Οι υποκριτές υποκρίνονται για τα πάντα, είναι η φύση τους...

Όποιος έχει διαβάσει την ιστορία τής CIA γνωρίζει ότι οι αποτυχίες της στην επιβολή πολιτικών ή στην πρόγνωση γεγονότων είναι περισσότερες από τις επιτυχίες της. Σε σχέση με την Ελλάδα, μάλιστα, όλοι ξέρουμε πλέον ότι το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο δεν ήταν αμερικανοκίνητες. Φυσικά και είχαν την ανοχή τού αμερικανικού κατεστημένου αλλά δεν σχεδιάστηκαν στο Λάνγκλεϊ...

Καμία αντίρρηση, ο Ντ. Τραμπ επιδιώκει αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα και στο Ιράν. Όπως οι προκάτοχοί του ήθελαν τον έλεγχο της Ουκρανίας ή την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του Ανατολικού Συνασπισμού. Οι χιλιάδες άνθρωποι, όμως, που σκοτώθηκαν σε όλες αυτές τις εξεγέρσεις, οι πολιτικοί κρατούμενοι ή οι πολιτικοί εξόριστοι δεν είναι προϊόντα τής τεχνητής νοημοσύνης. Είναι όντα με σάρκα κι αίμα που ζητούν ελευθερία, δημοκρατία, ισότητα, όλα αυτά τα δικαιώματα τα οποία στη Δύση θεωρούνται, στα Συντάγματα και στους νόμους της τουλάχιστον, δεδομένα...

Γιατί, συνεπώς, η ελληνική Αριστερά περιόρισε τα δάκρυά της για τον Ν. Μαδούρο, την ώρα μάλιστα που ακόμα και η αντιπρόεδρός του φαίνεται πως τα έχει βρει με τον πλανητάρχη; Γιατί η ελληνική Αριστερά είναι βαθιά χωμένη στις ιδεοληψίες και στα στερεότυπά της, σύμφωνα με τα οποία οι Αμερικανοί έχουν πάντα άδικο κι όσοι είναι εναντίον τους έχουν πάντα δίκιο. 

Γιατί η ελληνική Αριστερά προσαρμόζει τα γεγονότα στα κουτάκια της. Γιατί η ελληνική Αριστερά είναι ένα συνονθύλευμα υποκριτών που έχουν εφαρμόσει πολύ πρόσφατα τις πιο δεξιές πολιτικές κι έχουν συνεργαστεί με τους πιο δεξιούς και τώρα παριστάνουν τις άμωμες αρσακειάδες. Και ύστερα αναρωτιούνται γιατί ο κόσμος τους σιχάθηκε... 

Η Ελλάδα ας περιμένει, προέχει η διάσωση Μητσοτάκη...

Γιατί ο Κ. Μητσοτάκης δεν τολμά να ασκήσει την επιεικέστερη, έστω, κριτική για τη γενοκτονία στη Γάζα ή για τη Βενεζουέλα; Πονά η ψυχούλα του για τους Παλαιστίνιους ή τους Βενεζολάνους αλλά προέχει η προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων; 

Αν αυτή ήταν η αιτία- ακόμα κι αν δεν υπήρχε κανένας λόγος να είμαστε βασιλικότεροι του βασιλέως- θα μπορούσα να τον αντιμετωπίσω με συμπάθεια, έναν πρωθυπουργό που στεγνώνει την ψυχή του για να βρει η πατρίδα του μια καλύτερη θέση στον κόσμο. Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη και πολύ πιο καταδικαστική για τον Μητσοτάκη...

Ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε ή και παρακολουθεί τους πάντες με μια τεχνολογία την οποία αγόρασε από το Ισραήλ και στην οποία εμπλέκεται κι ο υπουργός του των Οικονομικών στον οποίο έχει δώσει το δαχτυλίδι τής διαδοχής. Την ίδια ώρα, έχει προσφέρει τα πάντα στην κυβέρνηση Τραμπ- δείτε, μόνο, τις ενεργειακές συμφωνίες- προσδοκώντας πως θα τον συνδράμει όσο μπορεί στη διατήρηση της εξουσίας. 

Κι εδώ μπαίνουμε στο ζουμί: η οικογένεια Μητσοτάκη ήταν πάντα φιλοαμερικανική, από την εποχή που ο μπαμπάς έριχνε μια δημοκρατική κυβέρνηση αποστατώντας. Και τώρα η Ουάσιγκτον είναι το τελευταίο χαρτί τού κανακάρη του για να παραμείνει στο Μαξίμου. Και η Ελλάδα ας περιμένει να καταρρεύσει μήπως και διασωθεί...

Φυσικά έχει για σύμμαχό του την εθνική μας τάση να μετατρέπουμε τα πάντα σε σύγκρουση του απόλυτου καλού με το απόλυτο κακό, να διαχωρίζουμε ακόμα και τους ιμπεριαλισμούς των μεγάλων δυνάμεων σε καλούς και κακούς αδυνατώντας να αναγνωρίσουμε ότι και τα δικά μας διπλά στάνταρ διευκολύνουν τον κυνισμό αυτών που μας κυβερνούν. Αν ο Ντ. Τραμπ είναι κακός, το ίδιο είναι κι ο Βλ. Πούτιν. Αν ο Βολ. Ζελένσκι είναι διεφθαρμένος το ίδιο είναι κι ο Ν. Μαδούρο. Κι όχι γιατί πρέπει στο όνομα κάποιου θολού εξισωτισμού αλλά γιατί αυτό προκύπτει από πάμπολλα στοιχεία... 

Αλίμονο, ακόμα και το τοτέμ τής διεθνούς Αριστεράς, ο Μπέρνι Σάντερς, καταδικάζοντας τον τραμπικό τυχοδιωκτισμό χαρακτήρισε τον απαχθέντα πρόεδρο της Βενεζουέλας βίαιο και διεφθαρμένο δικτάτορα αλλά στο Ελλαδιστάν απαντάμε με τον Τσάβες. Λες κι αν κάποιος ασκήσει κριτική στον Ν. Ανδρουλάκη έχει οποιοδήποτε νόημα η παραπομπή στον Ανδρ. Παπανδρέου... 

 

Μαδούρο και Ποινικός Κώδικας για κάθε πρόβλημα...

Θα ήταν παράλογο να απαιτήσει κανείς από την οποιαδήποτε κυβέρνηση να επιλύσει το ζήτημα των γυναικοκτονιών. Αυτά τα κοινωνικά προβλήματα δεν επιλύονται μέσα σε μία τετραετία. Η επίλυσή τους, ωστόσο, δυσκολεύει όταν η εκτελεστική εξουσία δεν πιστεύει καν ότι υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. 

Πολύ φοβάμαι, όπως διαπιστώνεται κι από τις δηλώσεις Συρεγγέλα και τις συγκρίσεις με Μεξικό και Βενεζουέλα, πως η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν πιστεύει στον όρο "γυναικοκτονία", αλλά ακόμα κι αυτή την κατάσταση την αντιμετωπίζει με όρους επικοινωνιακής αντιπαράθεσης με το ΣΥΡΙΖΑ. Για κάθε πρόβλημα υπάρχει κι ένας Μαδούρο, όπως και μια αυστηροποίηση του Ποινικού Κώδικα ως γιατρειά...

Ποιος πιστεύει ότι οι γυναικοκτόνοι θα είχαν αποφύγει το έγκλημά τους αν η ποινή κάθειρξης ήταν πέντε χρόνια παραπάνω; Μήπως, άλλωστε, άντρες δεν σκότωναν τις γυναίκες τους ή και γυναίκες τους άντρες τους όταν ίσχυε η θανατική ποινή;... 

Η πρόληψη των γυναικοκτονιών δεν επιτυγχάνεται με δρακόντειους νόμους, αλλά με τη συγκρότηση κι ενίσχυση δομών κι εντός τής αστυνομίας οι οποίες θα παρέχουν εύκολη κι ασφαλή πρόσβαση στις γυναίκες ώστε να καταγγέλλουν κακοποιητικές σε βάρος τους συμπεριφορές. Κυρίως, όμως, όταν αλλάξουν τα πατριαρχικά πρότυπα ιδιοκτησίας, που ναι μεν δεν είναι όμοια με του παρελθόντος αλλά από τα οποία δεν έχουμε ξεφύγει ακόμα ως κοινωνία...

Η πολύμηνης διάρκεια καραντίνα είναι προφανές ότι δεν έχει μόνο οικονομικές επιπτώσεις, που θα φανούν περισσότερο το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, αλλά και ψυχικές. Δεν αποτελεί, βεβαίως, συγχωροχάρτι ο εγκλεισμός, ωστόσο δεν έχω δει την πολιτεία να λαμβάνει και κανένα ουσιαστικό μέτρο για την ελάφρυνση του ψυχικού πόνου τού πληθυσμού από μία πρωτοφανή για το δικό μας βίο κατάσταση. Παρόλο, μάλιστα, που αυτό που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε ασθένειες δεν είναι παρά η σωματική εκδήλωση των ψυχικών μας ανισορροπιών... 

 
 

Φιλελεύθερος από τα Lidl...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι σίγουρα σοσιαλιστής. Είναι, όμως, φιλελεύθερος, όπως βαυκαλίζεται, ή μήπως είναι απλός ένας πολιτικός καιροσκόπος; Δεν θα σταθώ στα πεπραγμένα του ως αξιωματική αντιπολίτευση, τα οποία έτσι κι αλλιώς έχω καυτηριάσει πολλάκις, στεκόμενος μόνο στη στάση του στη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία έχει στενοχωρήσει και πολλούς γνήσιους φιλελεύθερους που δεν αντιλαμβάνονται πώς η πατριδοκαπηλία κι ο εθνικισμός ταυτίζονται με την ιδεολογία τους. Θα αναφερθώ σε ορισμένα παραδείγματα από την πρώτη εβδομάδα τής πρωθυπουργικής θητείας Μητσοτάκη που μαρτυρούν πως ο (νεο)φιλελευθερισμός του αρχίζει και τελειώνει στην εξυπηρέτηση της οικονομικής ελίτ- βλ. π.χ. το διορισμό ως υφυπουργού Περιβάλλοντος του εκλεκτού τής Lamda- κι ο μεταρρυθμιστικός του οίστρος στην τυφλή αντιγραφή μοντέλων διοίκησης πολυεθνικών στο ελληνικό κράτος...

Η ορκωμοσία των υπουργών με την παρουσία τραγοπαπάδων πόσο ανταποκρίνεται στο κοσμικό κράτος που επιδιώκει κάθε γνήσιος φιλελεύθερος; Το αστυνομικό κράτος πόσο προασπίζεται τις ατομικές ελευθερίες που επίσης προκρίνουν οι φιλελεύθεροι;...

Η άρνηση στοιχειωδών δικαιωμάτων, όπως η χορήγηση ΑΜΚΑ σε αλλοδαπούς που εργάζονται στη χώρα; Η αναγνώριση ενός ψευδοπροέδρου στη Βενεζουέλα χωρίς καμία λαϊκή νομιμοποίηση; Ποια θα ήταν η διαφορά με ό,τι έπραξε η ελληνική κυβέρνηση, πηγαίνοντας κόντρα και στην θέση τής ΕΕ, αν ο Νικολάς Μαδούρο αναγνώριζε για πρωθυπουργό τής Ελλάδας τον Αλέξη Τσίπρα;...

Τα πρώτα δείγματα της κυβέρνησης Μητσοτάκη προδικάζουν ένα μείγμα νεοφιλελευθερισμού και σκληρής, συντηρητικής δεξιάς την οποία οι Έλληνες έχουν "απολαύσει" και σε προηγούμενες δεκαετίες. Γι' αυτό κι ο αγώνας για την όσο το δυνατό γρηγορότερη ανατροπή της από τις προοδευτικές δυνάμεις αυτού του τόπου πρέπει να είναι μαχητικός κι άμεσος. ΣΥΡΙΖΑ- ΚΙΝΑΛ- ΚΚΕ- ΜέΡΑ 25 κι όποιος μπορεί να αντιληφθεί ότι πρωτεύον είναι η ανατροπή των πολιτικών λαϊκής εξαθλίωσης και δευτερεύον η πραγματοποίηση της προσωπικής του επιθυμίας για το σοσιαλισμό τής επόμενης ημέρας οφείλει να στοιχηθεί μαζί με ένα προοδευτικό μέτωπο χωρίς ηγεμονισμούς, αλλά και δίχως μικρομεγαλισμούς ώστε η δεξιά παρένθεση να λάβει σάρκα κι οστά το συντομότερο δυνατό...

Οι αρχές που δεν ειναι erga omnes δεν είναι αρχές...

Είτε αρέσει στους Αμερικανούς είτε όχι κι ανεξαρτήτως αν ο Ν. Μαδούρο είναι ένας επιτυχημένος πρόεδρος, που δεν είναι, έχει εκλεγεί από το λαό τής Βενεζουέλας.Έχει εκλεγεί, μάλιστα, με τον ίδιο τρόπο- μέσω ηλεκτρονικής ψηφοφορίας- που η αντιπολίτευση έχει καταφέρει να πετύχει τον έλεγχο της Γερουσίας. Οποιαδήποτε, επομένως, υποκίνηση και στήριξη σε στρατιωτικό πραξικόπημα από οποιαδήποτε υποτίθεται δημοκρατική χώρα θυμίζει άλλες εποχές, τότε που ο θείος Σαμ, οι πρόεδροι του οποίου μερικές φορές δεν διαθέτουν καν τη λαϊκή πλειοψηφία- όπως συνέβη με τον Ντ. Τραμπ-, επέβαλλε τη δική του εκδοχή τυραννίας στα λατινοαμερικανικά κράτη...

Η ελληνική κυβέρνηση ορθώς πράττει και στηρίζει την κυβέρνηση Μαδούρο κι ορθώς έπραξε και στήριξε τον Τ. Ερντογάν πριν τρία χρόνια στην απόπειρα πραξικοπήματος σε βάρος του. Μια χώρα όπως η δική μας, που έχει νιώσει στο πετσί της ουκ ολίγες φορές τι σημαίνει χούντα, αν μη τι άλλο είναι ιστορικώς υποχρεωμένη να τηρεί αυτήν τη στάση. Θα ήταν, όμως, πιο συνεπής αν θυμόταν και πως ο πρόεδρος της Αιγύπτου, αλ Σίσι, είναι στρατιωτικός που κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα, ανεξαρτήτως αν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι ήταν επικίνδυνοι για την παγκόσμια γεωπολιτική σταθερότητα και η ενεργειακη μας συμμαχία με την Αίγυπτο είναι πολύτιμη για τα συμφέροντά μας...

Σε διαφορετική περίπτωση η κυβέρνηση θυμίζει τον Γκράουτσο Μαρξ και το "αυτές είναι οι αρχές μου κι αν δεν σας αρέσουν έχω κι άλλες". Και, βεβαίως, η αριστερή ευαισθησία δεν μπορεί να εξαντλείται στην καταδίκη κατάπτυστων δηλώσεων, όπως του δήμαρχου Καλαμάτας για το σαϊτοπόλεμο, αλλά την ίδια ώρα να "πετά χαρταετό" για τις διάφορες πολακειάδες. Οι αρχές μας είτε ισχύουν erga omnes είτε αποτελούν, απλώς, προπέτασμα καπνού για να μην φαίνεται ο εθισμός μας στην εξουσία...  

Καραμπινάτο πραξικόπημα στη Βενεζουέλα...

Ο Νικολάς Μαδούρο δεν διαθέτει την πολιτική προσωπικότητα του Ούγκο Τσάβες ούτε φρόντισε να επισκευάσει την οροφή όταν είχε καλοκαιρία, να προστατεύσει δηλαδή τα κοινωνικά επιτεύγματα του τσαβισμού όταν η τιμή τού πετρελαίου βρισκόταν ψηλά και δεν είχε χαθεί εξαιτίας τής μετέπειτα πτώσης του το 50% του ΑΕΠ της χώρας. Από την άλλη, ωστόσο, δεν παύει να είναι αυτός ο εκλεγμένος πρόεδρος της Βενεζουέλας κι όχι ο παγκοσμίως άγνωστος μέχρι πριν μερικές ημέρες Χ. Γκουαϊδό και, βεβαίως, τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης, τα οποία υποτίθεται πως αγωνιούν για το λαό τής χώρας, δεν λένε τσιμουδιά για τον οικονομικό πόλεμο σε βάρος τής Βενεζουέλας από τον οποίο υποφέρουν πρωτίστως οι πολίτες της. Κι ο Νίξον με τον Κίσιντζερ, άλλωστε, πριν κάνουν το πραξικόπημα στη Χιλή τού Αλιέντε το 1973 με την επιχείρηση "Κόνδορας", είχαν βάλει πρώτα μπρος το "make the economy scream" για να οδηγήσουν στην κοινωνική ταραχή και ύστερα στον "αναπόφευκτο" Πινοτσέτ, το ασφαλιστικό τού οποίου θέλει να αντιγράψει ο Κ. Μητσοτάκης, για να μην ξεχνιόμαστε...

Η Βενεζουέλα είναι πράγματι μια διχασμένη χώρα, στα πρόθυρα εμφύλιας σύρραξης. Τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση χρησιμοποιούν παραστρατιωτικές ομάδες για να επιτύχουν τους σκοπούς τους. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι η κυβέρνηση Μαδούρο χρησιμοποιεί βία σε βάρος πολιτών της που αντιδρούν με ειρηνικό τρόπο...

Από πότε, όμως, η οικονομική καταστροφή μιας χώρας, για την οποία μάλιστα εν μέρει ευθύνεται κι ο διεθνής παράγοντας, και η κατάχρηση κρατικής βίας αποτελούν λόγους πραξικοπηματικής ανατροπής τού δημοκρατικώς εκλεγμένου προέδρου της ή και εισβολής σε αυτή τρίτων χωρών; Αν ήταν έτσι, γιατί η διεθνής κοινότητα δεν ανέτρεψε τις μνημονιακές ελληνικές κυβερνήσεις και δεν εισέβαλε στην Ελλάδα για να προστατεύσει το λαό της από τη μεγαλύτερη απώλεια εισοδήματος σε ευρωπαϊκή χώρα από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο;

Γιατί δεν επεμβαίνει σήμερα στη Γαλλία τού Εμ. Μακρόν, όπου τα "Κίτρινα Γιλέκα" καταστέλλονται με βία; Γιατί δεν κάνει το ίδιο στην Ισπανία, όπου άνθρωποι βρίσκονται στη φυλακή γιατί διοργάνωσαν δημοψήφισμα για την Καταλονία;...

Στην "αυταρχική" κατά τα άλλα Βενεζουέλα η πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης δεν ανήκει στο κράτος, αλλά σε ιδιώτες ολιγάρχες. Το τονίζω για να έχουμε το μέτρο σύγκρισης με τις υποτιθέμενες πρότυπες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες τής Δύσης...

Υπενθυμίζω, επίσης, πως ο "δικτάτορας" Νικολάς Μαδούρο έχει εκλεγεί από την πλειοψηφία των πολιτών του, ενώ ο "ηγέτης τού ελεύθερου κόσμου" Ντ. Τραμπ από ένα κονκλάβιο εκλεκτόρων, έχοντας λάβει τρία εκατομμύρια ψήφους λιγότερες από την Χ. Κλίντον. Πριν, επομένως, και στην Ελλάδα εκφράσουμε την ανησυχία μας για το τι συμβαίνει μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μας δεν θα ήταν προτιμότερο να αναλογιστούμε το δικό μας έλλειμμα δημοκρατικής αντιπροσώπευσης που οδηγεί, μαζί με άλλους παράγοντες φυσικά, στην άνοδο του νεοφασισμού;... 

Από πότε η Αριστερά στηρίζει τον εθνικισμό;...

Το καταλανικό δημοψήφισμα είναι αντισυνταγματικό, αφού το Σύνταγμα της Ισπανίας απαγορεύει ρητώς οποιαδήποτε απόσχιση, όπως συμφώνησε άλλωστε και η Δικαιοσύνη της χώρας. Πέραν τούτου, συντηρεί έναν εθνικισμό ο οποίος ναι μεν βασίζεται σε ιστορικές αδικίες- η Καταλονία υπήρξε πράγματι προπύργιο της δημοκρατίας την εποχή τού Φράνκο, ο οποίος κυνήγησε ανελέητα τον πληθυσμό της-, αλλά όχι και στην πραγματικότητα του 2017, η οποία θέλει την Καταλονία να απολαμβάνει περισσότερη αυτονομία κι έσοδα από τον εθνικό προϋπολογισμό από οποιαδήποτε ίσως άλλη ισπανική περιφέρεια.

Ούτε συγκινούμαι από κορώνες όπως αυτές της ποδοσφαιρικής ομάδας τής Μπαρτσελόνα, η οποία θεωρώ αδιανόητο να αυτοαποκλειστεί από την ισπανική λίγκα και συνεπακόλουθα από το Champions League μόνο και μόνο για να συνεχίσει να ταΐζει εθνικιστική υπερηφάνεια τούς οπαδούς της. Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα αναρωτιέμαι γιατί η Αριστερά στηρίζει ένα εθνικιστικό, αυτοκαταστροφικό παραλήρημα...

Αν ήμουν, ωστόσο, ο Μ. Ραχόι θα επέτρεπα στους Καταλανούς να αυτοεξευτελιστούν και να προχωρήσουν στο δημοψήφισμα δίχως εμπόδια από το να τους διώκω και με τη βία, ηρωοποιώντας στην ουσία εθνικιστικά αντανακλαστικά. Αν κι ο ίδιος δεν είχε αναγάγει σε μέγα ζήτημα τους κουτσαβακισμούς κακομαθημένων παιδιών, η Ισπανία δεν θα έβγαινε σήμερα πολλαπλώς τραυματισμένη από μια ιστορία η οποία μπορεί και να οδηγήσει στο ντε φάκτο διαμελισμό της. Όταν μετατρέπεις σε απαγορευμένο καρπό την ανεξαρτησία, τότε τον κάνεις θελκτικό ακόμα και σε ανθρώπους που αντιλαμβάνονται ότι μια ανεξάρτητη Καταλονία δίχως διεθνή αναγνώριση κι εμπορικές συναλλαγές είναι καταδικασμένη να εξελιχθεί σε Κόσοβο της Ιβηρικής Χερσονήσου...

Την ίδια ώρα, πάντως, δεν μπορώ παρά να στηλιτεύσω την υποκρισία των εκπροσώπων και των οπαδών τού ακραίου κέντρου στη χώρα μας, οι οποίοι βαφτίζουν δικτάτορα τον δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρο της Βενεζουέλας, Ν. Μαδούρο, για τη βία που χρησιμοποιεί απέναντι στους πολίτες του, αλλά κλείνει τα μάτια όταν ο όντως επίσης δημοκρατικώς εκλεγμένος- αν και με ψήφο ανοχής κι όχι με το ποσοστό Μαδούρο- Μ. Ραχόι πράττει περίπου τα ίδια. Καταδικάζουν οι νεοφιλελεύθεροι τη βία από όπου κι αν προέρχεται ή, μήπως, η δεξιά κρατική βία είναι καλύτερη της αριστερής κρατικής βίας; Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να καταλαβαίνουμε όλοι ότι όταν γενικεύουμε δίχως να γνωρίζουμε, καταλήγουμε σε αφορισμούς οι οποίοι συνιστούν δομικό στοιχείο τού φασισμού...

 

   

Κοινωνική συμφιλίωση δίχως κοινωνική δικαιοσύνη σημαίνει εσχάτη προδοσία...

Σε μια δημοκρατία το δικαίωμα στη διαδήλωση είναι αναφαίρετο. Ισχύει ακόμα και για τους εχθρούς της, όπως είναι οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Επομένως, όσο κι αν το διευκρινίζει κι ο ίδιος ο Νίκος Φίλης στην επίμαχη δήλωσή του, φυσικά και οι "Παραιτηθείτε" δικαιούνται να ζητούν την πτώση τής κυβέρνησης κι αυτό δεν βρίσκεται στο όριο της συνταγματικής ανοχής. Δεν βρίσκεται στο όριο της συνταγματικής ανοχής, για να μην ισχυριστώ πως το έχει ξεπεράσει, ακόμα και η συστηματική επίθεση ψεύδους και διαστρέβλωσης η οποία εξαπολύεται από συγκεκριμένους ανθρώπους υπηρετώντας ιδιοτελείς σκοπούς. Η ελευθερία τού λόγου είναι τόσο γενναιόδωρη που ανέχεται ακόμα και τους ψεύτες και συκοφάντες. Στο τέλος, άλλωστε, η πραγματικότητα είναι τόσο αδυσώπητη και τα μέσα πληροφόρησης της κοινής γνώμης τόσο πολλά που η εξαπάτηση αποδεικνύεται να φέρει πολύ κοντά ποδάρια...

Στη ΝΔ και στα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης γιατί ντρέπονται να ομολογήσουν ότι συνδιοργανώνουν τη συγκέντρωση του "Παραιτηθείτε" όταν τόσα και τόσα μέλη τους δηλώνουν πως θα συμμετάσχουν σε αυτή; Η παραίτηση, εξάλλου, μιας κυβέρνησης συνεπάγεται την αντικατάστασή της από κάποια άλλη. Πώς θα γίνει; Με εκλογές, με τα τανκ ή με ένα πιο σύγχρονο πραξικόπημα, όπως αυτό που έγινε στη Βραζιλία πριν μερικές εβδομάδες με θύμα την δημοκρατικώς εκλεγμένη πρόεδρο Ντίλμα Ρούσεφ ή αυτό που επιχειρείται στη Βενεζουέλα με στόχο τον επίσης δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο; Ή, μήπως, με πρωθυπουργό πάλι κάποιον Λ. Παπαδήμιο; Ας το ξεκαθαρίσουν αυτό οι "Παραιτηθείτε" κι αν προκρίνουν για πρωθυπουργό τον αρχηγό Κούλη, τη Φώφη, τον Σταύρο ή τον Β. Λεβέντη να το πουν καθαρά στους Έλληνες πολίτες, που ναι μεν είναι απογοητευμένοι με τη σημερινή κυβέρνηση αλλά αυτό δεν σημαίνει πως επιθυμούν την παλινόρθωση της σάπιας μεταπολίτευσης...

Υπό μία έννοια νεοφιλελέδες τύπου Στ. Μάνου, Μιρ. Ξαφά ή Θ. Τζήμερου-έστω αν κι εκείνοι έχουν αποτύχει ως επιχειρηματίες- είναι πιο έντιμοι από τον αρχηγό Κούλη. Εκείνοι τουλάχιστον θα σου πουν καθαρά ή, τέλος πάντων, καθαρότερα πως δεν επιθυμούν, για παράδειγμα, την προστασία κανενός δανειολήπτη με "κόκκινο" δάνειο γιατί πρέπει να τιμωρηθεί για το ότι δεν ήταν συνετός-μολονότι η ανοχή τους για τις ασύνετες τράπεζες είναι απεριόριστη- ή πως δεν θέλουν ούτε ένας ανασφάλιστος να έχει πρόσβαση σε νοσοκομειακή περίθαλψη. Το ίδιο πιστεύει κι ο πρόεδρος της ΝΔ, μόνο που αισθάνεται την ανάγκη να καταπραΰνει τον ιδεοληπτικό του δήθεν μεταρρυθμιστικό οίστρο ενώπιον του πολιτικού κόστους...

Το "δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα" εξακολουθεί να ερεθίζει τα απανταχού ορφανά τής Θάτσερ και του Ρέιγκαν, για τα οποία οι φτωχοί είναι υπεύθυνοι για τη φτώχεια τους αποκλειστικώς και μόνο γιατί είναι ηλίθιοι, αγράμματοι ή τεμπέληδες. Λες και μόνο αυτοί είναι φτωχοί ή λες κι όλοι γεννιούνται στο ίδιο οικογενειακό ή κοινωνικό περιβάλλον ή λες και οι πάντες είναι υποχρεωμένοι να είναι λιοντάρια στη ζούγκλα ώστε να κυνηγούν ό,τι κινείται και να σκοτώνουν ό,τι τους κυνηγά και το να είσαι ένα φιλήσυχο ελαφάκι είναι αμαρτία...

Όπου στον κόσμο εφαρμόστηκε ο νεοφιλελευθερισμός οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι γιατί η αποκαλούμενη ελεύθερη αγορά έχει χτιστεί με κανόνες που ωφελούν τους λίγους και βλάπτουν τους πολλούς. Φανταστείτε, για παράδειγμα, όλα τα κράτη τού κόσμου να συμφωνούσαν σε μια φορολογία στην οποία ο καθένας θα συνέβαλλε με βάση τις πραγματικές του δυνάμεις. Να δείτε τότε πώς θα έκλεινε η ψαλίδα και πώς θα φτάναμε επιτέλους στο φινάλε τού πολέμου των τάξεων. Μέχρι να συμβεί αυτό, ωστόσο, οι μάχες θα μαίνονται κι επομένως είναι χρέος τού κάθε μικρομεσαίου να αποκτήσει ταξική συνείδηση και να παλέψει για τα συμφέροντα της τάξης του. Κοινωνική συμφιλίωση δίχως κοινωνική δικαιοσύνη είναι αδύνατο να υπάρξει κι αν αυτό συμβεί θα σημάνει εσχάτη προδοσία...

   

Και τη Γαλλία ο Μαδούρο την κυβερνά;...

Ομολογώ ότι δεν είμαι βαθύς γνώστης τής Βενεζουέλας, όπως ίσως οι περισσότεροι Έλληνες. Υπάρχει, όμως, και μια κατηγορία τού πληθυσμού που φαίνεται πως ξέρει γι' αυτήν τη μακρινή χώρα πολύ περισσότερα από εμάς τους αδαείς. Πρόκειται για τους νεοφιλελεύθερους, οι οποίοι μπορούν να σου αναλύσουν στο πιτς φιτίλι πόσο αποτυχημένος είναι ο σοσιαλισμός τού 21ου αιώνα στη χώρα αυτή της Λατινικής Αμερικής, χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα τις εικόνες χάους που φτάνουν στους τηλεοπτικούς μας δέκτες από το Καράκας κι άλλες πόλεις...

Εκεί, ωστόσο, που μοιάζουν λιγότερο μελετημένοι είναι στο να εξηγήσουν γιατί και στη Γαλλία ο κόσμος είναι στους δρόμους και γίνονται επεισόδια μολονότι σε αυτό το ευρωπαϊκό κράτος (και) στα εργασιακά υιοθετούνται νεοφιλελεύθερα μέτρα. Πώς είναι δυνατό να συμβαίνει κάτι τέτοιο όταν για όλα φταίει ο σοσιαλισμός, ενώ ο ασύδοτος καπιταλισμός είναι η ευτυχία των λαών; Και να σκεφτεί κανείς πως, όσο να 'ναι, η Γαλλία μάς πέφτει πιο κοντά από τη Βενεζουέλα. Μάλλον οι περισσότεροι νεοφιλελέδες πάσχουν από οικειοθελή πρεσβυωπία...

Κάποιος μπορεί να κατηγορήσει τη Βενεζουέλα πως τον καιρό που το πετρέλαιο ήταν ακριβό στις διεθνείς αγορές δεν φρόντισε να αποταμιεύσει για τις δύσκολες ημέρες. Ποιος, όμως, μπορεί να την ψέξει πως το διάστημα που υπήρχαν χρήματα στο δημόσιο ταμείο αυτά δεν μοιράστηκαν στους πολίτες με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης ή πως δεν έγιναν βαθιές τομές σε καίριους τομείς, όπως η Παιδεία και η Υγεία; Ψάξτε να βρείτε πόσοι ήταν οι αναλφάβητοι και δίχως ιατρική περίθαλψη προ και μετά Τσάβες, κάντε τη σύγκριση και ύστερα ελάτε να ειρωνευτείτε το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, συγκρίνοντάς τον, για παράδειγμα, με το πού έχουν αφήσει τα δικά μας σχολεία και νοσοκομεία οι μνημονιακές επιλογές των τελευταίων χρόνων κι ο κομματισμός, η γραφειοκρατία και η διαφθορά των προηγούμενων...

Στη Βραζιλία, εξάλλου, έχει διαπραχθεί ένα πραξικόπημα στην ουσία κατά τής νομίμως εκλεγμένης προέδρου Ρούσεφ, αλλά κανείς δεν μιλά. Την ίδια ώρα, στη Eurovision υποτίθεται πως έχουν απαγορευτεί τα πολιτικά τραγούδια, αλλά φαίνεται πως μπορούν να γίνουν εξαιρέσεις στον κανόνα αν τα άσματα είναι αντιρωσικά. Δεν είμαι υπέρμαχος του καθεστώτος Πούτιν, αλλά από όσο γνωρίζω είναι νομίμως εκλεγμένος, και με συντριπτική πλειοψηφία μάλιστα, από το ρωσικό λαό, σε αντίθεση για παράδειγμα με τον στρατάρχη τής Αιγύπτου ή με τους μεσανατολίτες βασιλιάδες, προέδρους και πρωθυπουργούς τους οποίους στηρίζει η Δύση. Κι ας μην ξεχνάμε πως στην Κριμαία η πλειοψηφία τού πληθυσμού ήταν πάντοτε οι Ρώσοι. Με λίγα λόγια, όποιος είναι πραγματικά με τα λαϊκά συμφέροντα δεν ξεχωρίζει ανάμεσα σε Βενεζουέλα ή Γαλλία, Ρωσία ή Αίγυπτο. Γιατί αν το κάνει τότε είναι απολύτως διακριτή η υποκρισία του...

Μην χτυπάς σαν άνδρας αλλά χούφτωνε σαν σοσιαλιστής...

Κάποτε οι Έλληνες κομμουνιστές που γύριζαν από τη Σοβιετική Ένωση και τις υπόλοιπες ανατολικές χώρες κρατούσαν για τον εαυτό τους την απογοήτευση από αυτά που είχαν συναντήσει και τα οποία πόρρω απείχαν από το σοσιαλιστικό παράδεισο για τον οποίο τους μιλούσαν στο Κόμμα. Μερικές δεκαετίες αργότερα ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε, πριν γίνει πρωθυπουργός, από τον σύντροφο Μαδούρο της Βενεζουέλας να διώξει από την Αθήνα τον πρέσβη του γιατί, ανάμεσα σε άλλα τα οποία ενδεχομένως να πλησίασαν την απόπειρα βιασμού, παρενοχλούσε σεξουαλικώς και την κόρη πρώην συριζαίου υπουργού...

Πουθενά δεν γινόταν λόγος στην επιστολή Τσίπρα για δημόσια καταγγελία μιας άκρως αντιαριστερής συμπεριφοράς, παρά μόνο να μην την εκμεταλλευτούν τα διαπλεκόμενα μέσα. Ακόμα, όμως, κι αν τα χουφτώματα του Βενεζουελάνου πρέσβη ήταν ικανά να στιγματίσουν το "σοσιαλισμό τού 21ου αιώνα" των Τσάβες-Μαδούρο και την ελληνική Αριστερά συνεπακόλουθα, ξεπερνά τα όρια της ανηθικότητας να προτάσσεις την αποφυγή μιας δυσάρεστης είδησης από την προστασία των γυναικών από σεξουαλική παρενόχληση. Μια τέτοια αντίληψη θυμίζει περισσότερο σταλινική και λιγότερο ριζοσπαστική Αριστερά...

Δεν έχει περάσει, άλλωστε, πολύς καιρός από τότε που η σεμνοτυφούσα Αριστερά είχε επιτεθεί στην Αντζ. Δημητρίου για την περιλάλητη διαφήμιση "χτύπα σαν άνδρας". Τότε θεωρούσε πως υποκινεί σε σεξουαλική κακοποίηση του ωραίου φύλου. Μπορώ να αποδεχθώ ότι ο καθένας μας έχει τους δικούς του ηθικούς κώδικες, με τους οποίους δεν είμαι υποχρεωμένος να συμφωνώ. Αρκεί, ωστόσο, αυτοί οι ηθικοί κώδικες να μην είναι "a la carte": να μην διοχετεύουν, δηλαδή, όλη τους την αυστηρότητα σε μια ξεπεσμένη λαϊκή τραγουδίστρια και να δείχνουν όλη τους την ανοχή σε έναν σεξιστή πρέσβη, ο οποίος τυγχάνει να εκπροσωπεί μια σοσιαλιστική χώρα. Ο Μαρξ δεν κινδυνεύει από ένα σάτυρο που ενδεχομένως να πίνει νερό στο όνομά του, αλλά από τη μυστικοπάθεια που μόνο κομπλεξισμό αποδεικνύει κι όχι, πάντως, προστασία των σοσιαλιστικών ιδεωδών. Παραφράζοντας τον Σολωμό, θα έγραφα πως αριστερό είναι το αληθές...

Η διαφύλαξη, εξάλλου, των ανθρώπινων-ατομικών και πολιτικών- δικαιωμάτων και η κοινωνική ευαισθησία δεν είναι αρετές που πιστώνονται με την αυτοαναγόρευση κάποιου ως Αριστερού. Κρίνονται στην πράξη, σε καθημερινή βάση και σε πολλούς τομείς. Δεν αρκεί, για παράδειγμα, να ορκίζεσαι στην ισότητα των φύλων, αλλά την ίδια ώρα να εκμεταλλεύεσαι την θέση σου για να φέρνεις σε δύσκολη θέση κάποιον υφιστάμενό σου...

Κι αν είσαι πολιτικός οφείλεις να περιμένεις και να υπομένεις ακόμα και δημοσιογράφους που είναι εμπαθείς απέναντί σου, Τα δημόσια αξιώματα δεν είναι μόνο για να τα μοστράρεις ή για να καρπώνεσαι κάθε είδους όφελος από αυτά, αλλά συνοδεύονται κι από την υποχρέωση επίδειξης ανεκτικότητας ακόμα και στην πιο άδικη κρίση την οποία μπορείς να δεχθείς. Έτσι δεν είναι ή έτσι δεν θα έπρεπε να είναι Νίκο Παππά κι όχι μόνο;...