Τα κακά και τα περισσότερο κακά χαμπέρια από Άγκυρα...

Όποιος πιστεύει ότι η πολιτική και το εμπόριο εισχώρησαν στο Μουντιάλ το 2026 εξαιτίας τού Ντ. Τραμπ και πριν δεν είχαν περάσει καν απέξω πλανάται πλάνην οικτρά. Θα του πρότεινα, μάλιστα, να διαβάσει το βιβλίο τού Νίκου Μποζιονέλου "Μουντιάλ Εμπιστευτικό" (εκδόσεις Historical Quest) για μια καλύτερη ενημέρωση. 

Θα μου πείτε, βεβαίως, ότι δεν είχαμε στο παρελθόν time out στο μέσο των ημιχρόνων ούτε ακύρωση κόκκινης κάρτας χάρη στην παρέμβαση του προέδρου των ΗΠΑ. Θα σας απαντούσα πως ο κόσμος αλλάζει αλλά στην πραγματικότητα παραμένει το ίδιο αλαζονικός κι άπληστος...

Το αυτό ισχύει και για τις διακρατικές σχέσεις, όπως είναι και οι ελληνοαμερικανικές και οι τουρκοαμερικανικές. Ο ήλιος μπορεί να βγει κάποια στιγμή από τη Δύση, οι ΗΠΑ ωστόσο δεν θα πάψουν ποτέ να θεωρούν την Τουρκία σπουδαίο στρατηγικό τους σύμμαχο για πολλούς λόγους, ελάχιστοι ή κανένας εκ των οποίων δεν σχετίζεται με κάποια συμπάθεια. Αυτό σημαίνει και πως η άσκηση αυστηρής κριτικής στη σημερινή κυβέρνηση για το ότι δεν κατάφερε να αλλάξει τις ισορροπίες στην περιοχή είναι σε σημαντικό βαθμό άδικη. Καμία, άλλωστε, προηγούμενη δεν το κατόρθωσε στο παρελθόν...

Από την άλλη, ωστόσο, τίποτα δεν δικαιολογεί τη μυστική διπλωματία Αθήνας- Άγκυρας εδώ κι επτά χρόνια. Προφανώς και τέτοιου είδους συζητήσεις δεν μπορούν να γίνονται μπροστά στον τηλεοπτικό φακό, ούτε όμως κι εν αγνοία τόσο αρμόδιων υπουργών όσο και, κυρίως, διπλωματών... 

Αν δεν το έχει ακόμα συνειδητοποιήσει και μέσω των δημοσκοπήσεων που λαμβάνει στο Μαξίμου, ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα είναι πρωθυπουργός για πάντα. Αντιθέτως, οποιαδήποτε παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων ή, φευ, κι εθνικής κυριαρχίας θα είναι κι όσοι τη διαπράξουν υπόλογοι για το αδίκημα των αδικημάτων, την  εσχάτη προδοσία...

 

 

Αν στη βάρκα δεν επιβαίνουν άνθρωποι γιατί να μην βουλιάζει;...

Το δικαιολογητικό θεμέλιο της επιχειρηματολογίας τής δεξιάς και της ακροδεξιάς- αν μπορεί να γίνει διακριτό στις ημέρες μας ποιος είναι ποιος- γύρω από το μεταναστευτικό- προσφυγικό βασίζεται στο ότι ο μετανάστης- πρόσφυγας είναι εγκληματίας. Η παραβίαση των συνόρων όχι για την απόκτηση εδάφους αλλά με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής συνιστά για την AltRight όχι μόνο τυπικά αλλά και ουσιαστικά παραβίαση του δικαίου και, συνεπώς, νομιμοποιείται η κράτηση, φυλάκιση ή ακόμα και θανάτωση όποιου το διαπράττει. Ακόμα κι ενός ασυνόδευτού ανήλικου, μιας μωρομάνας ή ενός γέροντα...

Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινωνία οφείλει να απαντά καταφατικά στο ρητορικό ερώτημα Βορίδη για το αν πρέπει ή όχι να βουλιάζουμε τη βάρκα κι ας συνιστά παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Από τη στιγμή που δεν κινδυνεύουν με θανάτωση άνθρωποι αλλά εγκληματίες, οι οποίοι μάλιστα στο συλλογικό ασυνείδητο συνδέονται συλλήβδην με ακραίες θεωρίες περί πληθυσμιακής αλλαγής και τρομοκρατίας, τότε γιατί να μην κάνουμε push backs; Το ότι αυτή ακριβώς η αποσύνδεση μιας εθνοτικής ιδιότητας από την ανθρώπινη αποτέλεσε το δικαιολογητικό θεμέλιο και του Ολοκαυτώματος μοιάζει να λησμονείται από τους πρώην φανατικούς αντισημίτες και νυν δούλους κάθε εξουσίας...

Κανείς δεν αμφισβητεί το ρατσιστικό μένος τού υπουργού Μετανάστευσης, Πλεύρη, ο οποίος άλλωστε στο παρελθόν είχε επιχειρηματολογήσει και υπέρ τής ναρκοθέτησης του Αιγαίου. Κι όμως, οι μεταναστευτικές ροές αυξάνονται μολονότι έχουν ληφθεί τα τελευταία χρόνια ουκ ολίγα σκοταδιστικά- τραμπικά μέτρα. 

Παρεμπιπτόντως, οι ίδιες αυξήσεις έχουν παρατηρηθεί και στις ΗΠΑ παρά το τείχος στα σύνορα με το Μεξικό. Φταίει ο Πλεύρης γι' αυτό; Όχι, φταίει η καταστατική ανθρώπινη ανάγκη για μετακίνηση που θα βρει τρόπους να υλοποιηθεί όσα προσκόμματα κι αν τίθενται. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν, ανάμεσά τους και οι πυρπολητές τού Μπέλφαστ, δεν αντιλαμβάνονται την ανθρώπινη φύση παρά μόνο τα πιο χυδαία της ένστικτα...

 

Το έθνος δεν αντέχει άλλο 1922 ή 1974...

Δεν έχω πρόσβαση στον ιατρικό φάκελο του Ντ. Τραμπ. Δεν θα μπορούσα να έχω. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως, σε αντίθεση με τον ΄'Αμλετ, δεν υπάρχει σχέδιο πίσω από την τρέλα τού αυτοαποκαλούμενου "ηγέτη τού ελεύθερου κόσμου". Φαίνεται πως το "πάμε κι όπου βγει" που χαρακτηρίζει την ελληνική δημόσια διοίκηση δεν απέχει και πολύ από τη στρατηγική (sic) του προέδρου των ΗΠΑ. Κι αν χρειαζόμασταν κάποιο επιχείρημα για να πειστούμε περί αυτού μας το έδωσε ο πόλεμος στο Ιράν, για τον οποίο άλλαξε χίλια αφηγήματα για να καταλήξει να διαπραγματεύεται την επιστροφή στην προτεραία κατάσταση, απλώς πάνω στον τάφο τού προηγούμενου αγιατολά...

Θα είναι ο κόσμος μας καλύτερος επειδή θα παραμείνει- ποιος ξέρει για πόσο- το καθεστώς των μουλάδων; Προφανώς κι όχι. Μόνο που ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός- σε συνεργασία ή με την καθοδήγηση του εβραϊκού σιωνισμού- το μόνο που κατάφερε ήταν να συσπειρώσει τον ιρανικό λαό γύρω από την κυβέρνησή του. 

Οι εικόνες με τους Ιρανούς να σχηματίζουν ανθρώπινες αλυσίδες για να προστατεύσουν τις γέφυρές τους αν μη τι άλλο μαρτυρά πως η Δύση έχασε το παιχνίδι τής προπαγάνδας. Αποδεικνύεται, άλλωστε, από την ολοένα κι αυξανόμενη αντίθεση και των Αμερικανών στον πόλεμο...

Σε αυτό το πλαίσιο είναι δυνατό η χώρα μας να μην ασκεί καμία κριτική στα έργα και στα λόγια ενός ανοϊκού παράφρονα; Ποια εθνικά συμφέροντα, αλήθεια, επιτυγχάνονται με αυτόν τον τρόπο και πώς θα διαχειριστούμε μια άλλη κατάσταση πραγμάτων στην απέναντι όχθη τού Ατλαντικού την επόμενη ημέρα;... 

Αν η προτεραιότητα στην επικοινωνία είναι καταστροφική σε οποιονδήποτε άλλο τομέα, στην εξωτερική πολιτική μπορεί να οδηγήσει και σε εθνικό ακρωτηριασμό. Το έθνος δεν αντέχει άλλο 1922 ή 1974...

Η γάτα πρέπει να κυνηγά το σωστό ποντίκι...

Αρκετές αμερικανικές πόλεις σείστηκαν πριν μερικές ημέρες από διαδηλωτές που φώναζαν "No Kings". Προφανώς αναφέρονταν στον Ντ. Τραμπ κι όχι στον Κ. Μητσοτάκη και τους λοιπούς Έλληνες αρχηγίσκους αλλά η κραυγή τους βγάζει νόημα και στην Ψωροκώσταινα. Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε κατά την περίοδο που ακολούθησε το πολιτειακό δημοψήφισμα του 1974. 

Γιατί σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι τόσο φανερή η ανεπάρκεια των μετριοτήτων να ορίσουν τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειονότητας. Είτε γιατί δεν το μπορούν είτε γιατί δεν το θέλουν είτε και για τα δύο...

Στη χώρα μας πληρώνουμε και το τίμημα να θεωρούμε τα πρόσωπα ανώτερα από τους θεσμούς μέσα στους οποίους λειτουργούν. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από την αντίθεση ανάμεσα στο έλλειμμα θεσμικής λογοδοσίας αυτής της κυβέρνησης και στην εκλογική της απήχηση. 

Μπορεί να μην συνδέονται άμεσα αλλά μοιάζει σαν κάθε σκάνδαλο που ξεσπά να προσθέτει πόντους σταθερότητας στον Κ. Μητσοτάκη παρά να τον αποδυναμώνει. Κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στην ανικανότητα της αντιπολίτευσης ή στον ισχυρό κυβερνητικό προπαγανδιστικό μηχανισμό αλλά και στο μιθριδατισμό μας. Καταπίνουμε σταγόνα σταγόνα το δηλητήριο χωρίς να εναποθέτουμε καμία ελπίδα στην προστασία των θεσμών παρά μόνο στο λαϊκισμό δημεγερτών αμφίβολης αξιοπιστίας και δυναμικής...

Τα τελευταία 52 χρόνια πολλά έχουν αλλάξει. Αυτό που έχει μείνει όμως ίδιο, έστω και υπό διαφορετικές συνθήκες, είναι η απαίτηση για δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, εθνική απελευθέρωση κι ανεξαρτησία. Συνθήματα που γεννήθηκαν από την Αριστερά και τα οποία οικειοποιήθηκε ο ανδρεοπαπανδρεϊκός ποπουλισμός. 

Αυτά τα συνθήματα εμπεριέχουν ιδέες, προτάσεις και, κυρίως, αγώνες τα οποία σήμερα απαξιώνονται από τους άκαπνους των ουζομεζέδων και φυσικά δεν στερούνται πολιτικού προσανατολισμού. Καλό, επομένως, το παραμύθι για την άσπρη ή τη μαύρη γάτα αρκεί να πιάνει το ποντίκι αλλά για να ορίσουμε ποιο είναι το τρωκτικό η απόφαση λαμβάνεται με βάση ιδεολογικά κριτήρια. Άλλα ποντίκια, για παράδειγμα, βλέπει ο Μητσοτάκης άλλα (θα έπρεπε να) βλέπει η Αριστερά... 

Ο Αδόλφος ζει και φοράει κιπά...

Ο Ντ. Τραμπ όπου σταθεί κι όπου βρεθεί μάς δηλώνει σε κάθε τόνο πως οι ΗΠΑ είναι το ισχυρότερο κράτος τού κόσμου. Στην πραγματικότητα είναι τόσο ισχυρό ώστε έχει συρθεί σε έναν πόλεμο που δεν εξυπηρετεί κανένα από τα εθνικά της συμφέροντα παρά μόνο του Ισραήλ. Όσο περνούν, άλλωστε, οι ημέρες και οι εβδομάδες γίνεται ολοένα και σαφέστερο ότι η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν ήταν τόσο επείγουσα γεωστρατηγική ανάγκη για την Ουάσιγκτον όσο και μια στρατιωτική εισβολή στην Ελβετία...

Καμία σύγκρουση δεν είναι ανεπίλυτη, καμία διμερής διαφορά δεν είναι γόρδιος δεσμός που δεν λύνεται όταν υπάρχει η πολιτική βούληση. Αν, για παράδειγμα, η στάση τής Δύσης δεν ήταν τόσο απροκάλυπτα όσο κι ενοχικά φιλοσιωνιστική ύστερα από το Ολοκαύτωμα θα είχαμε εδώ και πολλά χρόνια και κράτος τού Ισραήλ και κράτος τής Παλαιστίνης με σύνορα κι εδάφη που θα βασίζονταν σε δίκαιη μοιρασιά κι όχι με βάση το νόμο τού ισχυρού. Το ότι αυτό μοιάζει ακόμα με όνειρο δεν είναι γραμμένο στις πλάκες τού Μωυσή αλλά βασίζεται σε ανθρώπινες πολιτικές αποφάσεις...

Το μίσος είναι ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα, χρειάζεται χρόνο για να αναπτυχθεί και η αδικία λειτουργεί σαν λίπασμα. Όσο κι αν κάποιοι οπαδοί τού Ισραήλ, παλαιότεροι αλλά κι όψιμοι, θέλουν να το πιστέψουμε, το παλαιστινιακό δεν ξεκίνησε με την κτηνωδία τής Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023. Είχαν προηγηθεί δεκαετίες εκτοπισμού, γκετοποίησης, υποβιβασμού τής ζωής ενός Παλαιστίνιου στο επίπεδο ενός ζώου από τον ίδιο λαό που υπέστη ακριβώς το ίδιο από τη ναζιστική βιομηχανοποίηση της γενοκτονίας...

Το ζητούμενο, ωστόσο, σήμερα δεν είναι τόσο η επίρριψη ιστορικών ευθυνών όσο η εύρεση μιας βιώσιμης λύσης. Όσο, όμως, γενιές Ισραηλινών μεγαλώνουν διδασκόμενες το μίσος και γενιές Παλαιστινίων βιώνουν τις συνέπειές του η βία και η κτηνωδία θα αναπαράγονται σαν φυσικό φαινόμενο. Όταν, πάντως, τον κόσμο κυβερνούν Τραμπ, Νετανιάχου κι αγιατολάδες μάλλον ζητάω τον ουρανό με τα άστρα...  

 

Για την αυτοδυναμία ρε γαμώτο...

Η διευκόλυνση στην άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος για τους εκτός επικράτειας Έλληνες είναι θεμιτή, όχι μόνο για δημοκρατικούς αλλά και για εθνικούς λόγους. Αυτονοήτως. Η μέθοδος, ωστόσο, που θα επιλέξεις να το κάνεις είναι πολιτική απόφαση, η οποία όσον αφορά το νομοσχέδιο που έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση είναι μικροκομματική... 

Επί της ουσίας η ΝΔ θέλησε να θεσμοθετήσει- εκβιάζοντας και κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης με το χαρτί τής εθνικοφροσύνης- να πάρει τρεις έδρες από μια εκλογική περιφέρεια που εκτείνεται σε όλο τον πλανήτη. Πιθανότατα είχε βρει και τους υποψήφιους, οι οποίοι μάλλον δύσκολα θα είναι βιοπαλαιστές χωρίς παγκόσμια φήμη. Ποιος θα μπορούσε, άλλωστε, να κάνει προεκλογική εκστρατεία από τον Καναδά ως την Αυστραλία κι από το Ηνωμένο Βασίλειο ως τη Νότιο Αφρική;...

Αν ο Ντ. Τραμπ κι ο Μπ. Νετανιάχου δεν προκαλούσαν τον πόλεμο με το Ιράν θα το έκανε ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος μια χαρά βολεύεται με μια νέα παγκόσμια κρίση στην οποία θα αποδίδει τα πάντα, ιδίως την ακρίβεια, και ταυτοχρόνως θα συσπειρώνει τους πολίτες γύρω από την κυβέρνησή του. Σε αυτό το πλαίσιο, φαίνεται πρόθυμος να οικειοποιηθεί ακόμα και το πρότζεκτ Δένδια με τις φρεγάτες και τα F-16 στην Κύπρο για να εγγυηθούμε την ασφάλεια του Ισραήλ κι όχι βεβαίως του κυπριακού ελληνισμού. Στο όνομα της εσωτερικής σταθερότητας ο πρωθυπουργός θα μας ζητήσει να καταπιούμε κάθε αμάρτημα της διακυβέρνησής του, που δεν είναι και λίγα...

Όπως κι αν έχει, η σύνδεση του ελληνισμού με την μητέρα πατρίδα δεν γίνεται κυρίως με μια ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια. Πού είναι, για παράδειγμα, τα ελληνικά σχολεία; Το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού; Οι πολιτιστικές ανταλλαγές;... 

Αφήστε που θα έπρεπε να είχαμε προτεραιοποιήσει τη διευκόλυνση όσων εργάζονται μακριά από τον τόπο άσκησης του εκλογικού τους δικαιώματος, οι οποίοι και σε αντίθεση με τους απόδημους έχουν και υποχρεώσεις στο ελληνικό κράτος, για να μην υπενθυμίσω και το σκάνδαλο Ασημακοπούλου. Στην πράξη, συνεπώς, ο Μητσοτάκης δεν νομοθετεί για τον απόδημο ελληνισμό αλλά για να έχει καβάτζα τρεις έδρες στην περίπτωση που τις χρειάζεται για την αυτοδυναμία. Όλα τα υπόλοιπα είναι σαν τη φρεγάτα "Κίμων". Για να πουλάμε πατρίδα στους ιθαγενείς...

  

Ναι, αλλά οι Κινέζοι καταπιέζουν τους Ουιγούρους...

Μπορεί να παίζεις συνέχεια με τη φωτιά και να μην καείς ποτέ. Δεν είναι ό,τι πιο σύνηθες αλλά δεν αποκλείεται. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι πως κάποια στιγμή θα τσουρουφλιστείς κι όταν αυτό συμβεί τίποτα μάλλον δεν θα είναι σε θέση να σε γλιτώσει. 

Σε αυτή τη φάση βρίσκεται σήμερα η ανθρωπότητα και δεν είναι τυχαίο πως αυτό λαμβάνει χώρα υπό την ιδεολογική ηγεμονία τής δεξιάς. Το ίδιο, άλλωστε, είχε γίνει και πριν το Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Εκτός αν ο Στ. Καλύβας κι ο Ν. Μαραντζίδης καταφέρουν να μας πείσουν πως ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι κι ο Χιροχίτο ήταν Αριστεροί...

Ο Ντ. Τραμπ, ο Μπ. Νετανιάχου κι ο Βλ. Πούτιν κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να ζήσουν και οι δικές μας γενιές έναν παγκόσμιο πόλεμο. Με σημαία τους τον εθνικισμό κι επιχειρήματα για παιδιά τού νηπιαγωγείου, τα οποία έτσι κι αλλιώς αλλάζουν κάθε τρεις και λίγο, έχουν μετατρέψει τη μισή υφήλιο σε πυριτιδαποθήκη από την οποία θα βάλουν φωτιά και στην άλλη μισή. Κατά τα άλλα, το μεγάλο πρόβλημα είναι η Κίνα που καταπιέζει τους Ουιγούρους. Κακώς, φυσικά, τους καταπιέζει αλλά τουλάχιστον έχει την αυτοπεποίθηση να μην αναζητά την παγκόσμια ηγεμονία της στη στρατιωτική αλλά στην οικονομική ισχύ...

Όποιος έχει συναναστραφεί Κινέζους αναγνωρίζει τη μεθοδικότητα και τη συλλογικότητα με την οποία λειτουργούν. Σε ακραίο βαθμό, πράγματι, σε σημείο που να χρειάζονται, που λέει ο λόγος, τρεις για να αλλάξουν μια λάμπα, αλλά πάντα με συλλογικότητα. 

Αντιθέτως στη Δύση είμαστε τα άτομα και τα κράτη μας, ο εθνικισμός μας και η μισαλλοδοξία μας. Κι αν σήμερα μας κυβερνούν ημίτρελοι ή τύραννοι έχουμε αυτό ακριβώς που αξίζουμε...

 

Τα εθνικά μας συμφέροντα κείνται μακράν...

Από την εποχή τής πρωθυπουργίας τού Γιώργου Παπανδρέου οι ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά και οι κυπριακές, έχουν κάνει την επιλογή τής στρατηγικής συμμαχίας με το Ισραήλ. Υπό την αιγίδα των ΗΠΑ αλλά και της αφελούς προσέγγισης πως ο εχθρός τού εχθρού μου, εν προκειμένω της Τουρκίας, είναι φίλος μου. Αυτή η επιλογή δεν ήταν λανθασμένη. Λάθος είναι να αγόμαστε και να φερόμαστε από όλα όσα πράττουν οι ισραηλινές κυβερνήσεις, από βομβαρδισμούς άλλων κρατών ως γενοκτονίες...

Η Κύπρος έχει ήδη αισθανθεί τα αδιέξοδα της μονοδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, μακάρι να μην τα αισθανθούμε και στην Ελλάδα, η οποία βρίσκεται στο βεληνεκές των ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων. Όπως κι αν έχει, δεν μας τιμά να ισχυριζόμαστε πως η Κύπρος κείται μακράν και να εγκαταλείπουμε το δόγμα τού ενιαίου αμυντικού χώρου για το χατίρι τής Τουρκίας αλλά να βρίσκεται πιο κοντά και να στέλνουμε φρεγάτες και F-16 όταν πρόκειται να συνεισφέρουμε στους πολέμους Τραμπ- Νετανιάχου. Θα ήταν λιγότερο υποκριτικό και προκλητικό ταυτοχρόνως να παραδεχόμασταν ότι προτεραιοποιούμε αλλότρια συμφέροντα από τα εθνικά...

Δεν ξέρω κατά πόσο το Predator, το οποίο προμηθευτήκαμε από τους Αγίους Τόπους, έχει συμβάλει στην απόλυτη αφοσίωση που δείχνουμε στους ισραηλινούς σχεδιασμούς. Μπορώ μόνο να εικάσω. Το βέβαιο είναι, ωστόσο, ότι δεν μπορεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να δεσμεύσει τη χώρα μας για δεκαετίες σε μια μονοδιάστατη εξωτερική πολιτική που έχει αποδειχθεί ατελέσφορη και για τα εθνικά μας συμφέροντα. Το ότι, μάλιστα, από όλους τους πολίτικούς αρχηγούς επέλεξε να συναντήσει μόνο τον Ν. Ανδρουλάκη δεν σχετίζεται μόνο με το ότι ο τελευταίος είναι αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ίσως περισσότερο με το ότι τον θέλει αντιπρόεδρο της επόμενης κυβέρνησής του...  

Η κατάλυση της δημοκρατίας από τραγωδία απλό ατύχημα...

Αν διαβάσει κάποιος την ιστορία αυτής της χώρας ή, έστω, την ειδησεογραφία από διάφορες μεριές τού πλανήτη μάλλον θα θεωρήσει υπερβολική τη διατύπωση πως η δημοκρατία μας κινδυνεύει, έστω αυτή που έχουμε, η κοινοβουλευτική. Και θα έχει δίκιο αν σκεφτεί πως ακόμα και σήμερα υπάρχουν κράτη όπου οι εκτελέσεις, οι φυλακίσεις, τα βασανιστήρια και οι εκτοπισμοί διαφωνούντων βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Πολλώ δε μάλλον τα προσκόμματα στην ελευθερία έκφρασης ή στην ελευθεροτυπία, τα πιο στοιχειώδη δηλαδή δικαιώματα σε ένα κράτος δικαίου...

Κι όμως, η αντίληψη πως δεν χρειαζόμαστε τους θεσμούς και τα αντίβαρά τους αλλά έναν δυναμικό ηγέτη, ακόμα κι αν είναι αυταρχικός, διαπερνά όλες τις κοινωνικές κατηγορίες, όλες τις ιδεολογικές πλατφόρμες. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα ήταν οι Τραμπ, οι Πούτιν ή οι Ερντογάν αυτού του κόσμου το μέτρο τής ικανοποίησής μας από τον όποιο αρχηγό. Όταν η δημοκρατία εκλαμβάνεται ως συμπλήρωμα της κοινωνικής συνοχής κι όχι ως προϋπόθεσή της τότε το πεδίο μένει ελεύθερο σε κάθε ανελευθερία που πλασάρεται ως νεωτερισμός...

Μην περιμένετε από τους φασίστες να παραδεχθούν ΄ότι είναι φασίστες. Μην περιμένετε, όμως, κι από εκείνους που δείχνουν, με τα λόγια και τα έργα τους, ανοχή στο φασισμό να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν. Γενικώς η ευθύνη είναι η καυτή πατάτα που ο ένας μας πετάει στον άλλο μέχρι όλοι μας να καούμε από τα στραβά μάτια που κάνουμε στους δημοκράτορες και να μετατρέψουμε την κατάλυση της δημοκρατίας από τραγωδία σε απλό ατύχημα. Δίχως ευθύνη, όμως, δεν υπάρχει δημοκρατία και χωρίς δημοκρατία η ελευθερία είναι ένα σάβανο αδειανό...

Which side are you on?...

Αν ο Ντ. Τραμπ μιλούσε ελληνικά θα το έκανε με τα λόγια και τη φωνή τού Αδ. Γεωργιάδη. Φυσικά δεν είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ που μιμείται τον υπουργό Υγείας αλλά το αντίστροφο κι αυτό προφανώς και δεν είναι τυχαίο. Ο Αδωνις ξέρει ότι δεν θα έχει καλύτερη ευκαιρία για να διεκδικήσει την ηγεσία τής ΝΔ και την πρωθυπουργία από τη σημερινή, όταν ανοίγει η μάχη τής διαδοχής κι ο τραμπισμός, που βρίσκεται τόσο κοντά στις δικές του ιδεοληψίες, θριαμβεύει. Και γι' αυτό δεν θα διστάσει να ξεστομίσει ακόμα και τα μεγαλύτερα ψέματα για να πετύχει το σκοπό του ούτε να προβεί και στις πιο χυδαίες ενέργειες, όπως συνέβη και στη Νίκαια με θύμα του τον γιατρό που σώζει ζωές...

Το δύσκολο ερώτημα είναι τι κάνουμε για να απαντήσουμε στον τραμπισμό όσοι αυτοπροσδιοριζόμαστε ως προοδευτικοί. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παραδώσουμε τα όπλα. Αν μη τι άλλο, οι 200 της Καισαριανής θα μας καταριούνταν αν το κάναμε και με το δίκιο τους... 

Από την άλλη, όμως, προφυλασσόμαστε κι από τις προβοκάτσιες και η καλύτερη προστασία είναι να απαντάμε με τη νομιμότητα κι όχι με την επαναστατική γυμναστική, η οποία έχει αποδειχθεί διαχρονικά ατελέσφορη. Ας μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, ότι τον Μάη του '68 ακολούθησε η επανεκλογή Ντε Γκωλ στην προεδρία τής Γαλλίας...

Η ζωή είναι κι επιλογές, πρωτίστως επιλογές. Δεν έχει και τόση σημασία αν αποδειχθούν σωστές ή λανθασμένες. Έτσι κι αλλιώς κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει με απόλυτη επιτυχία το μέλλον. Το ίδιο ισχύει και με την πολιτική. 

Είτε είσαι με όσους αδικούν είτε με τους αδικημένους, με τους πολλούς ή με τους λίγους, με τους ισχυρούς ή τους αδύναμους. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις γιατί ντρέπεσαι να πεις ξεκάθαρα ότι προκειμένου να επιβιώσεις δεν έχεις κανένα πρόβλημα να γίνεις και το απαραίτητο δεκανίκι τού συστήματος ξεπλένοντάς το...

   

  

Βίγκαν όλου του κόσμου ενωθείτε...

Όποιος καταναλώνει κοκορέτσι ή σπληνάντερο είναι τραμπικός ή- ας του δώσουμε κι ένα ελαφρυντικό- υποθάλπει τον τραμπισμό; Όποιος γράφει "οι φοιτητές" κι όχι "τα φοιτητά" είναι φυλετικός ρατσιστής; Όποιος δεν χρησιμοποιεί ως πολιτικό εργαλείο τον σεξουαλικό του προσανατολισμό ντρέπεται, φοβάται ή είναι απολιτίκ; 

Ο καθένας μπορεί να δώσει τις απαντήσεις που θέλει, κανείς όμως δεν δικαιούται να επιβάλλει, άμεσα ή έμμεσα, τον τρόπο ζωής του στους άλλους, πολλώ δε μάλλον να τον καθιστά και πολιτικό επιχείρημα. Στο κάτω κάτω, η χορτοφαγία και η ζωοφιλία τού Χίτλερ δεν τον απέτρεψαν από το να εξοντώσει εκατομμύρια Εβραίους, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλους κι ανάπηρους...

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, η υπεράσπιση και η ενδυνάμωσή τους αποτελούν ταυτοτικά ζητήματα τόσο για έναν Αριστερό όσο, όμως, και για έναν κοινωνικά φιλελεύθερο. Η woke ατζέντα, ωστόσο, είναι κάτι διαφορετικό, είναι ένας δικαιωματικός αριστερισμός ο οποίος είναι τόσο λογικός για την κοινωνική συνοχή όσο και το να ανοίξουμε τα σύνορα ώστε να μείνουν σε αυτήν τη γωνιά τής Βαλκανικής όλοι οι ικέτες τής Γης ή το να μετατρέψουμε το gay pride σε εθνική γιορτή. Μέτρον άριστον έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι, κάτι μπορεί να ήξεραν. Αν το τηρούσαμε, άλλωστε, ενδεχομένως και να είχαμε αποφύγει την κυριαρχία τού τραμπισμού...

Δεν είναι προς κατηγόρια να έχεις λυμένα τα προβλήματα επιβίωσης και να ασχολείσαι με την πολιτική. Μπορούν και οι πλούσιοι να συμβάλλουν στην επίλυση των προβλημάτων των φτωχών και των μικρομεσαίων κι από την θέση τού ταξικού αποστάτη. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως οι περισσότεροι από τους εύπορους πολιτικούς μας δεν έχουν ιδέα για τα ζητήματα της καθημερινότητας του λαουτζίκου παρά μόνο μέσα από τις "καρτ ποστάλ" που βλέπουν όταν κάνουν καμιά περιοδεία στο πόπολο. Η ενσυναίσθηση δεν μαθαίνεται κι όταν είναι ψεύτικη κάνει μπαμ από μακριά, όσους επικοινωνιολόγους κι αν αλλάξεις για να στην πλάσουν...

 

Οι υποκριτές υποκρίνονται για τα πάντα, είναι η φύση τους...

Όποιος έχει διαβάσει την ιστορία τής CIA γνωρίζει ότι οι αποτυχίες της στην επιβολή πολιτικών ή στην πρόγνωση γεγονότων είναι περισσότερες από τις επιτυχίες της. Σε σχέση με την Ελλάδα, μάλιστα, όλοι ξέρουμε πλέον ότι το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο δεν ήταν αμερικανοκίνητες. Φυσικά και είχαν την ανοχή τού αμερικανικού κατεστημένου αλλά δεν σχεδιάστηκαν στο Λάνγκλεϊ...

Καμία αντίρρηση, ο Ντ. Τραμπ επιδιώκει αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα και στο Ιράν. Όπως οι προκάτοχοί του ήθελαν τον έλεγχο της Ουκρανίας ή την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του Ανατολικού Συνασπισμού. Οι χιλιάδες άνθρωποι, όμως, που σκοτώθηκαν σε όλες αυτές τις εξεγέρσεις, οι πολιτικοί κρατούμενοι ή οι πολιτικοί εξόριστοι δεν είναι προϊόντα τής τεχνητής νοημοσύνης. Είναι όντα με σάρκα κι αίμα που ζητούν ελευθερία, δημοκρατία, ισότητα, όλα αυτά τα δικαιώματα τα οποία στη Δύση θεωρούνται, στα Συντάγματα και στους νόμους της τουλάχιστον, δεδομένα...

Γιατί, συνεπώς, η ελληνική Αριστερά περιόρισε τα δάκρυά της για τον Ν. Μαδούρο, την ώρα μάλιστα που ακόμα και η αντιπρόεδρός του φαίνεται πως τα έχει βρει με τον πλανητάρχη; Γιατί η ελληνική Αριστερά είναι βαθιά χωμένη στις ιδεοληψίες και στα στερεότυπά της, σύμφωνα με τα οποία οι Αμερικανοί έχουν πάντα άδικο κι όσοι είναι εναντίον τους έχουν πάντα δίκιο. 

Γιατί η ελληνική Αριστερά προσαρμόζει τα γεγονότα στα κουτάκια της. Γιατί η ελληνική Αριστερά είναι ένα συνονθύλευμα υποκριτών που έχουν εφαρμόσει πολύ πρόσφατα τις πιο δεξιές πολιτικές κι έχουν συνεργαστεί με τους πιο δεξιούς και τώρα παριστάνουν τις άμωμες αρσακειάδες. Και ύστερα αναρωτιούνται γιατί ο κόσμος τους σιχάθηκε... 

Η Ελλάδα ας περιμένει, προέχει η διάσωση Μητσοτάκη...

Γιατί ο Κ. Μητσοτάκης δεν τολμά να ασκήσει την επιεικέστερη, έστω, κριτική για τη γενοκτονία στη Γάζα ή για τη Βενεζουέλα; Πονά η ψυχούλα του για τους Παλαιστίνιους ή τους Βενεζολάνους αλλά προέχει η προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων; 

Αν αυτή ήταν η αιτία- ακόμα κι αν δεν υπήρχε κανένας λόγος να είμαστε βασιλικότεροι του βασιλέως- θα μπορούσα να τον αντιμετωπίσω με συμπάθεια, έναν πρωθυπουργό που στεγνώνει την ψυχή του για να βρει η πατρίδα του μια καλύτερη θέση στον κόσμο. Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη και πολύ πιο καταδικαστική για τον Μητσοτάκη...

Ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε ή και παρακολουθεί τους πάντες με μια τεχνολογία την οποία αγόρασε από το Ισραήλ και στην οποία εμπλέκεται κι ο υπουργός του των Οικονομικών στον οποίο έχει δώσει το δαχτυλίδι τής διαδοχής. Την ίδια ώρα, έχει προσφέρει τα πάντα στην κυβέρνηση Τραμπ- δείτε, μόνο, τις ενεργειακές συμφωνίες- προσδοκώντας πως θα τον συνδράμει όσο μπορεί στη διατήρηση της εξουσίας. 

Κι εδώ μπαίνουμε στο ζουμί: η οικογένεια Μητσοτάκη ήταν πάντα φιλοαμερικανική, από την εποχή που ο μπαμπάς έριχνε μια δημοκρατική κυβέρνηση αποστατώντας. Και τώρα η Ουάσιγκτον είναι το τελευταίο χαρτί τού κανακάρη του για να παραμείνει στο Μαξίμου. Και η Ελλάδα ας περιμένει να καταρρεύσει μήπως και διασωθεί...

Φυσικά έχει για σύμμαχό του την εθνική μας τάση να μετατρέπουμε τα πάντα σε σύγκρουση του απόλυτου καλού με το απόλυτο κακό, να διαχωρίζουμε ακόμα και τους ιμπεριαλισμούς των μεγάλων δυνάμεων σε καλούς και κακούς αδυνατώντας να αναγνωρίσουμε ότι και τα δικά μας διπλά στάνταρ διευκολύνουν τον κυνισμό αυτών που μας κυβερνούν. Αν ο Ντ. Τραμπ είναι κακός, το ίδιο είναι κι ο Βλ. Πούτιν. Αν ο Βολ. Ζελένσκι είναι διεφθαρμένος το ίδιο είναι κι ο Ν. Μαδούρο. Κι όχι γιατί πρέπει στο όνομα κάποιου θολού εξισωτισμού αλλά γιατί αυτό προκύπτει από πάμπολλα στοιχεία... 

Αλίμονο, ακόμα και το τοτέμ τής διεθνούς Αριστεράς, ο Μπέρνι Σάντερς, καταδικάζοντας τον τραμπικό τυχοδιωκτισμό χαρακτήρισε τον απαχθέντα πρόεδρο της Βενεζουέλας βίαιο και διεφθαρμένο δικτάτορα αλλά στο Ελλαδιστάν απαντάμε με τον Τσάβες. Λες κι αν κάποιος ασκήσει κριτική στον Ν. Ανδρουλάκη έχει οποιοδήποτε νόημα η παραπομπή στον Ανδρ. Παπανδρέου... 

 

Πόσο γρήγορα ξεχάσαμε τον Κοτζιά...

Όταν η κυβέρνηση Τσίπρα επιχειρούσε την επίλυση ενός εθνικού θέματος, του μακεδονικού, διέθετε την υποστήριξη και των ΗΠΑ. Δίχως αυτή την υποστήριξη, όπως και της Γερμανίας, τα πράγματα θα ήταν πολύ δυσκολότερα. Το επέλυσε, ωστόσο, υπερασπίζοντας τα εθνικά συμφέροντα και πάνω στην απόφαση των πολιτικών αρχηγών πριν τρεις δεκαετίες για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων. Σε καμία περίπτωση, άλλωστε, η σημερινή Βόρεια Μακεδονία δεν είχε προχωρήσει σε μια απόπειρα γενοκτονίας μόλις λίγους μήνες νωρίτερα...

Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας, πέρα από την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων, οφείλει και να σέβεται το διεθνές δίκαιο. Ιδίως η εξωτερική πολιτική μιας χώρας όπως η Ελλάδα η οποία ζει υπό την απειλή ενός αναθεωρητικού γείτονα. 

Κι επιπλέον δεν μπορεί να είναι αντιφατική. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, να δηλώνουμε πως βρισκόμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία λόγω της, παράνομης φυσικά, εισβολής της στην Ουκρανία αλλά να κάνουμε ενεργειακά ντιλ με μια κυβέρνηση η οποία συνεχίζει να σκοτώνει γυναικόπαιδα στη Γάζα. Κι όταν, μάλιστα, αυτό γίνεται μήπως κι ο πρωθυπουργός μας αποκτήσει δίαυλο επικοινωνίας με τον Ντ. Τραμπ...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να διακόψουμε τις διπλωματικές μας σχέσεις με το Ισραήλ ή ακόμα και να μην προχωρούμε σε συμφωνίες μαζί του. Η αφέλεια δεν συγχωρείται στην πολιτική και στις πολιτικές ηγεσίες δεν επιτρέπεται η ηθική άνεση ενός ακτιβιστή. 

Αλίμονο όμως αν βάζουμε όλα μας τα αβγά σε ένα καλάθι, την ίδια ώρα μάλιστα που η Ρωσία εξάγει τον πόλεμο και στη Μεσόγειο κι όταν δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο Μπ. Νετανιάχου θα στείλει πλοία στο Αιγαίο για να πολεμήσουν μαζί μας. Η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική Κοτζιά έφερε αποτελέσματα εκεί που οι προκάτοχοί του είχαν αποτύχει. Θα έπρεπε, επομένως, να αποτελεί παράδειγμα αντί να πράττουμε τα ακριβώς αντίθετα... 

  

Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αμερικανικό...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης είχε αναλάβει την εξουσία, το 2019, είχε τονίσει από το βήμα τής Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ πως τα ορυκτά καύσιμα ανήκουν στον προηγούμενο αιώνα. Τότε, βλέπετε, είχε στο μυαλό του να πουλήσει τη βίαιη απολιγνιτοποίηση της δυτικής Μακεδονίας, η οποία δεν σήμαινε ΑΠΕ αλλά αεριοποίηση σε όφελος γερμανικών συμφερόντων. Το τελευταίο χρονικό διάστημα, όμως, έχει γίνει πιο Ντόναλντ Τραμπ κι από τον Ντόναλντ Τραμπ. Μόνο "drill baby, drill" δεν μας έχει πει αλλά αν περιμένουμε λίγο ακόμα θα το εκστομίσει κι αυτό...

Φυσικά κι αντιλαμβάνομαι ότι η αλλαγή στάσης του (και) στα ενεργειακά ζητήματα σχετίζεται με το ότι στις ΗΠΑ κυβερνά άλλος σερίφης εδώ και περίπου ένα χρόνο. Αυτό που δυσκολεύομαι, ωστόσο, να αντιληφθώ είναι γιατί η Ελλάδα πρέπει να λειτουργεί ως προκεχωρημένο φυλάκιο της Ουάσιγκτον, εγκαταλείποντας μάλιστα συμμαχίες που κι αυτές φυσικά είναι αποικιοκρατικές- όπως με την Cosco στο λιμάνι τού Πειραιά-, αλλά τουλάχιστον δεν μας κατατάσσουν στους δεδομένους για κανέναν... 

Μόνο αν ο Μητσοτάκης έχει λάβει ισχυρές δεσμεύσεις πως τα ελληνοτουρκικά και το κυπριακό θα επιλυθούν προς όφελος των εθνικών μας συμφερόντων θα μπορούσα να το δικαιολογήσω. Ο τελευταίος, πάντως, που πίστεψε κάτι τέτοιο ήταν ο ταξίαρχος Ιωαννίδης κι ακόμα το 37% της Κύπρου είναι κατεχόμενο...

Η δημόσια αντιπαράθεση ΗΠΑ- Κίνας για τα λιμάνια τού Πειραιά και της Ελευσίνας αν μη τι άλλο αποδεικνύει και το πώς αντιμετωπίζεται η Ελλάδα από τις μεγάλες δυνάμεις, ως "πεδίο βολής που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι". Σκεφτείτε απλώς αν θα ασκείτο η ίδια πίεση στον Τ. Ερντογάν για παρόμοιο ζήτημα και, κυρίως, πώς θα αντιδρούσε ο πρόεδρος της Τουρκίας. 

Πιθανότατα Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη θα συνομιλούσε με τον Τραμπ και Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο με τον Σι Τζινπίγκ. Αλλά εδώ δεν μπορούμε ούτε να προσάγουμε βιαίως τον Φραπέ, θα ασκήσουμε πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική;...

  

  

Η ελπίδα έρχεται αλλά δεν τους αφορά...

Ο Ζόραν Μαμντάνι μοιάζει με τον Ν. Ανδρουλάκη, τον Σ. Φάμελλο, τον Αλ. Χαρίτση, την Ζ. Κωνσταντοπούλου ή τον Γ. Βαρουφάκη όσο κι ο Ντ. Τραμπ με τον Μαχάτμα Γκάντι. Και, φυσικά, δεν αναφέρομαι στην καταγωγή ή στο θρήσκευμα του νέου (;) δημάρχου τής Νέας Υόρκης. Ποιος, για παράδειγμα, από όλους αυτούς τους κυρίους δημιούργησε ένα λαϊκό κίνημα από το μηδέν, έχει χτυπήσει τις πόρτες των σπιτιών των υποψήφιων ψηφοφόρων του, έχει προτείνει ρεαλιστικές λύσεις για ρεαλιστικά προβλήματα και, κυρίως, έχει δείξει την πυγμή για να τις υλοποιήσει;...

"Μα, δηλώνει σοσιαλιστής, όπως κι εμείς", τους ακούω να ισχυρίζονται. Ναι, μόνο που αυτός ο σοσιαλιστής ακολούθησε κατά την προεκλογική του εκστρατεία όλες τις συνταγές τής "μετά- πολιτικής" που τόσο κάνει πολλούς ακραιφνείς Αριστερούς να βγάζουν φλύκταινες στη χώρα μας. Από τη χρήση των νέων τεχνολογιών ως την προσωπική επαφή με τους ψηφοφόρους πήρε το εγχειρίδιο του καλού κομμουνιστογενούς πολιτευτή και το έσκισε σελίδα τη σελίδα, δεσμευόμενος για τρία τέσσερα συγκεκριμένα πράγματα κι όχι για μια Νέα Υόρκη χωρίς τάξεις και ιδιοκτησία. Κι όλα αυτά έγιναν μέρα μεσημέρι...

Καταλαβαίνω γιατί πολλοί θέλουν να εμφανίζονται ως η ελληνική εκδοχή τού Μαμντάνι, είτε του μοιάζουν είτε όχι. Επειδή, όμως, ακόμα δεν τον είδαμε μεσσία τον βαφτίσαμε κι έχουμε δει πολλούς μεσσίες να αποδεικνύονται θνητοί ας συγκρατήσουν ορισμένοι τον ενθουσιασμό τους για να μην τους γυρίσει μπούμερανγκ. Δεν έχουμε ξεχάσει, άλλωστε, ούτε την "ελπίδα" Ομπάμα ούτε την "ελπίδα που έρχεται" και δεν έφτασε ποτέ όπως είχε υποσχεθεί... 

 

 

Κιμ, ιδού ο στρατός σου...

Η πρέσβης των ΗΠΑ, η οποία θα μπορούσε και η ίδια να ήταν "σκυλί τής νύχτας" αν ήξερε καλύτερα ελληνικά, κάνει ντεμπούτο σε μπουζουξίδικο στο οποίο προσέρχεται η ελληνική ολιγαρχία. Δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερο παράδειγμα για την κατάσταση αυτήν τη στιγμή στη χώρα: η πολιτική κι επιχειρηματική της ελίτ τρέχει πίσω από τα φουστάνια τής εκλεκτής Τραμπ αποδεικνύοντας ότι δεν πάψαμε ποτέ να είμαστε μπανανία...

Αν ο Αμερικανός πρόεδρος ενδιαφερόταν για την Ελλάδα θα γνώριζε- το λιγότερο- το όνομα του πρωθυπουργού της και δεν θα μας έστελνε την πρώην γκόμενα του γιου του η οποία μπορεί να γνωρίζει από εξωτερική πολιτική όσα και η Ελένη Μενεγάκη. Το ότι, από την άλλη, η άρχουσα- τρομάρα μας- τάξη έσπευσε να δώσει τα διαπιστευτήριά της υπό τις μελωδίες καψουροτράγουδων μαρτυρά πως το βλαχομπαρόκ τής Ψωροκώσταινας δεν έχει ακόμα σβήσει ύστερα από σχεδόν δύο αιώνες από τη σύσταση του ελληνικού κράτους... 

Τα ακριβά κοστούμια συνήθως συνοδεύονται από φτηνή αισθητική κι αυτό είδαμε να συγκεντρώνεται και το βράδυ τού Σαββάτου. Μια σύναξη κρατικοδίαιτων παλαιόπλουτων και νεόπλουτων μαζί με τις μαριονέτες τους στα υπουργεία και στη Βουλή...

Όλα αυτά θα μπορούσαν να ήταν κομμάτι μιας επιθεώρησης στο Δελφινάριο, μόνο που πίσω από την κωμωδία ελλοχεύει το δράμα μιας χώρας που κινδυνεύει με νέο εδαφικό ακρωτηριασμό εξαιτίας μιας κυβέρνησης που διαπραγματεύεται με βάση τις μπίζνες τού επικεφαλής της. Την ώρα που η Τουρκία δυναμώνει σε όλα τα μέτωπα εμείς χορεύουμε τσιφτετέλια στους ρυθμούς των αρκουδιάρηδων. Μην απορήσετε, συνεπώς, όταν σταματήσει ξαφνικά η μουσική να μην βρούμε καρέκλα να καθίσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τα νέα εθνικά μας σύνορα... 

 

Οι Αμερικάνοι δεν είναι πλέον φονιάδες, είναι φίλοι μας...

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν πως οι εγχώριες πολιτικές εξελίξεις θα περάσουν και μέσα από το Λευκό Οίκο του Ντ. Τραμπ. Κάποιοι μπορεί να πούνε πως μια τέτοια σκέψη είναι κατάλοιπο προηγούμενων σκοτεινών δεκαετιών, όταν πρωθυπουργούς διόριζε η Ουάσιγκτον κι όχι ο ελληνικός λαός. 

Δεν προκύπτει πως η νέα πρέσβης των ΗΠΑ θα ορίσει τον νέο επικεφαλής τής ελληνικής κυβέρνησης, σαν άλλος Πιουριφόι. Δεν αποκλείεται, ωστόσο, τα ελληνοτουρκικά να κρίνουν πολλά, όπως και το χρόνο των εκλογών...

Θρυαλλίδα είναι πιθανό να αποτελέσει η φόρα Τραμπ, μετά τη Μέση Ανατολή κι ενδεχομένως το ουκρανικό, να φέρει στο ίδιο τραπέζι Ελλάδα και Τουρκία για να επιλύσουν τις συνοριακές τους διαφορές. Κι επειδή ο Αλ. Τσίπρας από το "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι" έχει περάσει στο "οι Αμερικανοί είναι φίλοι μας" έσπευσε να δημοσιεύσει σχετικό άρθρο στην εφημερίδα που διευθύνει ο Αλ. Παπαχελάς και η οποία βλέπει διαχρονικά με φιλία την άλλη όχθη τού Ατλαντικού. Το καλό rebranding, άλλωστε, θέλει και καλές δημόσιες σχέσεις και με την υπερδύναμη...

Κανείς δεν θα έπρεπε να είναι αντίθετος σε μια συμφωνία με την Τουρκία. Για να μπορέσει, όμως, να είναι δίκαιη και βιώσιμη πρέπει να έχει και τη στήριξη του συνόλου τού κοινοβουλευτικού, τουλάχιστον, κομματικού συστήματος. Αυτό προϋποθέτει συμφωνία πολιτικών αρχηγών, εθνική συνεννόηση και διπλωματική συνεργασία. Πόσο πιθανό είναι, όμως, να δούμε κάτι τέτοιο, ιδίως όσο πλησιάζουν οι εκλογές; Γι' αυτό και καλοδεχούμενη η όποια πρωτοβουλία τού Αμερικανού προέδρου, ωστόσο τον Κ. Μητσοτάκη δυσκολεύομαι να τον εμπιστευτώ να κλείσει μόνος του μια συμφωνία που θα είναι εθνικώς επωφελής. Πώς να συμβεί αυτό όταν δεν θα είναι προτεραιότητά του;...   

Ο Αδωνις κλέβει εκκλησία...

Όσο η ΝΔ χάνει ψήφους προς τα δεξιά της όλο και θα σκληραίνουν ο λόγος και οι πράξεις τής κυβέρνησης ,Μητσοτάκη. Κι αν, μάλιστα, κάνει κόμμα κι ο Αντ. Σαμαράς όλη η δεξιά πολυκατοικία θα περνά κάθε ημέρα από την αμερικανική πρεσβεία για να υποβάλλει τα σέβη της στον Ντ. Τραμπ... 

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι απολύτως λογικό να έχει δοθεί από τον πρωθυπουργό πρώτο τραπέζι πίστα στον Αδ. Γεωργιάδη και στον Θ. Πλεύρη. Εκεί θα βλέπαμε και τον Μ. Βορίδη αλλά έχει κάποιες παραγεγραμμένες φουρτούνες με τον ΟΠΕΚΕΠΕ...

Φυσικά ο υπουργός Υγείας είναι μια κατηγορία μόνος του, αλλά κι αυτός που αντιγράφει καλύτερα τον Τραμπ ανάμεσα στο ακροδεξιό τσίρκο. Φροντίζει, μάλιστα, να το αποδεικνύει σε κάθε δημόσια παρουσία του κατά την οποία η αλήθεια λάμπει διά της απουσίας της. Αυτό, όμως, δεν έχει καμία σημασία αφού χάρη στο επικοινωνιακό του τάλαντο αλλά και στην εργατικότητά του- για να είμαι δίκαιος- μπορεί να πλασάρει το μεγαλύτερο ψέμα ως την πιστότερη απεικόνιση της πραγματικότητας και να ψέγει, μάλιστα, τους πολιτικούς του αντιπάλους με έναν τρόπο που αν δεν ξέρεις τι συμβαίνει να πιστεύεις ότι έχει όλα τα δίκια με το μέρος του...

Από την άλλη, ο Άδωνις κλέβει εκκλησία με την αντιπολίτευση που έχει απέναντί του, η οποία αναλώνεται σε τσιτάτα κι αφορισμούς για να κρύβει πόσο αδιάβαστη κι απροετοίμαστη είναι για να αντεπεξέρχεται στους επικοινωνιακούς τακτικισμούς. Η πολιτική μπορεί να μην έχει τις δυσκολίες τής πυρηνικής φυσικής αλλά απαιτεί κι αυτή ταλέντο και δουλειά που οι περισσότεροι αντιπολιτευόμενοι βουλευτές ούτε έχουν τις δεξιότητες ούτε διάθεση για να αποκτήσουν... 

Το κυριότερο, δεν έχουν ούτε την απαραίτητη επαφή με την κοινωνία η οποία είναι κάτι πολύ ευρύτερο από τους ψηφοφόρους τους και την οποία είναι αδύνατο να προσεγγίσεις μόνο με δυο καφέδες στο πόδι. Όσο, συνεπώς, σνομπάρεις τις φοβίες της και δεν τις αντιμετωπίζεις παρά μόνο με αποφθέγματα η ακροδεξιά θα έχει προλάβει να μας μπαστακωθεί για χρόνια...  

Για να μην τρώμε τοστάκια Κατσέλη και τα περνάμε για χαβιάρι...

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αυτοκαταδίκη για την προοδευτική παράταξη από τη συνεχιζόμενη συζήτηση περί συνεργασιών. Αν μη τι άλλο, μαρτυρά ηττοπάθεια, έλλειμμα ηγεσίας κι αυτοπεποίθησης. Η όλη κουβέντα, άλλωστε, πως αυτοί που έχουμε δεν μας κάνουν, να έρθουν καλύτεροι, οι οποίοι μάλιστα δεν μας έκαναν πριν είναι αυτοκαταστροφική. Σε αυτό το πλαίσιο, όποιος επιδιώκει να επεκτείνει τον κατακερματισμό τής παράταξης όχι μόνο δεν λειτουργεί ως σωτήρας της αλλά βάζει ένα ακόμα λιθαράκι- από τα πολλά που έχει ήδη βάλει- στη διάλυσή της προς όφελος της επελαύνουσας ακροδεξιάς...

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως δεν πρέπει να γίνονται συζητήσεις, ημερίδες ή συνέδρια, όποιος ωστόσο θεωρεί πως πρωτεύον είναι η συγκρότηση προοδευτικού ψηφοδελτίου μάλλον βάζει το κάρο μπροστά από το άλογο σε μια απελπισμένη προσπάθεια να πετύχει την προσωπική του διάσωση. Αν αυτή τη στιγμή καθίσουν στο ίδιο τραπέζι ΠΑΣΟΚ, Πλεύση Ελευθερίας, Κίνημα Δημοκρατίας, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά και η διαδικασία αναλωθεί στο ποιος θα είναι πρόεδρος, ποιος αντιπρόεδρος και ποιος γραμματέας θα απογοητευτούν ακόμα κι εκείνοι που ομνύουν στις συγκολλήσεις, αφού βεβαίως πρώτα υπερασπίστηκαν με πάθος τις αποκολλήσεις. Ιδίως όταν δεν έχουμε εκλογές σε μία εβδομάδα ή σε ένα μήνα μια τέτοια πρεμούρα μόνο κακό κάνει, εκτός βεβαίως αν στόχος είναι η έλευση του από μηχανής θεού που θα δώσει τη λύση στο δράμα...

Τη μάχη τής κεντροαριστεράς και, στη συνέχεια, της εξουσίας δεν θα την κερδίσει ούτε ο πιο φοβισμένος ούτε ο πιο ενωτικός, αλλά αυτός που θα αποδειχθεί ο ισχυρός τής φυλής, το "alpha male", όσο κι αν σοκάρει αυτό τους πιο κοινωνικά ευαίσθητους. Οι λαοί, ειδικά σε πολεμικές περιόδους όπως η σημερινή σε πολλά μέτωπα και οικονομικής κρίσης, δεν αναζητούν ούτε τον πιο συνθετικό ούτε τον πιο συγκαταβατικό ούτε τον πιο πράο και ήρεμο. 

Κι αν οι Τραμπ, οι Πούτιν, οι Ερντογάν κι όλοι οι αυταρχικοί ηγέτες αυτού του κόσμου δεν μας αρέσουν- και καλώς δεν μας αρέσουν- απέναντί τους δεν μπορούμε να στήνουμε ψοφοδεή ανθρωπάκια αλλά ηγέτες με το μαχαίρι στο στόμα και το όπλο παρά πόδα. Διαφορετικά, θα τρώμε τοστάκια Κατσέλη μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία και θα νιώθουμε κι ευτυχείς...