Δεν χρειαζόμαστε τον Ποινικό Κώδικα για να μην ξαναμπούν οι χρυσαυγίτες στη Βουλή...

Η συζήτηση για το εκλέγειν κι εκλέγεσθαι των χιμπαντζήδων με τα μαύρα είναι και πολιτική, αλλά είναι κυρίως νομική. Το αν θα ξαναμπεί, ωστόσο, η Χρυσή Αυγή στη Βουλή, με τη σημερινή της ή άλλη μορφή, δεν είναι απλώς ζήτημα του κομματικού συστήματος, αλλά κυρίως της κοινωνίας των πολιτών. Για να γίνω ακόμα πιο σαφής, αν οι ψηφοφόροι δεν δώσουν σε οποιαδήποτε εγκληματική οργάνωση που περιφέρεται με το μανδύα τού νεοναζιστικού/ νεοφασιστικού κόμματος το 3% του συνόλου των ψήφων δεν θα έχει καμία σημασία το τι λένε ο Ποινικός Κώδικας κι ο εκλογικός νόμος για τα εκλογικά κωλύματα...

"Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία", αναφέρει ξεκάθαρα το ακροτελεύτιο εδάφιο του Καταστατικού Χάρτη της χώρας. Συνεπώς, το αν ένα δηλητηριασμένο πιάτο παραμένει στο μενού, μολονότι έχουν εντοπιστεί οι επικίνδυνες ουσίες του, σαφώς αποτελεί μεγαλύτερη ευθύνη τού εστιάτορα. Κανένας, όμως, δεν μας υποχρεώνει να το παραγγείλουμε, πολλώ δε μάλλον όταν κανένας μας πλέον δεν έχει καμία δικαιολογία για να μην γνωρίζει το δηλητήριο που αυτό το έδεσμα περιέχει...

Ο αριθμός των νεοναζιστών και νεοφασιστών στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ ταυτόσημος με τον όγκο των ψηφοφόρων τής Χρυσής Αυγής σε πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις. Αρκετές από τις ιδεοληψίες, ωστόσο, της εγκληματικής οργάνωσης όχι μόνο δεν είναι περιθωριακές, αλλά καθορίζουν ακόμα και σήμερα την κυβερνητική ατζέντα. 

Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από το προσφυγικό, στο οποίο γίνεται προσπάθεια η χώρα να μετατραπεί σε ασπίδα τής Ευρώπης, κάτι που δεν είναι απλώς ουτοπικό, είναι κυρίως απάνθρωπο. Κι όμως, η πλειονότητα των πολιτών φαίνεται να ταυτίζεται με τέτοιες πολιτικές σκαντζόχοιρου, που τις χειροκροτούν και οι χρυσαυγίτες πίσω από τα κάγκελα του Κορυδαλλού...

 

Γιατί θα έπρεπε να υπάρχει πάντοτε ένας διακομμματικός ΥΠΕΞ...

Πριν περίπου 30 χρόνια η άτολμη πολιτική μας ηγεσία "αποφάσιζε" να μετατρέψει ένα ήσσονος σημασίας θέμα- το πώς θα λεγόταν η ανεξάρτητη πλέον Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας- σε ένα νέο Κυπριακό. Υποθάλποντας τον εθνικισμό έπεσε στη συνέχεια θύμα του όταν ο αλαλάζων όχλος συγκεντρωνόταν μαζικώς για να διαδηλώνει κατά μιας χώρας που ακόμα και σήμερα δεν διαθέτει πολεμική αεροπορία, φοβούμενος εισβολή από το Βορρά. Έπρεπε να αναλάβουν οι Τσίπρας- Κοτζιάς μια αποστολή πολιτικής αυτοκτονίας για να λύσουμε ένα θέμα που θα λύναμε πολύ επωφελέστερα στις αρχές τής δεκαετίας τού '90 αν οι σαμαράδες δεν επέβαλλαν την ατζέντα τους...

Το πολιτικό μας σύστημα και σήμερα υποφέρει από την αδυναμία διαχωρισμού μεταξύ των λιγότερο και περισσότερο σοβαρών ζητημάτων. Εστιάζει, για παράδειγμα, στο πρόσωπο του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας- θεσμού σχεδόν εντελώς συμβολικού- και στο νέο εκλογικό νόμο την ίδια ώρα που αδυνατεί να καθίσει σε ένα τραπέζι και να χαράξει τη νέα εθνική γραμμή απέναντι στην Τουρκία. Η κυβέρνηση ασκεί εξωτερική πολιτική στο πόδι και με το μυαλό στις δημοσκοπήσεις και η αξιωματική αντιπολίτευση υψώνει υπέρμετρα τους τόνους όταν προτεραιότητα πρέπει να είναι η εθνική συνεννόηση...

Θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένο ότι η εξωτερική πολιτική πρέπει να έχει συνέχεια ανεξαρτήτως του ποιος είναι κάθε φορά ο υπουργός Εξωτερικών, αλλά τα δεδομένα σε άλλες χώρες στην Ελλάδα παραμένουν ζητούμενα. Γι' αυτό και θα ήταν απαραίτητο να υπάρχει ένας υπουργός Εξωτερικών με πενταετή θητεία ο οποίος θα επιλεγόταν με πλειοψηφία δύο τρίτων από τη διάσκεψη των προέδρων της Βουλής, κατά προτίμηση διπλωμάτης και μη κομματικό πρόσωπο. Το πώς θα αντιμετωπίσουμε, για παράδειγμα, μια πιθανή εισβολή τής Τουρκίας στα εθνικά μας χωρικά ύδατα νοτίως τής Κρήτης δεν είναι ζήτημα ιδεολογίας, αλλά εθνικής συναντίληψης χωρίς τα μικροκομματικά παιχνίδια που αρρωσταίνουν το δημόσιο βίο κι ενίοτε ακρωτηριάζουν την πατρίδα...

Συγγνώμη που διακόπτω τη μάχη κατά τής διαπλοκής, αλλά πεινάω...

Μια κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να ασχολείται με κάθε πτυχή τής ζωής των πολιτών τους οποίους υποτίθεται πως υπηρετεί. Αυτό ισχύει κι όταν καλείται να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση δίχως τέλος που βιώνουμε εδώ και χρόνια. Γι' αυτό καλώς πράττουν οι σημερινοί κυβερνώντες κι ασχολούνται και με τις τηλεοπτικές άδειες που δεν εκδόθηκαν ποτέ από το έτος εισαγωγής τής ιδιωτικής τηλεόρασης στη ζωή μας ή με την αλλαγή ενός άδικου και καλπονοθευτικού εκλογικού νόμου. Αλίμονο, ωστόσο, αν τέτοιου είδους ζητήματα καθορίζουν την πολιτική ατζέντα κι όχι το πώς μπορεί να συνεισφέρει και η Ελλάδα ώστε να μπει ένα τέλος σε πολιτικές που μας επιβλήθηκαν και οι οποίες είναι τουλάχιστον αδιέξοδες...

Οι τηλεοπτικές άδειες πρέπει να είναι περιορισμένες προς αποφυγή αναβίωσης του συστήματος διαπλοκής που κατέστρεψε τη χώρα. Ο εκλογικός νόμος οφείλει να προσαρμοστεί στη νέα εποχή των κυβερνήσεων συνεργασίας. Από εκεί και πέρα, ωστόσο, όσοι στο Μέγαρο Μαξίμου πιστεύουν ότι οι συνταξιούχοι θα λησμονήσουν τη μείωση των συντάξεών τους, οι μισθωτοί τη ζούγκλα στην οποία καλούνται να επιβιώσουν ή οι άνεργοι πως βρίσκονται εκτός παιχνιδιού μόνο και μόνο γιατί θα κλείσει το Mega ή γιατί το πρώτο κόμμα δεν θα παίρνει μπόνους 50 εδρών μάλλον είναι βαθιά γελασμένοι. Όταν το στομάχι γουργουρίζει όλα τα υπόλοιπα, ακόμα και η μάχη κατά τής διαπλοκής, είναι λεπτομέρειες...

Σε αυτό το πλαίσιο είναι σημαντικό, για παράδειγμα, ο Αλέξης Τσίπρας να επιστρέψει από την Κίνα με αξιοσημείωτες επενδυτικές συμφωνίες κι όχι απλώς με φωτογραφίες από το Σινικό Τείχος. Κυρίως, ωστόσο, ήρθε η ώρα η Ελλάδα να εγκαταλείψει την ενοχική της στάση μετά από το συμβιβασμό τού περασμένου καλοκαιριού και να επανεμφανιστεί δυναμικά στο προσκήνιο, καταθέτοντας τη δική της συγκροτημένη πρόταση για το πώς θα αποφευχθεί η διάλυση, και μάλιστα με ηχηρότατο τρόπο, της Ευρώπης ύστερα από το Brexit. Δεν ισχυρίζομαι πως μόνοι μας θα την αλλάξουμε. Αυτές οι αυταπάτες πέθαναν με την υπογραφή τού τρίτου μνημονίου. Δεν υπάρχει, ωστόσο, κανένας λόγος η κυβέρνηση της Αριστεράς να αποσιωπά πως ναι μεν πέρυσι έχασε, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν είχε δίκιο...

Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους παπάδες και στους καραβανάδες του...

Ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο, το αντίθετο του οποίου λέγεται φασισμός: δεν είναι όλοι οι δικαστές λαμόγια, όπως δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι αλήτες και ρουφιάνοι ή όλοι οι πολιτικοί ψεύτες. Το πρόβλημα, ωστόσο, ξεκινά όταν οι περισσότεροι ή, έστω, αρκετοί ανάμεσά τους δεν τιμούν το επάγγελμα-λειτούργημα που επιτελούν. Και το πρόβλημα γίνεται ακόμα μεγαλύτερο όταν αυτό όχι μόνο δεν αναγνωρίζεται από το εκάστοτε συνδικαλιστικό σωματείο ως παθογένεια που χρήζει διόρθωσης αλλά, αντιθέτως, οι εργατοπατέρες επιτίθεται σε εκείνους που επισημαίνουν πως ο βασιλιάς είναι γυμνός. Δεν μπορώ, για παράδειγμα, να σας δώσω έναν αριθμό για το πόσοι δικαστικοί είναι επίορκοι, πολύ φοβάμαι ωστόσο πως είναι περισσότεροι από αυτούς που είναι σε θέση να ανεχθεί η Δημοκρατία μας. Κι ανάμεσά τους δεν είναι λιγότερο αθώοι εκείνοι που τους κάνουν πλάτες αντί να λένε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη...

Στο δικαστικό σώμα έχει συσσωρευτεί πολλή σαπίλα. Οι κάθε λογής νταβατζήδες του, ωστόσο, προσβλήθηκαν γιατί ο Παύλος Πολάκης δεν κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό του και μίλησε καθαρά και ξάστερα γι' αυτό. Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας είναι αλήθεια πως δεν μιλά με τον αστικό καθωσπρεπισμό που ορισμένοι  θα περίμεναν από κάποιον με υπουργικό αξίωμα. Είναι οι ίδιοι που ενοχλούνται όταν ακούνε τον Αλέξη Τσίπρα και τους υπουργούς του να κάνουν λόγο περί ταξικής πολιτικής τής κυβέρνησης την ίδια ώρα, βεβαίως, που την κατηγορούν πως πλήττει κυρίως τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα. Ας αφήσουμε, ωστόσο, τα παράδοξα κι ας επικεντρωθούμε στην ουσία: οι καθαροί δικαστές θα έπρεπε να βρίσκονται στην πρωτοπορία τής αυτοκάθαρσης του χώρου τους. Όσο, όμως, την καθυστερούν τόσο πιο πολύ συνένοχοι στο έγκλημα γίνονται, με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό και για τη δική τους ηθική ακεραιότητα...

Κι όλα αυτά στο όνομα της υπεράσπισης του καταρρέοντος συστήματος της διαπλοκής, που άλωσε το δημόσιο ταμείο και περιουσία και το οποίο αναζητά σήμερα ματαίως μια σανίδα σωτηρίας με τη συνδρομή μιας περιθωριακής μάζας νεοφιλελεύθερων-μικροαστών. Δεν τη βρίσκει, ωστόσο, πουθενά εξού και ξεφυτρώνουν σιγά σιγά άρθρα στο διαπλεκόμενο Τύπο το νόημα των οποίων είναι "θα πρέπει να υποστούμε τον Αλέξη Τσίπρα για πολύ καιρό ακόμα". Η μεγάλη τους αμηχανία είναι ευδιάκριτη και στο θέμα τής αλλαγής τού εκλογικού νόμου. Οι ίδιοι που μέχρι πρότινος λοιδορούσαν τον πρωθυπουργό γιατί είχε "λησμονήσει" το πάγιο αίτημα της Αριστεράς για απλή αναλογική και πως θέλει να κυβερνά μόνος του, τώρα τον μέμφονται γιατί την προτείνει με κάποιες δικλείδες ασφαλείας-ένα μικρότερο από το σημερινό μπόνους για το πρώτο κόμμα- για το ότι θα προκύπτουν κυβερνήσεις συνεργασίας κι όχι ακυβερνησία. Το προτείνει, μάλιστα, σε μια περίοδο κατά την οποία δεν αναμένονται σύντομα εκλογές...

Προφανώς και δεν λείπουν οι κομματικές σκοπιμότητες πίσω από την πρόταση Τσίπρα, αλλά  έτσι κι αλλιώς, αν θυμάμαι καλά, είναι οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις που χρεοκόπησαν τη χώρα. Γι' αυτό, πέρα και ίσως πάνω από την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας είναι απαραίτητη η θεσμική ανασύστασή της, στόχος ο οποίος πάντως δεν υπηρετείται από τις γονυκλισίες τού ανώτατου πολιτειακού άρχοντα μπροστά στους παπάδες και στους καραβανάδες, που θυμίζουν άλλες δραματικές εποχές για το έθνος. Η Ελλάδα στην ουσία έχει ανάγκη κάτι παραπάνω από μια μετριοπαθή ή και ριζοσπαστική συνταγματική αναθεώρηση, από το αν π.χ. ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα εκλέγεται απευθείας από το λαό...

Χρειάζεται ένα νέο Καταστατικό Χάρτη, ο οποίος για παράδειγμα θα συγκεκριμενοποιεί το διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας με την απάλειψη της επικρατούσας θρησκείας από τις διατάξεις του-το Σύνταγμα δεν είναι ΕΛΣΤΑΤ, σε διαφορετική περίπτωση ας αναγράφει και το ότι ο Ολυμπιακός είναι η επικρατούσα ομάδα στη χώρα- και τη διδασκαλία επί ίσοις όροις όλων των δογμάτων στο σχολείο, ενώ θα εισαγάγει περισσότερες αμεσοδημοκρατικές-δημοψηφισματικές διαδικασίες. Ενδεχομένως όλα αυτά να διαβάζονται ως επαναστατικά και σίγουρα συγκρούονται με κατεστημένες αντιλήψεις, αλλά ποιος είπε πως οι επαναστάσεις πραγματοποιούνται μόνο με τα όπλα και το αίμα; Μερικές φορές αρκεί "απλώς και μόνο" να έρχεσαι αντιμέτωπος με το πολιτικό κόστος για να σε γράψουν με χρυσά γράμματα τα βιβλία τής Ιστορίας...  

Κούλης είσαι: "Ψηφίστε με για να κάνω ό,τι ο Τσίπρας κάνει καλύτερα"!

Λίγες ημέρες μετά από την ανάληψη της εξουσίας από την Αριστερά είχα γράψει πως δεν μιλάμε απλώς για αλλαγή κυβέρνησης, αλλά για αλλαγή καθεστώτος. Κι αν το 2015 αυτό φάνηκε κυρίως από τη σκληρή διαπραγμάτευση, το 2016, πέρα από την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης η οποία δεν έχει τις καταστροφικές συνέπειες που πολύ θα ήθελαν να έχει οι θεωρητικοί τού χάους, φέρνει, εφόσον πάνε όλα καλά, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με τις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες...

Στην Παιδεία, στο Σύνταγμα, στον εκλογικό νόμο, στη Δικαιοσύνη, στην πραγματική οικονομία με τον αναπτυξιακό νόμο και την αξιοποίηση όλων των εισερχόμενων πόρων και στον Τύπο με τις τηλεοπτικές άδειες και τη ρύθμιση της αναρχίας στο διαδίκτυο έρχονται αλλαγές οι οποίες όχι απλώς θα εμπεδώσουν τη Δημοκρατία σε αυτόν τον τόπο, αλλά θα τη βοηθήσουν να κάνει άλματα προς το μέλλον. Όλα αυτά, πάντως, με μία προϋπόθεση: η κυβέρνηση να μην υποκύψει μπροστά στο πλέγμα αντικρουόμενων μεταξύ τους συμφερόντων τα οποία ενώνει, ωστόσο, ένας κοινός στόχος, να μην αλλάξει τίποτα σε αυτήν την έρμη χώρα...

Στο "Πρώτο Θέμα" ξεκοκαλίζουν κάθε κυβερνητική απόφαση και κάθε κυβερνητικό πρόσωπο, αλλά το μόνο "σκάνδαλο" που βρήκαν για να κάνουν πρωτοσέλιδο είναι ένα σχόλιο αναγνώστη στο πόρισμα του εθνικού διαλόγου για την Παιδεία, το οποίο έχει κακοποιηθεί από εκείνους μέσα κι έξω από το χώρο που ξεβολεύονται. Κι αυτό γιατί οι επιμέρους αλλαγές που προτείνονται, για πρώτη φορά ίσως σε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, φανερώνουν έναν ξεκάθαρο ταξικό προσανατολισμό: τη δημιουργία ενός δημοκρατικού πολίτη με ταξική συνείδηση, που θα σκέφτεται ελεύθερα. Ομοίως, κάποιοι επιτίθενται στην κυβέρνηση γιατί, άκουσον άκουσον οι "τύραννοι", σκέφτεται να κάνει δημοψήφισμα για τη συνταγματική αναθεώρηση. Χρησιμοποιούν, μάλιστα, ως επιχείρημα ότι η χούντα είχε κάνει κάτι παρόμοιο. Λες κι ο Αλέξης Τσίπρας θα στείλει στο ΕΑΤ-ΕΣΑ ή στη Μακρόνησο όσους καταψηφίσουν τις προτάσεις του...

Κι αν κάπου, βεβαίως, περισσεύει η υποκρισία αυτό συμβαίνει στην περίπτωση του εκλογικού νόμου. Μέχρι πρότινος κατηγορούσαν την Αριστερά για το ότι είχε λησμονήσει την πάγια θέση της για την απλή αναλογική. Τώρα που σχεδιάζει ένα νόμο προς αυτήν την κατεύθυνση φωνάζουν για ακυβερνησία. Όσο για τη Δικαιοσύνη, όπου το απόστημα είναι τεράστιο κι αφορά όλη τη χώρα, η αλλαγή εισαγγελέα τού Αρείου Πάγου κι όχι μόνο είναι μια καλή αρχή για να σπάσουν παραδικαστικά κυκλώματα τα οποία υποθάλπουν την ατιμωρησία των ενόχων και τη στοχοποίηση των αθώων...

Η στρατηγική αμηχανία, εξάλλου, ιδίως της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι τόσο έντονη ώστε ο αρχηγός Κούλης παρουσιάζεται πιο ΣΥΡΙΖΑ κι από το ΣΥΡΙΖΑ όταν ισχυρίζεται, για παράδειγμα, πως δεν θα απολύσει δημοσίους υπαλλήλους (μολονότι θα καταργήσει δημόσιους οργανισμούς, μάλλον είναι ο μάγος Χουντίνι) ούτε θα μειώσει μισθούς στο δημόσιο τομέα και συντάξεις, δεν θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ και δεν θα κόψει 13ο και 14ο μισθό. Μα, αυτά κάνει κι ο Αλέξης Τσίπρας, μόνο που ο πρόεδρος της ΝΔ τον κατηγορεί για λαϊκισμό. Δεν καταλαβαίνει ο Κυριάκος πως με αυτόν τον τρόπο αποξενώνει και το προνομιακό του ακροατήριο, τους αποκαλούμενους αστούς;...

Ακόμα και στις ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες υποτίθεται πως είναι προνομιακό πεδίο τής φιλελεύθερης παράταξης, η κυβέρνηση της Αριστεράς έχει κατορθώσει συμφωνίες, όπως για τον ΟΛΠ και το Ελληνικό, με πολύ πιο ευνοϊκούς όρους για το Δημόσιο και τους πολίτες από εκείνους στους οποίους δεν έφτασαν ποτέ αυτοί που υποτίθεται πως διαθέτουν το "copyright" στο θέμα και οι οποίοι έχουν το θράσος να μιλούν για ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας επειδή η αξιοποίησή της θα γίνει σε βάθος αιώνα και με τα μισά έσοδα να καταλήγουν στην ανάπτυξη  κι όχι στο άψε σβήσε σε "σκοτωμένες" τιμές. Κι αν ακόμα τα λέει όλα αυτά ο αρχηγός Κούλης γιατί φοβάται το πολιτικό κόστος κι όχι γιατί απαρνήθηκε το νεοφιλελευθερισμό, τότε τι σκατά μεταρρυθμιστής είναι; Έτσι κι αλλιώς το πόσο μεταρρυθμιστής-γιαλαντζί ήταν το ξέραμε από την εποχή που ως υπουργός "εκσυγχρόνιζε" τη δημόσια διοίκηση απολύοντας μόνο καθαρίστριες και σχολικούς φύλακες και χρησιμοποιώντας 53 μετακλητούς κολλητούς του στο υπουργείο. Ας το Κούλη, δεν θα φάμε, έχουμε γλάρο...