Στη χώρα που εν έτει 2017 γιατροί και δικηγόροι αρνούνται να βάλουν POS προσδεθείτε για νέα μνημόνια...

Δεν είναι κακό η χώρα να πραγματοποιεί δοκιμαστικές εξόδους στις αγορές, με στόχο να δανείζεται αποκλειστικώς από αυτές από τον Αύγουστο του 2018. Μπορεί το επιτόκιο να είναι υψηλότερο από αυτό που δανειζόμαστε από τους θεσμούς και να προστίθεται νέο χρέος, αλλά μόνο η επιστροφή στην κανονικότητα θα φέρει το τέλος των μνημονίων και την ανάπτυξη στην πραγματική οικονομία. Το τίμημα, άλλωστε, που πληρώσαμε τα τελευταία εφτά χρόνια που ήμασταν αποκλεισμένοι από τον ιδιωτικό δανεισμό ήταν ασυγκρίτως μεγαλύτερο σε σχέση με τα χαμηλότερα επιτόκια που απολαμβάναμε και τους ευνοϊκούς χρόνους αποπληρωμής...

Τότε από μιζέρια δεν έχω διάθεση να ανοίξω σαμπάνιες; Ενδεχομένως, αλλά τα μηνύματα που στέλνουν εκείνοι που μας έχουν αλυσοδεμένους δεν προμηνύουν ευχάριστες εξελίξεις. Σόιμπλε- Μοσκοβισί- Βελκουλέσκου στην ουσία μάς απείλησαν με νέες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, το οποίο στη γλώσσα τους σημαίνει νέα άγρια λιτότητα. Ποιος μπορεί να αποκλείσει, για παράδειγμα, νέα αύξηση φόρων ή νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων και περισσότερη ελαστική εργασία προκειμένου να επιτευχθούν φαραωνικοί δημοσιονομικοί στόχοι από μια ήδη εξαντλημένη κοινωνία;...

Μπροστά μας έχουμε την τρίτη αξιολόγηση και την εφαρμογή τού τέταρτου μνημονίου, η οποία μάλιστα μπορεί να επισπευστεί. Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι έχουμε αφήσει τα δύσκολα πίσω μας και μπροστά μας ανοίγεται ένα ξέφωτο, όπως μας υπόσχεται ο Αντώνης Τσίπρας ή Αλέξης Σαμαράς...

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Υπάρχουν πολλές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες δεν έχουν γίνει μολονότι θα έπρεπε να είχαν γίνει. Ανάμεσα σε άλλα, η φοροδιαφυγή και η εισφοροδιαφυγή είναι ακόμα υψηλές, κλειστά επαγγέλματα δεν έχουν ανοίξει στην ουσία, δεν έχουν κοπεί όσο θα έπρεπε αδικαιολογήτως υψηλές συντάξεις, στο Δημόσιο εξακολουθούν να συνωστίζονται άχρηστοι και οι πολίτες δεν αποφεύγουν τη γραφειοκρατία για μια σειρά ενεργειών. Πάνω σε αυτό βασίζονται, άλλωστε, και οι δανειστές μας όταν μας καλούν να μην σταματήσουμε να "ποδηλατούμε"...

Πώς, επομένως, να είμαι αισιόδοξος για το μέλλον όταν το πολιτικό κόστος, το μικροκομματικό συμφέρον, ο νεποτισμός κι ο συντεχνιασμός- χαρακτηριστικότατο παράδειγμα για το τελευταίο η αντίδραση γιατρών και δικηγόρων στη χρήση POS- όχι μόνο δεν έχουν εξαφανιστεί, αλλά μολύνουν και το υγιές κομμάτι τής κοινωνίας; Κανένα από αυτά τα ζητήματα δεν λύνεται από την επιστροφή στις αγορές παρά μόνο με πολιτική βούληση, η οποία ωστόσο είναι ανύπαρκτη στην πλειονότητα, για να μην γράψω στην ολότητα, του κομματικού μας συστήματος...  

 

Χωρίς συμβιβασμούς δεν υπάρχουν κοινωνίες, μόνο με συμβιβασμούς δεν υπάρχει Αριστερά...

Οι περισσότεροι χειροκροτούμε κάποιον ο οποίος είναι ασυμβίβαστος, που δεν ρίχνει νερό στο κρασί του κι ακολουθεί την πορεία που έχει επιλέξει δίχως παρακάμψεις. Αν δεν γίνονταν, ωστόσο, συμβιβασμοί δεν θα υπήρχαν κοινωνίες, οι οποίες βασίζονται ακριβώς στην εύρεση χρυσών τομών σε αντικρουόμενα συμφέροντα,. Από την άλλη, οι συμβιβασμοί θυμίζουν λίγο την κατανάλωση φιστικιών: αν φας ένα δύσκολα σταματάς σε αυτό και συνεχίζεις μέχρι να αδειάσεις το σακούλι. Κατ' αντιπαραβολή, όταν αρχίσεις τις εκπτώσεις στις αρχές σου είναι πολύ εύκολο να καταλήξεις κάποιος άλλος χωρίς καν να το πάρεις χαμπάρι...

Σε αυτό το σταυροδρόμι βρίσκεται αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση της Αριστεράς. Υποχώρησε, συμβιβάστηκε, συνθηκολόγησε γιατί η εναλλακτική ήταν πράγματι ακόμα πιο καταστροφική. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως από εδώ και πέρα, κι αφού έχασε μια μάχη, θα πρέπει να μιμηθεί πλήρως τους προκατόχους της, να λέει "ναι σε όλα" στους δανειστές και να μιμείται πρακτικές, όπως στις Σκουριές, οι οποίες είναι αναντίστοιχες τόσο με το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ όσο, κυρίως, με θεμελιώδεις αριστερές αξίες όπως η προστασία των αδύναμων και του περιβάλλοντος...

Η αλαζονεία είναι μία από τις πιο βαθιά φυτευμένες ανθρώπινες αδυναμίες. Οταν αισθάνεσαι και είσαι, πράγματι, ισχυρός δεν είναι καθόλου δύσκολο να παρασυρθείς και να πιστέψεις ότι αυτό θα κρατήσει για πάντα. Οταν, όμως, δεν έχουν αντέξει αυτοκρατορίες στην αιωνιότητα είναι τουλάχιστον αφελές να θεωρεί κανείς πως μια κυβέρνηση θα αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα, ανεξαρτήτως των καλών της προθέσεων. Αυτήν τη στιγμή ο Αλέξης Τσίπρας είναι κυρίαρχος του παιχνιδιού και η στοιχειώδης πολιτική λογική τού επιβάλλει να ανανεώσει, και μάλιστα πιο ενισχυμένη, τη λαϊκή εντολή στο πρόσωπό του το συντομότερο δυνατό, πριν καταπιεί τη δημοτικότητά του η εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών...

Η παραμονή, ωστόσο, του σημερινού πρωθυπουργού στην εξουσία δεν αποτελεί αυτοσκοπό για τον ελληνικό λαό. Η χώρα έχει ανάγκη τον σκληρό διαπραγματευτή Αλέξη Τσίπρα του πρώτου πενταμήνου της διακυβέρνησής του. Δεν χρειάζεται, όμως, έναν Αλέξη Τσίπρα σε ρόλο τροχονόμου τού νεοφιλελευθερισμού, που θα ξεπλένει ταξικώς άγριες πολιτικές χρησιμοποιώντας ως απορρυπαντικό την Αριστερά. Μέχρι το τέλος τού χρόνου θα έχει ξεκαθαρίσει εν πολλοίς το πολιτικό τοπίο κι όλοι θα συμμετέχουν σε αυτό από διαφορετικές θέσεις, κυριολεκτικώς και μεταφορικώς. Μένει να αποδειχθεί αν αυτό θα είναι για καλό ή για κακό...

Ετσι κι αλλιώς τα πολιτικά πρόσωπα πρέπει να λογίζονται ως φορείς ιδεολογιών κι όχι να αξιολογούνται με επικοινωνιακούς όρους. Η εκπρόσωπος του ΔΝΤ, Ντ. Βελκουλέσκου, για παράδειγμα, είναι ορθό να χαρακτηρίζεται "Δρακουλέσκου" όχι για σεξιστικούς λόγους αλλά ως εντολοδόχος πολιτικών οι οποίες στοχεύουν στην εξυπηρέτηση της διεθνούς ελίτ. Τα ίδια με τη ρουμάνα θα έλεγε ο οποιοσδήποτε απεσταλμένος τού ΔΝΤ. Αρκεί να θυμηθούμε τον Π. Τόμσεν για να μας διαλυθεί οποιαδήποτε αμφιβολία...

Αντί, επομένως, να χάνουμε τον καιρό μας στοχοποιώντας πρόσωπα ας προσανατολίσουμε τη δράση μας στο πώς θα επιτύχουμε θεαματικά αποτελέσματα σε τομείς στους οποίους η κυβέρνηση διαθέτει μια σχετική ελευθερία δράσης, όπως στο ζήτημα της φοροδιαφυγής και της καταπολέμησης της διαφθοράς, ώστε αυτό που μοιάζει σήμερα σχεδόν ανέφικτο, η έξοδος δηλαδή από την άγρια ταξική λιτότητα μέσω της εφαρμογής μνημονίου, να φαίνεται περισσότερο ρεαλιστικό σε ένα χρόνο από τώρα. Γι' αυτό κι ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει να χρησιμοποιήσει όλο του το αυξημένο πολιτικό κεφάλαιο τώρα κι όχι αύριο για να γκρεμίσει ολοκληρωτικώς χρόνιες παθογένειες. Εφτασε, δηλαδή, η ώρα να αποδείξει κι αν το πολιτικό του χάρισμα είναι εξίσου ισχυρό με το επικοινωνιακό. Από το πρώτο, άλλωστε, θα κριθεί και η υστεροφημία του... 

Υ.Γ.: Ο vromostomos κατεβάζει καλοκαιρινά ρολά κι επιστρέφει την Τρίτη 18 Αυγούστου. Καλή ξεκούραση σε όλους γιατί μας περιμένει ένας ακόμα δύσκολος χειμώνας!