνική γραμμή τής σύνθετης ονομασίας erga omnes. Κι αυτή πέτυχε. Αν ο Μητσοτάκης δεν θέλει να συζητήσει μόνο για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ καλώς να το κάνει, μόνο που θα πρέπει να συνεννοηθεί πρώτα με τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς. 

Κι αυτό γιατί απλούστατα δεν παραχωρείς εθνική κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα από μόνος σου και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη, έναντι σοβαρών ανταλλαγμάτων βεβαίως για τη χώρα σου, του υπόλοιπου πολιτικού κόσμου αφού δεν θα είσαι πρωθυπουργός για πάντα. Διαφορετικά το ειδικό δικαστήριο θα είναι κοντά και δεν θα αφορά ένα 13- 0 για τηλεοπτικές άδειες, αλλά για εσχάτη προδοσία... 

 

   

Οι σάρισες βουλιάζουν στο Αιγαίο...

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι Μητσοτάκης- Ερντογάν επιδίδονται εδώ και πολύ καιρό σε μυστική διπλωματία για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών, με την Κύπρο να έχει μπει σκοπίμως στο περιθώριο, όπως και η Χάγη. Η κρυψίνοια δεν είναι καλός οιωνός, αλλά εν πάση περιπτώσει όλοι κρίνονται εκ του αποτελέσματος κι από τη συμφωνία που θα φέρουν η οποία, αν επιτευχθεί, προφανώς και θα εμπεριέχει παραχωρήσεις κι από την ελληνική πλευρά. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό όμως οι ίδιοι που θεωρούν έγκλημα καθοσιώσεως το όνομα του βόρειου γείτονα να περιέχει τη λέξη "Μακεδονία" να σφυρίζουν αδιάφορα στο ενδεχόμενο να παραιτηθούμε, για παράδειγμα, από την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. Έτσι δεν είναι;...

Αν η παραίτηση από τα 12 ν.μ. ή η συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο είναι προϋποθέσεις μια βιώσιμης ειρήνης καλώς να γίνουν. Είναι, άλλωστε, και παράλογο να θεωρούμε το Αιγαίο αποκλειστικώς ελληνική θάλασσα όταν βρέχει τόσα τετραγωνικά χιλιόμετρα και τουρκικού εδάφους. Αυτοί, ωστόσο, οι οποίοι στήριξαν την άνοδό τους στην εξουσία και στον εθνολαϊκισμό είναι πολύ δύσκολο να πείσουν την ελληνική κοινή γνώμη για την αναγκαιότητα υποχωρήσεων...

Καμία λύση, έτσι κι αλλιώς, για το Αιγαίο δεν θα είναι βιώσιμη όσο δεν επιλύεται και το κυπριακό με όρους δικαιοσύνης. Τι σημασία έχει να αφαιρέσεις κάποια αγκάθια κι όχι όλα; Σε αντίθεση, ωστόσο, με την εξωτερική πολιτική Τσίπρα- Κοτζιά η εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη είναι ΙΧ. Τι καλύτερο να περιμένεις, όμως, όταν έχεις έναν διακοσμητικό υπουργό Εξωτερικών, τον Γ. Γεραπετρίτη, και ουσιαστικό έναν άνθρωπο της αγίας οικογένειας, την Αλ. Παπαδοπούλου;... 

 

 

Ο σημιτισμός έχει ήδη γίνει ο σύγχρονος αντισημιτισμός...

Αν οι φοιτητές τής Νομικής είχαν καταλάβει τη σχολή τους στη μνήμη των νεκρών τού Ολοκαυτώματος θα είχαν προσαχθεί από την αστυνομία; Κατά πάσα πιθανότητα όχι. Όταν, όμως, την καταλαμβάνουν για την Παλαιστίνη προσάγονται. Η σωστή, ωστόσο, πλευρά τής Ιστορίας δεν διαχωρίζει γενοκτονίες. Σε διαφορετική περίπτωση ο σημιτισμός έχει ήδη γίνει ο σύγχρονος αντισημιτισμός...

Είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες ή κι εκατομμύρια πολίτες που διαμαρτύρονται ανά τον κόσμο για τη σφαγή στη Γάζα αντισημίτες που θέλουν τη διάλυση του κράτους τού Ισραήλ; Ναι, κάποιοι- αρκετοί αν το θέλετε- είναι. Η Δύση, ωστόσο, δεν έχει εξεγερθεί γιατί ξέχασε το ναζισμό, αλλά ακριβώς γιατί τον θυμάται. 

Γιατί ναζισμός είναι να θεωρείς κάποιες φυλές κατώτερες από τις άλλες ώστε να δικαιολογείς ακόμα και τη φυσική τους εξόντωση. Ναζισμός είναι, δηλαδή, ό,τι ακριβώς πράττει το κράτος τού Ισραήλ αυτή τη στιγμή στα κατεχόμενα εδάφη τής Παλαιστίνης...

Σε καμία περίπτωση δεν ξεπλένω τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ούτε τον πρόεδρο της Ρωσίας και για τα εγκλήματα πολέμου που έχει διαπράξει. Αν, όμως, ο Βλ. Πούτιν είναι ο διάβολος χωρίς να διαπράττει γενοκτονία τότε ο Μπ. Νετανιάχου ποιος ακριβώς είναι; 

Κι αν είναι ίδιος και χειρότερος από τον Πούτιν γιατί η Δύση- οι ΗΠΑ δηλαδή- δεν του επιβάλουν ούτε μία κύρωση; Κι από κοντά ο Κ. Μητσοτάκης με την Ι.Χ. εξωτερική του πολιτική εξαιτίας της οποίας θα ξυπνήσουμε μια ημέρα και δεν θα υπάρχουν ούτε Αιγαίο ούτε Κύπρος ούτε Μακεδονία. Στο όνομα της πατρίδας βεβαίως βεβαίως...

 

 

Οι πολλές πλευρές της σωστής πλευράς της ιστορίας αφήνουν ακάλυπτη τη χώρα...

Αν θέλουμε να φτάσουμε σε συμφωνία διαρκείας με την Τουρκία θα πρέπει να κάνουμε και υποχωρήσεις. Όποιος το αποκρύβει ή ισχυρίζεται πως οι παραχωρήσεις δεν είναι απαραίτητες είτε υποφέρει από άγνοια είτε ψεύδεται. Αυτό δεν σημαίνει πως θα πρέπει να αποδεχθούμε οποιεσδήποτε παραχωρήσεις, αλλά το πολιτικό σύστημα οφείλει επιτέλους να πει στον ελληνικό λαό πως έχει και η Τουρκία δικαιώματα στο Αιγαίο...

Το μεγάλο πρόβλημα με την εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη δεν είναι πως συζητά με την Τουρκία. Ούτε καν πως συζητά με άκρα μυστικότητα. Είναι το ότι συζητά με πρωτεύοντα στόχο πώς ο πρωθυπουργός θα γίνεται αρεστός στους Αμερικανούς, με το μυαλό στη δική του επόμενη ημέρα. Τι θα γίνει, όμως, για παράδειγμα, αν το Νοέμβριο εκλεγεί ο Ντ. Τραμπ κι αποσύρει κι επισήμως τη στήριξη των ΗΠΑ στην Ουκρανία; Δεν θα έχουμε μείνει εντελώς ακάλυπτοι απέναντι στην εκδίκηση της Ρωσίας; Από πού κι ως πού ενεργούμε συνεχώς ως χρήσιμοι ηλίθιοι των Αμερικανών χωρίς να κερδίζουμε τίποτα επί τής ουσίας;...

Η Ουκρανία δικαιούται να είναι ανεξάρτητη και το Ισραήλ να έχει ένα ασφαλές από εξωτερικούς κινδύνους κράτος. Και η Ρωσία, ωστόσο, δικαιούται να μην καταπιέζονται οι ρωσόφωνοι στην ανατολική Ουκρανία, η Παλαιστίνη να έχει το δικό της κράτος και οι Παλαιστίνιοι να μην είναι θύματα γενοκτονίας, καθώς και να μην σκοτώνονται Ιρανοί αξιωματούχοι σε ιρανικό έδαφος από ξένες δυνάμεις. Η σωστή πλευρά τής ιστορίας, επομένως, περιέχει πολλές πλευρές. Όποιος βλέπει μόνο μερικές δεν συντάσσεται σε καμία περίπτωση με το διεθνές δίκαιο, αλλά αποκαλύπτεται ως καθ' έξιν δουλοπρεπής...

 
 

Σ΄ ετούτα εδώ τα μάρμαρα ο Μητσοτάκης δεν χάνει ποτέ...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης μίλησε στο αμερικανικό Κογκρέσο είχαν γραφτεί ύμνοι από τα συστημικά ΜΜΕ για τον παγκοσμίου βεληνεκούς ηγέτη μας. Όταν ο πρωθυπουργός τρώει πόρτα από τον πρωθυπουργό τής Μεγάλης Βρετανίας γράφονται πάλι ύμνοι για τον ηγέτη που διεκδικεί με πάθος τα εθνικά μας δίκαια κόντρα σε θεούς και δαίμονες. Μονά ζυγά ο Μητσοτάκης κερδίζει, οπότε τι χρεία έχουμε αντιπολίτευσης;...

Όταν εργαλειοποιείς τα πάντα είναι φυσικό κάποια στιγμή να έρθουν και τα στραπάτσα. Όταν, για παράδειγμα, δεν σε ενδιαφέρει να νομιμοποιήσεις το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών αλλά να την βγεις από τα αριστερά στον Στέφανο Κασσελάκη τότε τρως σφαλιάρα ακόμα κι από τον παρακολουθούμενο από σένα Μ. Βορίδη. Όταν με τη μυστική σου διπλωματία για την οποία δεν έχεις ενημερώσει κανέναν ετοιμάζεις συμφωνία με την Τουρκία θα σου πεταχτεί κι ένας Σαμαράς. Όταν, γενικώς, δεν κάνεις πολιτική αλλά επικοινωνία θα πεθάνεις κι από αυτή κάποια στιγμή...

Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική δεν είναι να τα δίνεις όλα για να βγάλεις μια ωραία φωτό στο Κογκρέσο ούτε να κάνεις εξωτερική πολιτική Ι.Χ. Για να φτάσουμε σε μια συμφωνία με τους Βρετανούς για τα γλυπτά ή με τους Τούρκους για το Αιγαίο είναι προφανές ότι θα γίνουν υποχωρήσεις. 

Όταν, όμως, έχεις ανέλθει στην εξουσία χαρακτηρίζοντας προδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών και συμμετέχοντας στα συλλαλητήρια της εθνικιστικής υστερίας ή όταν αποκαλείς ως πρωθυπουργός εθνική εξαίρεση την αξιωματική αντιπολίτευση δεν μπορείς να απαιτείς εθνική ομοψυχία. Ναι, πρέπει να την έχεις αλλά πρέπει και να είσαι αξιόπιστος. Αλλιώς θα σε γλεντάνε ακόμα και οι δικοί σου...

 
 

Κανείς δεν θέλει να επιλυθούν τα ελληνοτουρκικά...

Το κομματικό μας σύστημα, στο σύνολό του, δεν επιθυμεί να επιλύσει τις ελληνοτουρκικές διαφορές ώστε να μην επικρέμεται πάνω από κάθε γενιά ο πολεμικός κίνδυνος. Μια χαρά βολεύεται με το αφήγημα του διαβολικού εξ ανατολών γείτονα και των "αναγκαίων" εξοπλισμών σε αντικατάσταση της λογικής και της διπλωματίας. Η τουρκική επιθετικότητα, η οποία αρκετές φορές πράγματι ξεπερνά τα όρια, αξιοποιείται ως δικαιολογία για να οχυρωνόμαστε πίσω από το "δεν συζητάμε τίποτα πέρα από ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα", τα οποία ωστόσο η Άγκυρα δεν θα συμφωνήσει ποτέ να συζητηθούν αποκλειστικώς...

Τι καλύτερο να περιμένουμε, άλλωστε, από ένα κομματικό σύστημα που είχε βολευτεί πίσω κι από την ονομασία ΠΓΔΜ ώστε να μην συμβάλει στην επίλυση ενός θέματος ήσσονος σημασίας που το μετατρέψαμε σε μεσανατολικό; Αν κάποιος, πάντως, έχει μια καλή δικαιολογία για να μην θέλει να βάλει το κεφάλι του στον τορβά τού πολιτικού κόστους είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος τουλάχιστον το ανάλαβε για το Μακεδονικό. Οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί δεν έχουν καμία δικαιολογία κι όμως συνεχίζουν στο μοτίβο τού εθνολαϊκισμού...

Το Αιγαίο δεν είναι ούτε θα μπορούσε να γίνει αποκλειστικώς ελληνική θάλασσα, λες και η Τουρκία δεν βρέχεται καθόλου από αυτό. Ας σταματήσουμε, συνεπώς, οι δημοσιολογούντες να αντιμετωπίζουμε οποιαδήποτε συμβιβαστική πρόταση, όπως για τη συνεκμετάλλευση κοιτασμάτων, σαν να ήταν εσχάτη προδοσία. Δεν είναι, είναι αντιθέτως μονόδρομος αν θέλουμε να διασφαλίσουμε την ειρήνη για τις επόμενες γενιές χωρίς να έχουμε απωλέσει κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα που έτσι κι αλλιώς δεν είχαμε ποτέ στην έκταση που τα φαντασιώνεται το εθνικό μας παραλήρημα...   

 

  
 

Εκτός ΜΕΘ πεθαίνουν περισσότεροι, ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή κι άλλα περίεργα...

Σοκαρισμένοι οι Έλληνες πληροφορούνται από τη μελέτη Λύτρα (Σωτήρη, πού χάθηκες και δεν μας δείχνεις τα σλάιντς;) πως σχεδόν όλοι οι ασθενείς με covid που βρέθηκαν εκτός ΜΕΘ πέθαναν και πως ήταν περισσότεροι σε σύγκριση με εκείνους που ήταν σε ΜΕΘ. Ποιος ξέρει, αύριο μπορεί να σοκαριστούν κι αν μάθουν ότι η γη είναι στρογγυλή κι ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή. Αλήθεια, περιμένουμε από μελέτες καθηγηταράδων να μας πουν τα αυτονόητα κι ότι στην ουσία το καθεστώς Μητσοτάκη μας δουλεύει ψιλό γαζί;...

Ποιος πιστεύει, επίσης, ότι ο Ν. Ανδρουλάκης, ο Χρήστος Σπίρτζης κι ο Θανάσης Κουκάκης δεν παρακολουθούνταν με εντολή Μητσοτάκη; Ή πως η κυβέρνηση δεν επιτρέπει τα υπερκέρδη των ενεργειακών εταιρειών δίνοντάς μας πίσω ψίχουλα ως επιδοματικά φιλοδωρήματα; Κι αν τα πιστεύουμε όλα όσα μας σερβίρουν τα καλοταϊσμένα ΜΜΕ, πόση ευθύνη έχουν αυτά και πόση, άραγε, αναλογεί στο λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο;...  

Κι όσο εκείνοι που μας κυβερνούν μας τρώνε το βιος, εμείς περιμένουμε τον Τούρκο στο Αιγαίο για να του ανοίξουμε πυρ. Όπως τον περιμένουμε ιδίως κάθε φορά που μια ελληνική κυβέρνηση κατακρημνίζεται. Κι αν προφανώς οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή, όπως κι ο πυροσβέστης, π.χ., το χειμώνα, εν τούτοις πόσο μας ωφελεί να φοβόμαστε τον γείτονα όταν ο οχτροί βρίσκονται εδώ και καιρό στο Μαξίμου, εμπαίζοντας ακόμα και τη νοημοσύνη μας;...