Όποιος πιστεύει στο TINA να αφήσει κι ένα λουλούδι στον τάφο της Θάτσερ...

Το 2012 και το 2015, ακόμα και το 2019, ο Αλ. Τσίπρας δεν χρειαζόταν να εκβιάζει για τη λαϊκή ψήφο. Την είχε στο τσεπάκι του με ένα καθαρό πολιτικό αφήγημα, το αντιμνημονιακό και την ελπίδα για μια καλύτερη και δικαιότερη ζωή, το οποίο προσέλκυε τα πλήθη. Αν, μάλιστα, δεν είχε χρησιμοποιήσει το σύστημα κάθε πιθανό κι απίθανο εκφοβισμό ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε πριν καμιά δεκαετία να φτάσει και μεγαλύτερα ποσοστά και να μην χρειαζόταν να κυβερνήσει με τους ΑΝΕΛ. Το δημοψήφισμα ήταν, απλώς, μια ένδειξη της άδολης πίστης ενός λαού στον ηγέτη του...

Σήμερα, όμως, έχουμε 2026 κι ο Αλέξης πλέον δεν συγκινεί τα πλήθη αλλά τα εκβιάζει, με έναν εκβιασμό συναισθηματικό. Τους λέει, επί της ουσίας, "ξέρω ότι σας απογοήτευσα, ότι δεν με αγαπάτε πια ή όχι, τέλος πάντων, όσο με αγαπούσατε αλλά κάντε την καρδιά σας πέτρα, κλείστε τη μύτη σας και ψηφίστε με". Με λίγα λόγια μας λέει, "είμαι κι εγώ απατεωνάκος αλλά όχι τόσο μεγάλος όσο ο Κυριάκος". Και σε αυτό έχει δίκιο...

Ο καθένας μας φυσικά θα ψηφίσει με το δικό του κριτήριο. Μόνο που η νέα μεταπολίτευση δεν θα γίνει από παλιά υλικά. Κι αν γίνει θα είναι φτυστή με την πρωτότυπη, ικανοποιητική δηλαδή σε σχέση με τις δικτατορίες αλλά μη ριζοσπαστική, διαχειριστική κι όχι επαναστατική. Δεν ισχυρίζομαι πως διαθέτει κάποιο άλλο κόμμα πολύ καλύτερα χαρακτηριστικά από τη ΝΔ και την ΕΛΑΣ. Το There Is No Alternative (ΤΙΝΑ), όμως, όποιος το επικαλείται οφείλει και να το συνοδεύει με επίσκεψη- φόρο τιμής στον τάφο τής Μάργκαρετ Θάτσερ...

  

Ευχαριστούμε μεταπολίτευση κι αντίο...

Η Ελλάδα τα τελευταία 51 χρόνια- με τα σκαμπανεβάσματά της- ζει τη λιγότερο ταραχώδη περίοδο της ιστορίας της ως ενιαίου κράτους. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν ήρεμα τα έτη από το 1974 μέχρι και σήμερα- ως και χρεοκοπία βιώσαμε-, αλλά και μόνο το ότι σήμερα κυβέρνηση κι αξιωματική αντιπολίτευση είναι δύο κόμματα που ιδρύθηκαν εκείνη τη χρονιά μαρτυρά πολλά για τη σταθερότητα της αποκαλούμενης μεταπολίτευσης. Είμαστε ευγνώμονες για το πολιτειακό καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε μετά την πτώση τής χούντας των συνταγματαρχών αλλά έχει φτάσει η ώρα να το βάλουμε στο μουσείο. Έχει πολυκαιρίσει το πτώμα κι έχει αρχίσει να βρομάει πολύ άσχημα...

Είναι αλήθεια ότι το τέλος τής μεταπολίτευσης θα μπορούσε να είχε έρθει πριν μια δεκαετία, όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση ένα τρίτο κόμμα, πέρα από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, στάθηκε κατώτερος των περιστάσεων κι όχι γιατί ψήφισε κι εφάρμοσε μνημόνιο. Τη δεδομένη στιγμή δεν είχε άλλη επιλογή. 

Αποδείχθηκε, όμως, ανεπαρκής στο να περάσει από τη διαμαρτυρία στη συγκρότηση παράταξης, σε αντίθεση με τη μετάβαση που πέτυχε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρ. Παπανδρέου. Στην Κουμουνδούρου αρκετοί πίστεψαν ότι η κοινωνική πλειοψηφία είχε ασπαστεί το σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο κι όχι ότι αναζητούσε αποκούμπι απέναντι σε όσους είχαν προδώσει την εμπιστοσύνη της...

Ο Αλ. Τσίπρας δεν είχε πιστέψει ότι οι περισσότεροι Έλληνες έγιναν ριζοσπάστες Αριστεροί και πολύ καλά έκανε. Ενώ, όμως, είχε αναγνωρίσει εγκαίρως το πρόβλημα δεν έδειξε ποτέ το θάρρος να το αντιμετωπίσει. 

Οδήγησε τη χώρα σε δημοψήφισμα για να διαχειριστεί τους τότε εσωκομματικούς του αντιπάλους αλλά υποτάχθηκε στους επόμενους στη σειρά με τις γνωστές συνέπειες. Είναι πολύ αργά, συνεπώς, για να ζητά δεύτερη ευκαιρία. Την είχε το 2019 και την πέταξε στα σκουπίδια. Πώς να μην ανήκει, λοιπόν, κι εκείνος στη φύρα τής μεταπολίτευσης που πρέπει να πεταχτεί για να πάμε παρακάτω;...  

 

Εθνάρχης χωρίς το κατάλληλο δίλημμα...

Στις δημοκρατίες υπάρχει ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο ένας πρωθυπουργός γίνεται πρώην. Αυτός ο λόγος λέγεται λαός ο οποίος κάνει μια συγκεκριμένη επιλογή. Φυσικά στις δημοκρατίες ο οποιοσδήποτε πρώην πρωθυπουργός έχει το δικαίωμα να δοκιμάσει ξανά τις δυνάμεις του, ιδίως αν θεωρεί πως όσοι τον διαδέχθηκαν δεν είναι ισάξιοί του. 

Σε αυτό το πλαίσιο, οι εν ζωή ευρισκόμενοι πρώην- Καραμανλής, Παπανδρέου, Σαμαράς, Τσίπρας- μπορούν να αναλάβουν είτε οι ίδιοι είτε δι' αντιπροσώπων όποια πρωτοβουλία επιθυμούν για να πέσει το καθεστώς Μητσοτάκη. Για να γίνουν, ωστόσο, πειστικότεροι οφείλουν πρώτα να κάνουν την αυτοκριτική τους...

Ανάμεσα σε άλλα, ο Κ. Καραμανλής πρέπει να μας εξηγήσει γιατί κυβέρνησε με τον αυτόματο πιλότο, ανέστησε το "γαλάζιο" κράτος και παρέδωσε μια χρεοκοπημένη χώρα. Ο Γ. Παπανδρέου γιατί έλεγε πως λεφτά υπάρχουν ενώ ήξερε ότι δεν υπάρχουν και γιατί δεν αξιοποίησε τη δεινή θέση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών για να επιτύχει μια καλύτερη συμφωνία. Ο Αντ. Σαμαράς γιατί σταμάτησε από τα μέσα τού 2014 να εκπληρώνει τις δεσμεύσεις του στους δανειστές, άφησε την πέμπτη αξιολόγηση στη μέση και τη χώρα με ένα τεράστιο χρηματοδοτικό κενό κι άδεια ταμεία μόνο και μόνο για να παγιδέψει τον αντίπαλό του και να προκαλέσει την αριστερή παρένθεση...

Ο Αλ. Τσίπρας, πάλι, έχει αποφασίσει να εστιάσει στο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών τής 6ης Ιουλίου 2015. Ούτε στο δημοψήφισμα μια ημέρα πριν ούτε στην "kolotoumba" μια εβδομάδα μετά. Σε γεγονότα, δηλαδή, που όπως κι αν έχει κρίθηκαν στις εκλογές τού 2019 οριστικώς κι αμετάκλητα. Δεν μας έχει πει κουβέντα, όμως, ούτε για τα αίτια της συντριβής τού 2023 ούτε για τις ενέργειές του που οδήγησαν στο φάγωμα του διαδόχου του μολονότι μας έλεγε πως θα κάνει χώρο για να περάσει το καινούριο...

Οι συστημικοί αναδιαμορφωτές τού πρώην αντισυστημικού Τσίπρα μάς τον πλασάρουν ως έναν νέο Κων. Καραμανλή που από σκληρός δεξιός έγινε μετά τη μεταπολίτευση ένας πιο μετριοπαθής κεντροδεξιός και με σοσιαλιστικές τάσεις. Δεν θα τα κατάφερνε, όμως, αν δεν υπήρχε το δίλημμα "Καραμανλής ή τανκς" που έκανε πλειοψηφική τη μετάβαση από τη στρατιωτική στην πολιτική δεξιά... 

Σήμερα το δίλημμα θα μπορούσε να είναι "Τσίπρας ή Μητσοτάκης" μόνο που αμφιβάλλω για την απήχησή του στις μάζες κι όχι μόνο γιατί ο πρώτος έχει χάσει ήδη πέντε, έξι φορές από τον δεύτερο. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο πως ο Μητσοτάκης πολύ θα ήθελε να πήγαινε με αυτό το δίλημμα στις εκλογές ώστε να επανασυσπειρώσει το ακροατήριό του. Κοντολογίς, σκούρα τα πράγματα Αλέξη...

 

 

Η οργή πλέον για Μητσοτάκη μεγαλύτερη από τη δυσπιστία για Τσίπρα...

Το να κάνεις λάθη είναι ανθρώπινο και συγχωρητέο. Το να θες να κάνεις λάθη είναι επίσης ανθρώπινο, αλλά ασυγχώρητο. Οι ελληνικές δημοσκοπικές εταιρείες, όπως και οι Έλληνες δικαστές, έχουν αποφασίσει να κάνουν λάθη από πρόθεση. Για την ακρίβεια, το έχουν αποφασίσει οι εντολείς τους κι αυτοί απλώς εκτελούν...

Όποιος πιστεύει ότι μόνο οι καλλιτέχνες ή όσοι κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους βρίσκονται σε αναβρασμό θα πρέπει να προετοιμάζεται για να εκπλαγεί το βράδυ των εκλογών. Κι όχι μόνο για το ποιος θα είναι νικητής, αλλά και για το ποιος θα μπει ή δεν θα μπει στη Βουλή. Ακόμα και οι δημοσκοπήσεις πριν το δημοψήφισμα θα μοιάζουν επιστημονικώς άρτιες εκείνη τη βραδιά, που δεν αργεί όσο κι αν την καθυστερεί ο Κ. Μητσοτάκης...

Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι δημοσκόποι στην προσπάθειά τους να φανούν αντικειμενικοί είναι πως την ίδια ώρα που δίνουν μια σημαντική διαφορά υπέρ τής ΝΔ καταγράφουν αρνητικό πρόσημο για σχεδόν όλες, αν όχι όλες τις κυβερνητικές πολιτικές. Είναι κι αυτή μια ένδειξη πως υπάρχει μέθοδος στην τρέλα τους, η οποία δεν είναι καθόλου τρέλα αλλά δόλος... 

Όπως κι αν έχει, είναι αυτή ακριβώς η λαϊκή δυσφορία που θα οδηγήσει σε ήττα τη ΝΔ, όσους αποστάτες κι αν βρει στο πρόθυμο ΠΑΣΟΚ. Η οργή, πλέον, για τον Μητσοτάκη είναι μεγαλύτερη από τη δυσπιστία για τον Αλέξη Τσίπρα... 

 

Θα ζητούσαμε από τους Γερμανούς να ξεχάσουν το Άουσβιτς;...

Με αφορμή εμφυλιοπολεμικές γιορτές μίσους στο Γράμμο και στο Βίτσι έχει ξεκινήσει μια συζήτηση και για το αν η Αριστερά οφείλει να σταματήσει επετειακές εκδηλώσεις που παραπέμπουν στα μαύρα χρόνια τής μετεμφυλιακής Ελλάδας. Κατά το αντίστοιχο της ταύτισης της μισάνθρωπης ιδεοληψίας τού φασισμού με την ανθρωποκεντρική τού κομμουνισμού ή της θεωρίας των δύο άκρων στην ελληνική εκδοχή, γίνεται προσπάθεια αποσιώπησης του τι ακολούθησε την Εθνική Αντίσταση, δηλαδή του εμφύλιου που βαφτίστηκε συμμοριτοπόλεμος, των εκτελέσεων, των διώξεων, των φυλακίσεων και των εκτοπίσεων. Η δεξιά παράταξη, η οποία κυβέρνησε ως επί τον πλείστον τη χώρα τα τελευταία 100 χρόνια, αντί να ζητήσει συγγνώμη για τη βίαιη περιθωριοποίηση σημαντικής μερίδας τού πληθυσμού που ζητούσε έναν καλύτερο κόσμο, ξεπλένει τις τύψεις της είτε με ανιστόρητες θεωρίες είτε με politically correct συμψηφισμούς και διακηρύξεις περί εθνικής ενότητας κι αποφυγής τού διχασμού...

Όταν η άρχουσα τάξη ζητά εθνική ενότητα την ταυτίζει με την υποταγή των χαμηλότερων οικονομικώς στρωμάτων στα συμφέροντά της. Το αποτέλεσμα, για παράδειγμα, του δημοψηφίσματος του 2015 απόδειξε ότι δεν υπήρχε εθνικός διχασμός, αλλά συντριπτική στήριξη των πολιτών στις αντιμνημονιακές πολιτικές, μολονότι όσοι κυβέρνησαν από το 2010 μέχρι το 2015, με τα μιντιακά τους φερέφωνα και τους επιχειρηματίες, τραπεζίτες κι εφοπλιστές χορηγούς τους απαιτούσαν από τους πολίτες να μην διαμαρτύρονται στη βίαιη φτωχοποίησή τους για να μην προκαλείται διχασμός. Οι σημερινοί κυβερνώντες μάς ζητούν για μια ακόμα φορά να βάλουμε πλάτη και να ανεχθούμε νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ξανά στο όνομα της εθνικής ενότητας από την οποία μερικές οικογένειες έχουν γίνει τόσο πλούσιες που δεν ξέρουν τι έχουν...

Η εθνική ενότητα που δεν στηρίζεται στην ιστορική αλήθεια και στα συμφέροντα της πλειονότητας των πολιτών είναι ψευδεπίγραφη. Μπορούν, για παράδειγμα, οι Γερμανοί να ισχυρίζονται πως είναι μια γροθιά κι έχουν διδαχθεί από τα λάθη τους αν πάψουν να μνημονεύουν το Άουσβιτς και να τιμούν τη μνήμη των θυμάτων τού Ολοκαυτώματος; Το ίδιο συμβαίνει και στη χώρα μας. Η Μακρόνησος, για παράδειγμα, πρέπει να αναδειχθεί σε μουσείο μνήμης τού έως πού μπορεί να κατρακυλήσει ο άνθρωπος όταν αρχίσει να πιστεύει ότι ο ιδεολογικός του αντίπαλος ανήκει σε άλλο είδος τού ζωικού βασιλείου κι αυτή η απανθρωπιά ενδύεται την κρατική εντολή...

 

  

Το Brexit λέει πολλά και για το Grexit...

Τι θα είχε συμβεί αν ο Αλ. Τσίπρας τον Ιούλιο του 2015 δεν συμβιβαζόταν με τους Ευρωπαίους; Θα μας είχαν πετάξει πράγματι έξω από την Ευρωζώνη, έστω και με το μανδύα τού προσωρινού που θα αποκτούσε σχεδόν αναπόφευκτα τα χαρακτηριστικά μονιμότητας; Κι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, η βοήθεια που θα μας πρόσφεραν θα ήταν αρκετή για να αποφευχθεί μια πρωτοφανής, ακόμα και για τα μνημονιακά χρόνια, ανθρωπιστική καταστροφή; Εν τέλει, θα ήμασταν καλύτερα σήμερα αν ο πρωθυπουργός δεν χρησιμοποιούσε με διασταλτική ερμηνεία το "όχι" τού ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα και είχε επιμείνει στη σκληρή γραμμή που είχε ακολουθήσει τους έξι προηγούμενους μήνες;...

Ευθείες απαντήσεις, βεβαίως, σε αυτές τις ερωτήσεις δεν πρόκειται να λάβουμε ποτέ, παρά μόνο αν οι επιστήμονες βρουν έναν τρόπο να επιστρέφουμε στο παρελθόν και να εφαρμόζουμε διαφορετικά εναλλακτικά σενάρια σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Γι' αυτό κι ο Αλ. Τσίπρας μπορεί ανεμπόδιστα να ισχυρίζεται και τώρα πως έκανε τη σωστή επιλογή σώζοντας τη χώρα και οι επικριτές του να τον κατηγορούν για προδοσία και υποταγή. Το Brexit, όμως, έρχεται (;) σήμερα προκειμένου να μας κάνει να αναρωτηθούμε ακόμα εντονότερα αν σε ένα παγκοσμιοποιημένο οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον η εθνική μοναξιά συνιστά την καλύτερη επιλογή για τα συμφέροντα ενός λαού λιγότερο από δέκα εκατομμυρίων ψυχών...

Η Μεγάλη Βρετανία, ακόμα και στη σημερινή της παρακμή σε σύγκριση με το αυτοκρατορικό της παρελθόν, είναι μια χώρα ισχυρότερη από την Ελλάδα σχεδόν σε όλους τους τομείς. Δεν είναι καν μέλος τής Ευρωζώνης, η οποία υπέφερε από την κρίση τής τελευταίας δεκαετίας.

Κι όμως, η έξοδός της από την ΕΕ εξακολουθεί να διχάζει τον πληθυσμό της και να φοβίζει ακόμα κι αυτούς που την ψήφισαν. Αν υποθέσουμε πως το Brexit προχωρήσει, το πόσο γρήγορα και με ποιους όρους θα προσαρμοστεί το Ηνωμένο Βασίλειο στη νέα εποχή θα μπορούσε να αποτελέσει μια τρόπον τινά απάντηση και στο τι θα είχε συμβεί και σε εμάς αν επιλέγαμε να τινάξουμε στον αέρα μια προσπάθεια δεκαετιών να προσαρμοστούμε στο ευρωπαϊκό κεκτημένο. Εκτίμησή μου, πάντως, παραμένει πως οι Βρετανοί, έστω με φλεγματική στωικότητα, πολύ σύντομα θα λένε "I'm sorry, so sorry"...

Ο Τσίπρας παραμένει η πιο αξιόπιστη επιλογή κι αυτό είναι κατάντια...

Αν μη τι άλλο, ο Αλ. Τσίπρας ξέρει να αναλαμβάνει ρίσκα προκειμένου να επιτυγχάνει την πολιτική του διάσωση. Το έπραξε το καλοκαίρι τού 2015 με το δημοψήφισμα και στη συνέχεια με τις πρόωρες εκλογές τού Σεπτεμβρίου, το κάνει και τώρα με την ψήφο εμπιστοσύνης...

Σε όλες, πάντως, αυτές τις περιπτώσεις το ρίσκο ήταν μετρημένο, αφού είχε βάλει από πριν κάτω τα κουκιά και είχε διαπιστώσει ότι του βγαίνουν. Ταυτίζεται, όμως, η πολιτική διάσωση Τσίπρα με το εθνικό και, κυρίως, με το λαϊκό συμφέρον;...

Η θετική απάντηση δεν έρχεται τόσο αβίαστα όσο το 2015, την εποχή δηλαδή που ο σημερινός πρωθυπουργός υποσχόταν ρήξη με τους δανειστές στην περίπτωση που επέμεναν στην άγρια και ταξική λιτότητα. Αυτήν τη στιγμή, ωστόσο, δεν βρίσκω κάποιον στο ελληνικό κομματικό σύστημα που θα μπορούσε να υπερασπιστεί καλύτερα τα λαϊκά συμφέροντα με προοπτικές επιτυχίας...

Συμπαθής, για παράδειγμα, ο Γιάνης Βαρουφάκης, συμπαθής κι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, αλλά για τα τηλεοπτικά παράθυρα και το πεζοδρόμιο κι όχι για να λαμβάνουν αποφάσεις ή για να διαπραγματεύονται με τους ισχυρούς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αν κάτι, άλλωστε, αποδεικνύει ο "εκβιασμός" Τσίπρα σε Π. Καμμένο είναι ότι ο πρωθυπουργός ξέρει πώς παίζεται το παιχνίδι κι αυτό δεν είναι δίχως σημασία...

Όπως κι αν έχει, όμως, ο Αλ. Τσίπρας και η ηγετική του ομάδα έχουν απολέσει σημαντικό κομμάτι από το πολιτικό τους κεφάλαιο: το ηθικό τους πλεονέκτημα έχει σμικρυνθεί από συμπεριφορές που θυμίζουν αντίστοιχες του παλιού κατεστημένου, οι πολιτικές τους δεν είναι τόσο ριζοσπαστικές όσο θα έπρεπε, ο κομματισμός και το ρουσφέτι ανθίζουν, και η προστασία κι ενίσχυση των μικρομεσαίων έχει περιοριστεί κατά βάση στη χορήγηση επιδομάτων και δεν έχει επεκταθεί στην παραγωγή νέου πλούτου με ίσες ευκαιρίες και στη δίκαιη διανομή τού παραγόμενου. Με λίγα λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επιτύχει πολύ λιγότερα από όσα υποσχέθηκε και γι' αυτό το ότι παραμένει η πιο αξιόπιστη πολιτική δύναμη για τους πιο αδύναμους σηματοδοτεί και τη γενικότερη μετριότητα του πολιτικού μας προσωπικού...



  

Δημοκράτες μέχρι να τους ζητήσεις δημοκρατία...

Τα κράτη είναι όπως τα ζευγάρια: χωρίζεις μόνο όταν ο άλλος σου προσφέρει λιγότερα από όσα σου παίρνει. Στην περίπτωση της Καταλονίας δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η Μαδρίτη την εκμεταλλεύεται περισσότερο από όσο κερδίζει η ίδια ως περιφέρεια της Ισπανίας η οποία χρηματοδοτείται από την κεντρική διοίκηση...

Η περίπτωση, εξάλλου, του δημοψηφίσματος στη Σκοτία, το οποίο αποδείχθηκε πολύ κακό για το τίποτα, ή η περιθωριοποίηση κρατών που ενωμένες ήταν ισχυρές κι ανεξάρτητες αδύναμες θα έπρεπε να προβληματίζει τους Καταλανούς, οι οποίοι στα λόγια καίγονται για ανεξαρτησία, αλλά στην πράξη μπορεί να αποδειχθούν πιο δειλοί από όσο θα ήθελαν να παραδεχθούν και στον καθρέφτη τους. Όπως, άλλωστε, μπορούν να εξομολογηθούν και ζευγάρια που μένουν χρόνια μαζί έστω από συνήθεια, ο διάβολος που ξέρεις είναι πιο υποφερτός από τον άγνωστο διάβολο...

Όλα αυτά δεν τα γράφω για να δικαιολογήσω το κύμα διώξεων που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση Ραχόι εναντίον των αυτονομιστών. Η διάθεση αποσκίρτησης δεν θα περιοριστεί φυλακίζοντας αυτονομιστές ή κατάσχοντας ψηφοδέλτια, μάλλον το αντίθετο θα συμβεί. Κι αυτό γιατί, όπως συνέβη και στην περίπτωση της Ελλάδας με την άνοδο της τότε ριζοσπαστικής Αριστεράς στην εξουσία και το δημοψήφισμα του 2015, όταν παίζεις με την αξιοπρέπεια ενός λαού ο τελευταίος μπορεί να απαντήσει ακόμα και με λύσεις που εσύ θεωρείς αυτοκτονικές. Στην θέση τού πρωθυπουργού τής Ισπανίας όχι μόνο δεν θα απαγόρευα το δημοψήφισμα, αλλά θα περιόδευα ο ίδιος χωριό χωριό και πόλη πόλη της Καταλονίας για να καταδείξω ότι "united we stand, divided we fall"...

Οι πρόσφατες ταξικά ρατσιστικές δηλώσεις Μητσοτάκη και οι κινήσεις Ραχόι συνιστούν σοβαρές ενδείξεις τού αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η οποία στην ουσία τρέμει τη λαϊκή πλειοψηφία. Την ίδια ώρα ο Ντ. Τραμπ, ο οποίος εκλέχθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ μολονότι συγκέντρωσε λιγότερες ψήφους από την συνυποψήφιά του χάρη στο ανορθολογικό εκλογικό σύστημα στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού, επιχείρησε κι από το βήμα τής Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ να μας πείσει ότι η χώρα του αποτελεί παγκόσμιο πρότυπο δημοκρατίας. Στο μεταξύ, στην Ελλάδα και στην κεντροαριστερά ακόμα συζητάνε για το αν θα επιτρέψουν την ηλεκτρονική ψηφοφορία...

Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης οι πολίτες απαιτούν περισσότερη συμμετοχή στα κοινά και λογοδοσία από όσους ασκούν εξουσία- εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική- κι αυτό είναι λογικό να μην αρέσει στους τελευταίους. Μόνο που αν θέλουν ακόμα να παίζουν ουσιαστικό ρόλο οφείλουν να παραχωρήσουν στους λαούς περισσότερες εξουσίες. Σε διαφορετική περίπτωση θα έχουν την τύχη τού τελευταίου τσάρου, που αρνιόταν ακόμα και τη συνταγματική μοναρχία με αποτέλεσμα στο τέλος να χάσει και το κεφάλι του...

Χίλια "όχι" θα 'λεγα και πάλι για να καλύψουν κάποτε τη ντροπή τού "ναι"...

Εκείνοι που δεν έχουν αγωνιστεί για τίποτα που να υπερβαίνει τον εαυτούλη τους ή την οικογένειά τους σαρκάζουν με κάθε ευκαιρία όσους ψήφισαν "όχι" στο δημοψήφισμα αλλά τους βρήκε τρίτο και τέταρτο μνημόνιο. "Και τι καταλάβατε;" είναι η επωδός αυτών που παίρνουν αδιαμαρτύρητα ό,τι τους δίνουν στα χέρια, ακόμα κι αν αυτά είναι σκατά...

Σε όλους αυτούς απαντώ πως και τώρα αν στήνονταν κάλπες για το πέμπτο, το έκτο ή το έβδομο μνημόνιο πάλι "όχι" θα ψήφιζα αν κινούνταν στο "πρότυπο" των προηγούμενων, δηλαδή νεοφιλελεύθερη άγρια λιτότητα για τους πολλούς και σοσιαλιστική ευδαιμονία για λίγους. Το ότι εκείνοι που μας κυβερνούν μετέτρεψαν μια τακτική οπισθοχώρηση σε στρατηγική δεν σημαίνει ότι είχαν άδικο όσοι δεν αποδέχθηκαν να είναι αποικία των ολιγαρχών μέχρι την ημέρα που θα πεθάνουν...

"Κληρονομιά" από το θυελλώδες καλοκαίρι τού 2015 μας έχουν μείνει τα "capital controls", τα οποία προφανώς και δεν είναι ευλογία για την ελληνική οικονομία. Διαπράττουν, ωστόσο, ένα ακόμα μεγάλο έγκλημα εξαπάτησης του ελληνικού λαού όσοι σκοπίμως τα διαλαλούν ως αποκλειστικώς υπεύθυνα για τη συρρίκνωση των εισοδημάτων τού μέσου Έλληνα προκειμένου να αποσείσουν από πάνω τους τις δικές τους ευθύνες για δεκαετίες κακοδιαχείρισης που μας οδήγησαν στα μνημόνια, καθώς και για το περιεχόμενο αυτών των μνημονίων...

Αν δεν είχαμε χρεοκοπήσει κι αν δεν είχαμε υπογράψει μια σειρά επαχθών συμφωνιών, δεν θα επιβάλλονταν ποτέ οι κεφαλαιακοί έλεγχοι. Όπως, επομένως, η κρίση έφερε τα μνημόνια κι όχι το αντίστροφο έτσι και τα μνημόνια έφεραν τα capital controls...

Ο Αλ. Τσίπρας, σε αντίθεση με τον Γιάνη Βαρουφάκη που πίστεψε ότι το δημοψήφισμα θα χρησιμοποιείτο πράγματι ως το ύστατο όπλο κόντρα στους εκβιαστές, πιθανότατα μας οδήγησε στην κάλπη τής 5ης Ιουλίου 2015 για να κρατηθεί στην εξουσία, όπως μαρτυρούν τα γεγονότα που ακολούθησαν κι άνθρωποι που τα έζησαν εκ του σύνεγγυς. Αλίμονο, όμως, αν πετάξουμε στα σκουπίδια, τα οποία έτσι κι αλλιώς δεν μαζεύει κανείς τις τελευταίες ημέρες, την κληρονομιά ενός περήφανου "όχι" που εκστόμισε ο ελληνικός λαός σε βάρος των καταπιεστών του, έστω κι αν αυτό προδόθηκε στην πορεία...

Υπόλογοι απέναντι στην Ιστορία, άλλωστε, είναι οι προδότες κι όχι οι προδομένοι, όσοι συμβιβάζονται με την καταστροφή τους κι όχι όσοι παλεύουν για ένα δικαιότερο μέλλον, οι ρεαλιστές τού μηδενικού ρίσκου κι όχι οι οραματιστές. Δεν επικρίνω συνεπώς εκείνους που μας κυβερνούν για τα capital controls, αλλά γιατί δεν στάθηκαν στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων κι εν τέλει υποτάχθηκαν σε ό,τι υπόσχονταν ότι θα γκρέμιζαν...

Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο κι άλλο ο Καμμένος να σε πεθαίνει...

Οι υπερχριστιανοί και ισλαμοφάγοι δεν χάνουν ευκαιρία στην προσπάθειά τους να αποδεικνύουν πως ό,τι κακό συμβαίνει στον κόσμο οφείλεται στους μουσουλμάνους. Σε αυτό το πλαίσιο ταυτίζουν την τουρκική επιθετικότητα (και) στο Αιγαίο με το θρήσκευμα του Ρ.Τ. Ερντογάν. Λες και πριν την άνοδο των ισλαμιστών στην εξουσία η γείτονας ήταν ένας ήσυχος αμνός που δεν είχε, για παράδειγμα, εισβάλει στην Κύπρο ή δημιουργήσει προβοκάτσια στα Ίμια, ή λες και η αλαζονεία που γεννά η απόλυτη εξουσία είναι ίδιον ενός συγκεκριμένου θρησκεύματος κι όχι τυπικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό...

Με την ίδια ευκολία, εξάλλου, αποδίδουν τα τουρκικά επικίνδυνα παιχνίδια στο Αιγαίο στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, με το οποίο ο πρόεδρος της Τουρκίας θέλει να γίνει σουλτάνος και με τη σφραγίδα τού Συντάγματος. Μακάρι να ίσχυε κάτι τέτοιο: οι χριστιανοί μαζί με τη νηστεία θα έκαναν υπομονή και με τους γείτονες κι όταν θα γιορτάζαμε το Πάσχα θα επέστρεφε η ηρεμία στον θαλάσσιο κι εναέριο χώρο μας...

Μόνο που τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα, αν κι απλοϊκά συνοψίζονται στο εξής: αν ο Ρ.Τ. Ερντογάν απολέσει τους ηγεμονικούς- κατακτητικούς στόχους του στο μέτωπο Συρία- Ιράκ θα επιχειρήσει ρελάνς σε Αιγαίο- Κύπρο. Τι σημαίνει αυτό σε ακόμα πιο απλά όσο και κυνικά ελληνικά; Πως αν δημιουργηθεί κουρδικό κράτος, μας περιμένουν δύσκολες ημέρες...

Και σαν μην έφταναν όλα αυτά έχουμε έναν υπουργό Άμυνας που είναι έτοιμος να γλιστρήσει σε οποιαδήποτε μπανανόφλουδα του πετάξει η Άγκυρα. Δεν ισχυρίζομαι πως η ελληνική πολιτική ηγεσία πρέπει να μένει σιωπηλή μπροστά σε οποιαδήποτε τουρκική πρόκληση ή, ακόμα χειρότερα, να υποστέλλει σημαίες, όπως οι ανεκδιήγητοι αρχιερέας τής διαπλοκής- Πάγκαλος.

Από αυτό, ωστόσο, μέχρι το να εμφανίζεται κάθε τρεις και λίγο ο Π. Καμμένος σαν ένας πιο στρουμπουλός Ράμπο και να απειλεί τους Τούρκους με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα υπάρχει μια απόσταση την οποία οφείλει να γεφυρώσει η ευφυής διπλωματία των συνεννοήσεων με τους ισχυρούς διεθνείς παίκτες κι όχι οι ψευτοτσαμπουκάδες. Το μόνο που λείπει σε αυτόν τον τόπο για να συμπληρωθεί το σκηνικό τής καταστροφής θα ήταν ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος, τον οποίο μπορεί να μην είμαστε εμείς αυτοί που θα τον έχουμε υποκινήσει, αλλά δεν θα έχουμε κάνει και πολλά για να τον αποφύγουμε...  

Η δύσκολη στιγμή που ένας λαός καλείται να ενηλικιωθεί και να πάψει να κατηγορεί τους "γονείς" του...

Όπου και να ταξιδέψω όχι μόνο η Ελλάδα αλλά κι ο πλανήτης ολόκληρος με πληγώνουν, για να παραφράσω τον Γιώργο Σεφέρη. Στην Ευρώπη ο Β. Σόιμπλε απειλεί την Ελλάδα με το χειρότερο μνημόνιο όλων των εποχών, λες κι έχει βάλει στοίχημα με τον εαυτό του για το πόσο πιο καταστροφικός μπορεί να γίνει, την ίδια ώρα που τα σύνορα παραμένουν ερμητικώς κλειστά, η Μεγάλη Βρετανία προειδοποιείται για μια σκληρή έξοδο από την Ε.Ε. και η Ολλανδία, η Γαλλία, αλλά και η Γερμανία προετοιμάζονται για την κατάληψη των "χειμερινών ανακτόρων" από την ακροδεξιά...

Στις ΗΠΑ, πάλι, η ακροδεξιά έχει ήδη καταλάβει την εξουσία στο πρόσωπο του Ντ. Τραμπ, ο οποίος αν και δεν έχει ακόμα ορκιστεί, ωστόσο έχει ήδη φροντίσει να κοινωνήσει τους βασικούς άξονες της πολιτικής του που κινούνται γύρω από έναν παλαιάς κοπής απομονωτισμό, ο οποίος είναι ανεφάρμοστος στον 21ο αιώνα, και τη μισαλλοδοξία. Α, υπάρχει και η Κύπρος που δεν ξέρω αν "οι εμπόροι την μισούνε", όπως έγραψε κάποτε ο Δ. Σαββόπουλος, πάντως σίγουρα την εποφθαλμιούν προτείνοντας ένα σχέδιο λύσης που κάνει την οριστική διχοτόμηση πιο συμφέρουσα εθνικώς ως επιλογή. Αλήθεια, σας ευχήθηκα καλό 2017 ή μήπως με όλα αυτά το ξέχασα;...

"Και τώρα τι κάνουμε ως χώρα;", είναι το εύλογο ερώτημα. "Συναινούμε σε έξτρα μέτρα 4,5 δισ. ευρώ ώστε να μείνει το ΔΝΤ, να ολοκληρωθεί η β' αξιολόγηση, να υπάρξουν περισσότερες ελπίδες για ουσιαστική διευθέτηση του χρέους, να αποφύγουμε ένα καθαρώς γερμανικό μνημόνιο, να μπούμε στην ποσοτική χαλάρωση και κάποια στιγμή σχετικώς σύντομα να βγούμε στις αγορές; Μπορεί η καταπονημένη μετά από εφτά χρόνια μνημονίων ελληνική κοινωνία να βρει το κουράγιο να αποδεχθεί ένα ακόμα φορτίο δίχως, μάλιστα, να είναι σίγουρη ότι θα είναι το τελευταίο;...

Από την άλλη, πόσο έτοιμη είναι αυτήν τη φορά να έρθει σε πλήρη ρήξη με τους δανειστές; Είναι εύκολο να κατηγορείς τον Αλέξη Τσίπρα πως έκανε κωλοτούμπα το 2015 και μετάτρεψε το "όχι" τού δημοψηφίσματος σε "ναι", αλλά η επανεκλογή του δύο μήνες αργότερα απόδειξε ότι το εκλογικό σώμα ήταν εκείνο που δεν επιθυμούσε το Grexit, προτιμώντας το διάβολο που γνώριζε...

Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα και, πάντως, για να δοθούν απαιτείται πρώτα ο καθένας μας να προχωρήσει αρχικώς σε μια σοβαρή ενδοσκόπηση και για πρώτη ίσως φορά να προτάξει το ταξικό κι εθνικό του συμφέρον πάνω από το ατομικό- οικογενειακό. Αυτό που γνωρίζω, πάντως, είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν διαθέτει τη λαϊκή εντολή ούτε για να υπογράψει νέα μέτρα 4,5 δισ. ευρώ, αλλά ούτε και για να αποφασίσει Grexit. Αυτό πολύ απλά σημαίνει ότι αν στο τέλος πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στα δύο οφείλει να προσφύγει στη λαϊκή ετυμηγορία, είτε μεταφράζεται σε δημοψήφισμα- με καθαρό ερώτημα αυτήν τη φορά για την παραμονή ή όχι στην Ευρωζώνη- είτε βουλευτικές εκλογές με απολύτως διασαφηνισμένα διλήμματα...

Ο πολυχαϊδεμένος κυρίαρχος λαός, ο οποίος επιλέγει να αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους από το να αναλαμβάνει τις ευθύνες του- είναι εκείνος από τον οποίο απαιτεί η δημοκρατία να δώσει ένα τέλος στο δράμα, θετικό ή αρνητικό θα το κρίνει η Ιστορία. Είτε μας αρέσει είτε όχι έχουμε χρέος κι απέναντι στις γενιές που θα μας διαδεχθούν να ενηλικιωθούμε επιτέλους...

Αυτήν τη φορά το πιστόλι να 'ναι γεμισμένο Αλέξη...

"Είμαστε κατά τής λιτότητας, αλλά μειώστε αφορολόγητο και κόψτε συντάξεις". "Η Ελλάδα επιλέγει το μείγμα των μέτρων, αλλά πάρτε νέα φορομέτρα για πλεονάσματα εις το διηνεκές". "Η χώρα σας δεν είναι αποικία και οι κυβερνήσεις σας ασκούν την οικονομική πολιτική, αλλά ο Τσίπρας έπρεπε να μας ρωτήσει για τη 13η σύνταξη και την αναστολή τού ΦΠΑ στα νησιά". Το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι έχουν αποτύχει με τα ελληνικά προγράμματα από δόλο επιβολής τού νεοφιλελευθερισμού κι από άγνοια γύρω από την ελληνική πραγματικότητα. Δεν έχουν πέσει μέσα σε καμία πρόβλεψή τους για την ελληνική οικονομία, ωστόσο εξακολουθούν να πολιτεύονται σαν να είναι οι φωτεινοί παντογνώστες κι όλοι οι υπόλοιποι ηλίθιοι...

Η κοινωνική συνοχή βρίσκεται στο όριο της διάλυσης, αλλά επιμένουν να απαιτούν ένα δρόμο φτωχοποίησης που προαναγγέλλει τα χειρότερα. Ανεξαρτήτως αν τα αποδεχθεί η κυβέρνηση Τσίπρα ή όποια άλλη κυβέρνηση, τα πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% δεν θα "ζήσουν" για να δουν το 2028, όπως ονειρεύεται ο Β. Σόιμπλε. Πολύ πιθανόν να μην "δουν" ούτε το 2018, πάλι ανεξαρτήτως του πώς θα κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση. Κι αυτό γιατί οι εξελίξεις στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, εφόσον δεν αλλάξουν οι προτεραιότητες του Βερολίνου, θα είναι ραγδαίες εντός τού 2017. Ενδεχομένως να είναι ακόμα κι αν η γερμανική νομενκλατούρα υποχωρήσει, αφού το κουτί τής Πανδώρας έχει ανοίξει κι από μέσα ήδη βγαίνουν δαίμονες διάλυσης...

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν διαθέτει τη λαϊκή νομιμοποίηση για να υπογράψει τέταρτο μνημόνιο, το οποίο θα δεσμεύει με νέα δημοσιονομικά μέτρα για μετά το 2018. Το ΔΝΤ έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως πρέπει να γίνουν σοβαρότερα βήματα για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής ή πως το ασφαλιστικό σύστημα δεν είναι βιώσιμο. Συνεχίζει, όμως, να προτείνει λύσεις τού τύπου "πονάει χέρι, κόβει χέρι"...

Η μείωση του αφορολόγητου, για παράδειγμα, στα 5.000 ευρώ αντί τής επιτάχυνσης της παροχής κινήτρων για τη χρήση πλαστικού χρήματος ή μια νέα οριζόντια μείωση συντάξεων κι όχι στοχευμένη σε εκείνους που έγιναν συνταξιούχοι από τα 45 με "χρυσές" εθελούσιες εξόδους δίχως να καταβάλουν ευρώ από την τσέπη τους για εισφορές απέχουν παρασάγγας από το να επιτευχθεί ο στόχος τής κοινωνικής δικαιοσύνης, ο οποίος άλλωστε δεν αποτελεί προτεραιότητα από την πλευρά των δανειστών. Το να βγαίνουν, εξάλλου, κάθε τρεις και λίγο "golden boys" αξιωματούχοι των θεσμών και η πολιτική ηγεσία τους και να υμνεί τις θυσίες των Ελλήνων την ίδια ώρα που τους επιβάλλει νέες θυσίες δεν διαφέρει από το σφάξε με αγά μου να αγιάσω...

Όταν ο πρωθυπουργός δηλώνει πως "δεν θα ρωτήσουμε κανέναν για να δώσουμε σε όσους έχουν ανάγκη", πώς μπορεί να διαφωνήσει ο μέσος πολίτης; Το ερώτημα, ωστόσο, είναι τι γίνεται εφόσον ο συμβιβασμός ΔΝΤ- Γερμανίας είναι βασανιστικά ετεροβαρή εναντίον μας. Ένα είναι σίγουρο: δεν μπορεί να επαναληφθεί η κατάληξη της διαπραγμάτευσης του 2015 γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα επιβεβαιωθεί για μια ακόμα φορά ο πολυχρησιμοποιημένος αφορισμός τού Μαρξ για την Ιστορία που επαναλαμβάνεται ως φάρσα...

Η ευκταία λύση είναι να ολοκληρωθεί η δεύτερη αξιολόγηση χωρίς η κυβέρνηση να παραβιάσει κάποιες από τις "κόκκινες γραμμές" της. Στην περίπτωση, όμως, που αυτό δεν επιτευχθεί το δημοψήφισμα και η υπογραφή μνημονίου θα ενθουσιάσει μόνο τους παρελθοντολάγνους κι όχι εκείνους που εκτιμούν πως δεν μπορείς να δίνεις τις ίδιες απαντήσεις όταν οι καταστάσεις έχουν αλλάξει. Με λίγα λόγια, ο Αλέξης Τσίπρας, εν όψει και των τετ α τετ διαβουλεύσεών του με τη Ανγκ. Μέρκελ τις προσεχείς ημέρες, οφείλει να δείχνει, αν δεν την αισθάνεται πράγματι, σιγουριά για το ότι θα φτάσει στη ρήξη αν οι "εταίροι" εμμείνουν σε αδιέξοδες πολιτικές. Σε διαφορετική περίπτωση θα έχει επαναλάβει το λάθος τού περασμένου καλοκαιριού, όταν απειλούσε με άδειο "πιστόλι"...

 

     

Βρες τον απατεώνα: μάγισσα, χαρτορίχτρα ή δημοσκόπος; Ο νικητής κερδίζει μπρελόκ ΝΔ...

Γιατί κατέρρευσαν τα οικονομικά τής ΝΔ μολονότι έχει δανειστεί σχεδόν 211.000.000 ευρώ δίνοντας ως εγγυήσεις σε διαφορετικές τράπεζες τις ίδιες μελλοντικές χρηματοδοτήσεις της από τον κρατικό προϋπολογισμό; Μα, γιατί δεν μπορεί να πουλά μπρελόκ κι άλλα είδη με το σήμα της, λες και πρόκειται για τη φανέλα τού Λίο Μέσι στη Μπαρτσελόνα που ο κόσμος θα τρέξει σαν τρελός για να αγοράσει αν του δοθεί αυτή η δυνατότητα. Κι όμως, τέτοια κωμικά επιχειρήματα ακούστηκαν από τον πρώην γενικό διευθυντή τής αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά την παρουσία του στην εξεταστική επιτροπή τής Βουλής για τα θαλασσοδάνεια των κομμάτων...

Την ίδια ώρα, δημοσκοπική εταιρεία που είχε προβλέψει απειροελάχιστο προβάδισμα του "όχι" δύο ημέρες πριν το δημοψήφισμα εκτόξευσε τη διαφορά υπέρ τής ΝΔ στις 24 μονάδες με τα ποσοστά των κομμάτων να φτάνουν το 100%, αλλά να υπάρχει κι ένα 30% αδιευκρίνιστης ψήφου, σύνολο δηλαδή 130%! Ομολογώ ότι οι γνώσεις μου στα μαθηματικά και στη στατιστική είναι ισχνές για να γίνω ένας καλός γενικός διευθυντής κόμματος εξουσίας ή δημοσκόπος. Τουλάχιστον, ωστόσο, δεν είμαι ένας απατεώνας που καμώνεται πως ξέρει από αριθμούς ή τους χρησιμοποιεί όπως γουστάρουν οι πελάτες του...

Η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί μετά από το νέο βατερλό των δημοσκοπικών εταιρειών στις εκλογές τού Σεπτεμβρίου 2015 πως θα επέβαλλε κανόνες στο χώρο. Προφανώς η ρύθμιση του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου, η οποία αποδεικνύεται πολύ δύσκολη υπόθεση λόγω των τεράστιων συμφερόντων που εμπλέκονται, οφείλει να είναι προτεραιότητα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως πρέπει να καθυστερήσει και η ρύθμιση του χώρου των δημοσκοπικών εταιρειών, οι οποίες είναι λιγότερο αξιόπιστες κι από καφετζού ή τσιγγάνα που σου διαβάζει το χέρι στην Ομόνοια. Αντιλαμβάνομαι φυσικά ότι αν κι όταν ξεκινήσει κι αυτή η προσπάθεια ο άθλιος Κούλης και η κομπανία του θα αρχίσουν το δικό τους ανένδοτο υπέρ των δημοσκοπικών εταιρειών- άλλωστε ο στενός συνεργάτης του Τ. Θεοδωρικάκος είναι συνδιοκτήτης μίας από αυτές- με επιχειρήματα όπως η δήθεν αθέμιτη παρέμβαση της κυβέρνησης στην ελεύθερη αγορά και, βεβαίως, η ανάγκη προστασίας των θέσεων εργασίας...

Ο πρόεδρος της ΝΔ θα συνεχίσει τα μαθήματα ηθικής την ίδια στιγμή που το κόμμα του δεν θα αποπληρώσει τα χρωστούμενά του σε λιγότερο από έναν αιώνα ακόμα κι αν καταβάλλει στις τράπεζες το σύνολο της κρατικής του χρηματοδότησης. Ο ίδιος, εξάλλου, δεν έχει αποπληρώσει- για την ακρίβεια δεν είχε δώσει πίσω ούτε ευρώ και μπήκε σε διαδικασία ρύθμισης όταν προηγήθηκαν τα δημοσιεύματα- σε προσωπικό επίπεδο δάνειο που είχε λάβει για τον "Κήρυκα Χανίων". Έτσι είναι, όμως, παντού οι νεοφιλελεύθεροι: κρατιστές και μπαταχτσήδες όταν πρόκειται για το ευρύτερο ατομικό τους συμφέρον και υπέρμαχοι της αρρύθμιστης αγοράς όταν οι συνέπειές της αφορούν άλλους κι όχι τους ίδιους και τους νταβατζήδες τους...



    

Κουτσούμπας-Λαφαζάνης μεταφράζονται Τζόνσον-Φαράτζ στα αγγλικά...

Ο ένας μετά από τον άλλο παραιτούνται οι υποστηρικτές τού Brexit. Προηγήθηκε ο Μπ. Τζόνσον κι ακολούθησε ο Ν. Φαράτζ. Το κάνουν γιατί δεν είναι αρχομανείς όπως ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος δεν παραιτήθηκε μετά από την υπογραφή τού τρίτου μνημονίου; Γιατί δεν επιζητούν κεντρικό πολιτικό ρόλο προκειμένου να οδηγήσουν οι ίδιοι τη Μεγάλη Βρετανία στη νέα μεταευρωπαϊκή εποχή για την οποία έστρωναν το δρόμο επί χρόνια; Υπάρχουν περισσότεροι από ένας λόγοι, οι οποίοι συμπυκνώνονται στην πολιτική τους δειλία να διαχειριστούν τις συνέπειες του ανοίγματος του κουτιού τής Πανδώρας...

Ο λαϊκισμός έχει λόγο ύπαρξης μόνο όταν παραμένει καταγγελτικός. Όταν καλείται να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά παραιτείται της μάχης. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, να πάμε μέχρι τη Γηραιά Αλβιόνα για να το διαπιστώσουμε. Θυμηθείτε τι έπραξαν πέρυσι οι Ζ. Κωνσταντοπούλου, Γ. Βαρουφάκης και Π. Λαφαζάνης ή τι κάνει επί δεκαετίες το ΚΚΕ, το οποίο επιβιώνει πουλώντας επαναστατίλα την ίδια στιγμή που πέφτει σε αντιφάσεις τού στιλ "έξω από την Ε.Ε., αλλά όχι δραχμή" και, φυσικά, αρνείται να κυβερνήσει ακόμα κι αν ο λαός τού δώσει την πλειοψηφία...

Ακόμα και σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας κατηγορείται ως ψεύτης κι απατεώνας γιατί δεν υλοποίησε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Κι αυτό λες και δεν πάλεψε μέχρι εξάντλησης κάθε πολιτικού μέσου-βλ. και δημοψήφισμα-για να το πετύχει ή λες και δεν έκανε εκλογές μετά από την υπογραφή τού τρίτου μνημονίου προκειμένου ο λαός να τον κρίνει για τη σκληρή του διαπραγμάτευση. Η ψήφος τού Σεπτεμβρίου μαρτύρησε στους ανθρώπους τού παλιού καθεστώτος πως τη χρεοκοπία δεν την έφεραν οι οκτώ μήνες ΣΥΡΙΖΑ αλλά η σαπισμένη μεταπολίτευση και στους δραχμιστές πως ο λαός δεν επιθυμούσε Grexit...

Προφανώς το τρίτο μνημόνιο δεν είναι ευλογία, αλλά τα 5,4 δισεκατομμύρια ευρώ μέτρα σε βάθος τριετίας-ανεξαρτήτως αν η κυβέρνηση επέλεξε να είναι εμπροσθοβαρή και για πολιτικούς λόγους βεβαίως- δεν είναι τα 7,7 δις για το 2015-2016 του email Χαρδούβελη (που ήταν μόνο η ελληνική πρόταση, δίχως να "εμπλουτιστεί" από τις επιθυμίες τής τρόικας) ή της πρότασης Γιούνκερ και είναι σαφώς λιγότερα από τα 20 δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον που θα έπρεπε να ληφθούν αν λαμβάνονταν υπόψη τα υψηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα στα οποία είχαν συμφωνήσει οι σαμαροβενιζέλοι με τους δανειστές...

Αν, επομένως, για κάτι μπορείτε να κατηγορήσετε για αναντιστοιχία τον Αλέξη Τσίπρα είναι ότι αποδείχθηκε πρωθυπουργός παντός καιρού, και μνημονιακού. Δεν αντιλέγω πως η καρέκλα τής εξουσίας είναι γλυκιά, αν αυτός ήταν ωστόσο ο μοναδικός στόχος τού πρωθυπουργού θα είχε επιστρέψει από την περιβόητη Σύνοδο του περασμένου Ιουλίου με ένα ηχηρότατο "όχι" στον εκβιασμό που του έγινε. Τα πλήθη θα παραληρούσαν στο αεροδρόμιο όταν θα τον υποδέχονταν, όπως επευφημούσαν τους αντιβενιζελικούς στις εκλογές τού Νοεμβρίου 1920 για να ακολουθήσει η Μικρασιατική Καταστροφή. Ο πρωθυπουργός θα μπορούσε να αποτραβηχτεί από την κεντρική πολιτική σκηνή για λίγο ή για πολύ, όπως ο Μπ. Τζόνσον, ο Ν. Φαράτζ ή στην Ελλάδα ο αρχιερέας τής διαπλοκής κι ο τουρίστας τής Ραφήνας, και να παριστάνει τον σοφό Νέστορα, τιμητή των πάντων...

Ο Αλέξης Τσίπρας, ωστόσο, δεν διάλεξε το Άγιο Όρος, επέλεξε να κυλιστεί στη λάσπη γιατί μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει ο κόσμος κι όχι από τα θεωρεία κοιτώντας τη δράση με τα κιάλια. Κι αν ακόμα στο τέλος δεν καταφέρει να στρέψει το ευρωπαϊκό καράβι μακριά από το παγόβουνο, εκείνος θα δικαιούται να ισχυριστεί στον ιστορικό τού μέλλοντος πως τουλάχιστον προσπάθησε να γλιτώσει την ήπειρό μας από ένα νέο μεγάλο πόλεμο, στον οποίο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια η οικονομική καταστροφή. Κι αν με θεωρείτε υπερβολικό, σας προτρέπω να διαβάσετε κανένα ιστορικό βιβλίο παραπάνω...

 

Το κίνημα "Τον Τσίπρα θέλομεν κι ας τρώγομεν πέτρες" μάλλον δεν έχει παραιτηθεί ακόμα...

Είναι ανθρώπινο να θεωρούμε τον εαυτό μας τον πιο όμορφο, τον πιο έξυπνο, τον πιο καλό τού κόσμου. Όπως είναι επίσης ανθρώπινο κάποιοι να θεωρούν πως έχουν δημιουργήσει ή συμμετέχουν σε ένα κίνημα ακόμα κι όταν αυτό δεν υφίσταται παρά μόνο στην καλπάζουσα φαντασία τους. Αν υπήρχε, άλλωστε, καμιά αλλαγή τής ώρας διεξαγωγής τής συγκέντρωσής του, καμιά στάση εργασίας τού μετρό ή οποιαδήποτε άλλη γελοία δικαιολογία δεν θα ήταν ικανή να αποτρέψει αυτόν που θέλει να διαδηλώσει για το όποιο δίκιο του από το να το κάνει...

Πριν ένα χρόνο, εξάλλου, κι ενώ η χώρα βίωνε την πρώτη εβδομάδα μιας πρωτόγνωρης κατάστασης με "capital control", εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να βροντοφωνάξουν ένα "ΟΧΙ" στην άγρια λιτότητα, το οποίο μάλιστα έκαναν ψήφο στο σχετικό δημοψήφισμα λίγες ημέρες αργότερα. Μπορούμε να διαφωνούμε επί χρόνια για το αν ο Αλέξης Τσίπρας το πρόδωσε ή όχι, η εικόνα ωστόσο ενός πρωθυπουργού κι ενός υπουργού Οικονομικών, του Γιάνη Βαρουφάκη, να αγκαλιάζουν και να αγκαλιάζονται από το λαό, ο οποίος την ίδια ώρα στηνόταν στις ουρές των ATM για να βγάλει 60 ευρώ είναι αδιάψευστος μάρτυρας του τι σημαίνει πραγματικό κίνημα και τι κατασκευασμένη στα σαλόνια τής ελίτ φαρσοκωμωδία...

Ακόμα, άλλωστε, και οι στημένες δημοσκοπήσεις φανερώνουν την πικρή αλήθεια για τον αρχηγό Κούλη και τους υπόλοιπους αρχηγούς τής αντιπολίτευσης. Ο λαός ναι μεν είναι απογοητευμένος γιατί όχι μόνο δεν σκίστηκαν τα μνημόνια αλλά ψηφίστηκε και τρίτο, ωστόσο δεν είναι διατεθειμένος, τουλάχιστον όχι προσώρας, να αναστήσει τη νεκρή μεταπολίτευση. Ακόμα κι αν πιστεύει ότι η σημερινή είναι μια κακή κυβέρνηση αδυνατεί να τη χαρακτηρίσει ως τη χειρότερη όλων των εποχών όταν προϋπήρξαν τόσες και τόσες που χρεοκόπησαν τη χώρα...

Οι εμπνευστές, επομένως, τέτοιων παρωδιών όπως το "Παραιτηθείτε" αγνοούν ένα βασικό κανόνα τής επιτυχημένης προπαγάνδας, διαπράττοντας το ίδιο σφάλμα που διέπραξαν και την εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα: από τη στιγμή που μια κοινωνία ξεπεράσει τους φόβους της και διαβεί το Ρουβίκωνα δεν είναι διατεθειμένη να πιστέψει χονδροειδή ψέματα που δεν της προσφέρουν καν διέξοδο. Μόνο το μέλλον θα αποδείξει, εξάλλου, αν ο Αλέξης Τσίπρας ήταν καλός πρωθυπουργός ή όχι. Ο μέσος Έλληνας, ωστόσο, ακόμα εκείνον θεωρεί ως τον πιο κατάλληλο για να τον κυβερνήσει τη δεδομένη περίοδο κι όχι τα καλλωπισμένα απομεινάρια τής χρεοκοπίας και της φαυλοκρατίας...

Κάθε φορά που ακούω κάποιον να βρίζει τη σημερινή κυβέρνηση και τον καλώ να μου δώσει μια εναλλακτική, μου απαντά πως δεν υπάρχει. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της, πως ακόμα κι αν είναι μονόφθαλμη μπροστά στους τυφλούς είναι προορισμένη να βασιλεύει. Φυσικά σε μια κοινωνία που έχει ξεπεράσει τα έξι χρόνια μνημονίων η υπομονή είναι ένα προτέρημα που δεν μπορεί να βρεθεί εύκολα κι όταν βρίσκεται γρήγορα εξαντλείται. Από την άλλη, όμως, η κυβέρνηση της Αριστεράς διαθέτει πολύ μεγαλύτερη περίοδο χάριτος από οποιαδήποτε άλλη στο παρελθόν ή, ενδεχομένως, και στο μέλλον. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει και την αιωνιότητα, μόνο που όσοι βιάζονται να την παραιτήσουν μια ώρα αρχύτερα συγχέοντας τη σκιά τους με το μπόι τους κινδυνεύουν να "καούν" από το ζέσταμα. Αν δεν έχουν κιόλας καεί, με την ελίτ να αναζητά ήδη τους διαδόχους τους...



    

Σόιμπλε θα λέμε και θα κλαίμε...

Ούτε οι ίδιοι οι Βρετανοί γνωρίζουν τι θα ψηφίσουν στο δημοψήφισμα της ερχόμενης Πέμπτης για την παραμονή τους ή όχι στην ΕΕ, οπότε κάθε πρόβλεψη, αν λάβουμε μάλιστα υπόψη και το ιστορικό ανατροπών στο Νησί, είναι παρακινδυνευμένη. Αν ήμουν, πάντως, Βρετανός θα ψήφιζα "Brimain" κι όχι "Brexit" γιατί ναι μεν οι Βρετανοί ζουν ακόμα με το μύθο τού αποικιοκρατικού τους παρελθόντος, η πραγματικότητα ωστόσο είναι πως χρειάζονται την Ε.Ε.-για τις υπηρεσίες και τα προϊόντα τους- περισσότερο ενδεχομένως από όσο τους έχει ανάγκη η, λέμε τώρα, Ενωμένη Ευρώπη. Φυσικά κι αυτή η Ε.Ε. δεν είναι των ονείρων κανενός ευρωπαϊκού λαού, από την άλλη ωστόσο η επιλογή τού απομονωτισμού σε έναν κόσμο που μπορείς πλέον να ταξιδέψεις από τη μία "άκρη" του στην άλλη σε λιγότερο από 24 ώρες είναι τουλάχιστον αυτοκαταστροφική. Πόσω μάλλον όταν και η βρετανική οικονομία δεν είναι τόσο αυτάρκης όσο θέλει να δείχνει πως είναι...

Όπως κι αν έχει, ο βρετανικός λαός πρέπει να αφεθεί ελεύθερος να επιλέξει, δίχως προπαγανδιστικές ακρότητες σαν αυτές που ζήσαμε εμείς στο περσινό δημοψήφισμα. Το "Brexit", το οποίο θα απελευθερώσει αποσχιστικές τάσεις σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο, θα ωφελήσει βραχυπρόθεσμα τη χώρα μας, η οποία θα απαλλαγεί για τα καλά από το ρόλο τού "κακού". Με τα φώτα στραμμένα στη Γηραιά Αλβιώνα και την αντιμετώπιση των συνεπειών τής εξόδου της θα είναι πολύ πιο εύκολο να πείσουμε, για παράδειγμα, για λιγότερη λιτότητα, ψαλίδισμα του δημόσιου χρέους ή μείωση των στόχων για πρωτογενή πλεονάσματα και συνεπακόλουθη απόσυρση του "κόφτη". Φάνηκε, άλλωστε, κι από το χρονικό σημείο τού κλεισίματος της πρώτης αξιολόγησης για να μην συμπέσει με το βρετανικό δημοψήφισμα...

Η λογική, όμως, του "από πίτα που δεν τρως τι σε νοιάζει κι αν καεί" πέρα από έλλειψη αλληλεγγύης-η οποία δεν δίνεται με όρους ανταποδοτικότητας, για να μην με ρωτάτε τι έκαναν οι Βρετανοί για εμάς- αποδεικνύει πόσο κοντόφθαλμοι είναι όσοι διακατέχονται από αυτή. Κι αυτό όχι μόνο γιατί τρώμε κι εμείς από αυτήν την "πίτα"-βλ., για παράδειγμα, πόσοι Έλληνες σπουδάζουν ή εργάζονται στη Μεγάλη Βρετανία ή τις προς τα εκεί εξαγωγές μας-, αλλά και γιατί το "Brexit" θα ανοίξει για τα καλά την πόρτα για την επιστροφή τής Ευρώπης σε πολύ σκοτεινότερες εποχές της: θα εκλυθούν παντού μέχρι πρότινος περιθωριακές ακροδεξιές δυνάμεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για τα ανθρώπινα δικαιώματα κι ελευθερίες, ιδίως ως προς τη διαχείριση του προσφυγικού. Ο σημερινός γερμανικός ολοκληρωτισμός τού δίδυμου Μέρκελ-Σόιμπλε θα μοιάζει με παιδική χαρά μπροστά σε μια Ευρώπη την οποία θα κυβερνούν Τζόνσον, Φάρατζ, Λε Πεν, Γκρίλο και λοιπές φασιστικές δυνάμεις, στις οποίες αν προστεθεί κι ο Ντ. Τραμπ τότε γαία πυρί μιχθήτω...

Ο τερματισμός τής λιτότητας τον οποίο υπόσχονται οι διάφοροι λαϊκιστές- ο οποίος κι αυτός είναι αμφίβολο αν υλοποιηθεί, αφού τα παραδείγματα άλλων χωρών έχουν αποδείξει ότι ο απομονωτισμός φέρνει φτώχεια και πείνα- είναι το τυράκι στη φάκα τού σκοταδισμού και της μισαλλοδοξίας, δεινά που είναι απείρως χειρότερα ακόμα κι από την οικονομική εξαθλίωση. Ένας άνθρωπος με γεμάτες τσέπες που μισεί, ωστόσο, όσους δεν του μοιάζουν συνιστά το υλικό από το οποίο τρέφεται ο κάθε είδους τζιχαντισμός. Αλήθεια, αυτό το μέλλον οραματιζόμαστε για τις επόμενες γενιές, μια Ευρώπη-φρούριο δηλαδή που ακόμα και στην περίπτωση που θα τρώει με χρυσά κουτάλια θα φοβάται και τη σκιά της; Είμαι πολέμιος του συνδυασμού προτεσταντική ηθικής-νεοφιλελεύθερης ιδεοληψίας των διάφορων Σόιμπλε που έφεραν την Ευρώπη στο έλεος των ακραίων. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως ανοίγουμε το Κουτί της Πανδώρας για κάτι πολύ χειρότερο...  
  

Κούλης είσαι: "Ψηφίστε με για να κάνω ό,τι ο Τσίπρας κάνει καλύτερα"!

Λίγες ημέρες μετά από την ανάληψη της εξουσίας από την Αριστερά είχα γράψει πως δεν μιλάμε απλώς για αλλαγή κυβέρνησης, αλλά για αλλαγή καθεστώτος. Κι αν το 2015 αυτό φάνηκε κυρίως από τη σκληρή διαπραγμάτευση, το 2016, πέρα από την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης η οποία δεν έχει τις καταστροφικές συνέπειες που πολύ θα ήθελαν να έχει οι θεωρητικοί τού χάους, φέρνει, εφόσον πάνε όλα καλά, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με τις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες...

Στην Παιδεία, στο Σύνταγμα, στον εκλογικό νόμο, στη Δικαιοσύνη, στην πραγματική οικονομία με τον αναπτυξιακό νόμο και την αξιοποίηση όλων των εισερχόμενων πόρων και στον Τύπο με τις τηλεοπτικές άδειες και τη ρύθμιση της αναρχίας στο διαδίκτυο έρχονται αλλαγές οι οποίες όχι απλώς θα εμπεδώσουν τη Δημοκρατία σε αυτόν τον τόπο, αλλά θα τη βοηθήσουν να κάνει άλματα προς το μέλλον. Όλα αυτά, πάντως, με μία προϋπόθεση: η κυβέρνηση να μην υποκύψει μπροστά στο πλέγμα αντικρουόμενων μεταξύ τους συμφερόντων τα οποία ενώνει, ωστόσο, ένας κοινός στόχος, να μην αλλάξει τίποτα σε αυτήν την έρμη χώρα...

Στο "Πρώτο Θέμα" ξεκοκαλίζουν κάθε κυβερνητική απόφαση και κάθε κυβερνητικό πρόσωπο, αλλά το μόνο "σκάνδαλο" που βρήκαν για να κάνουν πρωτοσέλιδο είναι ένα σχόλιο αναγνώστη στο πόρισμα του εθνικού διαλόγου για την Παιδεία, το οποίο έχει κακοποιηθεί από εκείνους μέσα κι έξω από το χώρο που ξεβολεύονται. Κι αυτό γιατί οι επιμέρους αλλαγές που προτείνονται, για πρώτη φορά ίσως σε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, φανερώνουν έναν ξεκάθαρο ταξικό προσανατολισμό: τη δημιουργία ενός δημοκρατικού πολίτη με ταξική συνείδηση, που θα σκέφτεται ελεύθερα. Ομοίως, κάποιοι επιτίθενται στην κυβέρνηση γιατί, άκουσον άκουσον οι "τύραννοι", σκέφτεται να κάνει δημοψήφισμα για τη συνταγματική αναθεώρηση. Χρησιμοποιούν, μάλιστα, ως επιχείρημα ότι η χούντα είχε κάνει κάτι παρόμοιο. Λες κι ο Αλέξης Τσίπρας θα στείλει στο ΕΑΤ-ΕΣΑ ή στη Μακρόνησο όσους καταψηφίσουν τις προτάσεις του...

Κι αν κάπου, βεβαίως, περισσεύει η υποκρισία αυτό συμβαίνει στην περίπτωση του εκλογικού νόμου. Μέχρι πρότινος κατηγορούσαν την Αριστερά για το ότι είχε λησμονήσει την πάγια θέση της για την απλή αναλογική. Τώρα που σχεδιάζει ένα νόμο προς αυτήν την κατεύθυνση φωνάζουν για ακυβερνησία. Όσο για τη Δικαιοσύνη, όπου το απόστημα είναι τεράστιο κι αφορά όλη τη χώρα, η αλλαγή εισαγγελέα τού Αρείου Πάγου κι όχι μόνο είναι μια καλή αρχή για να σπάσουν παραδικαστικά κυκλώματα τα οποία υποθάλπουν την ατιμωρησία των ενόχων και τη στοχοποίηση των αθώων...

Η στρατηγική αμηχανία, εξάλλου, ιδίως της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι τόσο έντονη ώστε ο αρχηγός Κούλης παρουσιάζεται πιο ΣΥΡΙΖΑ κι από το ΣΥΡΙΖΑ όταν ισχυρίζεται, για παράδειγμα, πως δεν θα απολύσει δημοσίους υπαλλήλους (μολονότι θα καταργήσει δημόσιους οργανισμούς, μάλλον είναι ο μάγος Χουντίνι) ούτε θα μειώσει μισθούς στο δημόσιο τομέα και συντάξεις, δεν θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ και δεν θα κόψει 13ο και 14ο μισθό. Μα, αυτά κάνει κι ο Αλέξης Τσίπρας, μόνο που ο πρόεδρος της ΝΔ τον κατηγορεί για λαϊκισμό. Δεν καταλαβαίνει ο Κυριάκος πως με αυτόν τον τρόπο αποξενώνει και το προνομιακό του ακροατήριο, τους αποκαλούμενους αστούς;...

Ακόμα και στις ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες υποτίθεται πως είναι προνομιακό πεδίο τής φιλελεύθερης παράταξης, η κυβέρνηση της Αριστεράς έχει κατορθώσει συμφωνίες, όπως για τον ΟΛΠ και το Ελληνικό, με πολύ πιο ευνοϊκούς όρους για το Δημόσιο και τους πολίτες από εκείνους στους οποίους δεν έφτασαν ποτέ αυτοί που υποτίθεται πως διαθέτουν το "copyright" στο θέμα και οι οποίοι έχουν το θράσος να μιλούν για ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας επειδή η αξιοποίησή της θα γίνει σε βάθος αιώνα και με τα μισά έσοδα να καταλήγουν στην ανάπτυξη  κι όχι στο άψε σβήσε σε "σκοτωμένες" τιμές. Κι αν ακόμα τα λέει όλα αυτά ο αρχηγός Κούλης γιατί φοβάται το πολιτικό κόστος κι όχι γιατί απαρνήθηκε το νεοφιλελευθερισμό, τότε τι σκατά μεταρρυθμιστής είναι; Έτσι κι αλλιώς το πόσο μεταρρυθμιστής-γιαλαντζί ήταν το ξέραμε από την εποχή που ως υπουργός "εκσυγχρόνιζε" τη δημόσια διοίκηση απολύοντας μόνο καθαρίστριες και σχολικούς φύλακες και χρησιμοποιώντας 53 μετακλητούς κολλητούς του στο υπουργείο. Ας το Κούλη, δεν θα φάμε, έχουμε γλάρο...  

Από τότε που οι πρετεντέρηδες έγιναν μαχητές τής ελευθερίας τού Τύπου χάθηκε το φιλότιμο...

Η έννοια της διαγραφής μού είναι απωθητική. Ένας άνθρωπος μπορεί να ηττηθεί, να λησμονηθεί, να χαθεί, να πεθάνει αλλά όχι και να διαγραφεί, εκτός αν βρισκόμαστε σε κάποιο απολυταρχικό καθεστώς. Γι' αυτό και δεν συμφωνώ και με τη διαγραφή δημοσιογράφων από το συνδικαλιστικό τους όργανο, ανεξαρτήτως λόγου. Από αυτό, ωστόσο, μέχρι να αυτοπαρουσιάζονται οι ίδιοι και οι κολλητοί τους ως υπερασπιστές τής ελευθερίας τού Τύπου υπάρχει μεγάλη απόσταση. Πόσω μάλλον όταν την εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα δεν είχαμε απλώς μια "παραβασούλα" τής δεοντολογίας αλλά μια ανελέητη προπαγανδιστική επίθεση για τις συνέπειες ενός Grexit, το οποίο είχε ταυτιστεί με το "ΟΧΙ". Και πόσω μάλλον όταν οι ίδιοι δημοσιογράφοι οι οποίοι ως επί το πλείστον δεν έχουν ιδέα τί σημαίνει ρεπορτάζ ειρωνεύονται εκείνους που ξέρουν και ταυτοχρόνως δεν διστάζουν να πάρουν το μέρος πολιτικών ή επιχειρηματιών στις διενέξεις τους με συναδέλφους τους. Εκεί προφανώς η ελευθερία τού Τύπου και η συναδελφική αλληλεγγύη πάνε περίπατο και παραχωρούν την θέση τους στην παροχή υπηρεσιών στους εθνικούς μας νταβατζήδες...

Από τη στιγμή που ο δημοσιογράφος είναι άνθρωπος είναι αδύνατο να είναι αντικειμενικός. Η απαίτηση που μπορεί να έχει η κοινή γνώμη από αυτόν είναι να φιλτράρει τις πληροφορίες που λαμβάνει και την προσωπική του σύλληψη γύρω από αυτές ώστε το τελικό αποτέλεσμα που παράγει να μην αποτελεί συνδυασμό άγνοιας και προκατάληψης. Γι' αυτό και είναι κατανοητό κάποιος δημοσιογράφος να πιστεύει πραγματικά ότι τα μνημόνια είναι σωτηρία γα τον τόπο και να αρθρογραφεί υπέρ αυτών. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η γνώμη του δεν είναι ακριβώς γνώμη του αλλά ανήκει σε κάποιον άλλο κι αυτός την ασπάζεται γιατί τα λεφτά είναι πολλά Άρη Πορτοσάλτε (λέμε τώρα) και γιατί έτσι πιστεύει ότι ωφελεί την καριέρα του. Με το να γίνεται δηλαδή παπαγαλάκι. Η ονοματολογία περισσεύει. Τους ξέρω και τους ξέρετε...

Ο δημοσιογράφος για να κάνει καλά τη δουλειά του είναι υποχρεωμένος να κινείται πέριξ της εξουσίας. Σε διαφορετική περίπτωση η ενημέρωσή του θα είναι τόσο έγκυρη όσο των παππούδων στα καφενεία που σχολιάζουν τον τάδε και τον δείνα δίχως να γνωρίζουν τι τους γίνεται. Από την άλλη, ωστόσο, υπάρχει μια απόσταση ασφαλείας από τη φωτιά που αν τη διαβείς τότε είναι πολύ εύκολο να καείς. Κι αυτό έχει συμβεί σε αρκετούς δημοσιογράφους για τους οποίους είναι πολύ δύσκολο πλέον να πεις αν είναι μόνο δημοσιογράφοι ή αυτή είναι απλώς η επίφαση για τις πραγματικές μπίζνες τους. Ο Χρήστος Πασαλάρης είχε πει κάποτε πως ο δημοσιογράφος δεν πρέπει να αγαπά το χρήμα κι οφείλει να μην φοβάται τον θάνατο. Δεν θα έπαιρνα όρκο πως αυτό ισχύει για πολλούς σήμερα...





  

Αλέξης Τσίπρας, ποιός άλλος;...

Την Κυριακή ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ όχι ως το λιγότερο κακό, αλλά ως το περισσότερο καλό. Η ψήφος μου, δηλαδή, έχει θετική απόχρωση και δεν είναι διαμαρτυρίας. Ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε τον Ιανουάριο περισσότερα από αυτά που αποδείχθηκε ότι μπορούσε να υλοποιήσει; Υποσχέθηκε. Εγιναν λάθη στη διαπραγμάτευση; Εγιναν. Θα μπορούσαν να είχαν προωθηθεί περισσότερες μεταρρυθμίσεις μολονότι η χώρα βρισκόταν με τη θηλιά στο λαιμό; Θα μπορούσαν. Αλίμονο, όμως, αν πιστέψουμε ότι η χώρα καταστράφηκε μέσα σε επτά μόλις μήνες από την κυβέρνηση της Αριστεράς, όπως θέλουν να πιστέψουμε οι απατεώνες ή τα θύματα της συστημικής προπαγάνδας...

Ακόμα και οι αριθμοί, άλλωστε, δεν βγαίνουν στους νεοφιλελεύθερους, που τόσο παραπάνω τους αγαπούν από τους ανθρώπους: η χώρα διαθέτει φέτος διπλάσιο πρωτογενές πλεόνασμα σε σχέση με πέρυσι, η ανεργία βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων πέντε χρόνων, παρά τις Κασσάνδρες ο τουρισμός κατάγραψε νέο παγκόσμιο ρεκόρ αφίξεων κι εσόδων, ενώ αυξήθηκε και η κατανάλωση χάρη στα capital controls που επιβλήθηκαν ουσιαστικώς από τους δανειστές ως μέσο εκβιασμού τού ελληνικού λαού για να μην ψηφίσει το περήφανο ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου...

Την ίδια ώρα, καταβλήθηκε προσπάθεια ανακούφισης των ασθενέστερων στρωμάτων με το νόμο για την ανθρωπιστική κρίση, τις εκατό δόσεις, την κατάργηση του πεντάευρω στα νοσοκομεία, τα ανθρώπινα κέντρα παραμονής για τους πρόσφυγες, ένα ζήτημα το οποίο η Ελλάδα δεν μπορεί να λύσει γιατί απλούστατα είναι πολύ δύσκολο να σταματήσει τους πολέμους στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική που έχουν γίνει το πεδίο βολής τού νέου Ψυχρού Πολέμου. Ταυτοχρόνως, δόθηκε επιτέλους ιθαγένεια στα παιδιά μεταναστών-προσφύγων που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και δεν γνωρίζουν άλλη πατρίδα, άνοιξε η ΕΡΤ χωρίς τις σπατάλες τού παρελθόντος, βάζοντας τέλος στην εποχή τού μαύρου, θεσπίστηκαν διατάξεις για το σωφρονιστικό μας σύστημα που σέβονται στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ βρίσκεται στη δημόσια διαβούλευση το νομοσχέδιο για τις τηλεοπτικές άδειες, με τα τέλη χρήσης συχνοτήτων να εχουν ήδη καταλογιστεί...

Σκεφτείτε, επομένως, πόσα πιο πολλά μπορούν να επιτευχθούν υπό συνθήκες σχετικής σταθερότητας από τη στιγμή που από τα μέσα τού 2016 μέχρι και το 2018, όταν και λήγει το τρέχον πρόγραμμα, η χώρα δεν θα είναι αναγκασμένη να ψηφίσει νέα μέτρα λιτότητας αλλά να προχωρήσει σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, αρκετές από τις οποίες έπρεπε να είχαμε προχωρήσει και μόνοι μας, σε καθεστώς μάλιστα εξασφάλισης των ταμειακών της υποχρεώσεων. Μέχρι το τέλος τού χρόνου, εξάλλου, έχει εξασφαλιστεί πως θα καταβληθούν στους ιδιώτες οι ληξιπρόθεσμες οφειλές τού Δημοσίου προς αυτούς, ενώ ήρθε η ώρα να καταρτιστεί ένα ορθολογικό πλαίσιο διανομής των 35 δισεκατομμυρίων ευρώ τού πακέτου Γιούνκερ...

Τη Δευτέρα το πιθανότερο είναι πως θα σχηματιστεί κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι, προφανώς, το πιο επιθυμητό σενάριο, αλλά όσοι έχουν αριστερές αναστολές μπορούν αντί να επιλέξουν κόμματα της εξωπραγματικής Αριστεράς ή να απέχουν από την ψηφοφορία να προσέλθουν και να δώσουν αυτοδυναμία στο ΣΥΡΙΖΑ. Η βίαιη ωρίμανση αφορά και τους αριστερούς ψηφοφόρους, οι οποίοι κάποια στιγμή οφείλουν να αντιληφθούν ότι είναι προτιμότερο να προσαρμόζονται οι ίδιοι στην πραγματικότητα από το να απαιτούν από την τελευταία να υποταχθεί σώνει και καλά στις επιθυμίες τους. Δώσαμε μια μάχη, τη χάσαμε, αλλά σε τί ωφελεί να κλαίμε ακόμα για το χυμένο γάλα όταν μας περιμένουν νέες μάχες στο άμεσο μέλλον;...

Αν η Λαϊκή Διάσπαση μπει στη Βουλή, επαναλαμβάνω αν, μπορεί να αποτρέψει τη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, έστω το πιο αριστερό τής Φώφης και δίχως τα βαρίδια του παρελθόντος, τείνοντας χείρα φιλίας στο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πιστεύω, βεβαίως, ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο κι αυτό γιατί οι περισσότεροι που την απαρτίζουν στην ουσία ασπάζονται την ίδια μη λογική με το ΚΚΕ, που προτιμά να πετροβολά από την ασφάλεια της αντιπολίτευσης από το να αναλάβει τις ιστορικές ευθύνες του. Οπως κι αν έχει, τη Δευτέρα πρωθυπουργός θα είναι ξανά ο Αλέξης Τσίπρας. Κι αυτό δεν με κάνει καθόλου απαισιόδοξο για το μέλλον... 



 

Το ΟΧI δεσμεύει Τσίπρα να μην φέρει μνημόνιο, όχι Grexit...

Βεβαίως και είναι πολύ θετικό που ο Αλέξης Τσίπρας δίνει σήμερα τη μάχη τής Ελλάδας στις Βρυξέλλες έχοντας τη συναίνεση των πολιτικών αρχηγών, πλην Κουτσούμπα (και με πρόταση εγκαθίδρυσης λαϊκής δημοκρατίας άλλωστε να πήγαινε ο πρωθυπουργός, το ΚΚΕ θ' αρνιόταν να παραχωρήσει τα πνευματικά δικαιώματα). Αυτή έπρεπε να είχε δοθεί πολύ νωρίτερα, αφού το πλαίσιο των κυβερνητικών προτάσεων για μια βιώσιμη λύση έχει κατατεθεί εδώ και πολύ καιρό. Μέχρι την Κυριακή το πρωί, ωστόσο, τα κόμματα της αντιπολίτευσης χρησιμοποιούσαν αποκλειστικώς τη ρητορική των δανειστών. Αυτό, προφανώς, που τα έκανε να το δουν αλλιώς είναι ο καταποντισμός τού "ναι στο δημοψήφισμα, ο οποίος έχει αφήσει άφωνη την Ευρώπη...

Αν κάποιος, επομένως, φταίει για το ότι μέχρι τώρα από την Αθήνα δεν ακουγόταν μια ενιαία φωνή δεν είναι εκείνος που έθετε εξαρχής τα ζητήματα του χρέους, της ανθρωπιστικής κρίσης, της αναπτυξιακής βοήθειας και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων με πρόσημο την κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά εκείνοι που απαιτούσαν συμφωνία πάση θυσία, παπαγαλίζοντας τις θέσεις των διεθνών τοκογλύφων. Χαίρομαι που έστω μπροστά στην προσωπική τους κατάρρευση οι αρχηγοί τής αντιπολίτευσης έλαβαν επιτέλους το μήνυμα του ελληνικού λαού...

Από την άλλη, ακούω την Ανγκ. Μέρκελ να εξακολουθεί να παρουσιάζει την τελευταία πρόταση των εταίρων ως γενναιόδωρη κι ανατριχιάζω. Η καγκελάριος συνεχίζει να βλέπει μυωπικά το πρόβλημα γι' αυτό κι επιμένει σε "λύσεις" οι οποίες έχουν αποδειχθεί, όχι μόνο στην θεωρία αλλά και στην πράξη, αναποτελεσματικές. Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν, για παράδειγμα, ο τηλεπωλητής βιβλίων τής πλάκας Αδ. Γεωργιάδης κι ο ακροδεξιός νεοφιλελεύθερος Μ. Βορίδης, η συντριπτική πλειονότητα των οικονομολόγων εκτιμά πως το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο κι άρα χρειάζεται "κούρεμα", πως πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα η ανθρωπιστική κρίση και να δοθεί στη χώρα μας ένα σημαντικό αναπτυξιακό πακέτο, το οποίο δεν θα εξαρτάται από συγχρηματοδοτήσεις (όπως το πακέτο Γιούνκερ των 35 δισ.) γιατί απλούστατα το ελληνικό Δημόσιο δεν έχει μία...

Συμφωνώ πως χρειάζονται και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, όχι όμως προς την κατεύθυνση που επιθυμεί το ευρωιερατείο και το ΔΝΤ. Οι εργασιακές σχέσεις, για παράδειγμα, έχουν απορρυθμιστεί εδώ και πολύ καιρό αλλά η ανεργία κυμαίνεται από 25%-30% και η ανασφάλιστη ή κι απλήρωτη εργασία έχουν γιγαντωθεί. Αντιθέτως, έχουν γίνει ελάχιστα πράγματα για την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας ή για την ενίσχυση της καινοτομίας. Με λίγα λόγια, η "σοφή" ηγεσία τής Ευρώπης και του ΔΝΤ απαιτούν να μην ξεστρατίσουμε από το ίδιο μονοπάτι που οδηγεί στην κόλαση γιατί αλλιώς θα καταλήξουμε στην...κόλαση. Κατανοώ ότι θα τρωθεί το κύρος τής καγκελαρίου τής Γερμανίας αν παραδεχθεί ότι έπραξε ένα τεράστιο σφάλμα με την Ελλάδα, αλλά αυτό ξεχωρίζει τους ηγέτες με όραμα από τους πολιτικάντηδες: η αναγνώριση των λαθών τους και η αποφυγή τους στο μέλλον...

Κυρίως ο κλόουν Γιούνκερ, εξάλλου, χρησιμοποιεί το χαρτί των δημοκρατικώς εκλεγμένων κυβερνήσεων των υπόλοιπων 18 κρατών-μελών τής Ευρωζώνης. Λησμονεί, ωστόσο, να παραθέσει μια σειρά στοιχείων: τις σημαντικές λαϊκές κινητοποιήσεις υπέρ τής Ελλάδας σε όλη την Ευρώπη, αποτελέσματα δημοσκοπήσεων στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου στα περισσότερα τουλάχιστον πλειοψηφούν οι πολίτες που θέλουν η χώρα μας να μείνει στο ευρώ, καθώς και το κολοσσιαίο ψέμα πως τα κράτη-μέλη δώρισαν χρήματα στην Ελλάδα και δεν της τα δάνεισαν και, μάλιστα, έχουν και κέρδος από αυτήν την ιστορία, κυρίως η Γερμανία. Το ότι αυτό το κέρδος δεν έχει αναδιανεμηθεί δικαίως στους Γερμανούς και στους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς δεν είναι προφανώς ευθύνη των ελληνικών κυβερνήσεων. Σκεφτείτε, επομένως, πόσο πιο ευρεία θα ήταν η στήριξη των ευρωπαίων στα δίκαια ελληνικά αιτήματα αν δεν είχαν γίνει κι εκείνοι με τη σειρά τους, κι από τα δικά τους μίντια, αποδέκτες μιας χυδαίας συστημικής προπαγάνδας...

Και τώρα τί κάνει ο Αλέξης Τσίπρας; Αποδέχεται όποια πρόταση του καταθέσουν στην περίπτωση που άρνησή του σημαίνει Grexit; Οχι! Ο πρωθυπουργός δεσμεύεται από το συντριπτικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος να μην υπογράψει την πρόταση Γιούνκερ χωρίς βελτιώσεις. Σε διαφορετική περίπτωση, να ξέρουμε την επόμενη φορά που θα ρωτηθούμε πως δεν πρόκειται για δημοψήφισμα αλλά απλώς για ένα γκάλοπ παρουσία δικαστικού αντιπροσώπου. Προφανώς και καταλαβαίνω ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί τούτες τις κρίσιμες ώρες στις δηλώσεις του να υποστηρίζει πως είναι έτοιμος ακόμα και για ρήξη. Από την άλλη, ωστόσο, το αποτέλεσμα της κάλπης όχι μόνο δεν του απαγορεύει να φτάσει ως εκεί αν χρειαστεί, αλλά στην ουσία τον προτρέπει να το κάνει. Οταν με κλειστές τράπεζες, τον κίνδυνο κουρέματος καταθέσεων, την πλύση εγκεφάλου από τα ΜΜΕ και την τρομοκράτηση-εκβιασμό των ξένων έξι στους δέκα ψηφίζουν κατά ενός τρίτου μνημονίου, ο πρωθυπουργός δεν είναι εξουσιοδοτημένος να το φέρει...

Κοντολογίς, ο Αλέξης Τσίπρας κρατά μια χειροβομβίδα που αν την απασφαλίσει και την πετάξει στη Σύνοδο Κορυφής, αύριο το ευρώ θα πάψει να θεωρείται ένα ασφαλές αποταμιευτικό νόμισμα, κι αυτή θα είναι απλώς μία από τις παρενέργειες. Αν καταστεί αναγκαίο οφείλει να το κάνει. Είναι προτιμότερο από το να την κρατήσει για να τη στρέψει αποκλειστικώς στο λαό του όπως έκαναν οι προκάτοχοί του, οι οποίοι αποδοκιμάστηκαν αγρίως από τους ψηφοφόρους την Κυριακή...