Τα εθνικά μας συμφέροντα κείνται μακράν...

Από την εποχή τής πρωθυπουργίας τού Γιώργου Παπανδρέου οι ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά και οι κυπριακές, έχουν κάνει την επιλογή τής στρατηγικής συμμαχίας με το Ισραήλ. Υπό την αιγίδα των ΗΠΑ αλλά και της αφελούς προσέγγισης πως ο εχθρός τού εχθρού μου, εν προκειμένω της Τουρκίας, είναι φίλος μου. Αυτή η επιλογή δεν ήταν λανθασμένη. Λάθος είναι να αγόμαστε και να φερόμαστε από όλα όσα πράττουν οι ισραηλινές κυβερνήσεις, από βομβαρδισμούς άλλων κρατών ως γενοκτονίες...

Η Κύπρος έχει ήδη αισθανθεί τα αδιέξοδα της μονοδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, μακάρι να μην τα αισθανθούμε και στην Ελλάδα, η οποία βρίσκεται στο βεληνεκές των ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων. Όπως κι αν έχει, δεν μας τιμά να ισχυριζόμαστε πως η Κύπρος κείται μακράν και να εγκαταλείπουμε το δόγμα τού ενιαίου αμυντικού χώρου για το χατίρι τής Τουρκίας αλλά να βρίσκεται πιο κοντά και να στέλνουμε φρεγάτες και F-16 όταν πρόκειται να συνεισφέρουμε στους πολέμους Τραμπ- Νετανιάχου. Θα ήταν λιγότερο υποκριτικό και προκλητικό ταυτοχρόνως να παραδεχόμασταν ότι προτεραιοποιούμε αλλότρια συμφέροντα από τα εθνικά...

Δεν ξέρω κατά πόσο το Predator, το οποίο προμηθευτήκαμε από τους Αγίους Τόπους, έχει συμβάλει στην απόλυτη αφοσίωση που δείχνουμε στους ισραηλινούς σχεδιασμούς. Μπορώ μόνο να εικάσω. Το βέβαιο είναι, ωστόσο, ότι δεν μπορεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να δεσμεύσει τη χώρα μας για δεκαετίες σε μια μονοδιάστατη εξωτερική πολιτική που έχει αποδειχθεί ατελέσφορη και για τα εθνικά μας συμφέροντα. Το ότι, μάλιστα, από όλους τους πολίτικούς αρχηγούς επέλεξε να συναντήσει μόνο τον Ν. Ανδρουλάκη δεν σχετίζεται μόνο με το ότι ο τελευταίος είναι αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ίσως περισσότερο με το ότι τον θέλει αντιπρόεδρο της επόμενης κυβέρνησής του...  

Εθνάρχης χωρίς το κατάλληλο δίλημμα...

Στις δημοκρατίες υπάρχει ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο ένας πρωθυπουργός γίνεται πρώην. Αυτός ο λόγος λέγεται λαός ο οποίος κάνει μια συγκεκριμένη επιλογή. Φυσικά στις δημοκρατίες ο οποιοσδήποτε πρώην πρωθυπουργός έχει το δικαίωμα να δοκιμάσει ξανά τις δυνάμεις του, ιδίως αν θεωρεί πως όσοι τον διαδέχθηκαν δεν είναι ισάξιοί του. 

Σε αυτό το πλαίσιο, οι εν ζωή ευρισκόμενοι πρώην- Καραμανλής, Παπανδρέου, Σαμαράς, Τσίπρας- μπορούν να αναλάβουν είτε οι ίδιοι είτε δι' αντιπροσώπων όποια πρωτοβουλία επιθυμούν για να πέσει το καθεστώς Μητσοτάκη. Για να γίνουν, ωστόσο, πειστικότεροι οφείλουν πρώτα να κάνουν την αυτοκριτική τους...

Ανάμεσα σε άλλα, ο Κ. Καραμανλής πρέπει να μας εξηγήσει γιατί κυβέρνησε με τον αυτόματο πιλότο, ανέστησε το "γαλάζιο" κράτος και παρέδωσε μια χρεοκοπημένη χώρα. Ο Γ. Παπανδρέου γιατί έλεγε πως λεφτά υπάρχουν ενώ ήξερε ότι δεν υπάρχουν και γιατί δεν αξιοποίησε τη δεινή θέση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών για να επιτύχει μια καλύτερη συμφωνία. Ο Αντ. Σαμαράς γιατί σταμάτησε από τα μέσα τού 2014 να εκπληρώνει τις δεσμεύσεις του στους δανειστές, άφησε την πέμπτη αξιολόγηση στη μέση και τη χώρα με ένα τεράστιο χρηματοδοτικό κενό κι άδεια ταμεία μόνο και μόνο για να παγιδέψει τον αντίπαλό του και να προκαλέσει την αριστερή παρένθεση...

Ο Αλ. Τσίπρας, πάλι, έχει αποφασίσει να εστιάσει στο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών τής 6ης Ιουλίου 2015. Ούτε στο δημοψήφισμα μια ημέρα πριν ούτε στην "kolotoumba" μια εβδομάδα μετά. Σε γεγονότα, δηλαδή, που όπως κι αν έχει κρίθηκαν στις εκλογές τού 2019 οριστικώς κι αμετάκλητα. Δεν μας έχει πει κουβέντα, όμως, ούτε για τα αίτια της συντριβής τού 2023 ούτε για τις ενέργειές του που οδήγησαν στο φάγωμα του διαδόχου του μολονότι μας έλεγε πως θα κάνει χώρο για να περάσει το καινούριο...

Οι συστημικοί αναδιαμορφωτές τού πρώην αντισυστημικού Τσίπρα μάς τον πλασάρουν ως έναν νέο Κων. Καραμανλή που από σκληρός δεξιός έγινε μετά τη μεταπολίτευση ένας πιο μετριοπαθής κεντροδεξιός και με σοσιαλιστικές τάσεις. Δεν θα τα κατάφερνε, όμως, αν δεν υπήρχε το δίλημμα "Καραμανλής ή τανκς" που έκανε πλειοψηφική τη μετάβαση από τη στρατιωτική στην πολιτική δεξιά... 

Σήμερα το δίλημμα θα μπορούσε να είναι "Τσίπρας ή Μητσοτάκης" μόνο που αμφιβάλλω για την απήχησή του στις μάζες κι όχι μόνο γιατί ο πρώτος έχει χάσει ήδη πέντε, έξι φορές από τον δεύτερο. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο πως ο Μητσοτάκης πολύ θα ήθελε να πήγαινε με αυτό το δίλημμα στις εκλογές ώστε να επανασυσπειρώσει το ακροατήριό του. Κοντολογίς, σκούρα τα πράγματα Αλέξη...

 

 

Γιώργο, χάσαμε και ξαναχάσαμε και...

Ο Γ. Παπανδρέου ήταν διαχρονικά ένας άνθρωπος αγαθών προθέσεων, αλλά περιορισμένων δυνατοτήτων, οι οποίες την εποχή που μας έβαλε στο μνημόνιο αποδείχθηκαν και καταστροφικές για τη χώρα. Με την επανεμφάνισή του, εξάλλου, ως διεκδικητή τής ηγεσίας τού ΚΙΝΑΛ απόδειξε για πολλοστή φορά ότι το πολιτικό του ένστικτο δεν έχει καμία σχέση με το αντίστοιχο του πατέρα του και του παππού του. Εκεί ακριβώς, άλλωστε, βρίσκεται και η αιτία τής κακοδαιμονίας του, στην οικογενειακή υποχρέωσή του να σταθεί αντάξιος σημαντικών πολιτικών προσωπικοτήτων μπροστά στις οποίες μοιάζει, λόγω της αναπόφευκτης σύγκρισης, ακόμα πιο νάνος από όσο πραγματικά είναι...

Γιατί, όμως, πρέπει αυτή η χώρα να επιλέγει τους ηγέτες της μέσα από έναν κλειστό κατάλογο γόνων και παιδιών τού κομματικού σωλήνα; Μόνο στις πολιτικές οικογένειες και στα πολιτικά γραφεία βρίσκονται άνθρωποι με όραμα που μπορούν να μας οδηγήσουν μπροστά; Μάλλον όχι, αλλά επειδή ακριβώς ο νεποτισμός και η ευνοιοκρατία έχουν δηλητηριάσει το σύνολο του κοινωνικού μας βίου θεωρούμε λογικό αυτό να ισχύει και στα υψηλότερα πατώματα της πολιτικής εξουσίας...

Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι το τρίτο σε δύναμη κοινοβουλευτικό κόμμα, το οποίο μάλιστα κυβέρνησε τη χώρα επί δεκαετίες, δεν μπορούσε να βρει κάποιον καλύτερο από τον "κύριο Τίποτα" Ανδρουλάκη ή τον ΓΑΠ για ηγέτη του. Ακόμα, όμως, κι αν έβρισκε πώς θα κατόρθωνε να υπερβεί τις συμπληγάδες των κομματικών μηχανισμών και των οικογενειακών μύθων; Ο αγώνας του θα ήταν άνισος και μάλλον χαμένος από χέρι. Γι' αυτό και η πολιτική δεν συγκινεί, γι' αυτό κι από εκλογές σε εκλογές όλο και λιγότεροι προσέρχονται στις κάλπες, γι' αυτό εν τέλει η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία με την εκλογή Ανδρουλάκη πρόσθεσε ένα ακόμα καρφί στο φέρετρό της... 

 
 

ΚΙΝΑΛέμε τώρα...

Οι Έλληνες είμαστε εθισμένοι στις εκλογές κι από τη στιγμή που έχουμε πάνω από δύο χρόνια να πάμε στις κάλπες είναι λογικό να μας ιντριγκάρει η εσωκομματική διαδικασία στο ΚΙΝΑΛ. Ο συνδυασμός, εξάλλου, των εκλογών στο πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ με τον θάνατο της Φώφης Γεννηματά κινητοποιεί και το συναίσθημα των έτσι κι αλλιώς συναισθηματικών Ελλήνων. Δεν εκπλήσσομαι, συνεπώς, από τη δημοσκοπική άνοδο του ΚΙΝΑΛ ούτε θα εκπλαγώ αν σκαρφαλώσει κι άλλο μετά από την εκλογή αρχηγού, ιδίως αν αυτός είναι ένας εκ των Ν. Ανδρουλάκη και ρεζίλη των Παπανδρέου...

Κάπου εδώ, όμως, τελειώνουν τα καλά νέα για το ΚΙΝΑΛ γιατί όποιος κι αν βγει πρόεδρός του είτε κουβαλά πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα του είτε έχει να αποδείξει πολλά προκειμένου να τον πάρουμε στα σοβαρά. Ο ρεζίλης των Παπανδρέου ήταν η αιτία που όλος ο κόσμος μιλά για τον όρο "pasokification", για την καταβαράθρωση δηλαδή ενός κόμματος. Υπενθυμίζω, επίσης, ότι για τον Ανδρ. Λοβέρδο δεν έχει μπει (ακόμα;) στο αρχείο η δικογραφία που τον εμπλέκει στο σκάνδαλο Novartis, ενώ οι απόψεις τού Ν. Ανδρουλάκη για τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας είναι τόσο γνωστές όσο και οι αντίστοιχες ενός Λάπωνα...

Πέρα, ωστόσο, από τα πρόσωπα, που κι αυτά θα παίξουν το ρόλο τους, το πρόβλημα του ΚΙΝΑΛ είναι δομικό, θα έλεγα υπαρξιακό. Πού ανήκει; Στην κεντροαριστερά ή στην κεντροδεξιά; Θα είναι διατεθειμένο να συγκυβερνήσει ξανά με τη ΝΔ και ιδίως με τη ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη για να τρίξουν ακόμα περισσότερο τα κόκαλα του Ανδρέα; Και τι θα κάνουν οι ηττημένοι της αναμέτρησης; Θα παραμείνουν, θα κάνουν δικό τους κόμμα ή θα πάνε στη ΝΔ ή στο ΣΥΡΙΖΑ;... 

Τα ερωτήματα είναι πολλά κι από τις απαντήσεις που θα δώσει το ΚΙΝΑΛ σε αυτές θα εξαρτηθεί εν πολλοίς το μέλλον του. Αν θέλετε τη δική μου εκτίμηση, αργά ή γρήγορα τα δύο κομμάτια του θα απορροφηθούν από τη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ κι ο πούρος δικομματισμός, ιδίως με την ενισχυμένη αναλογική, θα επιστρέψει για τα καλά...

 
 

Ο ήλιος μπορεί να ανατείλει από τη Δύση, ο Λοβέρδος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ ποτέ...

Αν οι δημοσκοπήσεις που γίνονται εκτός προεκλογικής περιόδου δεν μπορούν να θεωρούνται πρόκριμα για τις βουλευτικές εκλογές, σκεφτείτε πόσο πιο αναξιόπιστες είναι δημοσκοπήσεις για εσωκομματικές εκλογές για τις οποίες δεν γνωρίζουμε ούτε ποιο θα είναι το εκλογικό σώμα. Κατανοώ την προσπάθεια ενός ολόκληρου συστήματος να μας πείσει πως ο Ανδρ. Λοβέρδος είναι ο Μωυσής Νο2- όλοι ξέρουμε ότι ο Κ. Μητσοτάκης είναι ο ορίτζιναλ Μωυσής-, αλλά οι εκλογές στο ΚΙΝΑΛ είναι πολύ κοντά και οι δημοσκόποι δεν θα αργήσουν να αυτοεξευτελιστούν. Μάλλον θα πρέπει να ζητηθεί από την αντιπολίτευση κι άλλη εξεταστική για τους δημοσκόπους πολύ σύντομα...

Αν υποθέσουμε πως στις εκλογές τού ΚΙΝΑΛ θα ψηφίσουν αποκλειστικώς ψηφοφόροι τού κόμματος όχι μόνο δεν θα εκλεγεί ο Ανδρ. Λοβέρδος αλλά αμφιβάλλω για το αν θα εκλεγεί κι ο ρεζίλης των Παπανδρέου. Ναι μεν το βαρύ του επώνυμο εξάπτει ακόμα το φαντασιακό των πασοκικών σταγονιδίων, ωστόσο υπάρχει και το ένστικτο της πολιτικής επιβίωσης που δεν εξυπηρετείται από τη νεκρανάσταση του πολιτικού που υπόγραψε την οικονομική υποδούλωση της χώρας για μια δεκαετία. Μπορεί αυτό οι ψηφοφόροι τού ΚΙΝΑΛ να το λησμονούν ή να το μεταφράζουν διαφορετικά, η συντριπτική πλειοψηφία ωστόσο του λαού, ιδίως αυτοί που εγκατάλειψαν μαζικώς το ΠΑΣΟΚ, δεν το ξεχνά όσο κοντή μνήμη κι αν έχει το πόπολο...

Σε αυτό το πλαίσιο, θεωρώ πολύ πιο πιθανή μια εκλογή τού Ν. Ανδρουλάκη, ο οποίος μέχρι στιγμής έχει φροντίσει να δοξάζεται κρυπτόμενος στις Βρυξέλλες. Κι αυτό, βεβαίως, δεν προοιωνίζεται κάτι θετικό για οποιονδήποτε πολιτικό, ο οποίος οφείλει αν μη τι άλλο να μην κρύβει ούτε ποιος είναι ούτε τι πρεσβεύει... 

Όπως κι αν έχει, το ΚΙΝΑΛ είναι θεμιτό να έχει τις φιλοδοξίες του, δεν θα έπρεπε όμως να έχει μεγαλύτερη από το να αντικατασταθεί άμεσα η σημερινή κυβέρνηση από μία άλλη που θα βάλει στοπ στο νεοσυντηρητισμό και στο νεοφιλελευθερισμό που πέρα από όλα τα υπόλοιπα τραγικά μάς στοιχίζει και δεκάδες ανθρώπινες ζωές κάθε ημέρα εδώ και πολύ καιρό. Και για να συμβεί αυτό απαιτούνται συνεργασίες μακριά από μικρομεγαλισμούς και λοιπά κόμπλεξ... 

 

 

Το ψυχόδραμα του Γιωργάκη που δεν έγινε Γιώργος και ποτέ Παπανδρέου...

Έχω πολύ μεγάλη περιέργεια να διαπιστώσω πώς θα τα πάει ο Γ. Παπανδρέου στις εκλογές τού ΚΙΝΑΛ. Το αποτέλεσμα που θα φέρει θα είναι ένα πρώτης τάξης πείραμα για το πόσο κοντή είναι η ανθρώπινη μνήμη, αν και μόνο το ότι έχουμε σήμερα πρωθυπουργό έναν Μητσοτάκη δεν θα έπρεπε να μου γεννά περισσότερες απορίες... 

Όπως κι αν έχει, ο διαχρονικός Γιωργάκης που δεν κατάφερε να γίνει Γιώργος είναι καλύτερος από όσο τον θεωρούν οι αντίπαλοί του και χειρότερος από όσο εκτιμούν οι φίλοι του. Εν τέλει αποδείχθηκε μια μετριότητα, μια μοιραία προσωπικότητα που καταδίκασε τη χώρα για μια δεκαετία και που αν λεγόταν Φουφουτανδρέου κι όχι Παπανδρέου δεν θα τον είχε μάθει ποτέ ούτε ο θυρωρός τής πολυκατοικίας του, όπως θα έλεγε κι ο μπαμπάς του...

Η Ελλάδα δεν χρεοκόπησε το 2010, όταν και μπήκαμε στα μνημόνια. Μια αλληλουχία περισσότερο ή λιγότερο κακών κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μας οδήγησε ένα βήμα από την πλήρη κατάρρευση. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι η κυβέρνηση του τουρίστα τής Ραφήνας έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να ρίξει τη χώρα στα βράχια και φρόντισε να πετάξει τη βόμβα στον Γιωργάκη πριν αυτή σκάσει στα χέρια της. Κυβερνώντας στον αυτόματο πιλότο οκτώ με τρεις σαν δημόσιος υπάλληλος ο Κ. Καραμανλής δεν φρόντισε να φτιάξει τη σκεπή με λιακάδα με συνέπεια να τρέχουμε στη συνέχεια να την επισκευάσουμε στην καταιγίδα...

Κάπου εδώ, όμως, τελειώνουν και οι δικαιολογίες για τον γόνο Παπανδρέου. Το "λεφτά υπάρχουν" θα τον στοιχειώνει εσαεί όπως, κυρίως, το ότι δεν αξιοποίησε το όπλο τής κατάρρευσης των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών για να πάρει μια πολύ καλύτερη συμφωνία. Ύστερα, εξάλλου, από μια δεκαετία κι από όσα έχουν ομολογήσει πρωταγωνιστές τής περιόδου που έχουν αποσυρθεί από την ενεργό δράση και θέλουν να γιατρέψουν τη συνείδησή τους είναι αστείο να χρησιμοποιείται ακόμα το επιχείρημα πως μια χώρα δεν μπορεί να εκβιάζει για να πάρει καλύτερους όρους διάσωσης. Με τους λύκους διαπραγματεύεσαι σαν λύκος αλλιώς γίνεσαι το γεύμα τους, όπως και γίναμε...

Κατανοώ σε προσωπικό επίπεδο ότι ο ρεζίλης των Παπανδρέου θέλει να πάρει τη ρεβάνς, βλέποντας, ίσως μόνο αυτός και μερικοί ακόμα, πως υπάρχει μια ιστορική ευκαιρία για κάτι τέτοιο επειδή και οι αντιμνημονιακοί συνθηκολόγησαν. Μόνο που ο Αλέξης Τσίπρας αναγκάστηκε να το πράξει όταν είχε πολύ λιγότερα όπλα στη διάθεσή του, στην ουσία το εξής ένα, την αγάπη τού λαού. Την ίδια αγάπη που ζητά πίσω κληρονομικώ τω δικαίω ο Γιωργάκης, την ίδια αγάπη που θα ήταν ιστορική αφέλεια να του επιστρέψουμε...

 

 

Γιωργάκης Μητσοτάκης...

Τον Οκτώβριο του 2009 ο Γ. Παπανδρέου είχε κερδίσει τις εκλογές με μεγαλύτερο ποσοστό και μεγαλύτερη διαφορά από τη ΝΔ σε σύγκριση με τα αντίστοιχα μεγέθη με τα οποία κέρδισε ο Κ. Μητσοτάκης το 2019. Ήταν, εξάλλου, επικεφαλής ενός κόμματος το οποίο είχε σχεδόν μονοπωλήσει την εξουσία τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, γεγονός που το καθιστούσε κράτος εν κράτει. Κι όμως, εξαιτίας της μνημονιακής επέλασης και των ευθυνών που αποδόθηκαν τόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και στον ίδιο τον Γ. Παπανδρέου- εν πολλοίς δικαίως- το πάλαι ποτέ Κίνημα καταποντίστηκε στις αμέσως επόμενες εκλογές τού 2012...

Η ΝΔ δεν θα καταρρεύσει, τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα, τόσο σαρωτικά όσο το ΠΑΣΟΚ πριν μία δεκαετία κι αυτό γιατί δεν υπάρχει ένας ΣΥΡΙΖΑ της δεξιάς για να ενσωματώσει το ποτάμι τής οργής για τις κυβερνητικές πολιτικές, στο οποίο αργά ή γρήγορα θα φτάσουμε όταν περάσει η φάση τής αμηχανίας. Ημέρα με την ημέρα, όμως, παράλειψη με την παράλειψη, παραδοχή με την παραδοχή- όπως του Αδ. Γεωργιάδη για το άνευ όρων άνοιγμα του τουρισμού- αποδομείται το αφήγημα περί Μωυσή, το οποίο αντικαθίσταται από το πιο ρεαλιστικό τού ολετήρα... 

Στην πρώτη φάση ο Κ. Μητσοτάκης κέρδισε το στοίχημα γιατί μας έκλεισε στα σπίτια μας, συντρίβεται ωστόσο στη δεύτερη γιατί έπραξε ελάχιστα τόσο για την πρόληψη όσο και για την αντιμετώπιση του νέου κύματος της πανδημίας. Και το ακόμα συγκλονιστικότερο είναι πως δεν επρόκειτο για αμέλεια, αλλά για σχέδιο επιβολής νεοφιλελεύθερων λογικών, που δεν του βγαίνει όπως θα το ήθελε...

Ο πρωθυπουργός είναι πολλά πράγματα, αλλά χαζός δεν είναι, όπως θα έπρεπε ήδη να έχει αντιληφθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο εκπαραθύρωσε από την εξουσία. Γι' αυτό και θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές το συντομότερο δυνατό, ακόμα και με το πρώτο τσίμπημα του εμβολίου στον πρώτο εμβολιαζόμενο... 

Το ζητούμενο, συνεπώς, είναι η άμεση αντιστροφή τού αντί- ΣΥΡΙΖΑ μετώπου των προηγούμενων χρόνων σε αντιμητσοτακικό, με δεδομένη και την απλή αναλογική που επιβάλλει κυβερνητικές συνεργασίες. Τώρα είναι η ώρα ΣΥΡΙΖΑ- ΚΙΝΑΛ- ΜέΡΑ 25 κι όποιος άλλος το επιθυμεί να καθίσουν σε ένα τραπέζι, να εντοπίσουν αυτά που τους ενώνουν, που πιθανόν να είναι περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν, και να καταθέσουν άμεσα στο λαό εναλλακτική πρόταση εξουσίας την οποία θα εφαρμόσει η επόμενη προοδευτική κυβέρνηση... 

 

Το λούμπεν προλεταριάτο χειροκροτεί τον βιαστή του γιατί το σοδομίζει σε άπταιστα αγγλικά...

Μακάρι, σε ορισμένες περιπτώσεις τουλάχιστον, να ίσχυε η επιστροφή στην κανονικότητα με κυβέρνηση ΝΔ. Μόνο που απολύσεις, για παράδειγμα, τραπεζικών είχαν να γίνουν από τη χούντα, ενώ δεν έχουμε ξαναδεί συλλήψεις απεργών, όπως συνέβη στον ΟΤΕ...

Όσο για την ουσιαστική ακύρωση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, την απλήρωτη εργασία, τη γιγάντωση της μερικής απασχόλησης και τη μείωση των θέσεων εργασίας θα ήμουν άδικος αν κατηγορούσα τη σημερινή κυβέρνηση πως τα εισήγαγε στο βίο μας. Για τα τελευταία θα "ευγνωμονούμε" αιωνίως τις κυβερνήσεις Γ. Παπανδρέου, Λ. Παπαδήμου, Αντ. Σαμαρά που μας εξοικείωσαν με τον εργασιακό μεσαίωνα...

Ούτε, βεβαίως, μπορούμε να ευγνωμονούμε τα συμβατικά ΜΜΕ για την κάλυψη των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζόμενων στην Τράπεζα Πειραιώς και στον ΟΤΕ. Βουτηγμένα καθώς είναι στα χρέη και στον εξωραϊσμό τής κυβέρνησης, τα μεγάλα διαφημιστικά πακέτα των τραπεζικών επιχειρήσεων ή των αντίστοιχων της επικοινωνίας είναι ικανά να βουλώνουν και τα πιο αθυρόστομα στόματα...

Αν δεν υπήρχαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πιθανόν να πιστεύαμε ότι τα δύο τρίτα των υπαλλήλων τού κερδοφόρου ΟΤΕ πληρώνονται σαν βασιλιάδες κι όχι έως 680 ευρώ καθαρά. Την ίδια ώρα, ο γενικός διευθυντής παντελονιάζει 1,4 εκατομμύριο ευρώ ετησίως. Η κοινωνική δικαιοσύνη στα χειρότερά της...

Φυσικά η Πειραιώς κι ο ΟΤΕ, λόγω του σημαντικού αριθμού υπαλλήλων τους, αποτελούν μόνο την πιο εύγλωττη αποτύπωση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου που επανεισάγει, μετά από μια σύντομη ανάπαυλα από τα μνημόνια, η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Γι' αυτό, άλλωστε, ο πρωθυπουργός όταν ήταν αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης ήθελε διακαώς ο Αλέξης Τσίπρας να υπογράψει ένα τέταρτο μνημόνιο, ώστε να επιρρίπτει την ευθύνη στον προκάτοχό του για πολιτικές που ο ίδιος ασπάζεται ενθέρμως. Κατά τα άλλα, το λούμπεν προλεταριάτο χειροκροτεί ακόμα τον βιαστή του γιατί το σοδομίζει σε άπταιστα αγγλικά...

Ο Ερντογάν βλέπει τον Πάκη και του τρέμουν τα πόδια...

Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να είναι κάποιος κακός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με τις διακοσμητικές αρμοδιότητες που αυτός διαθέτει σήμερα. Το να καταθέτεις στεφάνια, να μιλάς για το σεβασμό τού Διεθνούς Δικαίου, ανεξαρτήτως αν το γνωρίζεις ο ίδιος ή όχι, ή να μην παρεμβαίνεις στην κεντρική πολιτική κονίστρα απαιτεί κυρίως φυσικές δυνάμεις και στοιχειώδη αυτοσυγκράτηση. Συνεπώς, θα ήταν πολύ δύσκολο ο Π. Παυλόπουλος να αποδειχθεί κακός ΠτΔ από τη στιγμή, μάλιστα, που ο ήπιος και δουλοπρεπής πολιτικός του χαρακτήρας προεξοφλούσε από το 2015 ήρεμα νερά...

Είναι, πάντως, αστείο να προβάλλεται από τους υποστηρικτές τής υποψηφιότητάς του ο Πάκης ως αντίπαλος- φόβητρο για τον Τ. Ερντογάν, λες κι αυτός που έμεινε άγαλμα όταν ο Ηλ. Κασιδιάρης επιτέθηκε στην Λ. Κανέλλη είναι ικανός από μόνος του να προτάξει τα στήθη του για να αποτρέψει μια τουρκική εισβολή. Πράγματι, μίλησε όπως έπρεπε στον πρόεδρο της Τουρκίας όταν επισκέφθηκε την Αθήνα. Αυτό, όμως, δεν απέτρεψε την κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας και ούτε, βεβαίως, αυτή θα μπορούσε να αποτραπεί από οποιονδήποτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας όσο σκληρά κι αν μιλούσε στον "Σουλτάνο"...

Όλα αυτά, πάντως, δεν σημαίνουν πως πρέπει να κάνουμε όποιον να 'ναι ΠτΔ. Δεν σημαίνει, για παράδειγμα, ότι ο επόμενος ανώτατος πολιτειακός άρχοντας μπορεί να είναι ένα πρόσωπο που διχάζει και δεν ενώνει τους Έλληνες, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τον Αντ. Σαμαρά, τον Β. Βενιζέλο, τον Λ. Παπαδήμο, τον Γ. Παπανδρέου ή τον Κ. Σημίτη. Ούτε να επιβραβευθούν μετριότητες, όπως συνέβη στην περίπτωση του Π. Παυλόπουλου, τύπου Μ. Δαμανάκη ή Ανν. Διαμαντοπούλου μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκες. Αλίμονο αν αυτούς θεωρούμε άξιους Έλληνες κι ακόμα περισσότερο αλίμονο αν δεν μπορούμε να σκεφτούμε μια λύση έξω από το κουτί...

Να κάνουμε και τον Καραμανλή Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να είναι το έγκλημα τέλειο...

Η ΝΔ κι ο Κ. Μητσοτάκης, που είναι ο σημερινός αρχηγός της, έχουν κάθε λόγο να ευγνωμονούν τον Κ. Καραμανλή. Αν ο τουρίστας τής Ραφήνας δεν είχε παραδώσει τη βόμβα τής οικονομίας έτοιμη να εκραγεί στον Γ. Παπανδρέου το 2009, τώρα θα κινείτο η ΝΔ στα εκλογικά επίπεδα του ΠΑΣΟΚ. Φυσικά και οι χειρισμοί τού Γιωργάκη στη συνέχεια ήταν για να σε παίρνουν τα κλάματα, αλλά δεν ευθύνεται αυτός για τα 24 δισ. ευρώ πρωτογενές έλλειμμα που παράλαβε ύστερα από τα πεντέμισι χρόνια Καραμανλή, όταν η χώρα κυβερνιόταν στον αυτόματο πιλότο, αφού είχε για πρωθυπουργό κάποιον που εργαζόταν λιγότερες ώρες κι από δημόσιο υπάλληλο σε διαθεσιμότητα...

Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος, που έχει τεράστια ευθύνη για τη μνημονιακή δεκαετία που έζησαν οι Έλληνες, για την απώλεια του 25% του ΑΕΠ της χώρας και τόσων άξιων συμπατριωτών μας στο εξωτερικό, έχει το απύθμενο θράσος, μετά από δέκα χρόνια αιδήμονος σιωπής, να ξαναμιλήσει για να μην ζητήσει ούτε μια συγγνώμη, παρά μόνο για να ξεστομίσει πως έκανε και λάθη. Λες και η μεγαλύτερη φτωχοποίηση που έζησε δυτική χώρα μετά από το Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι σαν να σκούντηξε κάποιον στο λεωφορείο κατά λάθος. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά παρίστανε και τον εθνικό ηγέτη που διασφαλίζει την ενότητα των Ελλήνων κι ως ένας δήθεν "εθνάρχης τζούνιορ" διεκδικεί να γίνει ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας για να μοιάσει και σε αυτό στον θείο του, δίχως το επώνυμο του οποίου θα πουλούσε σουβλάκια στην ανατολική Αττική για να βιοπορίζεται...

Ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Αλ. Τσίπρας έχουν τη δική τους ευθύνη για τη νεκρανάσταση πολιτικών νεκρών, όπως η ΝΔ κι ο Κ. Καραμανλής. Αν είχαν καταφέρει περισσότερα, γρηγορότερα και με λιγότερο κόστος για την ελληνική κοινωνία όλοι αυτοί οι πολιτικοί αγύρτες θα στριφογύριζαν ακόμα στους πολιτικούς τους τάφους. Αλίμονό μας, όμως, αν με την ψήφο μας ξαναδώσουμε την εμπιστοσύνη μας σε αυτούς που μας χρεοκόπησαν γιατί αυτοί που μας έβγαλαν από τη χρεοκοπία δεν το έκαναν αναίμακτα. Θα πρόκειται για την ομαδική αυτοκτονία ενός ολόκληρου λαού...

Με τόσους πασόκους υπουργούς ο Τσουκάτος σού φταίει;...

Μέσα σε λίγες ημέρες η κυβέρνηση κατάφερε να "απονομιμοποιήσει" και να "νομιμοποιήσει" το ΠΑΣΟΚ. Από τη μία το κατηγορεί συλλήβδην, με αφορμή την ομολογία Τσουκάτου για τα "μαύρα" χρήματα της Siemens που μπήκαν στο ταμείο τής Χαριλάου Τρικούπη, κι από την άλλη αντλεί από τη μεγάλη δεξαμενή στελεχών του για να στελεχωθεί η ίδια, αλλά και τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ σε ευρωεκλογές κι εθνικές εκλογές...

Βεβαίως και δεν είναι όλοι απατεώνες στο ΠΑΣΟΚ, ώστε να πρέπει για παράδειγμα ο Θ. Μωραΐτης κι ο Αγγ. Τόλκας να απολογηθούν για τους πρώην συντρόφους τους που έβαλαν το χέρι στο μέλι ή χρησιμοποίησαν αδιαφανείς μεθόδους ώστε να μείνει στην εξουσία το πάλαι ποτέ Κίνημα. Αν, όμως, ισχύει κάτι τέτοιο- που πράγματι ισχύει-, τότε το Μαξίμου και η Κουμουνδούρου δεν έχουν το δικαίωμα να απαιτούν από την Φ. Γεννηματά να ζητήσει συγγνώμη για ό,τι έπραττε ο Θ. Τσουκάτος πριν 20 χρόνια κατ' εντολή τού Κ. Σημίτη...

Πριν μια δεκαετία περίπου κι ο ΣΥΡΙΖΑ ειρωνευόταν τους "κηπουρούς" τού Γ. Παπανδρέου, ανθρώπους δηλαδή που κατέλαβαν πολιτικά αξιώματα από το πουθενά, αφού ούτε και η επαγγελματική τους διαδρομή ήταν κάτι το σπουδαίο. Σήμερα, όμως, αντλεί στελέχη κυρίως από αυτό το κομμάτι τού ΠΑΣΟΚ, ίσως γιατί αυτό βλέπει πιο θετικά την Κουμουνδούρου, ίσως γιατί ασφυκτιά περισσότερο στο κεντροδεξιάς κατεύθυνσης ΚΙΝΑΛ, ίσως γιατί είδε φως και μπήκε προκειμένου να νεκραναστηθεί. Σύμπηξη, όμως, προοδευτικού μετώπου δεν μπορεί να γίνει κυρίως με τα "ορφανά" ενός πρωθυπουργού που, ανεξαρτήτως από τις προθέσεις του, άνοιξε για τα καλά την κερκόπορτα που είχαν ανοίξει οι προκάτοχοί του σε μια δεκαετία κοινωνικής δυστυχίας...

Όπως γίνεται, άλλωστε, σήμερα η διεύρυνση θυμίζει πολύ τους τακτικισμούς τού ΠΑΣΟΚ όταν αυτό ηγεμόνευε στην κεντροαριστερά, αλλά βρισκόταν σε δεινή θέση. Δεν ήταν όλες οι ιδέες τού Γ. Παπανδρέου κακές- έστω κι αν ονειρευόταν "πράσινη" ανάπτυξη την ώρα που η χώρα κατέρρεε- ούτε όλοι οι άνθρωποί του ανίκανοι. Όταν, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητά αποκούμπι σε ξεχασμένους πολιτικούς για να μην εξευτελιστεί στις επερχόμενες εκλογές, τότε φανερώνει απελπισία κι όχι όραμα. Κι αυτό πλέον δεν μπορούν να το διαψεύσουν ούτε καν οι βουλευτές του...

Τα βατράχια κάνουν όνειρα στο στομάχι τού ελέφαντα...

Oι βρετανοί δεν έχουν συνηθίσει ακόμα στην ιδέα πως δεν είναι πλέον παγκόσμια υπερδύναμη. Γι' αυτό και δεν τους λείπει ούτε η αλαζονεία ούτε η ψευδαίσθηση ενός εδώ και πολλά χρόνια χαμένου μεγαλείου. Kάτι παρόμοιο ισχύει και με το  ΠΑΣΟΚ ή Δημοκρατική Συμπαράταξη, για να κινούμαστε στο κλίμα των ημερών. Ακόμα πιστεύουν στη Xαριλάου Τρικούπη ότι εκείνοι είναι σε θέση να κανονίζουν τους όρους του παιχνιδιού και να καθορίζουν ποιοι θα συμπεριλαμβάνονται και ποιοι όχι στη νέα κεντροαριστερά...

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι λογικό να θέλουν να αποκλείσουν το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει ντε φάκτο απομακρυνθεί από την Aριστερά. Kαλώς ή κακώς, ωστόσο, οι σημερινοι κυβερνώντες είναι αυτοί που έχουν καταλάβει το χώρο που κάποτε ανήκε στο ΠΑΣΟΚ. Επομένως, το να συγκεντρώνονται μερικά περιθωριακά κοινοβουλευτικά ή μη κόμματα για να συζητούν για την κεντροαριστερά είναι σαν τα βατράχια να κάνουν όνειρα μέσα στο στομάχι του ελέφαντα... 

Η χώρα είναι αυτονόητο ότι χρειάζεται μια προοδευτική απάντηση στο ντε φάκτο κυβερνητικό νεοφιλελευθερισμό, τον οποίο ασπάζεται ιδεολογικώς και η αξιωματική αντιπολίτευση. Αυτή, ωστόσο, δεν πρόκειται να οικοδομηθεί με υλικά τού χθες, τα οποία μάλιστα μπορεί σύντομα να είναι και υπόδικα, ούτε με εκ των προτέρων αποκλεισμούς από πρόσωπα τα οποία έχουν φθαρεί από προγενέστερες κυβερνητικές τους θητείες. Για να το πω καθαρότερα, η Φώφη, ο ρεζίλης των Παπανδρέου κι ο αρχιερέας τής διαπλοκής μόνο να απωθήσουν μπορούν νέους ψηφοφόρους και σε καμία περίπτωση να τους προσελκύσουν... 

Άκης, ο ζωντανός θρύλος τής Ελλάδας που έφερε και θα ξαναφέρει μνημόνια...

Αν πράγματι ο Ακ. Τσοχατζόπουλος αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας, καλώς αποφυλακίστηκε. Η φυσική εξόντωση ενός ανθρώπου, όποιος κι αν είναι αυτός κι ό,τι κι αν έχει κάνει, δεν είναι δυνατό να συνδέεται με την απονομή Δικαιοσύνης. Αν, ωστόσο, κάποιος αναζητούσε σοβαρές ενδείξεις για το ότι ακόμα κι αν βγούμε το 2018 από το καθεστώς οικονομικής επιτροπείας αυτή θα επιστρέψει γιατί δεν αλλάξαμε νοοτροπία, δεν έχει παρά να δει το βίντεο με τις εκδηλώσεις ενθουσιασμού, έστω και λίγων, προς το πρόσωπο του μιζολήπτη πρώην υπουργού. Αναρωτιέμαι πόσα περισσότερα εκατομμύρια ευρώ θα έπρεπε να είχε τσεπώσει ο πάλαι ποτέ "ωραίος Μπρούμελ", προκειμένου οι θαυμαστές του να συνειδητοποιήσουν ότι πρόκειται για έναν κοπρίτη που εξευτέλισε το σοσιαλισμό, αν πιστέψουμε ότι αυτό ήταν ποτέ το ιδεώδες του...

Τα επτά χρόνια τής κρίσης πολύ λίγα δίδαξαν στους Έλληνες, οι οποίοι και τώρα συνωστίζονται έξω από υπουργικά και βουλευτικά γραφεία για μια αργομισθία, εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν το νόμο "α λα καρτ" και να προτάσσουν το ιδιωτικό- οικογενειακό συμφέρον από το ταξικό κι εθνικό. Ακόμα κι αν η Γερμανία συμφωνούσε στην ολική διαγραφή τού χρέους κι έπεφτε στην αγορά αδιακρίτως ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ, πολύ φοβάμαι πως από την επομένη θα ξεκινούσαμε ένα νέο σπριντ άκοπης υπερκατανάλωσης σαν να μην υπάρχει αύριο...

Το μόνο που μας ενδιαφέρει δεν είναι άλλο από το να επανακτήσουμε όσα χάσαμε τα μνημονιακά χρόνια χωρίς να αναλογιζόμαστε αν τα δικαιούμασταν εξαρχής ή πώς θα πάμε παρακάτω αντί να θρηνούμε για ένα χαμένο ψευτοπαράδεισο. Είμαστε πρόθυμοι να ψηφίσουμε οποιονδήποτε μας τάξει διακοποδάνεια, ανεξαρτήτως αν τα αντέχει το βαλάντιό μας, με τη λογική τού ποιος ζει ποιος πεθαίνει σε 20 χρόνια...

Αλίμονο, αυτοί που γουστάρουν τον "μάγκα" Άκη είναι πολύ περισσότεροι από εκείνους που δεν ντράπηκαν να τον χειροκροτήσουν κατά την αποφυλάκισή του. Θα σου πουν, για παράδειγμα, πως δεν βούτηξε λεφτά από το ταμείο, "απλώς" πήρε μίζες, ή πως δεν προχώρησε στις προμήθειες μόνος του, αλλά πως Σημίτης- Παπανδρέου συναποφάσιζαν κι όλα καλά κι όλα ωραία. Κάπως έτσι, εξάλλου, δικαιολογούν και σήμερα αρκετοί τον Ανδρ. Παπανδρέου για τα ατιμώρητα στη δική του περίπτωση αμαρτήματα. Όλοι οι λούμπεν οπαδοί τού μιζολήπτη παρ' ολίγον πρωθυπουργού τον θαυμάζουν για την ακριβή ζωή που έκανε, για τα ζεϊμπέκικα γλέντια του, για την νεαρή σύζυγό του κι όλα τα συναφή. Όλα αυτά θα επιθυμούσαν και για τον εαυτό τους, αν τους συνέδραμαν οι περιστάσεις, το κυνηγούσαν περισσότερο ή ήταν, τέλος πάντων, πιο καπάτσοι...

Είναι, άλλωστε, οι ίδιοι που δεν τους μπαίνει καν στο μυαλό πως μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς χάρη στη σκληρή δουλειά παρά μόνο κερδίζοντας το τζόκερ. Και μην μου πείτε πως για όλα φταίει η ανεργία γιατί κι εσείς κι ο γράφων ζούσαμε σε αυτήν τη χώρα και πριν το 2010 και γνωρίζουμε και σήμερα ανθρώπους που προτιμούν να συντηρούνται από χρήματα άλλων από το να εργάζονται. Για όλους αυτούς, επομένως, ο Άκης δεν είναι απατεώνας, αλλά ιδέα- παρακαταθήκη για τα μνημόνια του μέλλοντός μας...        

Το δικαστήριο αποφάσισε: "Και την όγδοη ημέρα ο θεός αντάλλαξε τη Βιστωνίδα με ακίνητα- φιλέτα"...

Το δικαστήριο αναγνώρισε ότι η λίμνη Βιστωνίδα ανήκε στο ελληνικό Δημόσιο κι όχι στο Βατοπέδι ώστε το τελευταίο να μπορεί να την ανταλλάξει με άλλα κρατικά φιλέτα με τη βοήθεια "παραπλανηθέντων" υπουργών, οι οποίοι δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν και φυσικά δεν δικάστηκαν ποτέ, αφού ο πρωθυπουργός τους έσπευσε να κλείσει τη Βουλή και να παραγραφούν τα αδικήματά τους. Κι όμως, για το έγκλημα σε βάρος τής δημόσιας περιουσίας αποφάσισε πως δεν φταίει κανείς, πως όλος αυτός ο συντονισμός δεν προέκυψε από δόλο, αλλά έγινε από μόνος του, με τη βοήθεια ίσως του θεού που θέλησε με αυτόν τον τρόπο να συνδράμει το έργο τού γέροντα Εφραίμ, ο οποίος συνεχίζει να περιοδεύει ανά τη χώρα με τις θαυματουργές του εικόνες και, "φυσικά", με το αζημίωτο. Είδες αν έχεις το θεούλη με το μέρος σου και, εντάξει, μερικούς "παραπλανηθέντες" δικαστές πόσα μπορείς να πετύχεις;...

Όταν κάποιος ομολογεί την ενοχή του δεν είναι απαραίτητο να καταδικαστεί γι' αυτό, αφού αυτή η ομολογία μπορεί να προέκυψε από την άσκηση σωματικής ή ψυχολογικής βίας εναντίον του. Όταν είσαι, ωστόσο, πρωθυπουργός τής χώρας κι ομολογείς την ευθύνη σου, όπως συνέβη με τον τουρίστα τής Ραφήνας και το Βατοπέδι το 2008, αλλά περίπου δέκα χρόνια αργότερα σπας την πολιτική σου αφωνία για να παραστήσεις τον κατασυκοφαντημένο και τον δικαιωμένο τότε δύο τινά είναι δυνατό να ισχύουν: είτε δεν εννοούσες τη συγγνώμη σου το 2008, αλλά την εκστόμισες για να κρατηθείς στην εξουσία είτε είσαι τόσο ανόητος, άσχετος, αδιάφορος κι αφελής ώστε να λες δημοσίως όσα οι λογογράφοι σου, σου λένε να δηλώνεις δίχως να γνωρίζεις τίποτα για το θέμα, επιτρέποντας σε αυλοκόλακες και λοιπούς μανδαρίνους τής εξουσίας να κυβερνούν στην θέση σου...

Δεν θεωρώ τον τουρίστα τής Ραφήνας φαύλο. Αλίμονο, ωστόσο, αν η ικανότητα ενός ανθρώπου συνδεόταν αποκλειστικώς με την εντιμότητά του. Όταν, για παράδειγμα, είσαι πρωθυπουργός μιας χώρας κι εργάζεσαι με ωράριο Δημοσίου και ύστερα πηγαίνεις σπίτι σου για να παίξεις "Playstation" με τα παιδιά σου και το βράδυ να φας τις γαρδούμπες σου και να πιεις τα ουζάκια σου στις ταβέρνες τής περιοχής σου, τότε μπορείς να χαρακτηριστείς καλός πατέρας και ψυχή τής παρέας, αλλά ηγέτης με τίποτα...

Ο τουρίστας τής Ραφήνας έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως του παραδόθηκε ένα κράτος- "μακέτο" από τον αρχιερέα τής διαπλοκής, μια σαπουνόφουσκα που προβαλλόταν ως οικονομικό θαύμα. Επί πεντέμισι χρόνια, ωστόσο, όχι μόνο δεν το επανίδρυσε, όπως είχε υποσχεθεί, αλλά κυβερνώντας με τον αυτόματο πιλότο κι επιτρέποντας την αντικατάσταση του "πράσινου" από το "γαλάζιο" κράτος το χρεοκόπησε, εγκαταλείποντας το καράβι σε έναν εξίσου ανίκανο, τον ρεζίλη των Παπανδρέου. Κι αυτό, βεβαίως, είναι ένα ακόμα έγκλημα της δυναστείας Καραμανλή σε βάρος τής χώρας το οποίο κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να ξεπλύνει εκδίδοντας αθωωτική απόφαση...

Αν δεν υπήρχε ο Γεωργίου, Καραμανλής- Παπανδρέου θα έπρεπε να τον είχαν εφεύρει...

Η κυβέρνηση του ρεζίλη των Παπανδρέου παραποίησε τα δημοσιονομικά στοιχεία τού 2009. Το έκανε για να μας βάλει σε μνημόνιο γιατί ο πρώην πρωθυπουργός είναι προδότης, όπως θέλει η μυθολογία τής καραμανλικής δεξιάς, προκειμένου να απαλλαγεί μια και καλή από τη δικαιολογημένη κατηγορία πως ο τουρίστας της Ραφήνας κυβερνούσε με τον αυτόματο πιλότο; Όχι, "απλώς" γνωρίζοντας ότι δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις επέλεξε να ακολουθήσει την πάγια τακτική στη χώρα μας, να επικαλεστεί δηλαδή πως παράλαβε καμένη γη, όπως είχε κάνει άλλωστε κι ο Γ. Αλογοσκούφης το 2004 με τη δημοσιονομική απογραφή. Μόνο που η ευρωπαϊκή και παγκόσμια πραγματικότητα το 2009- ένα χρόνο μετά από την κατάρρευση της Lehman Brothers- ήταν διαφορετική. Οι υποκριτές Ευρωπαίοι, οι οποίοι ήξεραν αλλά έκλειναν τα μάτια στο δημοσιονομικό εκτροχιασμό τής χώρας μας, δεν μπορούσαν πλέον να το κάνουν άλλο. Με λίγα λόγια, το έγκλημα του ρεζίλη των Παπανδρέου είναι κολοσσιαίο, αλλά πολιτικό κι όχι ποινικό...

Θεσμικώς μιλώντας ο τότε υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου όφειλε, για παράδειγμα, να συμπεριλάβει τα χρέη των νοσοκομείων και των ΔΕΚΟ στο έλλειμμα, λαμβάνοντας ως χρόνο ένταξής τους σε αυτό την ανάληψη της προμήθειας κι όχι το πότε αυτή θα καθίστατο απαιτητή, όπως απαιτούσαν τα νέα ευρωπαϊκά πρότυπα. Ναι, μόνο που κανένας άλλος στην Ευρώπη δεν ακολουθούσε τη νομιμότητα γιατί σε διαφορετική περίπτωση ούτε καν η Γερμανία θα εκπλήρωνε τις προϋποθέσεις τού Συμφώνου Σταθερότητας και υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να μπει υπό την επιτροπεία των Βρυξελλών. Ωστόσο η κυβέρνηση Παπανδρέου διάλεξε να υποδυθεί την μετανοημένη Μαγδαληνή, η οποία δέχεται ακόμα και να λιθοβολιστεί για να πείσει τους επίσης αμαρτωλούς Ευρωπαίους πως είναι πλέον κυρία. Άλλη μια κολοσσιαία αστοχία τής τότε κυβέρνησης, η οποία όμως οφείλεται σε πολιτικές αποφάσεις της οι οποίες δεν υποκρύπτουν δόλο εσχάτης προδοσίας...

Οι καραμανλικοί, εξάλλου, έχουν κάνει σημαία τους την αναπομπή της υπόθεσης Γεωργίου στο Συμβούλιο Εφετών για να μας πείσουν πως για τα πάντα φταίει μια συνωμοσία κι όχι η παροιμιώδης ανικανότητα του αμίλητου τοτέμ τους. Μόνο που τους διαψεύδει το ημερολόγιο. Ο πρώην επικεφαλής τής ΕΛΣΤΑΤ ανάλαβε τα καθήκοντά του στις 2 Αυγούστου 2010, όταν το μνημόνιο είχε ψηφιστεί ήδη από το Μάιο της ίδιας χρονιάς. Μπορεί κανείς να κατηγορήσει, επομένως, τον Ανδρ. Γεωργίου, και δικαιολογημένα, πως υπήρξε πιστό σκυλάκι των δανειστών κι έπραττε ό,τι του έλεγαν, ανεξαρτήτως αν οι ίδιοι τα εφάρμοζαν στο σπίτι τους, αλλά δεν ήταν εκείνος που μας έβαλε στο μνημόνιο. Όποιος αναζητά τέτοιου είδους ευθύνες είναι πιο έντιμο να εστιάσει στο πολιτικό προσωπικό που κυβέρνησε την Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες...

Προς τι τότε η ανοίκεια παρέμβαση της Κομισιόν στο έργο τής ελληνικής Δικαιοσύνης; Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση, η απάντηση στην οποία δεν μπορεί παρά να συνδυάζει αρκετούς παράγοντες, όπως, για παράδειγμα, την άσκηση πίεσης προς την κυβέρνηση για την ολοκλήρωση των ανοιχτών προαπαιτούμενων της πρώτης αξιολόγησης και την πλήρη συνθηκολόγησή της για τη δεύτερη. Κυρίως, ωστόσο, υποκρύπτονται τύψεις κι ενοχές από τους γραφειοκράτες και την ηγεσία τής Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Γερμανίας, οι οποίοι δεν αντιμετώπισαν την ελληνική κρίση με διάθεση αλληλεγγύης αλλά τιμωρητικώς και με προτεραιότητα στη διάσωση των μεγάλων χωρών από την έκθεση των τραπεζών τους στο ελληνικό χρέος...

Στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο κατανοούν ότι ναι μεν τυπικώς έχουν δίκιο- η Ελλάδα έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα πάνω από τις δυνάμεις της- μόνο που αυτό συνέβη εν πλήρει γνώση τους και το επέτρεπαν, αν δεν το υποκινούσαν, γιατί σήμαινε μεγαλύτερα πλεονάσματα στους δικούς τους προϋπολογισμούς και το σχηματισμό τής εντύπωσης πως το ευρώ είναι πανίσχυρο. Κι αν δεν είχε προκύψει η αναπόφευκτη όπως είναι δομημένος ο καπιταλισμός κρίση τού 2007-2008, δεν θα εκπλησσόμουν αν ακόμα ζούσαμε μέσα στη φούσκα χωρίς κανείς να χτυπά την καμπάνα. Μέχρι, βεβαίως, να ερχόταν το ξύπνημα από την αυταπάτη, για την οποία δεν υπάρχει ούτε ένας σε αυτόν τον τόπο που να μην έχει μερίδιο ευθύνης, μικρότερο η μεγαλύτερο...    



 

Το μαγείρεμα έγινε, αλλά η καλή νοικοκυρά απλώνει τα ρούχα στη λιακάδα...

Οι παχουλοί είναι συνήθως συμπαθητικοί άνθρωποι. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση του τουρίστα τής Ραφήνας, ο οποίος είναι η καλύτερη παρέα για να φας μια γαρδούμπα μαζί του-αν προλάβεις να τσιμπήσεις τίποτα-, να πιεις ένα κρασάκι και να ανταλλάξεις ανέκδοτα. Σε αντίθεση, μάλιστα, με προκατόχους ή διαδόχους του ο ίδιος τουλάχιστον θα ήταν άδικο να κατηγορηθεί για φαυλότητα, διαφθορά ή προνομιακή σχέση με τη διαπλοκή. Φτάνουν, ωστόσο, όλα αυτά για να τον καταχωρίσει η Ιστορία ως καλό πρωθυπουργό; Όχι βεβαίως! Κι αυτό γιατί ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, πόσω μάλλον όταν είσαι αρκετά αδιάφορος για να στρέψεις το όχημα προς άλλη κατεύθυνση...

Ο Κ. Καραμανλής ήταν τυχερός, πολύ τυχερός. Παρέλαβε από τον αρχιερέα τής διαπλοκής μια ψεύτικη Ελλάδα στην κορύφωση της φούσκας της. Ακόμα κι άσχετες με την πολιτική συγκυρίες, όπως η κατάκτηση του Euro 2004 και η πρώτη θέση στη Eurovision το 2005, ήταν στο πλευρό του. Μόνο που η ευθύνη του είναι τεράστια γιατί δεν άπλωσε τη μπουγάδα όταν ακόμα έξω είχε ήλιο. Υποσχέθηκε, για παράδειγμα, την επανίδρυση του κράτους, αλλά το μόνο που "κατάφερε" ήταν να τοποθετήσει στο Δημόσιο, με τη συνδρομή βεβαίως και του σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας, "γαλάζια" παιδιά εκεί που βρίσκονταν μόνο "πράσινα". Ακόμα και τη μάχη του με τους νταβατζήδες δεν είχε το σθένος να τη δώσει μέχρι τέλους. Συνθηκολόγησε πολύ γρήγορα, επιτρέποντας στους καναλάρχες να κάνουν πάρτι σε βάρος του, αφού τον είδαν μπόσικο...

Η κυβέρνηση του ρεζίλη των Παπανδρέου θα είναι διαχρονικώς υπόλογη στον ελληνικό λαό για τον τρόπο που χειρίστηκε το έλλειμμα του 2009, με το "μαγείρεμά" του, ανεξαρτήτως του αν θα καταδικαστεί ή όχι από τη δικαιοσύνη ο τότε επικεφαλής τής ΕΛΣΤΑΤ. Δεν της καταλογίζω δόλο αποκιοποίησης της χώρας, αλλά βαθιά αδυναμία κατανόησης των γενικότερων συνθηκών τής εποχής. Ωστόσο είναι άδικο να φορτώνεται όλο το βάρος τής ένταξής μας στα μνημόνια στον Γ. Παπανδρέου όταν η κυβέρνηση Καραμανλή με την έλλειψη σύνεσης που τη χαρακτήριζε, έστρωσε το δρόμο με νάρκες.

Γι'αυτό, όπως και για πολλά άλλα, και είναι αδιανόητο να αναφερόμαστε ακόμα και σήμερα σε "δικαίωση" του τουρίστα τής Ραφήνας, να τον χαρακτηρίζουμε χρυσή εφεδρεία και να τον βλέπουμε ως τον επόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή και πρωθυπουργό της χώρας σε κάποιο οικουμενικό σχήμα. Αλίμονο αν στο πρόσωπό του δώσουμε άφεση αμαρτιών και στα δικά μας λάθη, τα οποία μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Θα ήταν σαν να δηλώναμε πως δεν πήραμε κανένα μάθημα από τα δεινά που μας έχουν βρει τα τελευταία έξι χρόνια...

Σιχαμένοι ακροδεξιοί νεοφιλελέδες...

Το θράσος ορισμένων τύπων δεν έχει όρια. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος τη γλίτωσε με ποινή-χάδι για τους σκανδαλώδεις χειρισμούς του της λίστας Λαγκάρντ και για την προστασία των συγγενών του, κυκλοφορεί βιβλίο ανήμερα της έκτης επετείου από το Καστελόριζο (είναι ημέρα γιορτής και δεν το ξέραμε;) στο οποίο, από όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι σήμερα, μας λέει ούτε λίγο ούτε πολύ πως όσα δήλωνε ως υπουργός Οικονομικών εκείνη την περίοδο ήταν ψέματα.  Από τις κορυφαίες απάτες τόσο του ίδιου όσο και του ρεζίλη των Παπανδρέου και του συστήματος που τότε τους στήριζε πριν τους πετάξει αργότερα σαν στυμμένες λεμονόκουπες ήταν πως το πρώτο μνημόνιο βγαίνει και πως όσοι μιλούσαν για διαγραφή χρέους ήταν εχθροί τής πατρίδας. Η κατηγορία τής συνωμοσιολογίας ήταν η πιο πολυχρησιμοποιημένη εκείνη την περίοδο απέναντι σε αυτούς που τότε μιλούσαν για τιμωρητικό πρόγραμμα κι όχι διάσωσης της πατρίδας. Τώρα βεβαίως τα παραδέχονται και οι ίδιοι, μήπως και κονομήσουν κανένα τάλαρο παραπάνω πουλώντας βιβλία, αλλά ποιος θα επιστρέψει πίσω στον ελληνικό λαό τα τελευταία χαμένα έξι χρόνια από τη ζωή του;...

Βεβαίως οι πολίτες έχουν κλείσει για τα καλά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας όλους αυτούς τους "κυρίους", μολονότι της τύχης τους θα έπρεπε να επιληφθεί και η δικαιοσύνη. Το θέμα είναι, όμως, πως ακόμα και σήμερα οι θεσμοί αντιμετωπίζουν την Ελλάδα με όρους καψωνιού, κάνοντας, για παράδειγμα, προβλέψεις που δεν επαληθεύονται ποτέ, με τελευταία την εκτίμηση για την ύφεση του 2015 που ήταν οριακή ενώ εκείνοι την εκτιμούσαν πάνω από 2%. Πώς είναι δυνατό, για παράδειγμα, η Κρ. Λαγκάρντ να απαιτεί νέες ηρωικές προσπάθειες από ένα λαό που έχει φτωχοποιηθεί πιο έντονα από κάθε άλλο μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, χωρίς μάλιστα να του παραχωρείται η δυνατότητα απαλλαγής του από ένα κομμάτι τού δημόσιου χρέους του που κανένας δεν πιστεύει στην πραγματικότητα ότι είναι βιώσιμο; Πολύ φοβάμαι πως μετά από πέντε χρόνια θα κυκλοφορήσουν άλλα βιβλία στα οποία θα καταγράφεται πως τα νούμερα και του τρίτου μνημονίου δεν έβγαιναν αλλά κάπως έπρεπε να τιμωρηθούν οι Έλληνες που καταψήφισαν τη λιτότητα και η κυβέρνησή τους που αντιστάθηκε σθεναρώς σε αυτή...

Αν αναλογιστείτε για τι συζητάμε και σήμερα- μειώσεις συντάξεων, αυξήσεις φόρων, ιδιωτικοποιήσεις, "κόκκινα" δάνεια κ.λ.π.- αντί για το τι θα έπρεπε να συζητάμε-χρέος, ανάπτυξη- αντιλαμβάνεστε ότι μοιάζει σαν να μην προχωρήσαμε στην ουσία ούτε ένα βήμα μπροστά τα τελευταία έξι χρόνια. Είναι αλήθεια ότι στα μνημόνια περιλαμβάνονται κι ωφέλιμες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, όπως το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, που δεν έχουν προχωρήσει. Μόνο που ο κορμός τους και το ζήτημα στο οποίο επιμένουν οι δανειστές είναι η βουλγαροποίηση της ελληνικής κοινωνίας, που θα τους δώσει τη δυνατότητα να υφαρπάξουν την περιουσία των Ελλήνων, δημόσια και ιδιωτική, μπιρ παρά και να έχουν εσαεί την Ελλάδα με τη σημαντικότατη γεωστρατηγική της θέση υπό πολιτική κηδεμονία. Όλα τα υπόλοιπα είναι για να δικαιολογούν τα μαύρα χρήματα στους λογαριασμούς τους οι επαγγελματίες απολογητές τής κεφαλαιοκρατικής αθλιότητας και οι πολιτικοί προστάτες τους όπως ο αρχηγός Κούλης, που βρέθηκε στις ΗΠΑ για να διατρανώσει την πίστη του στο νεοφιλελεύθερο όλεθρο...

Υ.Γ.: Ο Ηλ. Μακρής της "Καθημερινής" παρομοίασε σε σκίτσο του τους πρόσφυγες στο Ελληνικό με κατσαρίδες και ποντίκια, προσθέτοντας το δικό του ανοσιούργημα σε αντίστοιχα ακροδεξιών νεοφιλελέδων συναδέλφων του του ακραίου κέντρου, οι οποίοι οραματίζονται μια Ευρώπη κλειστών συνόρων, τα οποία θα επιτρέπεται να διέρχονται μόνο τα εμπορεύματα των πολυεθνικών και τα τραπεζικά τοξικά προϊόντα. Μισάνθρωπα σιχάματα...

Και μόνο που σε λένε Καραμανλή πεθαίνω, που να μην ήσουν κι άχρηστος...

Μαθαίνω πως πλήθος κόσμου έσπευσε στο γραφείο τού τουρίστα τής Ραφήνας για να του ευχηθεί για την ονομαστική του γιορτή. Εικάζω πως οι περισσότεροι θα είχαν περάσει προηγουμένως από το σκήνωμα της Αγίας Βαρβάρας και πρωτύτερα θα είχαν αφήσει λουλούδια και στον τάφο τού "πρωτόπλαστου θεού" για τους δεξιούς, τον οποίο αποκαλούν κι εθνάρχη. Ο μεσσιανισμός, άλλωστε, έχει πολλές εκδοχές. Ο διάδοχος του Αντ. Σαχλαμαρά είναι πολύ πιθανό να λέγεται κι αυτός Καραμανλής, ενδεχομένως και Κώστας, είτε πρόκειται για τον πρώην πρωθυπουργό, εφόσον τερματίσει κάθε παιχνίδι στο Playstation και δεν έχει να ασχοληθεί με κάτι άλλο τώρα που τα δίδυμα μεγάλωσαν, είτε για τον νεαρό ξάδερφό του. Οι νεοδημοκράτες, όπως άλλωστε και οι πασόκοι με τους Παπανδρέου, είναι ικανοί να ψηφίζουν καραμανλήδες στην αιωνιότητα την ίδια ώρα που θα καταθέτουν ερωτήσεις στη Βουλή για τους συγγενείς και φίλους που διορίζουν οι συριζαίοι στην κρατική μηχανή. Κατά τα άλλα, βεβαίως, βαυκαλίζονται τους γνήσιους ευρωπαϊστές όταν στην πράξη αποδεικνύουν ότι τα 400 χρόνια τής φεουδαρχικής τουρκοκρατίας έχουν αφήσει πάνω τους ισχυρό το αποτύπωμα της βαθιάς Ανατολής...

Ο τουρίστας τής Ραφήνας έχει δοξαστεί κρυπτόμενος και, πολύ φοβάμαι για τον ίδιο, πως θα καταποντιστεί εμφανιζόμενος, όπως είχε πει ο Γεώργιος Παπανδρέου για τον στρατηγό Γρίβα. Εχει κατορθώσει να δημιουργήσει ένα μικρό μύθο γύρω από το άτομό του με την επιλογή του από τότε που έχασε τις εκλογές τού 2009 να μην εμφανιστεί δημοσίως να πει μια κουβέντα, να εξηγήσει τί πήγε στραβά στην πρωθυπουργία του και τί πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα. Αυτοί, επομένως, που πίνουν νερό στο όνομα του καραμανλισμού συγχέουν τη σιωπή με τη σοφία και την πραγματικότητα με τη συνωμοσιολογία. Καμιά μυστική υπηρεσία, για παράδειγμα, δεν ήθελε να σκοτώσει τον Κ. Καραμανλή για το βέτο για τη Μακεδονία στο Βουκουρέστι ή για την προσέγγιση με τη Ρωσία. Τα σενάρια που κυκλοφόρησαν δεν ήταν τίποτα άλλο από παρακρατικά παιχνίδια μέσα στην ΕΥΠ από ανθρώπους που επιδίωκαν να διαχειριστούν περισσότερα μυστικά κονδύλια για πάρτη τους και οι οποίοι ερευνώνται τώρα από τη δικαιοσύνη...

Ηταν, όμως, ένα πολύ καλοδουλεμένο παραμυθάκι, το οποίο έγινε σημαία από αυτούς που εθελοτυφλούν ως προς τα πεπραγμένα τής διακυβέρνησης Καραμανλή, η οποία χαρακτηρίστηκε από την απόπειρα μετατροπής τού "πράσινου" κράτους σε "γαλάζιο" και, κυρίως, από την αδράνεια σχεδόν σε όλους τους τομείς, κι όχι μόνο σε αυτόν της οικονομίας. Και πώς να γινόταν αλλιώς, άλλωστε, όταν είχες έναν πρωθυπουργό-δημόσιο υπάλληλο, ο οποίος μόλις πήγαινε μεσημεράκι έπαιρνε το αυτοκίνητό του και γυρνούσε στη Ραφήνα για να φάει, να πιει και να παίξει ηλεκτρονικά παιχνίδια με τα παιδιά του; Θα μου πείτε πως αυτό δείχνει πόσο καλός πατέρας είναι. Δυστυχώς, όμως, αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο για το πόσο καλός πρωθυπουργός ήταν...

Αναντίρρητα η παραμονή τού Αντ. Σαχλαμαρά στην ηγεσία τής Ν.Δ. είναι το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να κάνει η αξιωματική αντιπολίτευση στον πρωθυπουργό, την ώρα μάλιστα που δοκιμάζεται η λαϊκή επιδοκιμασία στο πρόσωπό του υπό το φόβο τής χρεοκοπίας ή ενός τρίτου μνημονίου. Είναι αλήθεια, επίσης, ότι ακόμα και στην περίπτωση που η δεξιά εκλέξει νέο πρόεδρο αυτός δεν θα μπορεί να κάνει και πολλά για την αναγέννησή της στην περίπτωση που ο Αλέξης Τσίπρας πετύχει έναν έντιμο συμβιβασμό. Με λίγα λόγια, η μπάλα βρίσκεται στην κατοχή τού ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά το εσωτερικό πολιτικό τοπίο κι από το αν σκοράρει ή πετάξει το τόπι στα περιστέρια εξαρτάται το μέλλον και των υπόλοιπων κομμάτων. Ακόμα και πιθανή διάσπαση στην Κουμουνδούρου λόγω μιας συμφωνίας που μπορεί να είναι ή κάποιοι να θεωρήσουν πως είναι ήττα δεν θα είναι σε βάρος τού Μεγάρου Μαξίμου, με την έννοια πως ναι μεν θα χάσει τους αριστεριστές αλλά θα κερδίσει τους πιο κεντρώους ψηφοφόρους. Και τότε να δείτε κλάμα στους ποταμίσιους σαμαροβενιζέλους...

Οπως κι αν έχει, πάντως, η επιστροφή των καραμανλήδων στη Ν.Δ., η οποία στο φαντασιακό των δεξιών μοιάζει με το ξανάνιωμα του μαρμαρωμένου βασιλιά, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα συγκινήσει εκείνους που σε κάθε εκλογική αναμέτρηση συμπεριφέρονται σαν μετακινούμενος στρατός. Η ηχηρή συντριβή τού ρεζίλη των Παπανδρέου στις τελευταίες εκλογές είναι ένα θετικό προμήνυμα αφύπνισης της κοινωνίας από το υπνωτικό των "βαριών ονομάτων" και των πολιτικών τζακιών. Οι οικογενειακές καταβολές μου με προφύλαξαν από το να γίνω δεξιός, αλλά θα είναι θετικό για τον τόπο να έχουν ακούσει το ξυπνητήρι και στη Συγγρού, αν και μέχρι στιγμής τουλάχιστον δεν διαπιστώνω κάτι τέτοιο...  

 

Ναι στην απονομή δικαιοσύνης, όχι σε νέα "δίκη των εξ"...

Η εξεταστική επιτροπή τής Βουλής για την εποχή των μνημονίων έπρεπε να είχε συγκροτηθεί εδώ και πολύ καιρό. Την είχε υποσχεθεί, άλλωστε, κι ο Αντ Σαχλαμαράς πριν τις εκλογές τού 2012. Αυτό που συνέβη στην Ελλάδα τα πέντε τελευταία χρόνια ήταν πρωτοφανές για τα ευρωπαϊκά μεταπολεμικά χρονικά. Οταν κι ο πρόεδρος της Κομισιόν αναγνωρίζει ότι στη χώρα μας σοβεί ανθρωπιστική κρίση είναι περιττό να επιχειρηματολογήσω πολύ περισσότερο για το ότι βιώνουμε μια οικονομική γενοκτονία. Ποιό νοικοκυριό, εξάλλου, δεν έχει έστω έναν άνεργο, μετανάστη ή εργαζόμενο με πενιχρές και καθυστερούμενες στην απόδοσή τους αμοιβές;...

Οι πολιτικές ευθύνες, επίσης, τόσο για την ένταξη στο μνημόνιο όσο και για την εφαρμογή των πολιτικών του είναι εξίσου δεδομένες κι έχουν αποδοθεί από τον ελληνικό λαό, έστω και με χρονοκαθυστέρηση, στην ολότητα του μεταπολιτευτικού συστήματος. Το κόμμα που κυριάρχησε από το 1981, το ΠΑΣΟΚ, είναι πλέον ένα απόκομμα του 3% στην καλύτερη των περιπτώσεων, ενώ και η Ν.Δ. οδεύει προς την ίδια κατάληξη, ειδικώς αν διατηρήσει στην αρχηγία της τον Αντ. Σαχλαμαρά. Επομένως, αυτό που καλείται να διερευνήσει η Βουλή είναι τις τυχόν ποινικές ευθύνες των εμπλεκόμενων προσώπων και μόνο αυτές. Το αν, δηλαδή, ο ρεζίλης των Παπανδρέου, ο Λ. Παπαδήμιος, οι σαμαροβενιζέλοι και οι υπουργοί τους φτωχοποίησαν μια χώρα με δόλο εξυπηρέτησης αλλότριων συμφερόντων από το λαϊκό και το εθνικό...

Προσοχή: η απόδειξη του "μαγειρέματος" του δημοσιονομικού ελλείμματος, των κερδοσκοπικών παιχνιδιών με τα ελληνικά ομόλογα χάρη και σε διατάξεις όπως το Τ10, η ζημιά των ασφαλιστικών ταμείων και των νοσοκομείων από το PSI, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (ειδικώς η δεύτερη που έγινε με τιμή κατώτερη της αρχικής τιμής κτήσης εκ μέρους του ελληνικού Δημοσίου των μετοχών των τραπεζών), γενικότερα του τρόπου που έγινε η αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος, του ρόλου τού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και του ΤΑΙΠΕΔ και τόσα άλλα δεν συνιστούν αυτομάτως ποινική ενοχή όσων τα εμπνεύστηκαν και τα υλοποίησαν...

Ο νεοφιλελευθερισμός, όσο κι αν ο γράφων τον απεχθάνεται, είναι ιδεοληψία, όχι ποινικό αδίκημα. Γι' αυτό και πριν πάρουμε κεφάλια θα πρέπει να είμαστε όσο το δυνατό πιο σίγουροι ότι όλες οι παραπάνω αποφάσεις και πολλές περισσότερες δεν λήφθηκαν από αγνό θαυμασμό στον Ρ. Ρέιγκαν και στην Μ. Θάτσερ, αλλά γιατί όσοι τις έλαβαν, αποσκοπούσαν στο προσωπικό τους κέρδος και σε εκείνο των νταβατζήδων τους, αποδεχόμενοι έστω με ενδεχόμενο δόλο πως θα μπορούσαν να βλάψουν το κοινωνικό σύνολο. Μόνο τότε θα έχουμε αποδώσει δικαιοσύνη. Σε διαφορετική περίπτωση θα την έχουμε νοθεύσει με εξιλαστήρια θύματα...

Δεν γράφω τα παραπάνω για να αθωώσω εκ των προτέρων τους υπαίτιους της σύγχρονης μικρασιατικής καταστροφής, αλλά για να αποφύγουμε μια νέα "δίκη των εξ" μόνο και μόνο για να δώσουμε αίμα στο πόπολο. Η δημοκρατία τιμωρεί και σωφρονίζει, δεν εκδικείται, γι' αυτό και δεν της ταιριάζουν ούτε οι θανατικές ποινές ούτε οι ισόβιες καθείρξεις. Πολλώ δε μάλλον όταν τα μνημόνια δεν ήταν η πηγή τού κακού αλλά το δηλητήριο που δόθηκε σε έναν ούτως ή άλλως βαριά άρρωστο οργανισμό. Γι' αυτό και θα προτιμούσα μια εξεταστική από την οποία θα παρέλαυναν όλοι οι ζωντανοί πρωταγωνιστές τής μεταπολιτευτικής περιόδου, από τον Κ. Μητσοτάκη μέχρι τον αρχιερέα τής διαπλοκής και τον τουρίστα τής Ραφήνας, για παράδειγμα...

Το δράμα δεν ξεκινά από τον ρεζίλη των Παπανδρέου, ο οποίος ήταν ίσως ο χειρότερος που θα μπορούσε να διαχειριστεί μια τέτοια κρίση, αλλά πολύ νωρίτερα. Ο Κ. Μητσοτάκης ήθελε να μας επιβάλει μνημόνια 25 χρόνια πριν, ο Κ. Σημίτης μας πέταξε στην θάλασσα του ευρώ χωρίς μπρατσάκια προκειμένου να εξυπηρετήσει κατά βάση την ελίτ τής χώρας με μια διαχρονική φούσκα τού χρηματιστηρίου, ο Κ. Καραμανλής απλώς προέδρευε στα διαλείμματα από την καταβρόχθιση μεζέδων και την ενασχόληση με το Playstation. Ναι, λοιπόν, στην απονομή δικαιοσύνης, η οποία ωστόσο δεν αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους και δεν αναγνωρίζει αρσακειάδες χάριν μικροκομματικών σκοπιμοτήτων...  

Ε, ρε γλέντια αν Γιώργος και Βαγγέλης δεν έχουν βουλευτική ασυλία στις 26 του μηνός...

Ο Β. Βενιζέλος κι ο ρεζίλης των Παπανδρέου είναι δύο άνδρες οι οποίοι ξεσκίζουν ο ένας τις σάρκες τού άλλου για τα μάτια μιας "γυναίκας", της κοινής γνώμης δηλαδή, η οποία όμως δεν θέλει ούτε καν να τους βλέπει μπροστά της. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε τον προεκλογικό του αγώνα ζητώντας από τα εναπομείναντα στελέχη του να αγνοήσουν το κόμμα τού Γ. Παπανδρέου. Καθ' όλη, όμως, τη μέχρι σήμερα εκστρατεία του δεν κάνει τίποτα άλλο από το να σχολιάζει τις κινήσεις τού πρώην αρχηγού του. Κι αυτό είναι λογικό αφού όλοι καταλαβαίνουν ότι αν (αμήν!) το ΠΑΣΟΚ μείνει εκτός Βουλής δεν θα οφείλεται μόνο στην πόλωση που θα οδηγήσει πολλούς ψηφοφόρους στο ΣΥΡΙΖΑ και στη Ν.Δ., αλλά και στις διαρροές προς ΚΙΔΗΣΟ. Από την άλλη, ο ρεζίλης γυρίζει τη χώρα και υπόσχεται όσα υποσχόταν και το 2009, λες και στο μεσοδιάστημα δεν είχε την ευκαιρία να τα εφαρμόσει κι αντί για μια "Δανία του Νότου", όπως δεσμευόταν, παράδωσε μια "Ζιμπάμπουε του Βορρά". Το ότι σε καμιά δημοσκόπηση δεν ξεπερνά το 3% είναι σημάδι υγείας από την πλευρά των ελλήνων ψηφοφόρων, έστω κι αν θα προσδοκούσα σε ακόμα χαμηλότερα ποσοστά για τον χειρότερο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης...

Οι δύο "αταίριαστοι φίλοι" αγωνιούν για την είσοδό τους στη Βουλή κι όχι μόνο γιατί η έλλειψη αυτογνωσίας από την οποία χαρακτηρίζονται τους οδηγεί στο να πιστεύουν ότι είναι χρήσιμοι για τον ελληνικό λαό. Αυτό που τους κάνει να λούζονται με κρύο ιδρώτα όταν μελετούν τις δημοσκοπήσεις είναι ο φόβος τής φυλακής. Ξέρουν και οι δύο καλύτερα από τον καθένα μας τις ποινικές αμαρτίες που βαραίνουν τις πλάτες τους και το μόνο που δεν θέλουν θα είναι να βρεθούν δίχως βουλευτική ασυλία από τις 26 Ιανουαρίου. Το μνημόνιο αποτελεί για την Ελλάδα μια νέα μικρασιατική καταστροφή κι όμως καμιά κυβέρνηση από αυτές που διαδέχθηκαν τον ρεζίλη των Παπανδρέου δεν μπήκε στον κόπο να διερευνήσει πώς ενταχθήκαμε σε αυτό. Οχι πως έχω ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στις εξεταστικές και προανακριτικές επιτροπές τής Βουλής, αλλά δεν έπρεπε, έστω για τα μάτια τού κόσμου, να συγκροτηθούν ώστε ο λαός να πληροφορηθεί περισσότερα για τις συνθήκες που μας οδήγησαν στην οικονομική γενοκτονία; Αν ο ρεζίλης των Παπανδρέου έχει ήσυχη τη συνείδησή του και πιστεύει ότι οι πολιτικές αποφάσεις που έλαβε, ακόμα κι αν ήταν λανθασμένες, δεν εμπεριέχουν εγκληματικό δόλο θα όφειλε να είναι ο πρώτος που θα ζητούσε τη διερεύνηση της υπόθεσης κι ο πρώτος που θα κατάθετε. Ο ίδιος, όμως, κρατά σιγή ιχθύος επί αυτού, περιοριζόμενος στο να μυξοκλαίγεται από κανάλι σε κανάλι για το πώς τον έριξαν από την εξουσία...

Οσο για τον Β. Βενιζέλο, αν κάποιος θέλει να τον ψάξει για ποινικές ευθύνες δεν θα ξέρει από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει, ακόμα και για αδικήματα που δεν έχουν παραγραφεί. Αν τον γυρίσεις ανάποδα θα αρχίσουν να πέφτουν το ένα σκάνδαλο μετά από το άλλο, όπως για παράδειγμα των διευθετήσεων υπέρ συγγενών, όπως ο πατέρας του, και φίλων ,όπως ο Γ. Μπατατούδης, η υπόθεση των υποβρυχίων και οι χειρισμοί του στη λίστα Λαγκάρντ. Είναι αλήθεια ότι ο ίδιος έχει αποδειχθεί "κατσαρίδα" μέχρι σήμερα κι έχει καταφέρει να επιβιώσει στον πολιτικό στίβο, έστω κι ως δεκανίκι τής δεξιάς. Ολα τα ωραία, όμως, κάποτε τελειώνουν κι αν ο Βαγγέλης δεν με πιστεύει ας ρωτήσει τον συντοπίτη του Ακη, τον οποίο αν η δικαιοσύνη λειτουργήσει όπως οφείλει πολύ σύντομα θα τον έχει συγκάτοικο στις φυλακές Κορυδαλλού. Κι όλα αυτά δεν τα γράφω γιατί είναι όνειρό μου να δω τον ρεζίλη και τον Β. Βενιζέλο στη φυλακή (μακριά από εμένα έτσι κι αλλιώς "λογικές" τύπου κρεμάλας στην πλατεία Συντάγματος), αλλά γιατί η ατιμωρησία τής ελίτ ήταν ένας από τους σημαντικότερους λόγους που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. "Αμάρτησες; Κολάζεσαι", που θα έγραφε κι ο Ακης Πάνου, βασικό προαπαιτούμενο για κάθε καθεστώς το οποίο επιθυμεί να λέγεται δημοκρατικό και να τιμά το όνομά του...