Στη χώρα που εν έτει 2017 γιατροί και δικηγόροι αρνούνται να βάλουν POS προσδεθείτε για νέα μνημόνια...

Δεν είναι κακό η χώρα να πραγματοποιεί δοκιμαστικές εξόδους στις αγορές, με στόχο να δανείζεται αποκλειστικώς από αυτές από τον Αύγουστο του 2018. Μπορεί το επιτόκιο να είναι υψηλότερο από αυτό που δανειζόμαστε από τους θεσμούς και να προστίθεται νέο χρέος, αλλά μόνο η επιστροφή στην κανονικότητα θα φέρει το τέλος των μνημονίων και την ανάπτυξη στην πραγματική οικονομία. Το τίμημα, άλλωστε, που πληρώσαμε τα τελευταία εφτά χρόνια που ήμασταν αποκλεισμένοι από τον ιδιωτικό δανεισμό ήταν ασυγκρίτως μεγαλύτερο σε σχέση με τα χαμηλότερα επιτόκια που απολαμβάναμε και τους ευνοϊκούς χρόνους αποπληρωμής...

Τότε από μιζέρια δεν έχω διάθεση να ανοίξω σαμπάνιες; Ενδεχομένως, αλλά τα μηνύματα που στέλνουν εκείνοι που μας έχουν αλυσοδεμένους δεν προμηνύουν ευχάριστες εξελίξεις. Σόιμπλε- Μοσκοβισί- Βελκουλέσκου στην ουσία μάς απείλησαν με νέες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, το οποίο στη γλώσσα τους σημαίνει νέα άγρια λιτότητα. Ποιος μπορεί να αποκλείσει, για παράδειγμα, νέα αύξηση φόρων ή νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων και περισσότερη ελαστική εργασία προκειμένου να επιτευχθούν φαραωνικοί δημοσιονομικοί στόχοι από μια ήδη εξαντλημένη κοινωνία;...

Μπροστά μας έχουμε την τρίτη αξιολόγηση και την εφαρμογή τού τέταρτου μνημονίου, η οποία μάλιστα μπορεί να επισπευστεί. Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι έχουμε αφήσει τα δύσκολα πίσω μας και μπροστά μας ανοίγεται ένα ξέφωτο, όπως μας υπόσχεται ο Αντώνης Τσίπρας ή Αλέξης Σαμαράς...

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Υπάρχουν πολλές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες δεν έχουν γίνει μολονότι θα έπρεπε να είχαν γίνει. Ανάμεσα σε άλλα, η φοροδιαφυγή και η εισφοροδιαφυγή είναι ακόμα υψηλές, κλειστά επαγγέλματα δεν έχουν ανοίξει στην ουσία, δεν έχουν κοπεί όσο θα έπρεπε αδικαιολογήτως υψηλές συντάξεις, στο Δημόσιο εξακολουθούν να συνωστίζονται άχρηστοι και οι πολίτες δεν αποφεύγουν τη γραφειοκρατία για μια σειρά ενεργειών. Πάνω σε αυτό βασίζονται, άλλωστε, και οι δανειστές μας όταν μας καλούν να μην σταματήσουμε να "ποδηλατούμε"...

Πώς, επομένως, να είμαι αισιόδοξος για το μέλλον όταν το πολιτικό κόστος, το μικροκομματικό συμφέρον, ο νεποτισμός κι ο συντεχνιασμός- χαρακτηριστικότατο παράδειγμα για το τελευταίο η αντίδραση γιατρών και δικηγόρων στη χρήση POS- όχι μόνο δεν έχουν εξαφανιστεί, αλλά μολύνουν και το υγιές κομμάτι τής κοινωνίας; Κανένα από αυτά τα ζητήματα δεν λύνεται από την επιστροφή στις αγορές παρά μόνο με πολιτική βούληση, η οποία ωστόσο είναι ανύπαρκτη στην πλειονότητα, για να μην γράψω στην ολότητα, του κομματικού μας συστήματος...  

 

Η γραβάτα έχει δίκιο, αλλά έχει κι άδικο...

Στον πόλεμο δημόσιων, ιδιωτικών υπαλλήλων κι ελεύθερων επαγγελματιών μην υπολογίζετε στη δική μου συμμετοχή. Και οι τρεις, άλλωστε, αυτές επαγγελματικές κατηγορίες έχουν τις δικές τους ευθύνες για τη σημερινή χρεοκοπία. Το κομματικό κι αντιπαραγωγικό Δημόσιο, στο οποίο αλλού υπήρξε υπερσυσσώρευση προσωπικού κι αλλού λειψανδρία, αντιπαραβάλλεται με ένα στρεβλό μοντέλο ανάπτυξης και της ιδιωτικής οικονομίας, η οποία βασίστηκε υπέρ το δέον στην εξάρτηση από το κρατικό ταμείο και η οποία δημιούργησε περισσότερους ελεύθερους επαγγελματίες από αυτούς που μπορούσε να "καταναλώσει" μια χώρα 10.000.000 κατοίκων και οι οποίοι, μάλιστα, είναι και οι πρωταθλητές τής φοροδιαφυγής-φοροαποφυγής...

Πόσοι, για παράδειγμα, δικηγόροι ή συμβολαιογράφοι θα ήταν σε θέση να βγάζουν αξιοπρεπώς το ψωμί τους ακόμα κι αν υποθέσουμε πως δεν υπερφορολογούνταν; Προσέξτε, οι ελεύθεροι επαγγελματίες φοροδιαφεύγουν όχι γιατί οι δημόσιοι ή οι ιδιωτικοί υπάλληλοι που δεν πληρώνονται "μαύρα" είναι ανώτερης ηθικής στάθμης, αλλά απλούστατα γιατί έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν...

Το μεγάλο πρόβλημα βρίσκεται γι' άλλη μια φορά στο ότι βάζουμε το καρότσι μπροστά από το άλογο. Είναι δίκαιο, όπως προτείνει ο Γιώργος Κατρούγκαλος, ο ελεύθερος επαγγελματίας να φορολογείται και να πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές με βάση το πραγματικό κι όχι το τεκμαρτό του εισόδημα, πόσω μάλλον όταν το τελευταίο συνδέεται με οικονομικά μεγέθη προ κρίσης. Το όφελος, όμως, για το δημόσιο κορβανά θα είναι πολύ μικρό από τη στιγμή που δεν διασφαλίζεται, τουλάχιστον όχι ακόμα, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής με την υποχρεωτική χρήση για παράδειγμα πλαστικού χρήματος και των τραπεζικών συναλλαγών. Ποιός μικρομεσαίος δικηγόρος ή γιατρός (υπάρχουν και τέτοιοι) θα κόβει αποδείξεις, ακόμα κι αν υποθέσουμε πως σήμερα το έκανε ως επί το πλείστον-κάτι που αν θέλουν να μην στρουθοκαμηλίζουν, οφείλουν να παραδεχτούν πολλοί ότι δεν το έπρατταν- τη στιγμή που με τους διάφορους φόρους και χαράτσια θα πρέπει να δουλεύει στην ουσία μόνο και μόνο για να βγάζει αυτά τα έξοδα;...

Ακόμα κι αν βρεθούν κονδύλια και ξαμοληθούν στην αγορά χιλιάδες ελεγκτές προκειμένου να διασφαλίζεται η κοπή αποδείξεων, θα απουσιάζει η μέριμνα για κοινωνική δικαιοσύνη όταν θα απαιτείς από έναν ελεύθερο επαγγελματία να λειτουργεί στην ουσία αποκλειστικώς ως χρηματοδότης ενός Δημόσιου το οποίο παραμένει γραφειοκρατικό κι εχθρικό προς τον πολίτη. Ναι μεν είναι παράλογο σε μια τόσο μικρή και κατά βάση μη εξαγωγική οικονομία κάθε έλληνας να θέλει να είναι αφεντικό και να μην καταδέχεται να μην είναι καν συνέταιρος σε μια εταιρεία...

Από την άλλη, ωστόσο, δεν μπορεί να θεωρείται στην πράξη ποινικό αδίκημα η επιθυμία τού όποιου πολίτη να ανοίξει το δικό του γραφείο, κατάστημα ή επιχείρηση, ιδίως όταν διακηρυγμένος στόχος τής κυβέρνησης είναι στη διανομή τού νέου ΕΣΠΑ να πάρουν προτεραιότητα εκείνοι που δεν έχουν μπάρμπα στην Κορώνη. Σε αυτό το πλαίσιο, επομένως, απαιτείται η άμεση υποχρεωτική επιβολή των πλαστικών-τραπεζικών συναλλαγών, καθώς και η ανακούφιση των ελεύθερων επαγγελματιών από υπερβάλλοντες φόρους και χαράτσια πριν ξεκινήσει η φορολόγησή τους με βάση το πραγματικό τους εισόδημα. Αλλιώς και θα καταστρέψουμε ένα σημαντικό κομμάτι τής ελληνικής κοινωνίας και τα δημόσια ταμεία, ασφαλιστικά και μη, θα παραμείνουν άδεια...