Απατεώνες νέτα σκέτα...

Ας υποθέσουμε πως οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας γίνονται με νόμο τού ΣΥΡΙΖΑ, που δεν γίνονται. Για χάρη τής συζήτησης ας χαρακτηρίσουμε, επίσης, διαβολικό το νόμο Κατρούγκαλου για τις συντάξεις ή προδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών. Γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που κυβερνά εδώ και τέσσερα σχεδόν χρόνια, δεν κατάργησε τίποτα από όλα αυτά κι άλλα "σατανικά" που υποτίθεται πως έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για τη μεσαία τάξη και την πατρίδα;...

Για να είμαι ακριβέστερος, η σημερινή κυβέρνηση άλλαξε τη νομοθεσία ΣΥΡΙΖΑ και κατάργησε την προστασία τής πρώτης κατοικίας, κατάργησε τη 13η σύνταξη και δεν επέστρεψε σε όλους τα αναδρομικά κι όπου τα επέστρεψε το έκανε κουτσουρεμένα, ενώ δίνει μάχες για την ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ. Είναι ευφημισμός, συνεπώς, αν τους χαρακτήριζα πολιτικούς απατεώνες, ιδίως αν μνημονεύσω πόσο έχουν ασελγήσει στους θεσμούς και στο κράτος δικαίου. Οι άνθρωποι είναι απατεώνες, νέτα σκέτα...

Αυτό που ζήσαμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια ήταν μια βίαιη αναδιανομή τού εισοδήματος από τους λίγους στους πολλούς χωρίς καν να υπάρχει η δικαιολογία των μνημονίων. Η κυβέρνηση αξιοποίησε παγκόσμιες κρίσεις για να μας φτωχοποιήσει είτε χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι είτε αποδίδοντάς το σε εξωτερικούς παράγοντες όταν η ενίσχυση της εγχώριας ολιγαρχίας είναι δικό της έργο. Και για να μας εξευτελίσει περισσότερο μας μοιράζει τώρα προεκλογικά δωράκια, που είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι όσων έχουμε δώσει για να είμαστε υπερήφανοι για τους "ευεργέτες" εφοπλιστές και τραπεζίτες μας... 

 

 

Και με το ΣΥΡΙΖΑ ανέπαφα είχαν μείνει τα καλσόν των εφοπλιστών...

Η επιβολή τού νόμου μπορεί να είναι αυστηρή, μετριοπαθής ή χαλαρή. Δεν επιτρέπεται, ωστόσο, να είναι δυσανάλογη και, κυρίως, με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Θα έσπαζαν, για παράδειγμα, οι μπάτσοι την πόρτα τής οικίας ενός ολιγάρχη με την ίδια ευκολία που έσπασαν την πόρτα τής Ιωάννας Κολοβού; Μάλλον όχι, γι' αυτό και η δικαιοσύνη που υποτίθεται πως απονέμουν δεν έχει τη λαϊκή έγκριση, γιατί είναι ακριβή με τα πίτουρα και φτηνή με το αλεύρι...

Αν υπήρχε ψήγμα εφαρμογής τού δικαίου σε αυτήν τη χώρα, την πρώτη πόρτα που θα έπρεπε να σπάσουν οι επαγγελματίες διώκτες θα όφειλε να είναι αυτή του Ανδρ. Πάτση. Δεν το έκαναν, όμως, κι ούτε θα το κάνουν, πολύ φοβάμαι ακόμα και με αριστερή κυβέρνηση. Δεν σκίστηκαν, άλλωστε, πολλά καλσόν ούτε το 2015- 2019, ιδίως των εφοπλιστών, μολονότι άλλα είχε υποσχεθεί η πρώτη φορά Αριστερά...

Καλά κάνει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ και καταγγέλλει την κυβέρνηση πως η τοποθέτησή της στη "σωστή πλευρά τής Ιστορίας" σε σχέση με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία φτάνει ως το σημείο που θίγονται τα συμφέροντα των εφοπλιστών που μεταφέρουν το ρωσικό πετρέλαιο. Αν, όμως, ούτε τη δεύτερη φορά Αριστερά δούμε να μπαίνει βαθιά το χέρι στην τσέπη των εθνικών μας ολιγαρχών τότε υπόλογος δεν θα είναι ο Κ. Μητσοτάκης. Από εκείνον, άλλωστε, δεν περίμενα τίποτα άλλο από αυτά που πράττει. Είναι εκείνοι που καυχιούνται για το ηθικό τους πλεονέκτημα που πρέπει να το αποδεικνύουν στην πράξη κάθε ημέρα, αν δεν θέλουν να τους κατηγορούν για φτηνό λαϊκισμό... 

 

Να βγάλουμε το ιππικό όταν οι περισσότεροι Έλληνες θα είναι στη λίστα Forbes...

Το τυράκι των νεοφιλελεύθερων για να τσιμπήσει το λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο λέγεται επενδύσεις. Θαμπώνεται το πόπολο με υποσχέσεις πως θα πλημμυρίσουμε δολάρια, Άραβες πετρελαιάδες ή κινεζικούς κολοσσούς κι έτσι καταπίνει αμάσητη κάθε επίθεση στα δικαιώματά του... 

Τις επενδύσεις έχει βάλει και τώρα η κυβέρνηση ως προμετωπίδα τού Ταμείου Ανάκαμψης προκειμένου να περάσει εν μέσω πανδημίας εργασιακό νομοσχέδιο που μας γυρίζει ούτε καν στον 20ό, αλλά στον 19ο αιώνα: κατάργηση οκτάωρου, απλήρωτες υπερωρίες, ατομικές συμβάσεις κ.λπ. Και ύστερα θα φταίει για τη διάδοση του κορονοϊού ο λαός που θα βγαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί για τη σκλαβοποίησή του στο όνομα της ανάπτυξης... 

Η κυβέρνηση μας πλασάρει το νεοφιλελευθερισμό τής Θάτσερ και του Ρέιγκαν ως μεγάλη μεταρρύθμιση. Όπου κι αν εφαρμόστηκε, όμως, άφησε πίσω του τεράστια διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, φτώχεια ή ψίχουλα για τους πολλούς και υπερκέρδη για τους λίγους... 

Πώς να χαρεί, για παράδειγμα, την επένδυση ενός ζάπλουτου ο εργαζόμενός του που θα είναι υποχρεωμένος να υπογράψει ατομική σύμβαση, με λιγότερα βεβαίως χρήματα από αυτά που θα πρόβλεπε μια συλλογική, που θα του δουλεύει απλήρωτες υπερωρίες, δεν θα έχει καμία κρατική βοήθεια στην περίπτωση παραβίασης σε βάρος του της εργασιακής νομοθεσίας κι ο οποίος θα μπορεί να απολύεται δίχως αποζημίωση ανά πάσα στιγμή; Και ποια θα είναι τα έσοδα ενός κράτους που θα έχει δώσει μεγάλες φοροελαφρύνσεις σε αυτόν τον επενδυτή, ο οποίος θα παίρνει τα χρήματα που θα βγάζει στην Ψωροκώσταινα και θα τα χαίρεται στο Λονδίνο, στο Παρίσι ή στο Ντουμπάι ή θα τα "παρκάρει" σε κάποιον εξωχώριο παράδεισο;...

Όσα περιγράφω παραπάνω δεν είναι προϊόν τής δυστοπικής μου φαντασίας. Τα έχουμε δει να συμβαίνουν και στην Ελλάδα και πολύ πρόσφατα μάλιστα, στην εποχή των μνημονίων. Η λύση, συνεπώς, είναι η προσέλκυση επενδυτών κι όχι χρυσοθήρων, τύπου Eldorado Gold στη Χαλκιδική, μέσω της μείωσης της γραφειοκρατίας και λελογισμένα της φορολογίας, αλλά κι ενίσχυση των εργασιακών δικαιωμάτων ώστε αυτές οι επενδύσεις να συμβάλλουν στο κλείσιμο της οικονομικής ψαλίδας... 

Πρωτίστως, όμως, η κοινωνική δικαιοσύνη υπηρετείται από την ισότιμη αναδιανομή τού πλούτου που ήδη παράγεται σε αυτήν τη χώρα. Ποσώς με ενδιαφέρει αν έχουμε τους περισσότερους εφοπλιστές στον κόσμο ή τέσσερις Έλληνες στη λίστα Forbes, αν σημαντικό κομμάτι τού πλούτου τους δεν επιστρέφεται σε αυτούς που τον παράγουν και οι οποίοι αντιμετωπίζονται για μια ακόμα φορά ως ο τελευταίος τροχός τής αμάξης... 

Η μεσαία τάξη πάει στο διάολο από επιλογή...

Δεν υπάρχει χειρότερος εχθρός για την κοινωνική δικαιοσύνη από τη μεσαία τάξη, από αυτούς τέλος πάντων που είτε κινούνται είτε πιστεύουν ότι κινούνται σε ένα μέσο εισοδηματικό επίπεδο. Είναι χειρότερος ακόμα κι από τις ελίτ γιατί είναι μαζικότερη κι επομένως θα μπορούσε, αν διέθετε ταξική συνείδηση, να γυρνούσε τον κόσμο ανάποδα. Ωστόσο, έχει πιαστεί στην ξώβεργα ενός καπιταλισμού που διαιωνίζεται με την ψευδαίσθηση πως και οι έσχατοι έσονται πρώτοι στη βασιλεία των αγορών...

Μήπως αυτό δεν συμβαίνει και στην Ελλάδα; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εφαρμόζοντας μνημόνιο και η προηγούμενη κυβέρνηση αδίκησε ανθρώπους με πραγματικά κι όχι φαντασιακά μεσαία εισοδήματα. Στην αυτοκριτική που κάποτε πρέπει να ξεκινήσει ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αναρωτηθεί γιατί δεν ήταν πολύ πιο πιεστικός απέναντι σε ορισμένες κατηγορίες τού πληθυσμού, κυρίως στους εφοπλιστές, που θα μπορούσαν να συνεισφέρουν πολύ περισσότερα. Το να ισχυρίζεται, όμως, ο νυν ΥΠΟΙΚ πως οικογενειάρχης με 524 ευρώ μισθό ανήκει στη μεσαία τάξη μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει τα ψίχουλα που θα κερδίσει από τον προϋπολογισμό και το φορολογικό δεν είναι τίποτα άλλο από ένας ακόμα κρίκος στην πολιτική εξαπάτηση που έγινε κυβέρνηση στις 7 Ιουλίου...

Είναι προφανές ότι αυτή η κυβέρνηση παίζει με τις φοβίες, τις προκαταλήψεις και τις οικονομικές αγωνίες των πολλών για να χτίσει ένα αφήγημα πολιτικής της κυριαρχίας πάνω σε σαθρά θεμέλια. Υπό αυτήν την έννοια ακόμα και η περίπτωση των ρουσφετιών στα νοσοκομεία περνά το μήνυμα στην κοινωνία πως αν δηλώσεις υποταγή στη ΝΔ όλο και κάπου θα βολευτείς. Η επιστροφή στην κανονικότητα, άλλωστε, για μια σημαντική μερίδα τού λούμπεν προλεταριάτου και πρεκαριάτου σημαίνει ακριβώς την επιβίωση μέσα από τη φούσκα, τη δικαιολόγηση των αδικαιολόγητων μέσα από τη συνενοχή...

 

Η μεσαία τάξη θα πάει στον παράδεισο... προεκλογικώς

Ο Αλ. Τσίπρας λέει τη μισή αλήθεια για την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης την τελευταία τετραετία. Έχει δίκιο στο ότι αναγκάστηκε κι εκείνος να κινηθεί σε ένα πολύ αυστηρό, μνημονιακό δημοσιονομικό πλαίσιο, επομένως έπρεπε να κάνει επιλογές για το ποιους θα στηρίξει περισσότερο...

Προς τιμή του έδωσε έμφαση, με την τόσο κατασυκοφαντημένη επιδοματική πολιτική του, στα τέσσερα από τα δέκα νοικοκυριά που βρίσκονταν κοντά ή και κάτω από το όριο της φτώχειας εξαιτίας και των επιλογών που έκαναν οι κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι και το 2014. Κι όταν ο πρωθυπουργός ξεμπέρδεψε το περασμένο καλοκαίρι με τα μνημόνια εφαρμόζει μια πολιτική που σαφώς κι ενισχύει και τα μεσαία εισοδήματα...

Ο Αλ. Τσίπρας παριστάνει, όμως, πως λησμονεί πως οι πόροι για τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα θα μπορούσαν να είχαν βρεθεί κι από τη μεγαλύτερη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου ή, έστω, από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής του. Τα έσοδα από τις διάφορες λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς αποδείχθηκαν μη ικανοποιητικά, οι εφοπλιστές εξακολουθούν να πληρώνουν λιγότερα από τις γραμματείς τους, επιχειρηματίες να καρπώνονται διαφόρων ειδών ασυλίες και η κοινωνική δικαιοσύνη να μένει γράμμα κενό. Φυσικά και οι Θεσμοί ήθελαν χρήμα και το ήθελαν τώρα, μόνο που η κυβέρνηση από ένα σημείο και μετά δεν έδειξε καν τη διάθεση να το βρει εκεί που πραγματικά πλεονάζει...

Η επιδοματική πολιτική δεν σου μαθαίνει να κολυμπάς, αλλά σε βοηθά να μένεις στον αφρό όταν πνίγεσαι. Γι' αυτό και πρέπει να αφορά μόνο εκείνους που θαλασσοπνίγονται, έστω κι αν σε κάποιες περιπτώσεις φταίνε γιατί έπεσαν στη θάλασσα φαγωμένοι. Το κράτος, όπως κι αν έχει, είναι υποχρεωμένο να μην αφήνει κανέναν να πνιγεί πριν του μάθει να κολυμπά και να του προσφέρει μια θάλασσα ανοιχτή στη συνέχεια για να αποδεικνύει τις αποκτηθείσες δεξιότητές του...

Από εκεί και πέρα, και σε αντίθεση με ό,τι πιστεύει ο Κ. Μητσοτάκης, υπάρχει και τώρα πλούτος στην Ελλάδα που πρέπει να αναδιανεμηθεί γιατί δεν είναι δικαίως μοιρασμένος. Βεβαίως και πρέπει να είναι στόχος η δημιουργία νέου πλούτου, αλλά κι αυτός θα είναι άχρηστος για την κοινωνική πλειονότητα αν δεν λάβει από αυτόν το κομμάτι που δικαιούται...

Τι σημασία έχει, για παράδειγμα, να γίνουν χίλιες επενδύσεις τον επόμενο χρόνο, αλλά τα κέρδη από αυτές να φωλιάζουν σε φορολογικούς παραδείσους; Καλοδεχούμενες οι θέσεις εργασίας και η συμπληρωματική κίνηση της αγοράς, ιδίως σε μια χώρα που βγαίνει από μια μεγάλη δεκαετή κρίση, ωστόσο μακροπρόθεσμα δεν θα διαφέρουν από τις επιδοματικές πολιτικές. Θα είναι, δηλαδή, πρόσκαιρες λύσεις με σύντομη ημερομηνία λήξης την ίδια ώρα που οι πλούσιοι θα γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί φτωχότεροι και οι κοινωνικές εκρήξεις θα επαναλαμβάνονται...

Το "εσείς είστε χειρότεροι" δεν ακούγεται καθαρά μέσα από το κότερο...

Ακόμα κι ο πρωθυπουργός δικαιούται να πηγαίνει διακοπές με την οικογένειά του δίχως να εκδίδεται σχετικό δελτίο Τύπου. Κι όπως κάθε πολίτης έχει κι ο ίδιος επίσης το δικαίωμα να μην τον φωτογραφίζουν σε ιδιωτικές στιγμές, πολλώ δε μάλλον αυτές οι φωτογραφίες να μην δίνονται στη δημοσιότητα. Δεν συμβαδίζει, εξάλλου, με κανένα κανόνα λογικής η απαγόρευση σε έναν πρωθυπουργό να ξεκουράζεται, ακόμα και σε θαλαμηγό φίλων, μετά από μια εθνική τραγωδία, όπως αυτή στο Μάτι το καλοκαίρι. Το κουτσομπολιό κι ο λαϊκισμός δεν παράγουν πολιτική, αλλά την εκχυδαΐζουν...

Ο Αλέξης Τσίπρας, ωστόσο, είχε υποσχεθεί πριν γίνει πρωθυπουργός να καταργήσει τις πάνω από 50 φοροαπαλλαγές για τους εφοπλιστές. Μέχρι σήμερα, όμως, δεν έχει καταργήσει καμία, ενώ το μόνο που έχει κάνει είναι να έρθει σε συμφωνία μαζί τους ώστε να δίνουν ένα 10% των εισαγόμενων μερισμάτων τους, δηλαδή ένα ποσό που δεν ξεπερνά τις μερικές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, κοινώς ψίχουλα. Γι' αυτό και οι κατά καιρούς διακοπές τού πρωθυπουργού σε θαλαμηγούς εφοπλιστών προκαλούν ερωτήματα κι όχι για το αν μπορεί ο κυβερνήτης τής χώρας να φορτώνει τις μπαταρίες του για μερικές ημέρες, που βεβαίως και δικαιούται...

Όπως κι αν έχει, το ηθικό πλεονέκτημα της πρώτης αριστερής κυβέρνησης ολοένα και περιορίζεται απέναντι στους αντιπάλους της στο ότι "εσείς είστε χειρότεροι", που πράγματι είναι. Αν είναι, άλλωστε, να βάλουμε στη ζυγαριά τις διακοπές Τσίπρα ή τα φάουλ Πολάκη με τις θαλασσοδάνεια, τις οφσόρ και τη Siemens του Κ. Μητσοτάκη προφανώς και η παλάντζα τού προέδρου της ΝΔ είναι πιο βαριά. "Πού 'σαι νιότη", όμως, "που 'δειχνες πως θα γινόμουν άλλος" κι όχι αντιγραφέας των χειρότερων πρακτικών τής σαπισμένης μεταπολίτευσης...

Οι εφοπλιστές είναι φίλοι μας...

Μια φορά κι έναν καιρό η ριζοσπαστική Αριστερά είχε κάνει σύνθημά της τη δικαιότερη φορολόγηση των εφοπλιστών, οι οποίοι, ιδίως κατά τη διάρκεια της κρίσης, θα όφειλαν κι από μόνοι τους να αποδεχθούν να καταβάλλουν υψηλότερους φόρους από τους μηδαμινούς που καταβάλλουν και σήμερα. Θα ήταν άλλη μία από τις πολλές συγκρούσεις που είχε προαναγγείλει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση...

Εδώ και τριάμισι χρόνια, ωστόσο, που κυβερνά ο Αλ. Τσίπρας ούτε καν στη ρητορική του απειλεί τους εφοπλιστές. Αντιθέτως, και κατά το χαιρετισμό του στα "Ποσειδώνια" το μόνο που ψέλλισε ήταν κάτι για την αναγκαιότητα προστασίας των εργαζομένων στη ναυτιλία. Τίποτα άλλο...

Η σύγκρουση με τους εφοπλιστές η οποία δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ είναι, "απλώς", μία από τις πολλές που δεν πραγματοποίησε η κυβέρνηση της πρώτης φοράς Αριστεράς. Τις προάλλες, για παράδειγμα, ο πρωθυπουργός μιλούσε για τα οφέλη από τη διάλυση της ΔΕΗ και το άνοιγμα της αγοράς ενέργειας, δηλαδή το ότι κάποιοι γίνονται παραγωγοί ενέργειας παίρνοντας στο τζάμπα τις υποδομές και το δίκτυο της ΔΕΗ. Αν τα έλεγε όλα αυτά ο Κ. Μητσοτάκης, οι συριζαίοι θα είχαν βγει τουλάχιστον στα κάγκελα εναντίον των πουλημένων στο νεοφιλελευθερισμό...

Το ζητούμενο δεν είναι η σύγκρουση για τη σύγκρουση, η επαναστατική γυμναστική από την οποία υποφέρει ακόμα κομμάτι τής Αριστεράς. Ωστόσο, η πολλάκις εξαγγελθείσα από τον Αλ. Τσίπρα δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη περνά μέσα κι από τη φορολογική δικαιοσύνη, από την ουσιαστική εφαρμογή τής συνταγματικής επιταγής για τη συνεισφορά στα φορολογικά βάρη αναλόγως της δυνατότητας του κάθε πολίτη...

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν θα πρέπει να είναι αυτοσκοπός και η ανασύσταση της μεσαίας τάξης πάνω στο στρεβλό μοντέλο τού παρελθόντος, που την ήθελε ικανοποιημένη με τα ψίχουλα που της πετούσε η ελίτ. Πολιτική είναι πράγματι η εξεύρεση της χρυσής τομής, αλλά δίχως τη σύγκρουση που έρχεται ως συνέπεια της μεταρρυθμιστικής πνοής καταντά τυποποιημένος μικροκομματισμός...

Την Ελλάδα των δολοφόνων εφοπλιστών θέλουν να διασώσουν...

Υπήρχαν κενά στην πυρασφάλεια, το πλοίο ήταν υπερφορτωμένο, δεν λειτούργησε ο συναγερμός, η επιχείρηση διάσωσης καθυστέρησε εξαιτίας και του προστάτη "αγίου" των εφοπλιστών Μ. Βαρβιτσιώτη, μόνο τρία "Super Puma" ήταν σε ετοιμότητα (από αυτά με τα οποία το πολιτικό σύστημα νοιαζόταν να εξοπλιστεί το ελληνικό κράτος λόγω μιζών και τα περισσότερα εκ των οποίων δεν διαθέτουν ούτε καν συρματόσκοινα για αεροδιακομιδή), δεν απαγορεύτηκε ο απόπλους παρά τα δέκα μποφόρ, το πλήρωμα ήταν λίγο λόγω οικονομίας στα έξοδα και η εταιρεία δεν γνωρίζει ακόμα πόσες ακριβώς ανθρώπινες ψυχές μετέφερε από τη χώρα μας στην Ιταλία. Αυτήν την απολύτως υποταγμένη στο εφοπλιστικό κι όχι μόνο κεφαλαιο Ελλάδα θα παραδώσουν σε λιγότερο από ένα μήνα οι σαμαροβενιζέλοι. Τη διάσωση αυτής της σάπιας πατρίδας πασχίζουν να πετύχουν τα διαπλεκόμενα μίντια της διαπλοκής, τα "παπαγαλάκια" των οποίων δεν έχουν θέσει ούτε καν ένα ερώτημα για τις τεράστιες ευθύνες τής ΑΝΕΚ του Ομίλου Βαρδινογιάννη για τη ναυτική τραγωδία στην Αδριατική. Οι νεκροί την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχουν φτάσει τους δέκα, ενώ παραμένει άγνωστος ο αριθμός των αγνοούμενων. Κι όμως, οι, κατά τα άλλα φιλάνθρωποι, εφοπλιστές μας, για τους οποίους θα πρέπει να αισθανόμαστε εθνικώς υπερήφανοι, δεν έχουν βγει για να μας πούνε ούτε καν μια υποκριτική συγγνώμη...

Πριν τις εκλογές τού 2012 οι σαμαροβενιζέλοι απειλούσαν πως σε περίπτωση επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ η γλυκιά μας πατρίδα θα ζούσε μια περίοδο οικονομικής γενοκτονίας. Ε, λοιπόν, αυτήν την οικονομική γενοκτονία που έβλεπαν στους άλλους είναι αυτή που θα αναγκάσουν την κυβέρνηση της Αριστεράς να διαχειριστεί από τις 26 Ιανουαρίου. Περισσότεροι από τους μισούς νέους είναι άνεργοι και το γενικό ποσοστό ανεργίας είναι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη κι εξευτελιστικό για τον 21ο αιώνα. Οσοι απασχολούνται, είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, απειλούνται καθημερινώς με απόλυση. Ειδικότερα πολλοί ιδιωτικοί υπάλληλοι δεν γνωρίζουν καν κάθε πότε πληρώνονται κι αρκετοί από αυτούς δεν "απολαμβάνουν" ούτε ασφάλιση ούτε εργασιακά δικαιώματα τα οποία μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν δεδομένα για κάθε κράτος δικαίου. Οι τράπεζες, οι οποίες έχουν εισπράξει σχεδόν 300 δισεκατομμύρια ευρώ τα τελευταία έξι χρόνια για να διασωθούν κι αφού έχουν υπερχρέωσει το Δημόσιο και τους πολίτες και με την ανακεφαλαιοποίησή τους, δίνουν δάνεια μόνο σε πτωχευμένες επιχειρήσεις μιας κλειστής ελίτ που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα τις δάνειζε κανείς. Καταστήματα, επιχειρήσεις, βιοτεχνίες και βιομηχανίες κλείνουν η μία μετά από την άλλη και είναι πιο εύκολο να εντοπίσεις εξωγήινο στην πλατεία Ομονοίας παρά έλληνα με επαρκή ρευστότητα. Κι όμως, αυτοί που είναι συνυπεύθυνοι, μαζί με την τρόικα, το εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο, για όλα αυτά έχουν το θράσος να ισχυρίζονται πως η Ελλάδα οδεύει στην ανάπτυξη και πως αυτή θα ανακοπεί από την τρισκατάρατη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ποιός έχασε, όμως, τη ντροπή του για να τη βρουν οι σαμαροβενιζέλοι;...

Και σαν να μην ήταν αρκετές όλες αυτές οι γελοιότητες, έρχεται να προστεθεί και η ίδρυση κόμματος από τον ρεζίλη των Παπανδρέου, ο οποίος έχει σοβαρές βλέψεις για είσοδό του στη Βουλή. Αντί να έχει καθίσει εδώ και καιρό στο εδώλιο του κατηγορούμενου, μαζί με τον Γ. Παπακωνσταντίνου και τους υπόλοιπους "κηπουρούς" του, για το μεγαλύτερο μεταπολιτευτικό έγκλημα, αυτό της εισόδου δηλαδή της χώρας στην εποχή των μνημονίων, ζητά ο αθεόφοβος την πολιτική του δικαίωση για τη σύγχρονη μικρασιατική καταστροφή στην οποία οδήγησαν οι πολιτικές του. Και το ακόμα δυστυχέστερο είναι πως θα βρεθούν ηλίθιοι (συγχωρέστε με αλλά είναι το επιεικέστερο επίθετο που μπορώ να χρησιμοποιήσω για όσους ξαναψηφίσουν τον εκτελεστή συμβολαίου υποδούλωσης του ελληνικού λαού) να τον στηρίξουν. Οταν ακόμα κι ο Αντ. Σαχλαμαράς είχε δεσμευτεί για τη συγκρότηση προανακριτικής επιτροπής που θα εξέταζε το πώς μπήκαμε στο μνημόνιο, ο άνθρωπος που πρέπει να δώσει μια σειρά απαντήσεων σε σκληρά ερωτήματα όχι μόνο δεν τις δίνει αλλά καπηλεύεται συνθήματα του πατέρα του, με κορυφαίο αυτό της "αλλαγής", για να προσελκύσει αφελείς ψηφοφόρους. Πόσο ντοπιαστικό είναι για έναν άνδρα 62 χρόνων να μην έχει πετύχει τίποτα σημαντικότερο στη ζωή του από το να είναι ο γιος τού Ανδρέα Παπανδρέου; Και πόσο τραγικότερο να υπάρχουν έλληνες που ακόμα πιστεύουν στη μυθολογία επωνύμων τα οποία μας έφεραν στο γκρεμό;...