Διυλίζουν τον κώνωπα για να καταπιούν τα υπερκέρδη διυλιστηρίων κι άλλων 30 φίλων...

Τράπεζες, διυλιστήρια, εταιρείες ενέργειας έχουν αφορολόγητα κέρδη που αγγίζουν τα δέκα δισ. ευρώ, αλλά η κυβέρνηση δεν τα ακουμπά. Αντιθέτως, ισχυρίζεται πως θα ενισχύσει την υγεία και την παιδεία με τα 500 εκ. ευρώ που θα πάρει από τους ελεύθερους επαγγελματίες, πολλούς από τους οποίους είτε θα τους αφανίσει είτε θα τους κάνει υπαλλήλους μικρότερων ή μεγαλύτερων εταιρειών. Αφήστε που τα χρήματα από το Ταμείο Ανάκαμψης και το ΕΣΠΑ είναι ήδη καπαρωμένα από 30 επιχειρηματίες κι όχι φυσικά για νοσοκομεία ή σχολεία, γιατρούς ή καθηγητές...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εδώ και πάνω από τέσσερα χρόνια νομοθετεί σχεδόν αποκλειστικώς για την ελίτ. Ακόμα κι όταν μοιράζει επιδόματα τα υπερκέρδη των ολιγαρχών προστατεύει. Και φυσικά τίποτα δεν γίνεται κατά λάθος, γι' αυτό και είναι υποχρεωμένη κάθε φορά να βαφτίζει το κρέας ψάρι για να εξαπατά. Γνωρίζει ότι η κοινωνική δικαιοσύνη είναι η απάντηση σε όλα τα προβλήματα, αλλά δεν την θέλει. Προτιμά να παίζει θέατρο πως αυτή επιδιώκει...

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε επανακτήσει τη χαμένη αξιοπιστία του την τελευταία τετραετία κανένας Κατρούγκαλος δεν θα μπορούσε να τον καταστρέψει λίγες ημέρες πριν τις κάλπες. Αν δεν υπήρχε ο Κατρούγκαλος, ωστόσο, σήμερα το πολιτικό σκηνικό θα ήταν εντελώς διαφορετικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είχε καταρρεύσει, η κυβερνώσα Αριστερά θα είχε παραμείνει ενωμένη και, κυρίως, ο Μητσοτάκης δεν θα είχε αναγορευθεί σε αυτοκράτορα... 

Επειδή, όμως, ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω και μόνο το μέλλον μπορούμε να αλλάζουμε, είναι χρυσή ευκαιρία για το ΣΥΡΙΖΑ να αξιοποιήσει αυτή την κολοσσιαία εξαπάτηση των ελεύθερων επαγγελματιών και των αυτοαπασχολούμενων ώστε να διευρύνει την εκλογική του βάση και να χτίσει ένα αφήγημα εξουσίας που να είναι και ρεαλιστικό κι οραματικό. Κι ας αφήσει τους άλλους να κλαίνε πάνω από το χυμένο γάλα... 

  
 

Μόνο ο Κασσελάκης έχει καταλάβει τι έχει συμβεί στην Αριστερά...

Και τους μικρομεσαίους ελεύθερους επαγγελματίες θα αποτελειώσει και το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης θα αυξήσει και το πόπολο θα συνεχίσει να εξαπατά με pass προς όφελος της ολιγαρχίας που υπηρετεί. Και γιατί να μην συνεχίσει να το κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη; Το 41% πήρε στις εκλογές, την αντιπολίτευση την έχει στα σκοινιά και τα ΜΜΕ στην απόλυτη υπηρεσία της...

Όταν γίνεται ήδη συζήτηση για τρίτη τετραετία Μητσοτάκη καταλαβαίνουμε ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά για να μιλάμε για το ποιος θα επικρατήσει στο "μικρό τελικό" ανάμεσα στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Εν τέλει κι ανεξαρτήτως ποιος θα είναι δεύτερος, τρίτος ή τέταρτος δεν θα έχει καμία σημασία αν στις ευρωεκλογές κινούνται όλοι λίγο πάνω ή λίγο κάτω από το 15%. Σε μια τέτοια περίπτωση είναι βέβαιο ότι θα προκύψει η ανάγκη για ένα νέο σχηματισμό με προοπτική νίκης...

Ξέρετε γιατί εκτιμώ πως ο Στέφανος Κασσελάκης θα τα καταφέρει; Γιατί είναι ο μόνος που έχει εντοπίσει το πρόβλημα της ευρύτερης Αριστεράς κι αυτό είναι πως ο κόσμος της απέχει από τις εκλογές. Στο ΠΑΣΟΚ πιστεύουν ότι κερδίζουν γιατί χάνει ο αντίπαλός τους κι ας είναι οι διαρροές του προς αυτούς μικρές. Στο ΚΚΕ, πάλι, έτσι και μια δημοσκόπηση τους δείξει δεύτερους θα κάνουν τα πάντα για να περιχαρακωθούν στην ασφάλεια του τριτοτέταρτου. Όσο για τους αποστάτες, αυτοί δεν έχουν καταλάβει ακόμα πως ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 17,85% στις εκλογές κι όχι 47,85%... 

Βεβαίως για να επιστρέψουν αυτοί οι πολίτες στις κάλπες δεν αρκούν ούτε τα επικοινωνιακά χαρίσματα ούτε η δαιμονοποίηση Μητσοτάκη. Θα χρειαστούν άμεσα προτάσεις για τα προβλήματα της καθημερινότητας. Όταν συμβεί κι αυτό τότε σε μερικά χρόνια θα μιλάμε γι' αυτές τις ημέρες και θα γελάμε... 

 
 

Η δεύτερη τετραετία δεν θα είναι τετραετία...

Λένε πως δεν αλλάζεις ομάδα που κερδίζει κι αυτό ακριβώς κάνει ο Κ. Μητσοτάκης. Μην μου πείτε πως δεν έχω δίκιο γιατί ο πρωθυπουργός έχει αλλάξει πολλούς υπουργούς, αλλά και στενούς του συνεργάτες. Αυτοί ήταν πάντα αναλώσιμοι, ιδίως αν έπρεπε να βρεθούν αποδιοπομπαίοι τράγοι για να κρυφτεί από πίσω τους ο Μητσοτάκης. Η ομάδα του είναι το κλειστό σύστημα της ελίτ που τον στηρίζει, οι καναλάρχες, για παράδειγμα, των οποίων τις ασφαλιστικές εισφορές πληρώνουν οι φορολογούμενοι για να μπορούν εκείνοι να λιβανίζουν την καλύτερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης που είναι απλώς η χειρότερη...

Όταν συζητιόταν ο νόμος Κατρούγκαλου- μία από τις βασικές αιτίες πτώσης τής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- οι ελεύθεροι επαγγελματίες είχαν ξεσηκώσει το σύμπαν γιατί στην ουσία συνυπολόγιζε την εκτεταμένη φοροδιαφυγή των περισσότερων ανάμεσά τους. Με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο επιβάλλεται ελάχιστος τεκμαρτός φόρος 1.100 ευρώ για όλους τους ελεύθερους επαγγελματίες. Η ευθύνη για τη φοροδιαφυγή δεν μπορεί να είναι συλλογική, αναμένω πάντως από τους αυτοαπασχολούμενους αν είναι συνεπείς με τα επιχειρήματά τους να ξεσηκώσουν και πάλι το σύμπαν...

Ο Κ. Μητσοτάκης οφείλει σχεδόν τα πάντα στο μιντιακό σύστημα που τον στηρίζει σαν να μην υπάρχει αύριο. Δεν θα ήταν σήμερα πρωθυπουργός χωρίς αυτό. Όταν, όμως, οι πολίτες δεν πιστεύουν αυτό που ζουν αλλά την εξωραϊσμένη προπαγάνδα είναι λογικό και να πιστεύουν ότι ο αχυράνθρωπος της ολιγαρχίας θα προστατεύσει καλύτερα τα συμφέροντά τους. Όπως κι αν έχει, ωστόσο, αυτή η δεύτερη τετραετία δεν θα είναι εν τέλει τετραετία. Για το καλό μας... 

  

 

Φωνάζουν "πού είναι το κράτος" δίπλα από τις ταμειακές μηχανές-διακοσμητικά...

Έχουν δίκιο οι επαγγελματίες τού τουρισμού να διαμαρτύρονται για την υψηλή φορολόγηση; Όσο σκληρό κι αν διαβάζεται, έχουν τόσο δίκιο όσο και οι διαρρήκτες αν κάνουν συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά των αντικλεπτικών συστημάτων. Φυσικά και δεν ανήκουν όλοι οι άνθρωποι του τουρισμού σε αυτήν την κατηγορία και βεβαίως εκείνοι ανάμεσά τους που φοροδιαφεύγουν δεν το κάνουν γιατί είναι χειρότεροι άνθρωποι από τους μισθωτούς, αλλά απλούστατα γιατί το μπορούν με συγκριτικώς ελάχιστους κινδύνους. Από την άλλη, όμως, δεν είναι δυνατό να απαιτούν μείωση της φορολογίας, όταν άλλωστε δεν φοροδιαφεύγουν για να επιβιώσουν αλλά για να πλουτίσουν, την ίδια ώρα που έχουν τις ταμειακές τους μηχανές για διακοσμητικά...

Ούτε είναι λογικό επιχείρημα το ότι η τουριστική περίοδος διαρκεί λίγους μήνες και μέσα σε αυτούς πρέπει να βγουν τα εισοδήματα μιας ολόκληρης χρονιάς. Η καλοκαιρία σε αυτήν τη χώρα διαρκεί περισσότερους από τρεις μήνες κι επιπλέον υπάρχουν διάφορα είδη τουρισμού- από το συνεδριακό έως τον θρησκευτικό κι από τον θεματικό ως τον αθλητικό- τα οποία μένουν ως επί το πλείστον αναξιοποίητα γιατί κάποιοι πιστεύουν ότι έχουν βρει το μήνα που ταΐζει τους δώδεκα, γι' αυτό και χρεώνουν τον άνθρακα για θησαυρό. Η ομορφιά τού ελληνικού τοπίου είναι πανθομολογούμενη, αλλά υπάρχουν και πολλά άλλα ωραία μέρη στον κόσμο, επομένως για να προσελκύσεις τουρίστες που θα ξοδέψουν και δεν θα σε επισκεφθούν μία μόνο φορά πρέπει κι εσύ να τους παρέχεις κάτι παραπάνω από απλώς αξιοπρεπείς υπηρεσίες...

Οι επαγγελματίες, άλλωστε, του τουρισμού φοροδιέφευγαν κι όταν, για παράδειγμα, υπήρχε αφορολόγητο για τους ελεύθερους επαγγελματίες κι ο ΦΠΑ ήταν χαμηλότερος. Για κάποιον αντικειμενικό λόγο, εξάλλου, ο φορολογικός νομοθέτης είναι αυστηρότερος μαζί τους κι όχι γιατί τους μισεί...

Το ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί πρέπει να ενισχυθούν είναι εκ των ων ουκ άνευ, ωστόσο είναι η φορολογική συνείδηση των μικρών και των μεγάλων που θα λύσει το πρόβλημα. Κι αυτή αποκτάται στο σπίτι, στο σχολείο και στην κοινωνία κι όταν όλοι μας δεν αναζητάμε δικαιολογίες για να χαλαρώνουμε τις αρχές μας, λησμονώντας πως κράτος πρόνοιας δίχως φόρους δεν υφίσταται...

Η αρρύθμιστη αγορά είναι ονείρωξη σε έναν κόσμο ατελών ψυχών...

Οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι δεν είναι, χάρη στην ιδιότητά τους και μόνο, καλύτεροι άνθρωποι από τους ιδιωτικούς υπάλληλους και τους ελεύθερους επαγγελματίες και γι' αυτόν το λόγο πληρώνουν τους φόρους που αναλογούν στα εισοδήματά τους. Αν μπορούσαν κι εκείνοι να κρυφτούν, το πιθανότερο είναι πως πολλοί ανάμεσά τους θα το έπρατταν. Γι' αυτό και η νεοφιλελεύθερη ονείρωξη της αρρύθμιστης αγοράς δεν μπορεί να λειτουργήσει σε έναν κόσμο ατελών ψυχών και γι' αυτό η ύπαρξη και, κυρίως, η σοβαρή παρέμβαση ελεγκτικών μηχανισμών είναι απαραίτητη αν θέλει κι ο φοροφυγάς να απολαμβάνει χωρίς να πληρώνει υπηρεσίες όπως σχολεία για τα παιδιά του και νοσοκομεία...

Ως γενική κι αφηρημένη έννοια η στήριξη της επιχειρηματικότητας ακούγεται ως πολύ καλή ιδέα. Ποιος δεν θέλει να αναπτυχθούν υγιείς επιχειρήσεις με πολλές και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, προκαλώντας αύξηση της ζήτησης κι ένα θετικό αναπτυξιακό μπουμ; Σε αυτούς που θέλουν να κινηθούν πάνω σε αυτό το πρότυπο το κράτος οφείλει να σταθεί αρωγός, συνδράμοντάς τους και με χαμηλή φορολογία. Αλίμονο, όμως, αν το ίδιο κράτος κλείνει τα μάτια, όπως θέλει ο Κ. Μητσοτάκης, στους κατ' επάγγελμα φοροφυγάδες, οι οποίοι ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες θεωρούν αμαρτία να κόβουν έστω και μία απόδειξη για τις υπερκοστολογημένες υπηρεσίες τους...

Η ανάπτυξη με οφέλη για τους πολλούς δεν θα έρθει ούτε με τις πειρατικές φαραωνικές επενδύσεις, των οποίων τα κέρδη θα διανέμονται στο εξωτερικό και σε φορολογικούς παραδείσους, ούτε με τη μείωση φόρων για τις μεγάλες επιχειρήσεις, που αφήνει πίσω της σοβαρές τρύπες στον κρατικό προϋπολογισμό. Δεν θα έρθει, όμως, ούτε και με το χαρακτηρισμό ως επιχειρηματικότητα, με την ανάλογη πριμοδότησή της, του οικογενειακού μικρομάγαζου που θέλει φοροαπαλλαγές για να προσλαμβάνει το πολύ έναν υπάλληλο, να φοροδιαφεύγει ταυτοχρόνως και να εργάζεται τους μισούς μήνες για να να ζει σαν βασιλιάς τους υπόλοιπους. Αυτό το μοντέλο τής ηθικής νομιμοποίησης της γενικευμένης διαφθοράς συνέβαλε στην πρόσφατη χρεοκοπία μας, γι' αυτό και είναι αδιανόητο να το επαναλάβουμε τόσο σύντομα θεωρώντας το ανεκτή πρακτική... 

 

  

Οι βουλευτές και οι δικαστές να είναι καλά κι όλοι οι άλλοι...

Η χούντα των συνταγματαρχών μπορεί να κράτησε λιγότερο από την εποχή των μνημονίων,ωστόσο η νοοτροπία που μας οδήγησε σε αυτά μοιάζει έτοιμη να κρατήσει αιωνίως. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα όταν κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην απαλλαγούμε ποτέ από το συλλογικό τρόπο σκέψης που μας χρεοκόπησε. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, για παράδειγμα, διαμαρτύρονται- και δικαίως- για την υψηλή φορολογία, αλλά  αντιδρούν στη χρήση των POS που περιορίζει τη φοροδιαφυγή κι επομένως δίνει τη δυνατότητα στο κράτος να μην επιβάλλει μέτρα επί δικαίους κι αδίκους...

Την ίδια ώρα, πρώην βουλευτές, οι οποίοι είχαν ενεργό ρόλο σε ένα κομματικό σύστημα που έφερε την εθνική χρεοκοπία, έχουν το θράσος να διεκδικούν αναδρομικά, ενώ οι δικαστίαικοί πολύ βολικά αυτοεξαιρούνται από την υποχρέωση υποβολής πόθεν έσχες. Πώς, επομένως, να εμπεδωθεί ο σεβασμός τού δίκαιου νόμου από τους πολίτες όταν η νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία χρησιμοποιούν συστηματικώς δύο μέτρα και δύο σταθμά;...

Φυσικά ο καθένας μας διαθέτει ατομική βούληση κι ευθύνη,οι οποίες δεν πρέπει να αντιγράφουν ελαττωματικές συμπεριφορές του ευρύτερου κοινωνικού μας περιβάλλοντος. Σε διαφορετική περίπτωση δίνουμε συγχωροχάρτι σε εφηβικές αντιδράσεις. Από την άλλη, ωστόσο, η ευθύνη όσων έχουν και τα γένια και τα χτένια είναι πολλαπλάσια και συνδέεται ακριβώς με την άμεση πρόσβασή τους στα κέντρα λήψης αποφάσεων...

Υπό ιδανικές, μάλιστα, συνθήκες οι βουλευτές και οι δικαστές θα έπρεπε να νομοθετούν και να επικυρώνουν αυστηρότερους κανόνες για τους ίδιους από ό,τι για τον μέσο πολίτη. Κι αυτό όχι στο πλαίσιο ενός αναχρονιστικού πατροναρίσματος, αλλά ενίσχυσης της δημοκρατίας μας πάνω στην αντίληψη της όσο το δυνατό μεγαλύτερης δικαιολόγησης λόγων και πράξεων των κυβερνώντων απέναντι στους κυβερνώμενους...     

 

Μαύρος κι Έλληνας, λευκοί κι ελληναράδες...

Ο υπολανθάνων ρατσισμός δεν απαιτεί προεργασία για να εκδηλωθεί. Του αρκεί μια απλή αφορμή και βρίσκεται στον αφρό, εκθέτοντας τον φορέα του. Στην περίπτωση του Γιάννη Αντετοκούνμπο αρκούσε η αποχώρησή του από την εθνική ομάδα ελέω τραυματισμού για να ξεδώσουν μισαλλόδοξα όλοι εκείνοι που έπνιγαν τη φασιστική τους διάθεση στη σιωπή για το ότι ένας διεθνής μπασκετμπολίστας μπορεί να είναι μαύρος με γονείς που δεν κατάγονται από τη χώρα μας...

Δεν είμαι γιατρός ούτε βεβαίως έχω μελετήσει τον ιατρικό φάκελο του Γιάννη. Ο ίδιος, πάντως, δεν μου έχει δώσει την εντύπωση ούτε πως δεν αγαπά την πατρίδα του- όσο κι αν αυτό πληγώνει τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα και τους συμπαθούντες τους- ούτε πως δεν ήθελε να αγωνιστεί στο Ευρωμπάσκετ. Θυμάμαι, άλλωστε, και θυμάστε αρκετούς λευκούς Έλληνες- δεν τους ψέγω γι' αυτό- που αποχώρησαν από την εθνική κατά το παρελθόν χωρίς να είναι τραυματίες...

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ωστόσο, "ευθύνεται" για το ότι αισθάνεται Έλληνας κι όχι ελληναράς, όπως για παράδειγμα καταστηματάρχες με μεγάλους τζίρους που βγάζουν σπαθιά και πιστόλια για να μην πληρώνουν πρόστιμα για τη φοροδιαφυγή τους. Οι τελευταίοι, κρυπτόμενοι πίσω από την αβίαστη λαϊκή συμπάθεια για κάθε μεροκαματιάρη που φοροδιαφεύγει για να μπορέσει να επιβιώσει, καταδικάζουν σε υπέρμετρη φορολόγηση και τους νομοταγείς και κοινωνικώς υπεύθυνους ελεύθερους επαγγελματίες, μαζί βεβαίως με την κρατική ανικανότητα να πατάξει τη φοροδιαφυγή ώστε να μην καίγονται τα χλωρά μαζί με τα ξερά. Σε αυτήν τη χώρα ζουν αρκετοί μεγαλομεσαίοι οι οποίοι αισθάνονται και συμπεριφέρονται σαν να είναι υπεράνω του νόμου, παριστάνοντας ότι ανήκουν στο προλεταριάτο όταν στην ουσία θα έπρεπε να συνυπολογίζονται στο στρατόπεδο των πατρικίων...

Σε αυτήν τη χώρα έχουμε έφεση στο να μετράμε και να ζυγίζουμε πάντοτε την ηθική των άλλων, αλλά σχεδόν ποτέ τη δική μας. Το δάχτυλό μας μοιάζει να βρίσκεται πάντοτε σε επιφυλακή για να καταγράψει και να ψέξει τα κακώς κείμενα των διπλανών μας, μόνο που σπανίως το στρέφουμε και προς τον εαυτό μας. Ως αποτέλεσμα περιμένουμε από τους γύρω μας τη βελτίωση και την τελείωση, υποχρέωση από την οποία έχουμε απαλλάξει εμάς τους ίδιους. Γι' αυτό και στον αθλητισμό κι όχι μόνο οι χθεσινοί ήρωες γίνονται απόκληροι με την ίδια ευκολία που αθωώνουμε τις δικές μας αβελτηρίες στο λεπτό, με τις γνωστές φυσικά δραματικές συνέπειες για την ελληνική κοινωνία...

Όπου δεν πίπτει ράβδος "πίπτει" ανταρσία στην αξιολόγηση...

Η αλήθεια βρίσκεται πάντοτε καλά κρυμμένη κάπου ανάμεσα στην αγιοποίηση και στη δαιμονοποίηση. Το ίδιο ισχύει και για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Επί υπουργίας άθλιου Κούλη είχε χρησιμοποιηθεί για να "φαγωθούν" ή για να υποβιβαστούν όσοι δεν ήταν "δικά μας", μητσοτακικά "παιδιά". Επί ΣΥΡΙΖΑ ο πράγματι πολύ καλός νόμος Βερναρδάκη για τη δημόσια διοίκηση πέρα από το ότι χωλαίνει στην αδικαιολόγητη καθυστέρηση εφαρμογής του έχει κι ένα άλλο σημαντικό μειονέκτημα: αποκλείει ουσιαστικώς την απόλυση μέσω της αξιολόγησης, δίνοντας πατήματα στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα και στους άνεργους να αισθάνονται πως ο δικός τους "θεός" είναι κατώτερος...  

Η αξιολόγηση δεν θα μπορούσε να επιβληθεί ποτέ και πουθενά με όρους "σας παρακαλώ, περάστε να αξιολογηθείτε, αλλά και να μην το θέλετε δεν πειράζει, δεν θα κουνηθεί φύλλο". Ποιος εργαζόμενος, στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα, ακόμα κι ο πιο συνεπής, θα αποδεχόταν να τον κρίνουν άλλοι αν ήξερε ότι θα μπορούσε να συνεχίσει έτσι κι αλλιώς την εργασία του δίχως παρενέργειες κι εξωτερικές παρεμβάσεις;...

Αν επιθυμούμε, πάντως, μια σοβαρή αξιολόγηση αυτή είναι πολύ δύσκολο να θεωρηθεί επιτυχημένη αν επαφίεται στη δίκαιη κρίση των προϊσταμένων. Απαιτείται μια ανεξάρτητη Αρχή, η οποία ναι μεν δεν θα είναι σε θέση να αξιολογεί την καθημερινότητα του εργαζόμενου 365 ημέρες το χρόνο, από την άλλη ωστόσο δεν θα τίθεται ζήτημα εγγύτητας που ευνοεί την επικράτηση προσωπικών σκοπιμοτήτων και κωλυμάτων έναντι του συλλογικού συμφέροντος...

Σε αυτό το πλαίσιο, μόνο ως αυτογκόλ μπορώ να χαρακτηρίσω την ανταρσία των δημοσίων υπαλλήλων από την αξιολόγηση, ακόμα κι αν δεν έχει επιλεγεί η αντικειμενικότερη διαδικασία. Είναι πρόκληση την ίδια ώρα που οι ελεύθεροι επαγγελματίες καλούνται να καταβάλλουν τη μια αναδρομική εισφορά μετά από την άλλη οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο να κρύβονται πίσω από τη μονιμότητα και τον κομματισμό ώστε να αποφεύγουν τον πέλεκυ, ο οποίος έτσι κι αλλιώς δεν φτάνει έως την απόλυση, ή ακόμα και την ανταμοιβή στη λογική τού "συμβιβάζομαι και με τα λίγα αρκεί να είναι εξασφαλισμένα". Η μεγαλύτερη ευθύνη, ωστόσο, για το ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι αποφεύγουν την αξιολόγηση και οι ελεύθεροι επαγγελματίες φοροδιαφεύγουν ανήκει στο κράτος από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς, αφού και η έλλειψη κοινωνικής συνείδησης μπορεί να αποδοθεί και στην κακή κρατική σχολική εκπαίδευση...

Επαναλαμβάνω, πόσοι ανάμεσά μας θα απόφευγαν τον πειρασμό να είναι μόνιμοι στις θέσεις τους, να πληρώνονται- έστω και κουτσουρεμένους μισθούς- κάθε πρώτη και 15η του μηνός, να έχουν αρκετές ημέρες άδειας και να μην αξιολογούνται, όπως οι δημόσιοι υπάλληλοι, ή να φοροδιαφεύγουν και να φοροαποφεύγουν δίχως κυρώσεις όπως οι ελεύθεροι επαγγελματίες; Γι' αυτό και σε αντίθεση με τη νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία χρειάζεσαι ένα κράτος που να υιοθετεί και, κυρίως, να εφαρμόζει αυστηρούς αλλά δίκαιους κανόνες απέναντι σε όλους τους πολίτες του. Διαφορετικά θα συνεχίζουμε να ζούμε με όρους τουρκοκρατίας...

 

Άτιμε ΣΥΡΙΖΑ, σπρώχνεις τους υδραυλικούς στη φοροδιαφυγή για την οποία είχαν διαβάσει μόνο στα βιβλία...

Είναι τόσο περίπλοκο το νέο σύστημα φορολόγησης των ελευθέρων επαγγελματιών που μόνο η πράξη θα δείξει αν είναι πράγματι τόσο άδικο για την πλειονότητά τους όσο θέλει η διαπλεκόμενη δημοσιογραφία να το παρουσιάζει. Το να καταβάλλει, πάντως, κάποιος εισφορές με βάση τα πραγματικά του εισοδήματα (έστω με του 2015, αφού, πώς να το κάνουμε, δεν έχουν υποβληθεί φορολογικές δηλώσεις για το 2016) κι όχι με βάση πόσα χρόνια είναι ασφαλισμένος μόνο άδικο δεν είναι ούτε πρόκειται, άλλωστε, για ελληνική πατέντα...

Για να μην κοροϊδευόμαστε, εξάλλου, και μεταξύ μας, οι "κακοί" δημόσιοι υπάλληλοι είναι ίσως η μοναδική επαγγελματική κατηγορία στην Ελλάδα που πληρώνει στην ολότητά της φόρους έως και για το τελευταίο ευρώ που εισπράττει. Φυσικά υπάρχουν κι έντιμοι ελεύθεροι επαγγελματίες, αλλά όταν ακούω κάποιους από αυτούς να δηλώνουν πως το κράτος τούς οδηγεί στη φοροδιαφυγή, σαν να μην ξέρουν τίποτα οι ίδιοι για το έγκλημα όλα αυτά τα χρόνια, τότε γελάω και κλαίω μαζί...

Η μεγάλη ενοχή, βεβαίως, του κράτους, η οποία σήμερα αδικεί τους έντιμους, είναι πως άργησε πολύ να λάβει ακόμα και στοιχειώδη μέτρα, όπως το πλαστικό χρήμα που κι αυτό η "επάρατος" Αριστερά καθιέρωσε με κίνητρα, για να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή. Τι λέει, επομένως, σήμερα στους ελεύθερους επαγγελματίες, κλείνοντάς τους πονηρά το μάτι; "Ναι μεν κάποιοι από εσάς μπορεί να πληρώσετε στο δημόσιο ταμείο περισσότερα από τα μισά από αυτά που δηλώνετε, αλλά αυτά που δηλώνετε δεν είναι τα πραγματικά σας εισοδήματα γι' αυτό βγάλτε το σκασμό"!...

Προφανώς αυτός δεν είναι τρόπος για να ασκείς φορολογική και φοροελεγκτική πολιτική, μόνο που δικαίωμα να της ασκούν κριτική, και πολύ αυστηρή μάλιστα, έχουν αποκλειστικώς εκείνοι που δεν αποκρύβουν εισοδήματα. Οι υπόλοιποι οφείλουν να ζητήσουν πρωτίστως συγγνώμη από όλους τους συμπολίτες τους που χαντακώνονται εξαιτίας τους...

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει πως το κράτος νοιάζεται μόνο για τους δημοσίους υπαλλήλους του; Μου θυμίζει πολύ τους θεσσαλονικείς που κλαίγονται όλη την ώρα για την Αθήνα κι εν μέρει φυσικά έχουν δίκιο. Μόνο που είναι λογικό το κράτος να δείχνει ιδιαίτερη σπουδή για τους υπαλλήλους του, αφού αυτό είναι ο εργοδότης τους. Αναφορικά με τον ιδιωτικό τομέα, χρέος του είναι να επιβάλλει στους ιδιώτες εργοδότες κανόνες και να ελέγχει την εφαρμογή τους. Η ευθύνη του μέχρι εκεί φτάνει και είναι πράγματι σοβαρή για τα ελλείμματα που παρουσιάζονται σήμερα στην προστασία των ιδιωτών εργαζομένων.

Οι τελευταίοι, ωστόσο, οφείλουν πρωτίστως να επιτίθενται στον βιαστή τους κι όχι σε εκείνον που ενδεχομένως κρατά τσίλιες ή κλειστά μάτια. Δεν είναι τυχαίο, όμως, πως ακόμα και σκληροί φιλελεύθεροι- νεοφιλελεύθεροι δεξιοί, όταν αφορά ένα πρόβλημα την πάρτη τους θα αναρωτηθούν "μα, τι κάνει η πολιτεία", αυτός ο "πατερούλης" που τόσο αγαπάμε να μισούμε αλλά όλοι, μα όλοι- Αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι- σε αυτόν απευθυνόμαστε σε ώρα ανάγκης...

Δεν σπαταλώ δάκρυα για κοπρόσκυλα που για πρώτη φορά στη ζωή τους θα πληρώσουν φόρους...

Οι αγρότες απαιτούν, μεταξύ άλλων, 12.000 ευρώ αφορολόγητο, αφορολόγητο πετρέλαιο και να αγοράζουν τα υλικά για τη δουλειά τους χωρίς ΦΠΑ. Μόνο γι' αυτούς βεβαίως, αφού όλες οι άλλες επαγγελματικές κατηγορίες θα πρέπει να πληρώνουν τους διπλάσιους φόρους για να μπορούν εκείνοι να συντηρούν τις Καγιέν τους. Παραλλήλως, κανένας δεν θέλει τη δημιουργία hot spots ή κέντρων μετεγκατάστασης για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες κοντά στην αυλή του, την ίδια ώρα βεβαίως που υπογράφει για να πάρει Νόμπελ Ειρήνης η χώρα μας για τη φιλοξενία αυτών ακριβώς των απελπισμένων που δεν θέλει να βλέπει στα μάτια του. Ταυτοχρόνως, οι επαγγελματικές ενώσεις των ελεύθερων επαγγελματιών διαμαρτύρονται για το ότι δεν έχουν αφορολόγητο, χωρίς ωστόσο να συνδράμουν κι αυτές ώστε η πλειονότητα των συναδέλφων τους να μην δηλώνει εισόδημα κάτω από 5.000 ευρώ ετησίως...

Πώς, όμως, να εξέλθουμε από την κρίση όταν οι ορίζοντες κάθε συντεχνίας φτάνουν μέχρι εκεί που καλύπτονται τα δικά της συμφέροντα κι όταν κανένας, μα κανένας σε αυτόν τον τόπο δεν τολμά να αντικρίσει τη γενική εικόνα; Τα πράγματα είναι πολύ απλά αγαπητέ αναγνώστη: ακόμα κι αν πέσει ο Αλέξης Τσίπρας, όποιος και να τον διαδεχθεί θα πρέπει να ολοκληρώσει την πρώτη αξιολόγηση με τα ίδια ή επαχθέστερα μέτρα με αυτά που προτείνονται σήμερα, σε κάποιους δικαίως και σε άλλους αδίκως. Σε διαφορετική περίπτωση η Ελλάδα μένει εκτός Ευρώπης, δίχως καμιά σανίδα σωτηρίας σε έναν πλανήτη που έχει χάσει εδώ κι αρκετό καιρό τις σταθερές του. Ποιός θα μας στηρίξει τότε; Η ανύπαρκτη δική μας παραγωγή, οι Ρώσοι που έχουν δει τον ουρανό ανάποδα με τη μεγάλη πτώση τής τιμής τού πετρελαίου ή η Κίνα που ζει το δικό της κραχ; Οποιοι συντηρούν ακόμα τέτοιου είδους ψευδαισθήσεις μάλλον δεν έχουν καταλάβει ούτε τώρα τί συνέβη το 2015. Και να δω τότε πώς θα συντηρούν την τρυφηλή τους ζωή δίχως κοινοτικές επιδοτήσεις αυτοί που τις έκαναν βίλες και κότερα αντί να τις επενδύσουν για τη βελτίωση της παραγωγής τους...

Κάποιοι αστοί πιστεύουν μέσα στην άδολη αφέλειά τους ότι η πλειονότητα των αργόσχολων αγροτών που αποκλείει τους δρόμους κι απειλεί να καταλάβει και την πλατεία Συντάγματος είναι απευθείας απόγονοι του Μαρίνου Αντύπα, του Πάντσο Βίλα ή του Εμιλιάνο Ζαπάτα, πως είναι δηλαδή κατατρεγμένοι κολίγοι από τους τσιφλικάδες. Αγνοώντας τη σκληρή πραγματικότητα της επαρχίας βάζουν στο πικάπ τους τα "Αγροτικά" του Θωμά Μπακαλάκου κι έστω από απόσταση συμπάσχουν με εκείνους που δήθεν καταστρέφονται από το νέο φορολογικό κι ασφαλιστικό...

Λυπάμαι που σας το χαλάω, αλλά η πλειονότητα των αγροτών για τους οποίους αισθάνεστε οίκτο δηλώνει εισόδημα κάτω από 1000 ευρώ ετησίως, πολλαπλάσια παραγωγή από την πραγματική για να επιδοτείται, ανύπαρκτη καταστροφή τής σοδειάς της για να λαμβάνει αποζημιώσεις και την ώρα που εσείς δουλεύετε από το πρωί μέχρι το βράδυ επτά ημέρες την εβδομάδα για να ζείτε αξιοπρεπώς κάποιοι πίνουν το ένα τσίπουρο μετά από το άλλο στην υγειά των κορόιδων και στο όνομα της περήφανης αγροτιάς και μιας πρωτογενούς παραγωγής που δεν υφίσταται παρά μόνο στο φαντασιακό όσων ζουν στις πόλεις κι ονειρεύονται την επιστροφή στη φύση. Ε, μην περιμένετε να χύσω δάκρυα για κοπρόσκυλα που για πρώτη φορά στη ζωή τους θα αναγκαστούν να πληρώσουν φόρους...

Ούτε οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι, εξάλλου, τέρατα με νύχια γαμψά ώστε να μην θέλει κανένας να φιλοξενηθούν κοντά στο σπίτι του. Είναι αλήθεια ότι στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο επιθυμούν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε αποθήκη ψυχών, αρνούμενοι να αναλάβουν το μερίδιο της ευθύνης που αναλογεί στους ίδιους και στα χαϊδεμένα τους "παιδιά", όπως η Τουρκία. Από την άλλη, ωστόσο, είναι ντροπή ακόμα κι ο παραλληλισμός που γίνεται ανθρώπων με σκουπίδια και ΧΥΤΑ, που επίσης κανένας δεν επιθυμεί την εγκατάστασή τους κοντά του. Οσο παραμένουμε ένας λαός παρτάκηδων μην περιμένετε να απαλλαγούμε από τα μνημόνια, όσους πρωθυπουργούς κι αν αλλάξουμε κι όσα ομοιώματα της Ανγκ. Μέρκελ ή του Β. Σόιμπλε κι αν κάψουμε. Αυτή είναι η τελευταία μας ευκαιρία κυρίες και κύριοι: ή θα την αρπάξουμε από τα μαλλιά ή θα πιανόμαστε από αυτά την ώρα τού πνιγμού μας...



  

Η αλαζονεία κάνει ηλίθιους και τους εξυπνότερους ανάμεσά μας...

Η εξόντωση των ελευθέρων επαγγελματιών και των αγροτών δεν είναι επιλογή τής κυβέρνησης, αλλά εφαρμογή τής συμφωνίας την οποία της επέβαλαν το περασμένο καλοκαίρι και την οποία οι άλλες πολιτικές δυνάμεις τής χώρας την καλούσαν να υπογράψει από τον περασμένο Ιανουάριο. Είναι αλήθεια ότι αυτές οι δύο επαγγελματικές κατηγορίες κατέβαλλαν λιγότερους ή μηδενικούς φόρους σε σχέση με τους υπόλοιπους, είτε φοροαποφεύγοντας είτε φοροδιαφεύγοντας. Ιδίως ο αγροτικός κόσμος οφείλει να αναλογιστεί πως πριν τον δολοφονήσουν με εξαντλητική φορολόγηση κι ασφαλιστικές εισφορές ο ίδιος είχε κάνει ό,τι περνούσε από το χέρι του για να αυτοκτονήσει...

Αρκεί να αναρωτηθούμε πού χάθηκαν τα εκατομμύρια των κοινοτικών επιδοτήσεων και να απαντήσουμε σε "Πόρσε Καγιέν αντί σε επενδύσεις" για να αντιληφθούμε ότι οι ξένοι δεν θα μπορούσαν να μας καταστρέψουν αν δεν είχαμε φροντίσει οι ίδιοι να τους στρώσουμε το δρόμο. Είναι χαρακτηριστική, άλλωστε, και η τοποθέτηση αγρότη σε μπλόκο πως φορολογείται γιατί αγοράζει προϊόντα που έχουν ΦΠΑ (!) προκειμένου να καταδειχθεί ότι κάποιοι αυτά τα χρόνια τής κρίσης είχαν καλομάθει να μην έχουν τα πόδια τους βουτηγμένα στη λάσπη αλλά, αντιθέτως, να πληρώνουν με πενταροδεκάρες ανασφάλιστους αλβανούς ή πακιστανούς για να κάνουν τη βρόμικη δουλειά γι' αυτούς την ώρα που εκείνοι έπιναν τα φρεντουτσίνα τους στις τρέντι αρχοντοβλάχικες καφετέριες της Λάρισας...

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως υπάρχει λογική στο "πονάει χέρι, κόβει χέρι", στην οποία, με τη γνωστή του αλαζονεία στα όρια της αγένειας, επέμεινε και χθες ο Β. Σόιμπλε από το Νταβός. Η απάντηση στη φοροδιαφυγή των ελευθέρων επαγγελματιών και των αγροτών είναι η φορολόγηση κι όχι η υπερφορολόγησή τους. Η ελληνική οικονομία δεν υπάρχει περίπτωση να ανακάμψει αν δεν μείνει κανένας έλληνας ζωντανός για να το πετύχει. Η μακρά περίοδος της λιτότητας στην Ευρώπη δεν έχει ωφελήσει κανέναν άλλον στην ήπειρο παρά μόνο τους γερμανούς, οι οποίοι κι εκείνοι δεν θα αργήσει να φτάσει η στιγμή που θα νιώσουν την πίεση που προκαλείται όταν δεν θα υφίστανται αγορές οι οποίες θα μπορούν να απορροφούν τις εξαγωγές τους. Τα θεμέλια, άλλωστε, της πτώσης κάθε αυτοκρατορίας "χτίζονται" όταν αυτή αισθάνεται πιο ισχυρή από ποτέ, γιατί είναι ακριβώς η απληστία και η ματαιοδοξία που υπνωτίζουν τους εξουσιαστές και προλειαίνουν τη συντριβή τους...

Η σημερινή κυβέρνηση, μολονότι δεν αποδέχεται ότι το τρίτο μνημόνιο είναι η καλύτερη λύση για τον τόπο, το εφαρμόζει πολύ πιο πιστά από όσο εφάρμοσαν τα δύο πρώτα οι προκάτοχοί της. Εχει ήδη προχωρήσει, για παράδειγμα, σε περισσότερες αποκρατικοποιήσεις από εκείνους που παριστάνουν τους υπέρμαχους της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, ενώ έχει προτείνει ένα ασφαλιστικό νομοσχέδιο το οποίο εκτιμά πως δεν υπάρχει λόγος να μην γίνει αποδεκτό από τους εταίρους, παρόλο που δεν λείπουν από αυτό οι αδικίες, όπως συμβαίνει βεβαίως και με το αγροτικό...

Η Ελλάδα, επομένως, εφαρμόζει το πρόγραμμα κι ας μην αποδειχθεί ικανό να μας βγάλει από την άβυσσο, περιμένοντας και μαχόμενη να αλλάξουν οι ισορροπίες στην Ευρώπη αλλά και στην ίδια τη Γερμανία, όπου το δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε τα έχει βρει σκούρα με το προσφυγικό. Η επιμονή, λοιπόν, σε πολιτικές άγριας λιτότητας σε βάρος των μικρομεσαίων καθιστούν τον Αλέξη Τσίπρα περισσότερο συμπαθή στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και στην Ουάσιγκτον. Δεν τρέφω, ωστόσο, τις αυταπάτες που έτρεφα ένα χρόνο πριν. Αν δεν αλλάξει και το Βερολίνο, η ζωή όλων των ευρωπαίων θα χειροτερεύσει ακόμα περισσότερο. Και τότε δεν θα υπάρχει καμιά αμφιβολία για το ποιοί ήταν οι ηλίθιοι που οδήγησαν την Ευρώπη στο γκρεμό...  

 

 

Οποιος αποκαλέσει τον Κούλη αχάριστο είναι συκοφάντης!

Τον Κούλη μπορείς να τον κατηγορήσεις για πολλά πράγματα-για παράδειγμα, για οικογενειοκρατία, ρουσφέτια, Siemens, νεοφιλελευθερισμό-, αχάριστος όμως δεν είναι. Τιμά εκείνους που τον έφεραν στην αρχηγία τής ΝΔ, και με το παραπάνω μάλιστα. Δεν έχει συμπληρώσει, άλλωστε, δύο εβδομάδες στη νέα του θέση κι έχει προλάβει να ξεχρεώσει κάποια γραμμάτια. Χαρακτηριστικότατη περίπτωση αποτελεί η στάση του στην προκήρυξη του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες, την οποία κάνει τα πάντα για να καθυστερήσει χρησιμοποιώντας λογικοφανείς δικαιολογίες. Είναι αλήθεια ότι αποτελεί παθογένεια του σχετικού νόμου το ότι τον αριθμό των αδειών αποφασίζει ο υπουργός. Ο Ν. Παππάς, όμως, δήλωσε πως αυτό θα διορθωθεί και η σχετική αρμοδιότητα θα δοθεί στο ΕΣΡ, τη συγκρότηση του οποίου καθυστερεί με κάθε τρόπο η αξιωματική αντιπολίτευση. Το μπαλάκι, επομένως, βρίσκεται στα χέρια τού Κούλη. Τί θα κάνει με αυτό; Θα παίξει ή θα το πετάξει στην εξέδρα, από όπου τον ζητωκραυγάζουν ασυγκράτητα οι καναλάρχες;...

Είναι, επίσης, αλήθεια ότι στην ΕΡΤ παρατηρούνται κρούσματα μεροληψίας υπέρ τής κυβέρνησης, όπως δεν είναι ψέμα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζει τη δημιουργία ενός δικού του MEGA. Αυτές οι εξελίξεις, ωστόσο, δεν μπορούν να αποτελούν δικαιολογία για τη ΝΔ ώστε να μην συναινεί στην χάραξη κανόνων στην ιδιωτική τηλεόραση, ύστερα μάλιστα από 26 και πλέον χρόνια ασύδοτης λειτουργίας της. Προφανώς το ζητούμενο δεν είναι η αντικατάσταση των ψυχάρηδων, των βαρδινογιάννηδων ή των αλαφούζων από συριζαίους "ομολόγους" τους. Το θεσμικό πλαίσιο, πάντως, που έχει κατοχυρωθεί με τον προσφάτως ψηφισθέντα νόμο δημιουργεί δικλείδες ασφαλείας που θα καταργηθούν μόνο αν η ΝΔ δεν συναινέσει στη συγκρότηση του ΕΣΡ-οι κυβερνητικές προτάσεις για τη στελέχωσή του δεν περιχαρακώνονται μόνο σε αριστερά πρόσωπα- κι αναγκάσει την κυβέρνηση να προκηρύξει το διαγωνισμό μόνη της, δίχως την κατοχύρωση μιας Ανεξάρτητης Αρχής. Μήπως, όμως, έτσι ο Κούλης ναρκοθετεί άθελά του τον αγώνα των χρηματοδοτών του για επιβίωση;...

Περιμένω, εξάλλου, τον νέο αρχηγό να παρουσιάσει τις θέσεις του και για μια σειρά άλλων κομβικών ζητημάτων. Να μάθει, δηλαδή, ο ελληνικός λαός πόσο μεταρρυθμιστής είναι στην πραγματικότητα. Στο ασφαλιστικό, για παράδειγμα, είναι υπέρ τής μείωσης συντάξεων; Προσωπικώς δεν στέκομαι απέναντι στο ψαλίδισμα των μεγάλων, οι οποίες δεν αντιστοιχούν σε υψηλές εισφορές τού εργαζόμενου ή αφορούν προνομιούχους υπαλλήλους τού δημόσιου τομέα όπως οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ. Πώς θα αντιμετωπίσει τους ελεύθερους επαγγελματίες; Θα επιτρέψει να συνεχίζεται η μαζική φοροδιαφυγή τους- οι μισοί δηλώνουν εισοδήματα έως 5.000 ευρώ- ή θα συναινέσει στο να γίνονται οι συναλλαγές τους αποκλειστικώς με πλαστικό χρήμα ή μέσω τραπέζης ώστε να μην καίγονται τα χλωρά, οι συνεπείς και νομοταγείς δηλαδή, μαζί με τα ξερά;...

Στη δημόσια διοίκηση θα συμφωνήσει με την κυβερνητική πρόταση, η οποία δημιουργεί ένα πλέγμα προστασίας από την επέλαση του κομματισμού; Συμφωνεί πως πρέπει να ξεκαθαριστεί η ήρα από το στάρι και οι αγρότες να καταβάλουν περισσότερα στον κρατικό κορβανά, πόσω μάλλον όταν είναι αντιπαραγωγικοί, κι αυτός να μην ενισχύεται σχεδόν αποκλειστικώς από τους μισθωτούς; Θέλει ρύθμιση του χρέους και παραμονή τού ΔΝΤ στο πρόγραμμα; Κι αυτά είναι μερικά μόνο από τα ερωτήματα στα οποία καλείται να απαντήσει άμεσα, κι ας μην του τα έχει θέσει ακόμα κανένας διαπλεκόμενος δημοσιογράφος...





 

Η γραβάτα έχει δίκιο, αλλά έχει κι άδικο...

Στον πόλεμο δημόσιων, ιδιωτικών υπαλλήλων κι ελεύθερων επαγγελματιών μην υπολογίζετε στη δική μου συμμετοχή. Και οι τρεις, άλλωστε, αυτές επαγγελματικές κατηγορίες έχουν τις δικές τους ευθύνες για τη σημερινή χρεοκοπία. Το κομματικό κι αντιπαραγωγικό Δημόσιο, στο οποίο αλλού υπήρξε υπερσυσσώρευση προσωπικού κι αλλού λειψανδρία, αντιπαραβάλλεται με ένα στρεβλό μοντέλο ανάπτυξης και της ιδιωτικής οικονομίας, η οποία βασίστηκε υπέρ το δέον στην εξάρτηση από το κρατικό ταμείο και η οποία δημιούργησε περισσότερους ελεύθερους επαγγελματίες από αυτούς που μπορούσε να "καταναλώσει" μια χώρα 10.000.000 κατοίκων και οι οποίοι, μάλιστα, είναι και οι πρωταθλητές τής φοροδιαφυγής-φοροαποφυγής...

Πόσοι, για παράδειγμα, δικηγόροι ή συμβολαιογράφοι θα ήταν σε θέση να βγάζουν αξιοπρεπώς το ψωμί τους ακόμα κι αν υποθέσουμε πως δεν υπερφορολογούνταν; Προσέξτε, οι ελεύθεροι επαγγελματίες φοροδιαφεύγουν όχι γιατί οι δημόσιοι ή οι ιδιωτικοί υπάλληλοι που δεν πληρώνονται "μαύρα" είναι ανώτερης ηθικής στάθμης, αλλά απλούστατα γιατί έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν...

Το μεγάλο πρόβλημα βρίσκεται γι' άλλη μια φορά στο ότι βάζουμε το καρότσι μπροστά από το άλογο. Είναι δίκαιο, όπως προτείνει ο Γιώργος Κατρούγκαλος, ο ελεύθερος επαγγελματίας να φορολογείται και να πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές με βάση το πραγματικό κι όχι το τεκμαρτό του εισόδημα, πόσω μάλλον όταν το τελευταίο συνδέεται με οικονομικά μεγέθη προ κρίσης. Το όφελος, όμως, για το δημόσιο κορβανά θα είναι πολύ μικρό από τη στιγμή που δεν διασφαλίζεται, τουλάχιστον όχι ακόμα, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής με την υποχρεωτική χρήση για παράδειγμα πλαστικού χρήματος και των τραπεζικών συναλλαγών. Ποιός μικρομεσαίος δικηγόρος ή γιατρός (υπάρχουν και τέτοιοι) θα κόβει αποδείξεις, ακόμα κι αν υποθέσουμε πως σήμερα το έκανε ως επί το πλείστον-κάτι που αν θέλουν να μην στρουθοκαμηλίζουν, οφείλουν να παραδεχτούν πολλοί ότι δεν το έπρατταν- τη στιγμή που με τους διάφορους φόρους και χαράτσια θα πρέπει να δουλεύει στην ουσία μόνο και μόνο για να βγάζει αυτά τα έξοδα;...

Ακόμα κι αν βρεθούν κονδύλια και ξαμοληθούν στην αγορά χιλιάδες ελεγκτές προκειμένου να διασφαλίζεται η κοπή αποδείξεων, θα απουσιάζει η μέριμνα για κοινωνική δικαιοσύνη όταν θα απαιτείς από έναν ελεύθερο επαγγελματία να λειτουργεί στην ουσία αποκλειστικώς ως χρηματοδότης ενός Δημόσιου το οποίο παραμένει γραφειοκρατικό κι εχθρικό προς τον πολίτη. Ναι μεν είναι παράλογο σε μια τόσο μικρή και κατά βάση μη εξαγωγική οικονομία κάθε έλληνας να θέλει να είναι αφεντικό και να μην καταδέχεται να μην είναι καν συνέταιρος σε μια εταιρεία...

Από την άλλη, ωστόσο, δεν μπορεί να θεωρείται στην πράξη ποινικό αδίκημα η επιθυμία τού όποιου πολίτη να ανοίξει το δικό του γραφείο, κατάστημα ή επιχείρηση, ιδίως όταν διακηρυγμένος στόχος τής κυβέρνησης είναι στη διανομή τού νέου ΕΣΠΑ να πάρουν προτεραιότητα εκείνοι που δεν έχουν μπάρμπα στην Κορώνη. Σε αυτό το πλαίσιο, επομένως, απαιτείται η άμεση υποχρεωτική επιβολή των πλαστικών-τραπεζικών συναλλαγών, καθώς και η ανακούφιση των ελεύθερων επαγγελματιών από υπερβάλλοντες φόρους και χαράτσια πριν ξεκινήσει η φορολόγησή τους με βάση το πραγματικό τους εισόδημα. Αλλιώς και θα καταστρέψουμε ένα σημαντικό κομμάτι τής ελληνικής κοινωνίας και τα δημόσια ταμεία, ασφαλιστικά και μη, θα παραμείνουν άδεια...