Όποιος πιστεύει στο TINA να αφήσει κι ένα λουλούδι στον τάφο της Θάτσερ...

Το 2012 και το 2015, ακόμα και το 2019, ο Αλ. Τσίπρας δεν χρειαζόταν να εκβιάζει για τη λαϊκή ψήφο. Την είχε στο τσεπάκι του με ένα καθαρό πολιτικό αφήγημα, το αντιμνημονιακό και την ελπίδα για μια καλύτερη και δικαιότερη ζωή, το οποίο προσέλκυε τα πλήθη. Αν, μάλιστα, δεν είχε χρησιμοποιήσει το σύστημα κάθε πιθανό κι απίθανο εκφοβισμό ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε πριν καμιά δεκαετία να φτάσει και μεγαλύτερα ποσοστά και να μην χρειαζόταν να κυβερνήσει με τους ΑΝΕΛ. Το δημοψήφισμα ήταν, απλώς, μια ένδειξη της άδολης πίστης ενός λαού στον ηγέτη του...

Σήμερα, όμως, έχουμε 2026 κι ο Αλέξης πλέον δεν συγκινεί τα πλήθη αλλά τα εκβιάζει, με έναν εκβιασμό συναισθηματικό. Τους λέει, επί της ουσίας, "ξέρω ότι σας απογοήτευσα, ότι δεν με αγαπάτε πια ή όχι, τέλος πάντων, όσο με αγαπούσατε αλλά κάντε την καρδιά σας πέτρα, κλείστε τη μύτη σας και ψηφίστε με". Με λίγα λόγια μας λέει, "είμαι κι εγώ απατεωνάκος αλλά όχι τόσο μεγάλος όσο ο Κυριάκος". Και σε αυτό έχει δίκιο...

Ο καθένας μας φυσικά θα ψηφίσει με το δικό του κριτήριο. Μόνο που η νέα μεταπολίτευση δεν θα γίνει από παλιά υλικά. Κι αν γίνει θα είναι φτυστή με την πρωτότυπη, ικανοποιητική δηλαδή σε σχέση με τις δικτατορίες αλλά μη ριζοσπαστική, διαχειριστική κι όχι επαναστατική. Δεν ισχυρίζομαι πως διαθέτει κάποιο άλλο κόμμα πολύ καλύτερα χαρακτηριστικά από τη ΝΔ και την ΕΛΑΣ. Το There Is No Alternative (ΤΙΝΑ), όμως, όποιος το επικαλείται οφείλει και να το συνοδεύει με επίσκεψη- φόρο τιμής στον τάφο τής Μάργκαρετ Θάτσερ...

  

Η Αριστερά που σνομπάρει είναι η Αριστερά που σνομπάρεται...

Δεν παρακολούθησα τη συζήτηση του Γιάννη Μπέζου με τον Κυρ. Μητσοτάκη. Όχι γιατί δεν το ήθελα ή γιατί την θεωρούσα ανίερη, απλώς δεν έτυχε, ακόμα τουλάχιστον. Και σας διαβεβαιώ ότι αν κάποιος με προσκαλούσε να συζητήσω με τον πρωθυπουργό θα το αποδεχόμουν ασμένως κι ας μην είχα και τη δημοσιογραφική ιδιότητα. Στο κάτω κάτω της γραφής δημοκρατία δεν είναι να αναπαράγουμε τις ιδέες και τις απόψεις μας με ανθρώπους που κατά βάση συμφωνούμε αλλά να κινούμαστε και πέρα από τα eco chamber που πολλές φορές μας φυλακίζουν...

Ένας πολύ σοβαρός λόγος, άλλωστε, που όταν λες σήμερα σε κάποιον πως είσαι Αριστερός σε κοιτάζει σαν να του είπες πως είσαι ταυτοχρόνως ναρκομανής, αλκοολικός κι εθισμένος στον τζόγο είναι και το ότι η Αριστερά μετατράπηκε σε ένα δόγμα, οποιαδήποτε παρεκτροπή από το οποίο θεωρείται έγκλημα καθοσιώσεως. Τα ξέρουμε όλα, είμαστε οι μόνοι που έχουμε κοινωνικές ευαισθησίες και το απόλυτο δίκιο με το μέρος μας. Και κάπως έτσι υπερασπιζόμαστε ακόμα κι απολυταρχικά καθεστώτα που έχουν τόση σχέση με το σοσιαλισμό όση και η Θάτσερ...

Η Αριστερά, όσο κι αν αυτό ενοχλεί πολλούς, μπορεί να μάθει πολλά κι από τον Μητσοτάκη. Κι όχι μόνο στον τομέα τής επικοινωνίας όπου αριστεύει έχοντας δίπλα του σπουδαίους επαγγελματίες τους οποίους ακούει και δεν κάνει του κεφαλιού του πιστεύοντας ότι αυτός ξέρει καλύτερα. Η πολιτική του ηγεμονία είναι πολύ απλοϊκό να πιστεύουμε ότι στηρίχθηκε μόνο στην ολιγαρχία και στα μέσα ενημέρωσής της. Βασίστηκε και στο ότι κατανόησε τις πραγματικές ανάγκες μιας κοινωνίας καθημαγμένης από τα μνημόνια και, σε ρητορικό επίπεδο τουλάχιστον, έδωσε απαντήσεις, όπως με τις μειώσεις φόρων που αφορούν και τους μικρομεσαίους. 

Η Αριστερά, όμως, σνόμπαρε και τα εκατομμύρια ευρώ που μοιράστηκαν και στους μικρομεσαίους λόγω covid κι από το Ταμείο Ανάκαμψης. Στην ουσία σνόμπαρε και το λαό κι όχι για πρώτη φορά. Και τώρα ο λαός την σνομπάρει. Κι όχι άδικα...  

 

 

Ούτε κι άλλον Σημίτη ούτε κι άλλον Ανδρέα...

Ο λαϊκισμός εκφυλίζει την πολιτική σε ένα ανούσιο παιχνίδι εντυπώσεων ώστε το πόπολο να θαμπώνεται από τα λόγια κι όχι από τα έργα. Είναι γνωστό, άλλωστε, πως θέλουμε να ακούμε ό,τι μας βολεύει κι όχι ό,τι μας στενοχωρεί ή μας ξεβολεύει. Γι' αυτό κι ο λαϊκισμός θα μας συντροφεύει μάλλον για πάντα, όπως οι φόροι κι ο θάνατος...

Από την άλλη, ωστόσο, ένα αόρατο νήμα συνδέει τον θατσερισμό, τον σημιτισμό και τον μητσοτακισμό κι αυτό σχετίζεται με το μίσος για το λαό. Αυτές οι σχολές πολιτικής πρακτικής έβαλαν στη βιτρίνα τους τον εκσυγχρονισμό και τις μεταρρυθμίσεις όταν στην ουσία πουλούσαν και πωλούν εξυπηρετήσεις στην ολιγαρχία. Πώς, επομένως, να μην εκφωνεί ο Κ. Μητσοτάκης τον επικήδειο Σημίτη; Και οι δυο τους θα δικαιούνταν, εξάλλου, να εκφωνούσαν τον επικήδειο της Θάτσερ...

Ο Κ. Σημίτης ως φυσικό πρόσωπο είναι πλέον νεκρός. Η πολιτική του σχολή, ωστόσο, είναι ολοζώντανη, εξακολουθεί να παράγει πρωθυπουργούς και υπουργούς που υπηρετούν τους λίγους σε βάρος των πολλών. Για να γυρίσουν, όμως, τα εκατομμύρια των Ελλήνων που έχουν φύγει στο εξωτερικό δεν χρειαζόμαστε ούτε έναν νέο Σημίτη ούτε έναν νέο Ανδρ. Παπανδρέου. 

Ο ελιτισμός κι ο λαϊκισμός συνεχίζουν να καταστρέφουν τη χώρα, η οποία έχει ανάγκη από μία μέση οδό. Όχι, όμως, της δήθεν μετριοπάθειας και της σοβαροφάνειας αλλά ριζοσπαστική, προς την κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Τώρα περισσότερο από ποτέ άλλοτε τα τελευταία χρόνια... 

 

Ο φόβος γεννά τεχνητή απαξίωση...

Οι καταλήψεις σχολείων, σχολών και δρόμων είναι παράνομες πράξεις. Δεν είναι, ωστόσο, πάντα άδικες και δεν είναι σίγουρα όταν η διακύβευση είναι η δημόσια δωρεάν παιδεία ή η επιβίωση των ανθρώπων τής πρωτογενούς παραγωγής. Σε τέτοιες περιπτώσεις είσαι υποχρεωμένος να παρανομείς απέναντι σε μια άδικη εξουσία, η οποία έχει και το μαχαίρι και το καρπούζι τής νομοθέτησης. Κι όσοι δεν είναι άμεσα θύματα αυτών των πολιτικών είναι έμμεσα, μέχρι να γίνουν κι αυτοί τα άμεσα θύματά τους...

Ο Κ. Μητσοτάκης στηρίζει πολλά στην κοινωνική παραίτηση, στο "There Is No Alternative" της Θάτσερ, που είναι άλλωστε και το πρότυπό του. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη εξαπάτηση που έχει πετύχει, το ότι δηλαδή δεν υπάρχει εναλλακτική στις πολιτικές του. Φταίει και η αντιπολίτευση γι' αυτό; Φταίει, όχι όμως στο βαθμό που πολλοί πιστεύουν και σίγουρα όχι στο βαθμό που μας κάνουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ να πιστεύουμε ότι ισχύει...

Τα αυτογκόλ ιδίως της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ουκ ολίγα, είτε λόγω απειρίας είτε λόγω ανικανότητας ενός supportig cast στον Στέφανο Κασσελάκη που δεν είναι αντάξιο των κοινωνικών προσδοκιών ή είναι απαξιωμένο κι αναζητά να παραμείνει στο παλκοσένικο χάρη στον επικοινωνιακό πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Η απαξίωση, ωστόσο, είναι εν πολλοίς και τεχνητή, μια αντίδραση φόβου στο καινούριο που έχει ανάγκη ο τόπος και δεν το αφήνουν να ριζώσει. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ωστόσο, θα ριζώσει και τότε οι τσουκνίδες θα βρουν τη θέση που τους αξίζει... 

  

 
 

Πάνε βζιιιιν (και) οι επενδύσεις...

Ο οποιοσδήποτε με καλές διασυνδέσεις, εν προκειμένω ο βουλευτής Μαραβέγιας, μπορεί να τσεπώσει μερικά εκατομμύρια ευρώ με εγγύηση αέρα κοπανιστό. Θα μπορούσε να είναι και η σύνοψη του νεοφιλελευθερισμού, όπως βεβαίως και της οικονομικής πολιτικής τής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η διευκόλυνση, δηλαδή, των επενδύσεων δεν είναι παρά η επικοινωνιακή βιτρίνα ενός φεουδαλισμού που προσπαθεί να μοιάζει μοντέρνος και φιλολαϊκός...

"Μα, τι θέλετε επιτέλους στην Αριστερά, να μην έρχονται επενδυτές, να μην δημιουργούνται θέσεις εργασίας και να μην έχουμε ανάπτυξη"; Αυτό δεν είναι το επιχείρημα που χρησιμοποιούν κατά κόρον τα ορφανά τής Θάτσερ, Μητσοτάκης, Γεωργιάδης και σία; Αυτό δεν είναι το επιχείρημα και της νέας πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας προκειμένου να μειώσει τη φορολόγηση των πλούσιων; Αυτό δεν είναι, εν τέλει, το ιδεοληπτικό αμπαλάζ μιας πολιτικής κάστας, της δεξιάς, η οποία υπάρχει για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων και ισχυρών;...

Φυσικά και πρέπει να δίνονται κίνητρα για επενδύσεις. Σε όλους, όμως, με τον ίδιο τρόπο και με διασφαλίσεις ότι δεν θα υπάρχουν εξαιρέσεις υπέρ κολλητών και φίλων. Πριν, εξάλλου, φτιάξουμε ένα γερό καθεστώς κοινωνικής δικαιοσύνης για τα χρήματα που μέλλει να παραχθούν, οφείλουμε να διασφαλίσουμε ότι αυτά που ήδη παράγονται, διανέμονται δίκαια και καθαρά. Σε διαφορετική περίπτωση θα συνεχίσουμε να χτίζουμε ρετιρέ για λίγους σε πολυκατοικία χωρίς θεμέλια... 

 

 
 

Έμεινε με τις επιστολές του Ιησού στο χέρι...

Η παρακολούθηση από τον Κ. Μητσοτάκη ενός (;) πολιτικού του αντιπάλου δεν επηρεάζει, άμεσα τουλάχιστον, τη ζωή τής κοινωνικής πλειοψηφίας. Μαρτυρά, ωστόσο, μια κουλτούρα διακυβέρνησης στην οποία ο αυταρχισμός, ο υπερσυγκεντρωτισμός και η αλαζονεία βρίσκονται στο επίκεντρό της. Κι αυτή η κουλτούρα μετατρέπεται σε μέτρα και παραλείψεις που ευνοούν τους λίγους σε βάρος των πολλών...

Φαινομενικώς οι υποκλοπές δεν συνδέονται, για παράδειγμα, με τον αντεργατικό νόμο Χατζηδάκη, τις συνέπειες του οποίου λούζονται τώρα στη Μαλαματίνα, ή με την πανεπιστημιακή αστυνομία. Κι όμως, αποκαλύπτουν ένα μοντέλο εξουσίας διόλου καινούριο, ιδίως αν έχεις γνώση ή εμπειρία από τη Μεγάλη Βρετανία επί Θάτσερ. Η ταξική αγριότητα επιβάλλεται με το νομοθετικό καρότο και τον παρακρατικό βούρδουλα κι αυτό πράττει σήμερα (και) η κυβέρνηση Μητσοτάκη...

Ο πρωθυπουργός θα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος για τη δημοκρατία και τα λαϊκά συμφέροντα όσο η κατάρρευσή του θα επιταχύνεται. Διαθέτοντας πλέον μόνο την ακροδεξιά για δυνητικό του σύμμαχο ο λόγος και οι πράξεις του θα ρέπουν όλο και περισσότερο προς τη μισαλλοδοξία και τη συνωμοσιολογία. Όταν, άλλωστε, μόνο εκείνος που πουλούσε επιστολές τού Ιησού είναι διατεθειμένος να σου δώσει χείρα βοηθείας πώς να μην υφαίνεις κατασκοπικά σενάρια με Ρώσους, Κινέζους και λοιπές δυνάμεις μήπως και γλιτώσεις τον απόλυτο εξευτελισμό;...   

 

 

Μαρξιστής- λενινιστής την προεκλογική περίοδο, υποκριτής 365 ημέρες το χρόνο...

Οι νεοφιλελεύθεροι είναι τόσο πεπεισμένοι για το δίκαιο των ιδεοληψιών τους ώστε αγκομαχούν να παρουσιάζονται διαφορετικοί από αυτό που είναι. Κακή ώρα ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος δεν δίστασε να υποστηρίξει στη Βουλή πως η κυβέρνησή του προασπίζεται το "νόμος είναι το δίκιο τού εργάτη". Προς τι αυτή η πρεμούρα να παραστήσει τον κομμουνιστή αφού βρίσκεται με τη "σωστή πλευρά τής Ιστορίας";...

Αφού δεν υπάρχει κοινωνία, όπως υποστήριζε η Μ. Θάτσερ, αφού η αγορά πρέπει να αυτορυθμίζεται, αφού η απαλλαγή των πλούσιων από τους φόρους ευνοεί και το κοινωνικό σύνολο γιατί ο πρωθυπουργός επιχειρεί προεκλογικώς να μας πει πως δεν πιστεύει σε τίποτα από όλα αυτά; Τα ερωτήματα προφανώς και είναι ρητορικά από τη στιγμή που κι ο Κ. Μητσοτάκης γνωρίζει ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι ένα σύστημα ιδεοληψιών που γεννήθηκε κι εφαρμόζεται για να δικαιολογεί τις ταξικές ανισότητες, την ανισοκατανομή τού πλούτου και τις διακρίσεις. Ξέρει, όμως, και πολύ καλά ότι "με πορδές δεν βάφονται αβγά" ούτε κερδίζονται εκλογές. Γι' αυτό και καταφεύγει για μια ακόμα φορά στην ψευδολαϊκότητα και στο λαϊκισμό...

Κι επειδή πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά το χούι, μέχρι την τελευταία στιγμή και παρά τις αντιδράσεις αυτή η κυβέρνηση περνά νομοσχέδια με σαφές ταξικό πρόσημο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ν/σ για τα ΑΕΙ, το οποίο είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των χορηγών τού πρωθυπουργού. Ο Κ. Μητσοτάκης γίνεται μαρξιστής- λενινιστής στις προεκλογικές περιόδους, αλλά παραμένει υποκριτής 365 ημέρες το χρόνο...   

 
 

Ο Πούτιν χθες φίλος και σήμερα εχθρός, ο Μαδούρο χθες εχθρός και σήμερα φίλος, η Δύση πάντα με την υποκριτική πλευρά της Ιστορίας...

Η Μ. Θάτσερ είχε πει κάποτε για τον ΙΡΑ πως είναι τρομοκράτες και δεν πρέπει να τους δίνεται το οξυγόνο τής δημοσιότητας. Μερικά χρόνια αργότερα διαπραγματευόταν μαζί τους. Πριν μερικά έτη δικτάτορας για τη Δύση ήταν κι ο Νικολάς Μαδούρο, αλλά τώρα διαπραγματεύεται μαζί του για να της πουλά πετρέλαιο. Μην εκπλαγείτε, συνεπώς, αν σε μερικά χρόνια από τώρα η Δύση θα διαπραγματεύεται στο ίδιο τραπέζι με τον "παράφρονα" Βλ. Πούτιν. Το ίδιο, άλλωστε, έκανε και πριν μερικές εβδομάδες... 

Οι τρομοκράτες τού χθες είναι οι αναγνωρισμένοι συνομιλητές τού σήμερα και το αντίστροφο στον οργουελικό μας κόσμο. Γι' αυτό και καλό είναι οι διαχρονικοί τιμητές τής Δύσης να είναι προσεκτικότεροι στις αποτιμήσεις τους γιατί μπορεί (ξανά) αύριο μεθαύριο να χρειαστεί να καταπιούν τη γλώσσα τους. Ιδίως ο πρωθυπουργός μας, η τακτική τού οποίου είναι σε πολλά ζητήματα να κάνει σήμερα ό,τι μέχρι χθες χαρακτήριζε λαϊκισμό, αποδεικνύοντας εμμέσως ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος λαϊκιστής από τον ίδιο...

Ο λαϊκισμός στην περίπτωση Μητσοτάκη συνοδεύεται κι από μπόλικο θράσος. Γιατί τι άλλο από θράσος είναι να παριστάνεις τον πολέμιο της κερδοσκοπίας στην αγορά ενέργειας όταν ακόμα και τώρα δεν παρεμβαίνεις, για παράδειγμα, στα τιμολόγια ρεύματος, δεν μειώνεις τον ειδικό φόρο στα καύσιμα, ιδιωτικοποιείς τη ΔΕΗ ή δεν αυξάνεις ουσιωδώς τον κατώτατο μισθό; Όπως, όμως, τώρα δίνει μάχες για την ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ αύριο μεθαύριο δεν θα θυμάται καν πως συναντούσε τον ξεχασμένο κι από τους Βενεζολάνους Χ. Γκουαϊδό, που μια φορά κι έναν καιρό συναντούσε με την ιδιότητα του δήθεν πραγματικού προέδρου της Βενεζουέλας. Ευτυχώς, όμως, για τη χώρα ο Κ. Μητσοτάκης προετοιμάζεται για εκλογές οι οποίες και θα αποδειχθούν το κύκνειο άσμα ενός φαύλου αλαζόνα που κυβέρνησε με προμετωπίδα του την ύβρι και θα εισπράξει τη νέμεση που του αξίζει...

  

Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη υπηρετούν το νεοφιλελευθερισμό, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή το φασισμό...

Να έχεις μεσαία εισοδήματα- όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας μας τι σημαίνει αυτό- και να πιστεύεις ότι εκείνος που θα στα υπερασπιστεί και θα στα αυξήσει είναι ένας Μητσοτάκης ήταν μια εξίσωση που εμπεριείχε από την αρχή ένα μεγάλο σφάλμα λογικής. Το να έχεις, όμως, σήμερα μεσαία εισοδήματα και να ανέχεσαι να σε κοροϊδεύουν κατάμουτρα ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του δεν τιμά την ευφυΐα σου. Τι, αλήθεια, περίμενες από ανθρώπους που πιστεύουν, για παράδειγμα, ότι οι ταξικές ανισότητες είναι φυσικό φαινόμενο, ότι αυτοκίνητα έχουν μόνο οι πλούσιοι και πριν πέσουν για ύπνο φιλούν τα "εικονίσματα" της Θάτσερ και του Ρέιγκαν;...

Όταν μοιράζεις φοροαπαλλαγές στα κέρδη των μεγάλων εταιρειών, στα μερίσματα, στις γονικές παροχές για ακίνητα αξίας 800.000 ευρώ, καταργείς στην ουσία το συμπληρωματικό φόρο στον ΕΝΦΙΑ για τη μεγάλη ακίνητη περιουσία ή δίνεις πέντε δισ. ευρώ απευθείας αναθέσεις σε κολλητούς και φίλους είναι λογικό να μην βρίσκεις 140 εκατομμύρια ευρώ για να μειώσεις το ΦΠΑ στο ψωμί. Αυτό, όμως, δεν είναι φυσικό φαινόμενο ούτε οφείλεται στην παγκόσμια ακρίβεια. Είναι πολιτική επιλογή μιας κυβέρνησης που υπηρετεί ταυτοχρόνως τις πιο απάνθρωπες των ιδεοληψιών, το φασισμό και το νεοφιλελευθερισμό, για να εξυπηρετεί τους χορηγούς της και, κατ' επέκταση, τα μέλη της, με πρώτο και χειρότερο βεβαίως τον πρωθυπουργό...

Φαίνεται, πλέον, ακόμα κι από τις δημοσκοπήσεις πως έχει διαμορφωθεί μια προοδευτική πλειοψηφία που την επομένη των εκλογών μπορεί να δώσει άλλη προοπτική για τη χώρα από αυτή της φτωχοποίησης για την οποία την προορίζει η Μητσοτάκης ΑΕ. Κι αυτό είναι το μόνο ευχάριστο σε ένα κλίμα απελπισίας και δυσωδίας που έχει δημιουργηθεί από μια κυβέρνηση που έχει τόση εμπιστοσύνη στο λαό ώστε έχει χτίσει κι ένα παρακράτος για να τον παραπληροφορεί και να τον τρομοκρατεί. Είναι, όμως, και μια κυβέρνηση που έχει μετρημένα τα ψωμιά της, βρίσκεται σε αποδρομή κι όσο νωρίτερα το αποδεχθεί τόσο το καλύτερο για την κοινωνική πλειονότητα... 

 
 

Το 1982 τους φαίνεται παλιό, ο 19ος αιώνας σαν να ήταν χθες...

"Μα, δεν πρέπει να αλλάξει ένας νόμος τού 1982 για τα εργασιακά δικαιώματα; Έχουμε αισίως 2021". Ακούγεται λογικό το επιχείρημα των υποστηρικτών τού αντεργατικού νομοσχεδίου. Στην εποχή τής τηλεργασίας, για παράδειγμα, και της ευρείας χρήσης τού διαδικτύου είναι προφανές ότι απαιτούνται προσαρμογές. Αυτό, όμως, κάνει πρωτίστως η κυβέρνηση με το σχέδιο νόμου που θα ψηφιστεί την ερχόμενη εβδομάδα; Όχι, αντί να μας πάει στο μέλλον μάς γυρίζει στη δεκαετία τού '80, στην Θάτσερ και στον Ρέιγκαν, κι ακόμα πιο πίσω, στη δεκαετία τού '70, όταν δεν υπήρχαν συλλογικές συμβάσεις, και στο 19ο αιώνα όταν οι άνθρωποι εργάζονταν ήλιο με ήλιο κι αισθάνονταν ικανοποιημένοι αν είχαν μια στέγη κι ένα πιάτο φαγητό...

Το ότι κάποιοι νόμοι έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής σημαίνει κι ότι έχουν φανεί αποτελεσματικοί μέσα στο χρόνο για την κοινωνική πλειοψηφία. Δεν είναι τυχαία, άλλωστε, η ύπαρξη εργατικού δικαίου αφού ο νομοθέτης- κι ο συντακτικός- αναγνωρίζει ότι αν αφεθεί η αγορά ελεύθερη να αυτορυθμιστεί η θέση των εργαζόμενων θα υποβαθμιστεί και οι εργοδότες θα επωφεληθούν. Από τη στιγμή, εξάλλου, που οι ταξικές διαφοροποιήσεις εξακολουθούν να υφίστανται- με ευθύνη και του προλεταριάτου που δεν δίνει πάντοτε τις απαραίτητες μάχες για τη διάσωσή του ή αναλώνεται σε εμφύλιους, πρόθυμο να εξαπατηθεί για το ποιος είναι πράγματι ο ταξικός εχθρός- οι ρυθμίσεις τού νόμου τού 1982 που καταργεί σήμερα η κυβέρνηση δεν είναι απλώς επίκαιρες, είναι πιο απαραίτητες από ποτέ... 

Κάποιοι γεννιούνται ή γίνονται πιο δυνατοί από τους άλλους. Οι οικονομικές ανισότητες, ωστόσο, δεν είναι φυσικό φαινόμενο, όπως αρέσκεται να πιστεύει ο γόνος πρωθυπουργός μας. Είναι το μακρύ ανθρώπινο χέρι που τις δημιουργεί ή τις γιγαντώνει κι αυτό καλείται το οποιοδήποτε κράτος δικαίου να μαζεύει πριν η απληστία του καταστρέψει τα πάντα... 

Η επιχειρηματική ελίτ που κρατά ως μαριονέτα τον Κ. Μητσοτάκη είναι τόσο κοντόφθαλμη που δεν ενδιαφέρεται ούτε για το ότι εξαθλιωμένοι και κατάκοποι εργαζόμενοι δεν θα έχουν διάθεση ούτε για να καταναλώνουν τα προϊόντα της ούτε να πληρώνουν φόρους για να γεμίζει το κρατικό ταμείο το οποίο απομυζούν 300 οικογένειες. Δεν είναι καν καπιταλιστές, είναι πλιατσικολόγοι παλιάς κοπής, αρχοντόβλαχοι που θα πεθάνουν τόσο πλούσιοι όσο και τα σκουλήκια που θα τρώνε τη σάρκα τους στην αιωνιότητα...  

 

Μένουμε Ανατολική Ευρώπη...

Το 2015 το κατεστημένο έπαιζε το χαρτί τού "μένουμε Ευρώπη" για να διασωθεί το ίδιο. Και μείναμε χάρη σε εκείνους που κλήθηκαν να διαχειριστούν μια χρεοκοπία την οποία είχαν προκαλέσει οι δήθεν εκσυγχρονιστές και μεταρρυθμιστές τού φιλελεύθερου κέντρου. Σήμερα, με αφορμή την πανδημία, λαμβάνονται αποφάσεις- στρατηγικές μετατοπίσεις χωρίς προηγούμενο: οι ΗΠΑ αποκηρύσσουν τα "trickle down economics" και τις πατέντες στα εμβόλια και μόλις το Σάββατο οι G7 αποφάσισαν την επιβολή φόρου 15% στους τεχνολογικούς γίγαντες...

Και στην Ελλάδα κύριε τι γίνεται; Ιδιωτικοποιείται η υγεία, νομιμοποιούνται τα απλήρωτα δεκάωρα, μπαίνουν εμπόδια στις απεργίες, οργιάζει το οργανωμένο έγκλημα. Σαν να έχουμε μείνει στη δεκαετία τού '80, στον Ρέιγκαν και στην Θάτσερ, σε όλες τις πολιτικές που οδήγησαν στο παγκόσμιο οικονομικό κραχ τού 2008... 

Αντί να συζητάμε, για παράδειγμα, όπως στην υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη για το 35ωρο καταργούμε τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Κινούμαστε με πρότυπα τις καχεκτικές δημοκρατίες τής Ανατολικής Ευρώπης οι οποίες, ωστόσο, εξασφαλίζουν στους ηγέτες τους την παντοδυναμία τους...

Το ότι κάνουν στη Δύση τα αντίθετα από όσα κάνουμε εμείς δεν σημαίνει απαραιτήτως πως είναι και τα ορθότερα. Καταδεικνύει, ωστόσο, όπως η ετεροχρονισμένη παραδοχή από τον Μ. Χρυσοχοΐδη της "εγκληματοφοβίας", την υποκρισία με την οποία η ελληνική αστική τάξη αντιμετωπίζει τις διεθνείς εξελίξεις. Τις αποδέχεται ασμένως όταν συμβαδίζουν με τα συμφέροντά της, χλευάζοντας το προλεταριάτο και πρεκαριάτο για επαρχιωτισμό, κι όταν δεν συμβαδίζουν κλείνει τα μάτια και προχωρά έτσι κι αλλιώς στη στρατηγική της περί διαιώνισης των ανισοτήτων. Μονά κερδίζουν ζυγά χάνουμε... 

 

 
 

Να βγάλουμε το ιππικό όταν οι περισσότεροι Έλληνες θα είναι στη λίστα Forbes...

Το τυράκι των νεοφιλελεύθερων για να τσιμπήσει το λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο λέγεται επενδύσεις. Θαμπώνεται το πόπολο με υποσχέσεις πως θα πλημμυρίσουμε δολάρια, Άραβες πετρελαιάδες ή κινεζικούς κολοσσούς κι έτσι καταπίνει αμάσητη κάθε επίθεση στα δικαιώματά του... 

Τις επενδύσεις έχει βάλει και τώρα η κυβέρνηση ως προμετωπίδα τού Ταμείου Ανάκαμψης προκειμένου να περάσει εν μέσω πανδημίας εργασιακό νομοσχέδιο που μας γυρίζει ούτε καν στον 20ό, αλλά στον 19ο αιώνα: κατάργηση οκτάωρου, απλήρωτες υπερωρίες, ατομικές συμβάσεις κ.λπ. Και ύστερα θα φταίει για τη διάδοση του κορονοϊού ο λαός που θα βγαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί για τη σκλαβοποίησή του στο όνομα της ανάπτυξης... 

Η κυβέρνηση μας πλασάρει το νεοφιλελευθερισμό τής Θάτσερ και του Ρέιγκαν ως μεγάλη μεταρρύθμιση. Όπου κι αν εφαρμόστηκε, όμως, άφησε πίσω του τεράστια διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, φτώχεια ή ψίχουλα για τους πολλούς και υπερκέρδη για τους λίγους... 

Πώς να χαρεί, για παράδειγμα, την επένδυση ενός ζάπλουτου ο εργαζόμενός του που θα είναι υποχρεωμένος να υπογράψει ατομική σύμβαση, με λιγότερα βεβαίως χρήματα από αυτά που θα πρόβλεπε μια συλλογική, που θα του δουλεύει απλήρωτες υπερωρίες, δεν θα έχει καμία κρατική βοήθεια στην περίπτωση παραβίασης σε βάρος του της εργασιακής νομοθεσίας κι ο οποίος θα μπορεί να απολύεται δίχως αποζημίωση ανά πάσα στιγμή; Και ποια θα είναι τα έσοδα ενός κράτους που θα έχει δώσει μεγάλες φοροελαφρύνσεις σε αυτόν τον επενδυτή, ο οποίος θα παίρνει τα χρήματα που θα βγάζει στην Ψωροκώσταινα και θα τα χαίρεται στο Λονδίνο, στο Παρίσι ή στο Ντουμπάι ή θα τα "παρκάρει" σε κάποιον εξωχώριο παράδεισο;...

Όσα περιγράφω παραπάνω δεν είναι προϊόν τής δυστοπικής μου φαντασίας. Τα έχουμε δει να συμβαίνουν και στην Ελλάδα και πολύ πρόσφατα μάλιστα, στην εποχή των μνημονίων. Η λύση, συνεπώς, είναι η προσέλκυση επενδυτών κι όχι χρυσοθήρων, τύπου Eldorado Gold στη Χαλκιδική, μέσω της μείωσης της γραφειοκρατίας και λελογισμένα της φορολογίας, αλλά κι ενίσχυση των εργασιακών δικαιωμάτων ώστε αυτές οι επενδύσεις να συμβάλλουν στο κλείσιμο της οικονομικής ψαλίδας... 

Πρωτίστως, όμως, η κοινωνική δικαιοσύνη υπηρετείται από την ισότιμη αναδιανομή τού πλούτου που ήδη παράγεται σε αυτήν τη χώρα. Ποσώς με ενδιαφέρει αν έχουμε τους περισσότερους εφοπλιστές στον κόσμο ή τέσσερις Έλληνες στη λίστα Forbes, αν σημαντικό κομμάτι τού πλούτου τους δεν επιστρέφεται σε αυτούς που τον παράγουν και οι οποίοι αντιμετωπίζονται για μια ακόμα φορά ως ο τελευταίος τροχός τής αμάξης... 

Επικίνδυνος όποιος κυβερνά μια χώρα δίχως ενσυναίσθηση...

Εδώ κι αρκετές πλέον δεκαετίες- εμβληματικός και σε αυτήν την περίπτωση ο ρόλος τής Μ. Θάτσερ- ο νεοφιλελευθερισμός θέλει να μας πείσει πως ο πραγματικός ηγέτης είναι αυτός που παίρνει αποφάσεις χωρίς συναισθηματισμούς και δίχως να ενδιαφέρεται για τις άμεσες επιπτώσεις τους στη ζωή των συμπολιτών του. Στην Ελλάδα έχει εκφραστεί αυτή η αντίληψη μέσω του "στέγνωσα την ψυχή μου για να κυβερνήσω" του Κων. Καραμανλή, μολονότι ο δεξιάρχης δεν ήταν νεοφιλελεύθερος. Είναι, όμως, το έλλειμμα ενσυναίσθησης, το οποίο δείχνει έντονα μέσα στην πανδημία ο Κ. Μητσοτάκης, πραγματικό ατού για έναν κυβερνήτη ή απλώς ωραιοποιούνται στα μάτια τού πόπολου στυγνές πολιτικές χωρίς και μακροπρόθεσμο όφελος για το ίδιο;...

Προφανώς κι ένας πολιτικός δεν πρέπει να παρασύρεται από συναισθηματισμούς τής στιγμής ούτε από το λαϊκό αίσθημα, το οποίο πολλές φορές είναι κοντόφθαλμο κι άκρως ατομικιστικό. Είναι, όμως, ο σημερινός πρωθυπουργός ένας πολιτικός που απευθύνεται στο μέλλον όταν πολιτεύεται ή ένας κλασικός πολιτικάντης που προσπαθεί να καβαλά το κύμα; Η επιεικώς ανεύθυνη στάση του στη Συμφωνία των Πρεσπών δίνει την απάντηση. Ως προς την τωρινή συμπεριφορά του, εξάλλου, και μόνο που διαρρέει "τι θα τις κάνουμε τις ΜΕΘ μετά τον κοροναΐό αν φτιάξουμε κι άλλες" μαρτυρά πόσο έξω από τη λογική του είναι η μόνιμη ενίσχυση του ΕΣΥ με υποδομές που θα αφορούν την πλειονότητα των πολιτών...

Ο πολιτικός που δεν μπορεί να αισθανθεί τον πόνο των συμπολιτών του δεν θα μπορέσει ποτέ να δώσει λύσεις στα προβλήματά τους. Αν διαθέτει ενσυναίσθηση, μπορεί να ζει μια πολύ διαφορετική ζωή από το μέσο όρο, αλλά και πάλι θα είναι σε θέση να αντιλαμβάνεται τις ανησυχίες και τις αγωνίες τους... 

Αν, όμως, όχι μόνο κάνει μια εντελώς διαφορετική ζωή, αλλά και δεν δύναται να μπει στα παπούτσια των άλλων παρά μόνο σε αυτά της οικονομικής του τάξης τότε όχι μόνο δεν είναι χρήσιμος, αλλά γίνεται κι επικίνδυνος για τα λαϊκά συμφέροντα. Δυστυχώς μόλις σας περιέγραψα τον πρωθυπουργό τής Ελλάδας...

    
 

Ο φοβισμένος δάσκαλος μόνο φοβισμένους μαθητές μπορεί να πλάσει...

Ο νεοφιλελευθερισμός μισεί τους εργαζόμενους, μολονότι είναι αυτοί που παράγουν τον πλούτο στη ζούγκλα όπου κυριαρχεί ο αρπακτικότερος. Πολύ ευχαρίστως θα πρότεινε την επιστροφή τής κυριολεκτικής δουλείας, αν μπορούσε να εφεύρει τον κατάλληλο προπαγανδιστικό μηχανισμό για να το επιβάλει...

Προς το παρόν "αρκείται" σε νομοσχέδια όπως αυτό της Ν. Κεραμέως- Θάτσερ για την ιδιωτική παιδεία, με το οποίο και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί θα έχουν τη μοίρα των υπόλοιπων εργαζόμενων στη μητσοτάκειο αυτοκρατορία: είτε θα αποδέχονται μισή δουλειά- μισό μισθό είτε θα απολύονται και θα τρέχουν στα δικαστήρια μήπως και μετά από μία πενταετία δικαιωθούν, αφού πρώτα θα τους έχουν φάει τις οικονομίες οι δικηγόροι...

Ο φοβισμένος δάσκαλος μόνο φοβισμένους μαθητές κι αύριο ενήλικες μπορεί να πλάσει. Ο καθηγητής που θα τρέμει μην απολυθεί αν δεν βάλει καλό βαθμό στον "πελάτη" που πληρώνει δεν θα είναι σε θέση να διαμορφώσει χαρακτήρες με ήθος. Κι ο "πελάτης" που θα έχει αγοράσει τον βαθμό του θα ανταγωνίζεται με αθέμιτα μέσα τον απόφοιτο δημόσιου λυκείου για μια θέση πρώτα στο πανεπιστήμιο και μετά στην αγορά εργασίας. Κι όμως, αυτή η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το σύνολο της εκπαίδευσης ως μία ακόμα κρεατομηχανή από την οποία θα ταΐζεται ένα αενάως αναπαραγόμενο σύστημα εξουσίας που "τυγχάνει" και να την χρηματοδοτεί...

Αν η ιδιωτική εκπαίδευση είναι ανεξέλεγκτη, όπως γίνεται με το νόμο που περνά αυτή η Βουλή, τότε είναι προτιμότερο να απαγορευτεί, αφού αντιστρατεύεται πλήρως τις ίσες ευκαιρίες, φρενάρει την ταξική ανέλιξη κι ανακυκλώνει τις ελίτ. Η επόμενη κυβέρνηση δεν χρειάζεται να φτάσει σε αυτό το άκρο, αρκεί να επαναφέρει κανόνες που θα σέβονται κυρίως τους εργαζόμενους, γιατί αυτοί μένουν κατά βάση απροστάτευτοι κι όχι οι σχολάρχες, οι γονείς και οι κανακάρηδές τους. Δυστυχώς, η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει να αφιερώσει πολλά νομοθετήματα, στην πρώτη τουλάχιστον φάση, προς την κατεύθυνση κατάργησης της θεσμοποίησης του νεοφιλελευθερισμού για τον οποίο ο Κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν και την τελευταία ρανίδα τού αίματος των άλλων...

Φιλελέδες μέχρι τη στιγμή που θα φοβηθούν πως ήρθε η ώρα τους...

Ο καπιταλισμός θεοποιεί το άτομο και δαιμονοποιεί το κράτος. Είναι μνημειώδης, άλλωστε, η ρήση τής Μ. Θάτσερ πως δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα. Κάθε φορά, όμως, που οι φιλελέδες βρίσκονται στριμωγμένοι στα σκοινιά- πριν μερικά χρόνια με τη Lehman Brothers, σήμερα με τον κοροναΐό- στρέφονται στο σοσιαλισμό για να τους γλιτώσει από τα δύσκολα. Θα ήταν, εξάλλου, κωμικό αν δεν ήταν τραγικό οι ίδιοι που ζητούσαν πριν μερικά χρόνια στην Ελλάδα τη δόξα για την απόλυση γιατρών και τους έστειλαν στο εξωτερικό να τους παρακαλούν σήμερα να καταθέσουν αίτηση πρόσληψης στο ΕΣΥ...

Από τους υποκριτές οφείλω να εξαιρέσω τον Αδ. Γεωργιάδη, ο οποίος δεν χάνει την απανθρωπιά και τον καιροσκοπισμό του ούτε σε καιρούς παγκόσμιας κρίσης. Για τον υπουργό Ανάπτυξης δεν υπάρχει κερδοσκοπία στις τιμές των αντισηπτικών ή των μασκών, απλώς εφαρμόζεται ο νόμος τής προσφοράς και της ζήτησης. Με την ίδια, βεβαίως, λογική η κυβέρνηση οφείλει να προσφέρει μερικές χιλιάδες ευρώ στους γιατρούς που θέλει να προσλάβει, αφού η ζήτηση είναι μεγάλη και η προσφορά μικρή...

Κατανοώ τη δυσκολία των φιλελέδων, ιδίως σε κράτη όπως οι ΗΠΑ με το υποτυπώδες σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, να πείσουν για την ανάγκη κοινωνικής ευθύνης αυτούς που όλο τον υπόλοιπο χρόνο τούς λένε πως μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με το κράτος θεατή τής απληστίας τους. Πώς να πείσεις αυτόν που του έχεις κάνει τόση προπαγάνδα περί αυτορρύθμισης πως πρέπει να σεβαστεί κανόνες για το κοινό καλό;...

Ο καπιταλισμός λειτουργεί υποφερτά μόνο στην καλοκαιρία και με τεράστιες διακρίσεις ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς. Στην κακοκαιρία, όμως, λειτουργεί αποκλειστικώς ο σοσιαλισμός, το ομαδικό πνεύμα δηλαδή κι όχι ο καθένας για την πάρτη του...

Αν η Θάτσερ κι ο Σαλβίνι έκαναν παιδί θα ήθελαν να είναι ο Μητσοτάκης...

Αν η Μ. Θάτσερ κι ο Μ. Σαλβίνι συνέπιπταν στην ίδια εποχή κι ερωτεύονταν θα ήταν πολύ χαρούμενοι αν έκαναν ένα παιδί όπως ο Κ. Μητσοτάκης, που συνταιριάζει τα χειρότερα χαρακτηριστικά και των δύο, το νεοφιλελευθερισμό δηλαδή με την ακροδεξιά. Η επικαιρότητα προσφέρει αρκετά παραδείγματα για το νεοφιλελεύθερο πρόσωπο του νέου πρωθυπουργού, αλλά θα σταθώ στον ΕΝΦΙΑ.

Είναι θετικό που επέλεξε το μοντέλο ΣΥΡΙΖΑ για την κλιμακωτή κι όχι την οριζόντια μείωσή του. Μόνο που ως γνήσιος υπερασπιστής των δικαιωμάτων τής τάξης του δεν θα μπορούσε να αφήσει στην απέξω τη μεγάλη ακίνητη περιουσία από τις μειώσεις, με συνέπεια να δημιουργείται δημοσιονομικό κενό περίπου 300 εκατ. ευρώ το οποίο πιθανότατα θα πληρώσουν οι μικρομεσαίοι.
Και για να γίνει η αναδιανομή εισοδήματος προς όφελος των μεγάλων εισοδημάτων ακόμα πιο καθαρή, τον ΕΝΦΙΑ θα εισπράττουν οι δήμοι, το οποίο σημαίνει πως η Κηφισιά θα εισπράττει περισσότερα από το Αιγάλεω με ό,τι συνεπάγεται αυτό για το άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα σε διαφορετικές περιοχές τής χώρας...

Την ίδια ώρα, και πάλι ανάμεσα σε άλλα, η κυβέρνηση αποκλείει γυναικόπαιδα μεταναστών και προσφύγων από την κοινωνική περίθαλψη και θεωρεί πως κάνει καλό στον τουρισμό οι ξένοι επισκέπτες να βλέπουν παντού μπάτσους σαν να βρίσκονται στη Βαγδάτη και στην Καμπούλ. Παραλλήλως, ο εθνικός μας μπάτσος Χρυσοχοΐδης πιστεύει ότι θα εκμηδενίσει την εγκληματικότητα με το αμείλικτο ύφος του επειδή συνέλαβε κάποιον που πετά μπογιές και τρικάκια ή όταν και τις προηγούμενες ημέρες είδαμε μολότοφ στα Εξάρχεια...

Ο Κ. Μητσοτάκης ρητορεύει πως η κυβέρνησή του θα είναι όλων των Ελλήνων, χρησιμοποιώντας ήπιο ύφος για να ευνουχίσει την αντιπολίτευση ενόψει των αντιλαϊκών πολιτικών του κι αποφεύγοντας να ισχυριστεί πως παράλαβε καμένη γη, όχι από πολιτική γενναιοδωρία αλλά από υπόκλιση στην πραγματικότητα. Τι σχέση έχει, άλλωστε, η Ελλάδα τού 2019 με τη χρεοκοπημένη πατρίδα που παράλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015;...

Μόνο που η δέσμευση του πρωθυπουργού ότι θα είναι ηγέτης όλων των Ελλήνων δεν αποδεικνύεται στην πράξη επιλέγοντας πολιτικές που αυξάνουν τις ταξικές ανισότητες και διοχετεύουν φόβο, υποθάλποντας τα χυδαιότερα των ενστίκτων μιας εκμαυλισμένης κοινωνίας. Κάθε άλλο μάλιστα, αφού αναπαράγουν παρελθοντικές πρακτικές που έχουν αποδειχθεί απολύτως αποτυχημένες...

Αν δεν σπας αβγά δεν είσαι ούτε μάγειρας ούτε ηγέτης...

Κάποτε καθηγητής μου μας προέτρεπε να φτύνουμε στο πάτωμα κάθε φορά που θα αναφερόμασταν στο όνομα της Μ. Θάτσερ και δεν είχε άδικο. Ο νεοφιλελευθερισμός- η ιδεοληψία που κυριαρχεί τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες ανά τον κόσμο- οφείλει πολλά στη "Σιδηρά Κυρία" και στην επιμονή της να τον καταστήσει modus vivendi...

Σε αντίθεση, ωστόσο, με τη συντριπτική πλειονότητα των σημερινών ηγετών η "Μάγκι" διέθετε το πείσμα, την αποφασιστικότητα και την αντοχή να συγκρουστεί με κατεστημένες αντιλήψεις και το αποκαλούμενο πολιτικό κόστος προκειμένου να υλοποιήσει τις θεωρίες της. Μακάρι να διέθεταν τα ίδια χαρίσματα οι αυτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί ηγέτες. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα θύμιζε σήμερα η σοσιαλδημοκρατία νεκροταφείο πολιτικών φιλοδοξιών...

Μέσα σε αυτό το σκηνικό ο Εμανουέλ Μακρόν μοιάζει με εξαίρεση, έστω κι αν δεν είναι πάντοτε τόσο φωτεινή όσο θα έπρεπε. Ο ίδιος δεν έχει διστάσει να αποκαλέσει το πολιτικό του όραμα ένα συνδυασμό των καλύτερων στοιχείων τού σοσιαλισμού και του φιλελευθερισμού. Ο σοσιαλφιλελευθερισμός είναι, επομένως, το μέλλον το οποίο πρέπει να προσδοκούμε; Όχι, αλλά έχουμε ανάγκη, ιδίως στην Ευρώπη, από πολιτικούς και πολιτικές που σπάνε αβγά, έστω κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι πάντοτε "γευστικό". Έχουν τεθεί, πάντως, οι βάσεις- με δεδομένη τη διάθεση και της Ανγκ. Μέρκελ να συζητήσει τις προτάσεις τού προέδρου τής Γαλλίας για την ΕΕ των επόμενων χρόνων- ώστε από τον αυτόματο πιλότο ο οποίος αντιδρά μόνο όταν το αεροπλάνο χάνει ύψος να περάσουμε στο σχεδιασμό και στην υλοποίηση πολιτικών οι οποίες θα διατηρήσουν ζωντανό το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης προς την κατεύθυνση ωστόσο της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας κι αλληλεγγύης...

Φυσικά και είναι πολύ κρίσιμο ποιος θα είναι ο επόμενος υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας κι αν η καγκελάριος θα εμμείνει στη μεταρρυθμιστική της διάθεση ή γι' άλλη μια φορά θα υποκύψει στην ευκολία τής επίκλησης όρων και προϋποθέσεων που εξυπηρετούν κατά προτεραιότητα τη χώρα της. Όπως κι αν έχει, ωστόσο, η ορμή τού Εμανουέλ Μακρόν την έχει ταρακουνήσει. Ακόμα, όμως, κι αν η ΕΕ αποκτήσει υπουργό Οικονομικών, κοινό προϋπολογισμό και στρατό το ερώτημα είναι με ποιο σκοπό. Γιατί αν αυτός είναι απλώς να θεσμοποιηθεί η λιτότητα, η αντιαναπτυξιακή προσήλωση στη στείρα δημοσιονομική πειθαρχία και το κλείσιμο των συνόρων με δημοκρατικό αμπαλάρισμα τότε καλύτερα να το διαλύσουμε από τώρα το μαγαζί...

Είναι θετικό πως βρισκόμαστε στην εποχή κατά την οποία έχουμε αποδεχθεί το τέλμα κι αναζητάμε πώς θα ξεκολλήσουμε από αυτό. Θα γίνω πιο αισιόδοξος μόνο αν το κάρο βγει από το βούρκο για να ακολουθήσει άλλη πορεία από αυτή που το έφερε στο να βουλιάξει...

Δεν γεννιούνται παλικάρια στου νεοφιλελευθερισμού τα παραμύθια...

Κατανοώ το κόμπλεξ κατωτερότητας που αισθάνονται οι φιλελέδες- νεοφιλελέδες κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνδρας τού διαμετρήματος του Φιντέλ Κάστρο. Βλέπετε, ο νεοφιλελευθερισμός είναι ανίκανος να παράγει ήρωες. Ποιος θα θυσιάσει ποτέ τη ζωή του για να μην πληρώνουν φόρους οι πολυεθνικές εταιρείες, για να μπορούν οι τράπεζες να συνεχίζουν να διαθέτουν τοξικά προϊόντα και να διασώζονται με τα χρήματα των φορολογούμενων, για να μην υπάρχει κοινωνικό κράτος, δημόσια και δωρεάν Υγεία και Παιδεία παρά μόνο φορολογικοί παράδεισοι για λίγους;...

Ο νεοφιλελευθερισμός γεννήθηκε για να εξυπηρετεί τα χαμερπέστερα των ανθρώπινων ενστίκτων, για το πάση θυσία κέρδος και την απουσία στοιχειώδους αλληλεγγύης σε όποιον δεν τα καταφέρνει να σταθεί όρθιος στη ζούγκλα. Γι' αυτό και για πολλά άλλα ο απλός λαός στην Κούβα και σε όλο τον κόσμο αποχαιρετά με δάκρυα τον Λίντερ Μάξιμο, φωνάζοντας "αντιός κομαντάντε", και γι' αυτό και για πολλά άλλα όταν πέθανε η Θάτσερ οι Βρετανοί κι ο πλανήτης ολόκληρος λησμόνησαν την πολιτική ορθότητα για να βγάλουν από μέσα τους ένα λυτρωτικό "ψόφησε η σκύλα"...

Ο μαρξισμός δεν έχει δώσει όλες τις σωστές απαντήσεις, έχει θέσει ωστόσο όλα τα σωστά ερωτήματα, με βασικότερο το ζήτημα της δίκαιης αναδιανομής και διανομής τού παραγόμενου πλούτου. Αυτή, για παράδειγμα, που δεν επιθυμεί ο άθλιος Κούλης- η Θάτσερ από τα Lidl- όταν αντιτίθεται στην επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας ή τάσσεται υπέρ τής περικοπής δαπανών κοινωνικής αλληλεγγύης κι αντίστοιχων για την Υγεία και την Παιδεία. Κι επειδή και οι νεοφιλελέδες καταλαβαίνουν ότι δεν θα έβρισκαν ούτε τη δική τους ψήφο στις εκλογές αν έλεγαν στο πόπολο αυτό που πραγματικά πιστεύουν ότι πρεσβεύει η ιδεοληψία τους, δηλαδή το "γίνε πλούσιος κι εξουσίασε ακόμα κι αν χρειαστεί να πατήσεις επί πτωμάτων", έχουν εφεύρει το ιστορικά αποτυχημένο επιχείρημα πως όταν το μεγάλο κεφάλαιο κερδίζει, κερδίζουν κι όσοι δουλεύουν γι' αυτό.

Αν κάποτε το "ξέπλυμα" γινόταν με τη δημιουργία τής μεσαίας τάξης, η οποία λόγω της έλλειψης ταξικής συνείδησης έδειχνε ικανοποιημένη με τα αποφάγια τού λουκούλλειου συμποσίου τής πλουτοκρατίας, σήμερα ούτε αυτό συμβαίνει. Κι αυτό γιατί η απληστία δεν έχει όρια κι όταν δεν υπάρχουν κανόνες για να την τιθασεύσουν, φτάνουμε στο σημείο το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού να διαχειρίζεται το 99% του παγκόσμιου πλούτου. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει ισχυρότερη απόδειξη της αποτυχίας τού νεοφιλελευθερισμού από αυτή...

Από την άλλη, κι ο σοσιαλισμός οφείλει να εξελιχθεί αν δεν θέλει να καταντήσει μουσειακό είδος, το οποίο θα εκτίθεται στο "Σπίτι του Λαού" στον Περισσό κι όπου αλλού πιστεύουν ότι ο Μαρξ κι ο Ένγκελς έγραψαν το "Κομμουνιστικό Μανιφέστο" τους στην ίδια πλάκα που έδωσε ο θεός στον Μωυσή. Σε αυτό το πλαίσιο, το όχημα για να φτάσουμε στην αταξική κοινωνία δεν μπορεί να είναι η δικτατορία τού προλεταριάτου- με τον αυταρχισμό που "προσωποποιήθηκε" στη Σοβιετική Ένωση και στους "δορυφόρους" της-, αλλά η άμεση δημοκρατία. Όταν οι πολίτες πάρουν στα χέρια τους την ευθύνη, την οποία τώρα οικειοθελώς πασάρουν στους πολιτικούς για να έχουν κάποιους να γιαουρτώνουν, για την τύχη τους αυτομάτως ξεπροβάλλει το συλλογικό πάνω από το ατομικό, ουσιώδες για να φτάσουμε μια ημέρα στο σοσιαλιστικό πρότυπο ανθρώπου.

Κι επειδή αυτό είναι αδύνατο να γίνει από τη μία στιγμή στην άλλη και δίχως προεργασία, είναι απαραίτητο να ξεκινήσει από τα χαμηλά- από το πού θα μπει ένας κάδος απορριμμάτων στο οικοδομικό μας τετράγωνο- πριν φτάσουμε στα ψηλά, δηλαδή ακόμα και στην πολιτική και οικονομική διακυβέρνηση της χώρας, της ηπείρου, της Γης. Ουτοπία; Πώς θα ξέρεις αν δεν δοκιμάσεις; Το ίδιο, άλλωστε, θα είχαν πει, γελώντας ταυτοχρόνως, και οι φίλοι του στον Φιντέλ όταν τους ανακοίνωσε πως με 80 άνδρες θα ρίξει μια αμερικανοκίνητη δικτατορία σε ένα νησάκι ούτε εκατό ναυτικά μίλια από τη Φλόριντα...





  

Όταν οι Τραμπ κρίνουν τους Φιντέλ η Ιστορία καγχάζει...

Υπάρχει μια χώρα στον κόσμο στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές τής οποίας επικράτησε, λόγω του εκλογικού της συστήματος, ο δεύτερος σε ψήφους. Πρόκειται για το ίδιο κράτος που παραδίδει από καθέδρας σε σχεδόν καθημερινή βάση μαθήματα δημοκρατίας και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον υπόλοιπο πλανήτη, αλλά ακόμα οι αστυνομικοί του σκοτώνουν μαύρους χωρίς λόγο κι αιτία, συντηρεί κολαστήρια όπως το Γκουαντάναμο, διεξάγει ιμπεριαλιστικούς πολέμους που προκαλούν μεγάλα μεταναστευτικά και προσφυγικά ρεύματα, δημιουργεί τέρατα του Φράνκενσταϊν τύπου Μπιν Λάντεν και ISIS που αργότερα γίνονται ανεξέλεγκτα, σε αυτό οι ταξικές ανισότητες γιγαντώνονται εξαιτίας τής ασύδοτης παγκοσμιοποίησης που εισήγαγε στον πλανήτη κι εκεί εκτελούνται ακόμα θανατικές ποινές. Την ξέρετε πολύ καλά αυτήν τη χώρα, είναι η αυτοαποκαλούμενη μεγαλύτερη δημοκρατία τού κόσμου, οι ΗΠΑ, της οποίας ο νέος πρόεδρος, τον οποίο οι κρυπτοφασίστες αποκαλούν αντισυστημικό αντί για μισαλλόδοξο του κερατά όπως πραγματικά είναι, πανηγυρίζει για τον θάνατο ενός ανθρώπου που για πάνω από μισό αιώνα υπήρξε ένα ενοχλητικό σπυρί στον κώλο τής υπερδύναμης. Γι' αυτό και η τελευταία τον τρέμει ακόμα κι αποτεφρωμένο...

Ο Φιντέλ Κάστρο δεν ήταν άγιος. Κανένας, άλλωστε, από τους θαυμαστές ή τους επικριτές του δεν είναι. Φυλάκισε κι οδήγησε στην εξορία πολιτικούς του αντιπάλους κι ομοφυλόφιλους. Ούτε η επανάστασή του μπόρεσε να πετύχει όλα όσα υποσχέθηκε. Καμία επανάσταση, άλλωστε, δεν το έχει επιτύχει μέχρι σήμερα. Όλα όσα κατόρθωσε, ωστόσο, την ίδια ώρα που για πάνω από 50 χρόνια είχε επιβληθεί εμπάργκο στην Κούβα από τη μεγαλύτερη δύναμη του πλανήτη, η οποία μάλιστα βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη των εκατό ναυτικών μιλίων, μοιάζουν απίστευτα: δίχως να επιβάλει φόρους και διανέμοντας εκατοντάδες επιδόματα εξασφάλισε μια όχι πλουσιοπάροχη αλλά αξιοπρεπή και, προπάντων, ευτυχισμένη διαβίωση στους συμπατριώτες του, προσφέροντάς τους, πέρα από όλα τα άλλα, ένα σύστημα υγείας και σχολική εκπαίδευση που αποτελούν κι εξαγώγιμα προϊόντα. Στην κομμουνιστική Κούβα δεν υπάρχουν άστεγοι κι άνθρωποι χωρίς ιατρική περίθαλψη και παιδιά που να μην πηγαίνουν σχολείο. Μπορεί και η καπιταλιστική Δύση να υπερηφανεύεται για κάτι παρόμοιο;...

Φυσικά μια επανάσταση που σέβεται τον εαυτό της πρέπει να εξελίσσεται, αν μη τι άλλο να αντιλαμβάνεται τα λάθη που ΄χουν γίνει, να τα διορθώνει και με αυτόν τον τρόπο να διαιωνίζεται. Καταλαβαίνω ότι όλα αυτά διαβάζονται σαν κινεζικά στον Περισσό και, γενικότερα, στην εξωπραγματική Αριστερά, αποτελούν ωστόσο προϋποθέσεις sine qua non ώστε ο σοσιαλισμός να μην καταντήσει μουσειακό είδος αλλά να εξακολουθεί να δίνει απαντήσεις και, κυρίως, να δημιουργεί οράματα κι όχι ψευδαισθήσεις και στον 21ο αιώνα. Όπως κι αν έχει, το αν είναι κάποιος δικτάτορας και τύραννος- όπως θέλει τον Φιντέλ η νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία- φαίνεται κι από το εξόδιο χειροκρότημα. Πόσοι έκλαψαν όταν πέθαναν νάνοι όπως ο Ρ. Ρέιγκαν, η Μ. Θάτσερ ή πόσοι θα κλάψουν όταν πεθάνει ο Ντ. Τραμπ και πόσοι κλαίνε τούτες τις ημέρες τον Λίντερ Μάξιμο στην πατρίδα του κι απανταχού της Γης; Απαντήστε σε αυτήν την ερώτηση και τότε θα έχετε ξεδιαλύνει μέσα σας ποιοι είναι πραγματικοί επαναστάτες και ποιοι λακέδες τού μεγάλου κεφαλαίου...



 

   

Ή θα προσεγγίσουμε τον 21ο αιώνα ή θα γίνουμε Συρία της Ευρώπης. Κατανοητό;...

Για τους νεοφιλελεύθερους οι φόροι έχουν την ίδια δαιμονική υφή που έχει το προγαμιαίο σεξ για τους θρησκόληπτους. Κατά την ιδεοληψία τους η κοινωνία είναι κάτι το περιττό όταν υπάρχει το άτομο: "there is no society", που έλεγε και το τοτέμ των νεοφιλελεύθερων Μ. Θάτσερ. Γι' αυτό και δεν είναι απαραίτητο οι μονάδες να βγάζουν χρήματα από την τσέπη τους προκειμένου να συντηρούνται δομές όπως η εκπαίδευση, η υγεία, η πρόνοια για τους πιο αδύναμους ή οι αυτοκινητόδρομοι. Βρισκόμαστε σε ζούγκλα κι όποιος είναι πιο ικανός, μπαγαπόντης, μάγκας και λαμόγιο ας επιβιώσει...

Γι' αυτό και οι νεοφιλελέδες αντιδρούν σε οποιαδήποτε αύξηση φόρου, ανεξαρτήτως αν λαμβάνει τη μορφή δικαιότερου καταμερισμού των βαρών προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ισχυρίζονται και οι ίδιοι, για παράδειγμα, πως πρέπει να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο τής χώρας αλλά κλαίγονται κι οδύρονται γιατί θα φορολογηθούν παραπάνω, τόσο άμεσα όσο και μέσω ΕΝΦΙΑ, οι εισοδηματίες (τί πιο αντιπαραγωγικό) για τα ενοίκια που εισπράττουν. Μακάρι το δημόσιο ταμείο να ήταν γεμάτο ή οι δανειστές να μην είχαν επιβάλει νέα επαχθή μέτρα τα οποία πλήττουν τους πάντες και να μην απαιτούσαν την παραμονή ενός άδικου στη φιλοσοφία του χαρατσιού όπως ο φόρος ακινήτων στους πάντες. Η πραγματικότητα, ωστόσο, συνήθως είναι ισχυρότερη των ευχολογίων...

Φόρος ακινήτων είναι θεσμοθετημένος στις περισσότερες χώρες τού κόσμου και ούτε είναι αντικοινωνικό να υφίσταται. Το πρόβλημα ξεκινά όταν για την είσπραξή του δεν τίθενται εισοδηματικά η περιουσιακά κριτήρια αλλά επιβάλλεται οριζοντίως. Αν είναι, λοιπόν, κάποιοι να πληρώσουν περισσότερα προφανώς αυτοί πρέπει να είναι εκείνοι που έχουν εισοδήματα από τα ακίνητά τους ή να καταβάλουν πρόσθετο φόρο αυτοί που συντηρούν πισίνα, σκάφος αναψυχής ή αυτοκίνητο πολυτελείας. Δεν βλέπω, επομένως, το κοινωνικώς άδικο σε αυτές τουλάχιστον τις κυβερνητικές ρυθμίσεις που εφαρμόζουν πλήρως το άρθρο 4 παρ.5 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο οι έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, αναλόγως με τις δυνάμεις τους...

Η ευρεία χρήση τού πλαστικού χρήματος, εξάλλου, είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος καταπολέμησης της φοροδιαφυγής. Οσοι ταξιδεύουν συχνά στο εξωτερικό θα έχουν παρατηρήσει πως ακόμα και σε μπαρ οι πιστωτικές/χρεωστικές κάρτες είναι η πιο διαδεδομένη διαδικασία πληρωμής. Επιχειρήματα του τύπου "τί θα κάνουν οι γέροντες;", που ακούγονται κυρίως από σεσημασμένους φοροφυγάδες όπως οι γιατροί και οι τεχνίτες, τίθενται εκ του πονηρού και μόνο κοινωνική ευαισθησία δεν μαρτυρούν. Οι γιαγιάδες και οι παππούδες μπόρεσαν να προσαρμοστούν μια χαρά στα capital control, γιατί να μην γίνει το ίδιο και με τις κάρτες, πόσω μάλλον αν υπάρξουν ειδικές προβλέψεις για τους ηλικιωμένους και τους κατοίκους απομονωμένων περιοχών κι εφόσον οι τράπεζες μείωσουν το νταβατζιλίκι στην προμήθεια που εισπράττουν;..

Κι αν οι διάφοροι επαγγελματίες φοροφυγάδες ενδιαφέρονται περισσότερο από τους υπόλοιπους για την ταλαιπωρία ευπαθών κοινωνικών ομάδων ας φρόντιζαν να ήταν εντάξει στις υποχρεώσεις τους απέναντι στο κράτος ή να χαμήλωναν το υψηλό κασέ τους. Ας το καταλάβουν και οι τελευταίοι ανάμεσά μας που ζουν στην κοσμάρα τους και οι οποίοι αν τους ρωτήσεις θα σου απαντήσουν πως θέλουν πάση θυσία ευρώ αλλά χωρίς τις θυσίες που αυτό απαιτεί: αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία τής χώρας να προσεγγίσει τον 21ο αιώνα. Ή θα το πετύχουμε ή θα γίνουμε η Συρία της Ευρώπης. Κατανοητό;...