Καλύτερα ο Κασιδιάρης στη Βουλή παρά μερικά γιουσουφάκια με τήβεννο να αποφασίζουν επί θεών κι ανθρώπων...

Μπορεί μια δράκα δικαστών να αποφασίζει αν ένα κόμμα είναι συνταγματικό ή όχι; Ενδεχομένως κάτι τέτοιο να ήταν ρεαλιστικό σε κάποια άλλη χώρα, όπου για παράδειγμα η εκτελεστική ηγεσία δεν διορίζει τη δικαστική. Στην Ελλάδα, όμως, είναι ανεύθυνο, για να μην το χαρακτηρίσω επικίνδυνο γνωρίζοντας και τη δημοκρατική αναισθησία αρκετών δικαστικών. Αυτοί είναι πιθανότερο να απαγορεύσουν ακόμα και το ΣΥΡΙΖΑ με το νόμο που φέρνει ο Κ. Μητσοτάκης παρά το κόμμα Κασιδιάρη...

Συνεπώς, είναι προτιμότερο να κατεβεί στις εκλογές ο χιμπατζής με τα μαύρα από το να ανοίξει η κοινοβουλευτική δημοκρατία την κερκόπορτα στη δικαστική αυθαιρεσία. Δεν έχω καμία μα καμία εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη κι αν είχα κάποιες δεύτερες σκέψεις αυτές εξαφανίστηκαν με τη στάση της στο ζήτημα των παρακολουθήσεων. Όταν δεν λειτουργεί ως γιουσουφάκι τής εκτελεστικής κι επιχειρηματικής εξουσίας δικάζει σαν να βρισκόμαστε στο μεσαίωνα κι ακόμα πιο πίσω...

Φυσικά και δεν είναι όλοι οι δικαστές φαύλοι, οπισθοδρομικοί ή περιδεείς, όπως δεν είναι κι όλοι οι πολιτικοί ή όλοι οι δημοσιογράφοι. Το σύστημα απονομής δικαιοσύνης, ωστόσο, είναι έτσι κατασκευασμένο ώστε να μην αποδίδεται δικαιοσύνη, και δεν είναι μόνο ζήτημα ταχύτητας. Τα παραθυράκια για να ξεφεύγει η παρανομία είναι ορθάνοιχτα κι όσο ισχυρότερος ο παρανομών τόσο μεγαλύτερο και το εμβαδόν του παραθύρου...

 

 

Αν φοβάσαι την εξουσία γίνε παπάς, όχι δικαστής...

Καλά κάνει η πολιτεία και προσφέρει υψηλές απολαβές στους δικαστές. Αν μη τι άλλο, θέλουμε χορτάτους αυτούς που απονέμουν δικαιοσύνη. Τους θέλουμε, όμως, πέρα από το να είναι και καταρτισμένοι και να μην είναι άπληστοι ή φοβισμένοι. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως είναι αρκετοί οι Έλληνες δικαστές που δεν είναι ούτε καταρτισμένοι ούτε ολιγαρκείς ούτε γενναίοι...

Πώς είναι δυνατό, για παράδειγμα, για το ίδιο πόθεν έσχες Πάτση πριν κάποιο χρονικό διάστημα οι δικαστές να αποφάσιζαν πως όλα ήταν μέλι γάλα και σήμερα, ύστερα από τον κουρνιαχτό που έχει σηκωθεί, να τον παραπέμπουν και για κακουργήματα; Ή τότε έκαναν τα στραβά μάτια ή τώρα άγονται και φέρονται από τη λαϊκή οργή...

Ό,τι κι αν ισχύει, όμως, δεν περιποιεί τιμή σε επιστήμονες που υποτίθεται πως έχουν τα αφτιά και τα μάτια τους κλειστά σε εξωτερικούς περισπασμούς. Αφήστε που αυξάνονται τα ερωτηματικά και για το πόθεν έσχες Κυριάκου- Μαρέβας...

Βεβαίως αυτή η κυβέρνηση φρόντισε, σχεδόν από την πρώτη στιγμή, να θέσει νομοθετικά εμπόδια και στην επιτροπή πόθεν έσχες. Δεν μπορούν, όμως, να τα επικαλούνται εκείνοι που τα ανέχτηκαν την πρώτη φορά και τώρα που η άμπωτη έγινε πλημμυρίδα άλλαξαν σκοπό. Στο τέλος η παλίρροια πρέπει να τους πάρει όλους, μαζί τη σάπια πολιτική και δικαστική εξουσία δηλαδή...

 

 
 

Για μια δράκα φραγκάτων που βλέπουν τα παιδιά τους όπως και τα υπόλοιπα assets τους...

Αυτή η κυβέρνηση νομοθετεί για τους λίγους σε όλους τους τομείς. Από το Ταμείο Ανάκαμψης ως τη συνεπιμέλεια των γονέων τα νομοθετήματά της μοιάζουν γραμμένα από ισχυρά λόμπι με μεγάλη επιρροή στις αποφάσεις της. Από πού κι ως πού, για παράδειγμα, η πολιτεία επιβάλλει αυστηρούς κι άκαμπτους κανόνες, ακόμα και για τις ώρες που θα έχει την επιμέλεια του παιδιού του ο κάθε γονέας, οριζοντίως, δίχως να αφήνεται η ευχέρεια στον δικαστή να εκτιμήσει την κάθε περίπτωση ξεχωριστά; Κι από πού κι ως πού ένα παιδί θύμα κακοποιητικού γονέα θα πρέπει να εξακολουθεί να τον βλέπει μέχρι να βγει οριστική απόφαση εναντίον του, δηλαδή μετά από πέντε χρόνια από την άσκηση ποινικής δίωξης;...

Ούτε οι δικαστές, βεβαίως, από μόνοι τους διαθέτουν την απαραίτητη εκπαίδευση και κατάρτιση ώστε να αποφασίζουν τι είναι καλύτερο για ένα παιδί. Στην πραγματικότητα μόνο η... πραγματικότητα δείχνει ποιος είναι καταλληλότερος γονέας, ούτε καν οι ειδικοί παιδοψυχολόγοι ή κοινωνικοί λειτουργοί. Αυτός, πάντως, που δεν μπορεί με τίποτα να γνωρίζει από τα πριν είναι ο νομοθέτης, ώστε να καθορίζει με μαθηματική ακρίβεια πόσες ώρες πρέπει να περνά το παιδί με τον κάθε γονιό ή αν είναι δόκιμο για κάθε απόφαση, όπως αν πρέπει το παιδί να πάει στο νοσοκομείο στην περίπτωση πυρετού, να απαιτείται η σύμφωνη γνώμη μητέρας και πατέρα...

Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων η επιμέλεια δίνεται στις γυναίκες με δικαστικές αποφάσεις καρμπόν, αφού οι δικαστές επιλέγουν την προφανή λύση από το να ενσκήπτουν με μειωμένες προσωπικές γνώσεις στην κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν συνιστά λύση, γι' αυτό και θα οφείλαμε να είχαμε ήδη δημιουργήσει ειδικώς στελεχωμένα οικογενειακά δικαστήρια και δημόσιες δομές που θα στέκονταν δίπλα σε ένα ζευγάρι από την αρχή μέχρι το τέλος, από την προσπάθεια δηλαδή να βρουν ένα modus vivendi και να μην χωρίσουν έως τον καλύτερο διακανονισμό για το μέλλον τού παιδιού τους... 

Όταν, όμως, προτεραιότητά σου είναι η ικανοποίηση ενός πολύ μειοψηφικού λόμπι μπαμπάδων είναι λογικό να συντάσσεις νομοθετικά εκτρώματα τα οποία θα τα απορρίψει η ίδια η ζωή πολύ πριν έρθει μια νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα τα αναθεωρήσει. Και η πρόκληση γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν τορπιλίζεται η διαδικασία τού συναινετικού διαζυγίου προκειμένου να ικανοποιηθούν τα απωθημένα μιας δράκας φραγκάτων που αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους όπως ακριβώς και τα υπόλοιπα assets τους...   

 

Υπάρχουν δικαστές στην Αθήνα αν θέλουν να υπάρχουν...

Ποιος πιστεύει ότι οι δικαστές στην Ελλάδα εργάζονται χωρίς οχλήσεις, στην καλύτερη των περιπτώσεων, από την πολιτική κι επιχειρηματική εξουσία; Ή ποιος πιστεύει ότι έχουν όλα τα μέσα στη διάθεσή τους προκειμένου να κάνουν τη δουλειά τους καλά και γρήγορα; Κατά κάποιο τρόπο θα πρέπει να αισθάνονται και τυχεροί ορισμένοι από αυτούς που δεν έχουν την κατάληξη δικαστών στην Κολομβία επί Εσκομπάρ, αν λάβουμε υπόψη πως αρκετές πτυχές τού δημόσιου βίου μας θυμίζουν τη λατινοαμερικανική αυτή χώρα την εποχή που ζούσε υπό τον τρόμο των καρτέλ ναρκωτικών...

Οι δικαστές, όμως, δεν είναι αθώοι τού αίματος. Η πολιτεία αξιολογεί ως πολύ σημαντικό το λειτούργημά τους- κι ορθώς πράττει-, γι' αυτό και οι αμοιβές τους είναι κατά πολύ υψηλότερες του μέσου Έλληνα. Σκοπός είναι να τους αποτρέπει από οποιοδήποτε πειρασμό, ανάμεσα στους οποίους είναι και οι δικαιολογίες για να μην πράττουν σωστά τα καθήκοντά τους. Για να το γράψω ακόμα απλούστερα, αν απαιτείται γενναιότητα για να ασκήσουν ποινικές διώξεις ή να καταδικάσουν, τότε κι αυτό περιλαμβάνεται στο "job description"...

Η εισαγγελέας διαφθοράς Ειρ. Τουλουπάκη, για παράδειγμα, αντί να απειλεί με διώξεις δημοσιογράφους που δημοσιεύουν έγγραφά της, τα οποία προφανώς δεν έκλεψαν, θα ήταν προτιμότερο να βελτιώσει την ποιότητα και την ταχύτητα της εργασίας της. Ασχέτως αν στην "Καθημερινή" ερμήνευσαν το έγγραφο κατά πώς βολεύει τα αφεντικά τους, αλίμονο αν διωκόμενος είναι ο αγγελιοφόρος κι όχι εκείνος που εκτίθεται από το μήνυμα. Αυτό, βεβαίως, ισχύει και για τα ΜΜΕ που αντί να επικεντρώνονται στο περιεχόμενο του σκάνδαλου Novartis στέκονται σε νομικίστικα επιχειρήματα προκειμένου να συζητάμε αν μπορούσαν, για παράδειγμα, να καταθέσουν οι προστατευόμενοι μάρτυρες κι όχι για το τι λένε στις καταθέσεις τους...

Τι φοβάσαι κύριε δικαστά;...

Σε μια ιδανική κοινωνία θα έπρεπε οι δικαστές να έχουν αναλάβει την πρωτοβουλία να δηλώνουν οικειοθελώς όχι μόνο το "έσχες", αλλά και το "πόθεν έσχες" τους και να το δημοσιοποιούν με οποιοδήποτε τρόπο παρέχουν οι νέες τεχνολογίες. Δεν θα έπρεπε, δηλαδή, να περιμένει μία από τις τρεις εξουσίες να ψηφιστεί ένας νόμος για να μας πληροφορούν οι υπηρέτες της για τον πλούτο τους και πώς αυτός αποκτήθηκε...

Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και για τους βουλευτές, τους υπουργούς, τον πρωθυπουργό, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κι οποιονδήποτε άλλο άρχοντα, αιρετό ή μη. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι η γυναίκα τού Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πολλώ δε μάλλον ο ίδιος ο Καίσαρας...

Αντ' αυτού οι δικαστές προβάλλουν σοφίσματα κι άλλες δικαιολογίες για να αποφεύγουν το αυτονόητο. Γιατί, δηλαδή, να μην δηλώνουν τα χρήματα και τα τιμαλφή τους; Εκπτώσεις στη διαφάνεια δεν μπορούν να γίνονται ανεκτές, ιδίως από εκείνους οι οποίοι πληρώνονται καλά γιατί δεν επιτελούν ένα ακόμα επάγγελμα, αλλά λειτούργημα...

Το ερώτημα είναι γιατί αρνούνται τόσο πεισματικά το "πόθεν έσχες". Πρόκειται για μια αγνή προσήλωση στην προστασία των διαβόητων πλέον προσωπικών δεδομένων ή για προφάσεις προκειμένου να αποκρύβουν αμαρτίες; Όταν μιλάμε, άλλωστε, για τη Δικαιοσύνη, επίορκος δεν είναι μόνο αυτός που τα παίρνει ή που παίζει παιχνίδια για να ανέρχεται ιεραρχικώς, αλλά κι εκείνος που κλείνει τα μάτια στη διαφθορά, στα παραδικαστικά κυκλώματα και στη διαπλοκή, από τα οποία τόσο έχει πληγεί και η αξιοπιστία τού δικαστικού σώματος...

Ισότητα δεν σημαίνει πως ο ίδιος νόμος πρέπει να εφαρμόζεται με τον ίδιο τρόπο για όλους, δίχως να λαμβάνονται υπόψη εξαιρέσεις τις οποίες επιτάσσουν η λογική και η κοινωνική δικαιοσύνη. Στην περίπτωση, εξάλλου, των δικαστών όχι μόνο δεν θα έπρεπε να εξαιρούνται, αλλά κι ο νόμος να είναι πολύ αυστηρότερος απέναντί τους σε ζητήματα εντιμότητας και διαφάνειας...

Με τον ίδιο σκληρό τρόπο που δικάζουν αρκετοί ανάμεσά τους θα έπρεπε, αν ήταν πράγματι δίκαιοι, να ζητούν να δικάζονται τρόπον τινά και οι ίδιοι και να αποδεικνύονται άσπιλοι στα μάτια τής κοινής γνώμης, στη συνείδηση της οποία είναι εμπεδωμένη η αντίληψη ότι ο φτωχός δεν δικάζεται με τα ίδια κριτήρια που εφαρμόζονται στον πλούσιο. Ούτε η νομοθετική ούτε η εκτελεστική εξουσία θα μπορούσαν, συνεπώς, να παρεμβαίνουν στο έργο τής δικαστικής αν κάποιοι εντός τής τελευταίας δεν φρόντιζαν να αφήνουν ανοιχτές κερκόπορτες...

Οι βουλευτές και οι δικαστές να είναι καλά κι όλοι οι άλλοι...

Η χούντα των συνταγματαρχών μπορεί να κράτησε λιγότερο από την εποχή των μνημονίων,ωστόσο η νοοτροπία που μας οδήγησε σε αυτά μοιάζει έτοιμη να κρατήσει αιωνίως. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα όταν κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην απαλλαγούμε ποτέ από το συλλογικό τρόπο σκέψης που μας χρεοκόπησε. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, για παράδειγμα, διαμαρτύρονται- και δικαίως- για την υψηλή φορολογία, αλλά  αντιδρούν στη χρήση των POS που περιορίζει τη φοροδιαφυγή κι επομένως δίνει τη δυνατότητα στο κράτος να μην επιβάλλει μέτρα επί δικαίους κι αδίκους...

Την ίδια ώρα, πρώην βουλευτές, οι οποίοι είχαν ενεργό ρόλο σε ένα κομματικό σύστημα που έφερε την εθνική χρεοκοπία, έχουν το θράσος να διεκδικούν αναδρομικά, ενώ οι δικαστίαικοί πολύ βολικά αυτοεξαιρούνται από την υποχρέωση υποβολής πόθεν έσχες. Πώς, επομένως, να εμπεδωθεί ο σεβασμός τού δίκαιου νόμου από τους πολίτες όταν η νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία χρησιμοποιούν συστηματικώς δύο μέτρα και δύο σταθμά;...

Φυσικά ο καθένας μας διαθέτει ατομική βούληση κι ευθύνη,οι οποίες δεν πρέπει να αντιγράφουν ελαττωματικές συμπεριφορές του ευρύτερου κοινωνικού μας περιβάλλοντος. Σε διαφορετική περίπτωση δίνουμε συγχωροχάρτι σε εφηβικές αντιδράσεις. Από την άλλη, ωστόσο, η ευθύνη όσων έχουν και τα γένια και τα χτένια είναι πολλαπλάσια και συνδέεται ακριβώς με την άμεση πρόσβασή τους στα κέντρα λήψης αποφάσεων...

Υπό ιδανικές, μάλιστα, συνθήκες οι βουλευτές και οι δικαστές θα έπρεπε να νομοθετούν και να επικυρώνουν αυστηρότερους κανόνες για τους ίδιους από ό,τι για τον μέσο πολίτη. Κι αυτό όχι στο πλαίσιο ενός αναχρονιστικού πατροναρίσματος, αλλά ενίσχυσης της δημοκρατίας μας πάνω στην αντίληψη της όσο το δυνατό μεγαλύτερης δικαιολόγησης λόγων και πράξεων των κυβερνώντων απέναντι στους κυβερνώμενους...     

 

Με δικαστές κουτσαβάκια δεν πάμε μακριά...

Δεν μπορώ να είμαι 100% βέβαιος για την αθωότητα της Ηριάννας, όπως δεν θα μπορούσα να είμαι στο ίδιο ποσοστό ούτε για τον εαυτό μου αφού όλοι μας έχουμε την τάση να είμαστε ολίγον ή πολύ απαλλακτικοί όταν κρίνονται δικές μας πράξεις. Μου είναι πιο εύκολο να υπερασπιστώ την αθωότητα μιας πράξης από αυτή ενός προσώπου από τη στιγμή που η πρώτη αρκεί να είναι αντίθετη με το δικό μου αξιακό κώδικα για να την καταδικάσω. Τότε γιατί ενοχλεί κι εμένα τόσο πολύ μια απόφαση δικαστηρίου που με βάση όσα γνωρίζουμε για την υπόθεση δικαιούμαστε να αποκαλούμε τουλάχιστον έωλη;...

Δεν είναι τόσο το ότι βασίζεται σε επιχειρήματα όπως ότι η Ηριάννα μπορεί να ολοκληρώσει τις σπουδές της αφού αποφυλακιστεί ύστερα από 13 χρόνια. Χρειάζεται πολλή αναισθησία για να επιχειρείς να δομήσεις τη σκέψη σου πάνω σε τέτοιες σοφιστείες. Είναι κυρίως το ότι η δικαστική εξουσία σε αυτήν τη χώρα είναι συνήθως πολύ επιεικής με εκείνους οι οποίοι μπορούν να την ταΐζουν κάτω από το τραπέζι και πολύ αυστηρή όταν πρόκειται για φτωχοδιάβολους...

Θα έδινα ελαφρυντικά στους δικαστές αν καταδίκαζαν με την ίδια ευκολία και τον γιο ή την κόρη ενός από τους 300 ολιγάρχες αυτής της χώρας. Θα μιλούσα τότε για σκληρές αποφάσεις, οι οποίες ωστόσο χαρακτηρίζονται από ίδια μέτρα και σταθμά...

Μόνο που αρκετοί δικαστές δεν κρίνουν με ίδια μέτρα και σταθμά και οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν το νόμο με το δημοσιοϋπαλληλικό φόβο τής εφαρμογής του κατά γράμμα "για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο". Όταν, όμως, δεν συνυπολογίζεται, και μάλιστα κατά προτεραιότητα, και το πνεύμα του καταλήγουμε να έχουμε δικαστικές αποφάσεις οι οποίες λησμονούν ότι κάθε εξουσία πηγάζει από το λαό κι ασκείται για χάρη του. Με αυτό δεν επικροτώ τη δικαιοσύνη τού όχλου, επισημαίνω απλώς πως η Θέμιδα δεν δικαιούται να είναι τυφλή κι αποκλεισμένη από τον κοινωνικό της περίγυρο αλλά να αντιλαμβάνεται ότι οι αποφάσεις της δεν αφορούν μόνο τον κατά περίπτωση κατηγορούμενο, αλλά πολύ περισσότερους ανθρώπους...

Στις δημοκρατίες, εξάλλου, θα έπρεπε να είναι παράνομες τόσο οι κρεμάλες όσο κι όσοι πιστεύουν ότι με το που κάθονται στο προεδρείο ενός δικαστηρίου αυτομάτως γίνονται θεοί που κρίνουν ποιος θα ζήσει ή θα πεθάνει, έστω μεταφορικά. Στην πραγματικότητα δεν αποδεικνύονται τίποτα παραπάνω από γραμματείς και φαρισαίοι... 

Το δικαστήριο αποφάσισε: "Και την όγδοη ημέρα ο θεός αντάλλαξε τη Βιστωνίδα με ακίνητα- φιλέτα"...

Το δικαστήριο αναγνώρισε ότι η λίμνη Βιστωνίδα ανήκε στο ελληνικό Δημόσιο κι όχι στο Βατοπέδι ώστε το τελευταίο να μπορεί να την ανταλλάξει με άλλα κρατικά φιλέτα με τη βοήθεια "παραπλανηθέντων" υπουργών, οι οποίοι δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν και φυσικά δεν δικάστηκαν ποτέ, αφού ο πρωθυπουργός τους έσπευσε να κλείσει τη Βουλή και να παραγραφούν τα αδικήματά τους. Κι όμως, για το έγκλημα σε βάρος τής δημόσιας περιουσίας αποφάσισε πως δεν φταίει κανείς, πως όλος αυτός ο συντονισμός δεν προέκυψε από δόλο, αλλά έγινε από μόνος του, με τη βοήθεια ίσως του θεού που θέλησε με αυτόν τον τρόπο να συνδράμει το έργο τού γέροντα Εφραίμ, ο οποίος συνεχίζει να περιοδεύει ανά τη χώρα με τις θαυματουργές του εικόνες και, "φυσικά", με το αζημίωτο. Είδες αν έχεις το θεούλη με το μέρος σου και, εντάξει, μερικούς "παραπλανηθέντες" δικαστές πόσα μπορείς να πετύχεις;...

Όταν κάποιος ομολογεί την ενοχή του δεν είναι απαραίτητο να καταδικαστεί γι' αυτό, αφού αυτή η ομολογία μπορεί να προέκυψε από την άσκηση σωματικής ή ψυχολογικής βίας εναντίον του. Όταν είσαι, ωστόσο, πρωθυπουργός τής χώρας κι ομολογείς την ευθύνη σου, όπως συνέβη με τον τουρίστα τής Ραφήνας και το Βατοπέδι το 2008, αλλά περίπου δέκα χρόνια αργότερα σπας την πολιτική σου αφωνία για να παραστήσεις τον κατασυκοφαντημένο και τον δικαιωμένο τότε δύο τινά είναι δυνατό να ισχύουν: είτε δεν εννοούσες τη συγγνώμη σου το 2008, αλλά την εκστόμισες για να κρατηθείς στην εξουσία είτε είσαι τόσο ανόητος, άσχετος, αδιάφορος κι αφελής ώστε να λες δημοσίως όσα οι λογογράφοι σου, σου λένε να δηλώνεις δίχως να γνωρίζεις τίποτα για το θέμα, επιτρέποντας σε αυλοκόλακες και λοιπούς μανδαρίνους τής εξουσίας να κυβερνούν στην θέση σου...

Δεν θεωρώ τον τουρίστα τής Ραφήνας φαύλο. Αλίμονο, ωστόσο, αν η ικανότητα ενός ανθρώπου συνδεόταν αποκλειστικώς με την εντιμότητά του. Όταν, για παράδειγμα, είσαι πρωθυπουργός μιας χώρας κι εργάζεσαι με ωράριο Δημοσίου και ύστερα πηγαίνεις σπίτι σου για να παίξεις "Playstation" με τα παιδιά σου και το βράδυ να φας τις γαρδούμπες σου και να πιεις τα ουζάκια σου στις ταβέρνες τής περιοχής σου, τότε μπορείς να χαρακτηριστείς καλός πατέρας και ψυχή τής παρέας, αλλά ηγέτης με τίποτα...

Ο τουρίστας τής Ραφήνας έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως του παραδόθηκε ένα κράτος- "μακέτο" από τον αρχιερέα τής διαπλοκής, μια σαπουνόφουσκα που προβαλλόταν ως οικονομικό θαύμα. Επί πεντέμισι χρόνια, ωστόσο, όχι μόνο δεν το επανίδρυσε, όπως είχε υποσχεθεί, αλλά κυβερνώντας με τον αυτόματο πιλότο κι επιτρέποντας την αντικατάσταση του "πράσινου" από το "γαλάζιο" κράτος το χρεοκόπησε, εγκαταλείποντας το καράβι σε έναν εξίσου ανίκανο, τον ρεζίλη των Παπανδρέου. Κι αυτό, βεβαίως, είναι ένα ακόμα έγκλημα της δυναστείας Καραμανλή σε βάρος τής χώρας το οποίο κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να ξεπλύνει εκδίδοντας αθωωτική απόφαση...

Δώσε Αλέξη τα 258.000.000 ευρώ σε αναδρομικά δικαστών κι ο κόσμος μας θα γίνει πιο συνταγματικός...

Η παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας με λιγότερες από 180 ψήφους από τη Βουλή, όπως συνέβη με το πρώτο μνημόνιο, κρίθηκε συνταγματική από το ΣτΕ. Όπως συνταγματικά κρίθηκαν το μαύρο στην ΕΡΤ, το PSI που κατακρήμνισε τα ασφαλιστικά Ταμεία, ή το κόψιμο μισθών και συντάξεων, εκτός "φυσικά" των δικαστών. Αντισυνταγματικός κρίθηκε μόνο ο νόμος που έβαζε κανόνες σε 27 χρόνια ασυδοσίας, τα οποία είχαν άμεσο, αμεσότατο αντίκτυπο στην πολιτική, οικονομική και τραπεζική ζωή τής χώρας και τα οποία έπαιξαν το ρόλο τους στη χρεοκοπία της...

Η κυβέρνηση διέπραξε το κολοσσιαίο "λάθος" να μην κατευθύνει τα 258.000.000 ευρώ των τηλεοπτικών αδειών στους Συμβούλους της Επικρατείας, αλλά στην κοινωνία, στα νοσοκομεία και στους παιδικούς σταθμούς για παράδειγμα. Σε διαφορετική περίπτωση οι δικαστικοί ίσως και να αποφάσιζαν διαφορετικά. Ο βίος και η πολιτεία, άλλωστε, μερίδας (μόνο;) αυτών έχει αποδείξει ότι δεν κινητροδοτούνται ούτε από την απονομή δικαίου ούτε από το δημόσιο συμφέρον, αλλά από το καλό τής τσεπούλας και γενικότερα της πάρτης τους. Ρωτήστε και τον αντιπρόεδρο που έδινε τα θέματα των εξετάσεων στη γκόμενά του, πάντοτε συνταγματικώ τω τρόπω βεβαίως βεβαίως...

Ακόμα κι έτσι, ωστόσο, το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματική αποκλειστικώς τη διάταξη του νόμου Παππά που μεταφέρει στο υπουργείο από το ΕΣΡ την αρμοδιότητα τέλεσης του διαγωνισμού. Σαν να μην ξέρουν οι δικαστές, οι οποίοι δεν μίλησαν για αντισυνταγματικότητα του περιορισμένου αριθμού αδειών, πως αυτή ήταν η πρόθεση της κυβέρνησης αλλά ο άθλιος Κούλης δεν συναίνεσε στη συγκρότηση της Ανεξάρτητης Αρχής μολονότι είχε προταθεί να απαρτίζεται κυρίως από κεντροδεξιούς...

Πώς είναι δυνατό οι "έκτακτες συνθήκες" να δικαιολογούν την υποταγή τής χώρας σε ένα άγριο καθεστώς λιτότητας επί δικαίους κι αδίκους, όπως είναι τα μνημόνια, αλλά να μην ισχύουν για τη ρύθμιση ενός αρρύθμιστου πεδίου τής δημόσια σφαίρας επί τρεις περίπου δεκαετίες, όταν μάλιστα το ίδιο το ΣτΕ έχει παραδεχθεί την αντισυνταγματικότητα του παρόντος καθεστώτος; Κι όμως, οι "σεβάσμιοι" δικαστές μας δεν αποδέχθηκαν ούτε καν να αξιολογήσουν αν η πραγματική κατάσταση που διαμορφώθηκε από το διαγωνισμό ωφελεί περισσότερο παρά βλάπτει το δημόσιο συμφέρον...

Όπως κι αν έχει, αυτή η κυβέρνηση είτε θα φτάσει μέχρι τις εκλογές τού 2019 είτε θα πέσει νωρίτερα γιατί δεν θα έχει βελτιώσει την ποιότητα ζωής των περισσότερων Ελλήνων. Δεν θα πέσει, όμως, όσο κι αν έχουν λυσσάξει ορισμένοι, γιατί αναγκάζεται να επιστρέψει 258.000.000 ευρώ σε τέσσερις ζάπλουτους ολιγάρχες αντί να τα διανείμει σε γονείς, άρρωστους και φτωχούς. Προφανώς πρόκειται για πολιτική ήττα της, ωστόσο στο συγκεκριμένο τουλάχιστον ζήτημα έχει την πλειοψηφία τού ελληνικού λαού με το μέρος της.

Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της στη σφοδρή σύγκρουσή με μια διεφθαρμένη ελίτ που αδυνατεί να κατανοήσει ότι δεν είναι οι τηλεοπτικές άδειες που την οδηγούν στην καταστροφή αλλά τα επί δεκαετίες αμαρτήματά της, τα οποία έχουν ονοματεπώνυμα, διευθύνσεις και είναι καταχωρημένα σε θαλασσοδάνεια και λίστες φοροδιαφυγής. Τι θα πουν τώρα, για παράδειγμα, οι ιδιοκτήτες τού MEGA στο προσωπικό τους που έχουν απλήρωτο και για το επικείμενο κλείσιμο του καναλιού; Πως φταίει ο Ν. Παππάς γι' αυτό; Οι καναλάρχες θα πληρώσουν γιατί αυτό είναι δίκαιο και γιατί είναι λαϊκή απαίτηση. Είτε το θέλουν κάποιοι επίορκοι δικαστές, η αντιπολίτευση και οι ολιγάρχες νταβατζήδες τους είτε όχι. Ο πόλεμος έτσι κι αλλιώς από την αρχή ήταν ταξικός. Όπως είχε γράψει κι ο Γιάννης Ρίτσος, "η πρώτη δικαιοσύνη είναι η σωστή διανομή τού ψωμιού"...

 

Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους παπάδες και στους καραβανάδες του...

Ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο, το αντίθετο του οποίου λέγεται φασισμός: δεν είναι όλοι οι δικαστές λαμόγια, όπως δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι αλήτες και ρουφιάνοι ή όλοι οι πολιτικοί ψεύτες. Το πρόβλημα, ωστόσο, ξεκινά όταν οι περισσότεροι ή, έστω, αρκετοί ανάμεσά τους δεν τιμούν το επάγγελμα-λειτούργημα που επιτελούν. Και το πρόβλημα γίνεται ακόμα μεγαλύτερο όταν αυτό όχι μόνο δεν αναγνωρίζεται από το εκάστοτε συνδικαλιστικό σωματείο ως παθογένεια που χρήζει διόρθωσης αλλά, αντιθέτως, οι εργατοπατέρες επιτίθεται σε εκείνους που επισημαίνουν πως ο βασιλιάς είναι γυμνός. Δεν μπορώ, για παράδειγμα, να σας δώσω έναν αριθμό για το πόσοι δικαστικοί είναι επίορκοι, πολύ φοβάμαι ωστόσο πως είναι περισσότεροι από αυτούς που είναι σε θέση να ανεχθεί η Δημοκρατία μας. Κι ανάμεσά τους δεν είναι λιγότερο αθώοι εκείνοι που τους κάνουν πλάτες αντί να λένε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη...

Στο δικαστικό σώμα έχει συσσωρευτεί πολλή σαπίλα. Οι κάθε λογής νταβατζήδες του, ωστόσο, προσβλήθηκαν γιατί ο Παύλος Πολάκης δεν κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό του και μίλησε καθαρά και ξάστερα γι' αυτό. Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας είναι αλήθεια πως δεν μιλά με τον αστικό καθωσπρεπισμό που ορισμένοι  θα περίμεναν από κάποιον με υπουργικό αξίωμα. Είναι οι ίδιοι που ενοχλούνται όταν ακούνε τον Αλέξη Τσίπρα και τους υπουργούς του να κάνουν λόγο περί ταξικής πολιτικής τής κυβέρνησης την ίδια ώρα, βεβαίως, που την κατηγορούν πως πλήττει κυρίως τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα. Ας αφήσουμε, ωστόσο, τα παράδοξα κι ας επικεντρωθούμε στην ουσία: οι καθαροί δικαστές θα έπρεπε να βρίσκονται στην πρωτοπορία τής αυτοκάθαρσης του χώρου τους. Όσο, όμως, την καθυστερούν τόσο πιο πολύ συνένοχοι στο έγκλημα γίνονται, με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό και για τη δική τους ηθική ακεραιότητα...

Κι όλα αυτά στο όνομα της υπεράσπισης του καταρρέοντος συστήματος της διαπλοκής, που άλωσε το δημόσιο ταμείο και περιουσία και το οποίο αναζητά σήμερα ματαίως μια σανίδα σωτηρίας με τη συνδρομή μιας περιθωριακής μάζας νεοφιλελεύθερων-μικροαστών. Δεν τη βρίσκει, ωστόσο, πουθενά εξού και ξεφυτρώνουν σιγά σιγά άρθρα στο διαπλεκόμενο Τύπο το νόημα των οποίων είναι "θα πρέπει να υποστούμε τον Αλέξη Τσίπρα για πολύ καιρό ακόμα". Η μεγάλη τους αμηχανία είναι ευδιάκριτη και στο θέμα τής αλλαγής τού εκλογικού νόμου. Οι ίδιοι που μέχρι πρότινος λοιδορούσαν τον πρωθυπουργό γιατί είχε "λησμονήσει" το πάγιο αίτημα της Αριστεράς για απλή αναλογική και πως θέλει να κυβερνά μόνος του, τώρα τον μέμφονται γιατί την προτείνει με κάποιες δικλείδες ασφαλείας-ένα μικρότερο από το σημερινό μπόνους για το πρώτο κόμμα- για το ότι θα προκύπτουν κυβερνήσεις συνεργασίας κι όχι ακυβερνησία. Το προτείνει, μάλιστα, σε μια περίοδο κατά την οποία δεν αναμένονται σύντομα εκλογές...

Προφανώς και δεν λείπουν οι κομματικές σκοπιμότητες πίσω από την πρόταση Τσίπρα, αλλά  έτσι κι αλλιώς, αν θυμάμαι καλά, είναι οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις που χρεοκόπησαν τη χώρα. Γι' αυτό, πέρα και ίσως πάνω από την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας είναι απαραίτητη η θεσμική ανασύστασή της, στόχος ο οποίος πάντως δεν υπηρετείται από τις γονυκλισίες τού ανώτατου πολιτειακού άρχοντα μπροστά στους παπάδες και στους καραβανάδες, που θυμίζουν άλλες δραματικές εποχές για το έθνος. Η Ελλάδα στην ουσία έχει ανάγκη κάτι παραπάνω από μια μετριοπαθή ή και ριζοσπαστική συνταγματική αναθεώρηση, από το αν π.χ. ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα εκλέγεται απευθείας από το λαό...

Χρειάζεται ένα νέο Καταστατικό Χάρτη, ο οποίος για παράδειγμα θα συγκεκριμενοποιεί το διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας με την απάλειψη της επικρατούσας θρησκείας από τις διατάξεις του-το Σύνταγμα δεν είναι ΕΛΣΤΑΤ, σε διαφορετική περίπτωση ας αναγράφει και το ότι ο Ολυμπιακός είναι η επικρατούσα ομάδα στη χώρα- και τη διδασκαλία επί ίσοις όροις όλων των δογμάτων στο σχολείο, ενώ θα εισαγάγει περισσότερες αμεσοδημοκρατικές-δημοψηφισματικές διαδικασίες. Ενδεχομένως όλα αυτά να διαβάζονται ως επαναστατικά και σίγουρα συγκρούονται με κατεστημένες αντιλήψεις, αλλά ποιος είπε πως οι επαναστάσεις πραγματοποιούνται μόνο με τα όπλα και το αίμα; Μερικές φορές αρκεί "απλώς και μόνο" να έρχεσαι αντιμέτωπος με το πολιτικό κόστος για να σε γράψουν με χρυσά γράμματα τα βιβλία τής Ιστορίας...