Τα success story καταλήγουν σε εκλογές...

Η εθνικιστική ηγεσία τής Καταλονίας μάλλον ήταν πολύ απασχολημένη με τα αυτονομιστικά της ζητήματα και δεν είχε το χρόνο να μελετήσει το ελληνικό 2015. Αν το είχε πράξει, θα είχε συνειδητοποιήσει ότι αν θες να κερδίσεις ένα διπλωματικό μπρα ντε φερ δεν είναι δυνατό ο αντίπαλός σου να γνωρίζει ή να καταλαβαίνει ότι έχεις όρια μέχρι πού θα τεντώσεις το σκοινί. Όπως στην περίπτωση της Ελλάδας η Γερμανία αντιλαμβανόταν ότι το Grexit ήταν "κόκκινη γραμμή" για τον Αλ. Τσίπρα, με τον ίδιο τρόπο κι ο Μ. Ραχόι κατανοεί, ιδίως μετά από την πρόσφατη αλλοπρόσαλλη απόφαση του καταλανικού Κοινοβουλίου, ότι οι καταλανοί δύσκολα θα διακινδυνεύσουν την ανεξαρτητοποίησή τους όταν τα οφέλη της είναι πολύ λιγότερα από τις απώλειες που φέρνει μαζί του ο απομονωτισμός...

Κι αν η Καταλονία είναι ξένος πόνος, το ερώτημα είναι στα καθ' ημάς αν η ελληνική κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να αντισταθεί στην αναμενόμενη πίεση από το ΔΝΤ για νέα μέτρα, αν θα πάει σε εκλογές για να αποφύγει την "καυτή πατάτα" ή θα επιχειρήσει αυτό που μόνο ο σημερινός πρωθυπουργός έχει καταφέρει στη μνημονιακή Ελλάδα: να παρουσιάζει κάθε νέα υποχώρηση στο νεοφιλελευθερισμό ως ένα ακόμα βήμα από την απεμπλοκή από την επιτροπεία και τις πολιτικές άγριας λιτότητας...

Το Μαξίμου δικαιολογημένα αμφισβητεί και τις τελευταίες προβλέψεις τού Ταμείου- έχει άλλωστε αποτύχει σε τόσες στο παρελθόν. Φοβάμαι, όμως, πως σε λίγο ούτε οι αριθμοί θα βγαίνουν για την κυβέρνηση, η οποία καλείται από το 2018 να πετυχαίνει το σχεδόν ακατόρθωτο για μια οικονομία η οποία ανακάμπτει δειλά, να φέρνει δηλαδή πρωτογενή πλεονάσματα του ύψους τού 3,5% για σειρά ετών...

Στο Μαξίμου μέχρι σήμερα πορεύτηκαν με αλχημείες- όπως η καθυστέρηση στην έκδοση συντάξεων ή τα κοινοτικά προγράμματα προσωρινής απασχόλησης- για να επιτυγχάνουν τα πρωτογενή πλεονάσματα και να αφηγούνται το δικό τους "success story". Μόνο που η πραγματικότητα βρίσκει πάντοτε τρόπο να σε εκδικείται κι αυτό συμβαίνει τώρα...

Καλά όλα τα περιφερειακά συνέδρια στα οποία πηγαίνει ο πρωθυπουργός, καλές και οι αναπτυξιακές προτάσεις του, ωστόσο στην αγορά εργασίας επικρατεί η ζούγκλα και η κοινωνική δικαιοσύνη μοιάζει με άπιαστο όνειρο, αφού απλώς αλλάζουν τα αφεντικά αλλά όχι και οι τακτικές. Τα βήματα για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, του λαθρεμπορίου και της διαφθοράς είναι αργόσυρτα, την ίδια ώρα που μια νέα διαπλοκή αντικαθιστά την παλιά. Με λίγα λόγια, δεν θα στοιχημάτιζα πολλά χρήματα στο ότι το καλοκαίρι τού 2018 ξεμπερδεύουμε με τα μνημόνια, πολλώ δε μάλλον πως δεν θα έχουν γίνει εκλογές μέχρι τότε...

Από πότε η Αριστερά στηρίζει τον εθνικισμό;...

Το καταλανικό δημοψήφισμα είναι αντισυνταγματικό, αφού το Σύνταγμα της Ισπανίας απαγορεύει ρητώς οποιαδήποτε απόσχιση, όπως συμφώνησε άλλωστε και η Δικαιοσύνη της χώρας. Πέραν τούτου, συντηρεί έναν εθνικισμό ο οποίος ναι μεν βασίζεται σε ιστορικές αδικίες- η Καταλονία υπήρξε πράγματι προπύργιο της δημοκρατίας την εποχή τού Φράνκο, ο οποίος κυνήγησε ανελέητα τον πληθυσμό της-, αλλά όχι και στην πραγματικότητα του 2017, η οποία θέλει την Καταλονία να απολαμβάνει περισσότερη αυτονομία κι έσοδα από τον εθνικό προϋπολογισμό από οποιαδήποτε ίσως άλλη ισπανική περιφέρεια.

Ούτε συγκινούμαι από κορώνες όπως αυτές της ποδοσφαιρικής ομάδας τής Μπαρτσελόνα, η οποία θεωρώ αδιανόητο να αυτοαποκλειστεί από την ισπανική λίγκα και συνεπακόλουθα από το Champions League μόνο και μόνο για να συνεχίσει να ταΐζει εθνικιστική υπερηφάνεια τούς οπαδούς της. Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα αναρωτιέμαι γιατί η Αριστερά στηρίζει ένα εθνικιστικό, αυτοκαταστροφικό παραλήρημα...

Αν ήμουν, ωστόσο, ο Μ. Ραχόι θα επέτρεπα στους Καταλανούς να αυτοεξευτελιστούν και να προχωρήσουν στο δημοψήφισμα δίχως εμπόδια από το να τους διώκω και με τη βία, ηρωοποιώντας στην ουσία εθνικιστικά αντανακλαστικά. Αν κι ο ίδιος δεν είχε αναγάγει σε μέγα ζήτημα τους κουτσαβακισμούς κακομαθημένων παιδιών, η Ισπανία δεν θα έβγαινε σήμερα πολλαπλώς τραυματισμένη από μια ιστορία η οποία μπορεί και να οδηγήσει στο ντε φάκτο διαμελισμό της. Όταν μετατρέπεις σε απαγορευμένο καρπό την ανεξαρτησία, τότε τον κάνεις θελκτικό ακόμα και σε ανθρώπους που αντιλαμβάνονται ότι μια ανεξάρτητη Καταλονία δίχως διεθνή αναγνώριση κι εμπορικές συναλλαγές είναι καταδικασμένη να εξελιχθεί σε Κόσοβο της Ιβηρικής Χερσονήσου...

Την ίδια ώρα, πάντως, δεν μπορώ παρά να στηλιτεύσω την υποκρισία των εκπροσώπων και των οπαδών τού ακραίου κέντρου στη χώρα μας, οι οποίοι βαφτίζουν δικτάτορα τον δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρο της Βενεζουέλας, Ν. Μαδούρο, για τη βία που χρησιμοποιεί απέναντι στους πολίτες του, αλλά κλείνει τα μάτια όταν ο όντως επίσης δημοκρατικώς εκλεγμένος- αν και με ψήφο ανοχής κι όχι με το ποσοστό Μαδούρο- Μ. Ραχόι πράττει περίπου τα ίδια. Καταδικάζουν οι νεοφιλελεύθεροι τη βία από όπου κι αν προέρχεται ή, μήπως, η δεξιά κρατική βία είναι καλύτερη της αριστερής κρατικής βίας; Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να καταλαβαίνουμε όλοι ότι όταν γενικεύουμε δίχως να γνωρίζουμε, καταλήγουμε σε αφορισμούς οι οποίοι συνιστούν δομικό στοιχείο τού φασισμού...

 

   

Δημοκράτες μέχρι να τους ζητήσεις δημοκρατία...

Τα κράτη είναι όπως τα ζευγάρια: χωρίζεις μόνο όταν ο άλλος σου προσφέρει λιγότερα από όσα σου παίρνει. Στην περίπτωση της Καταλονίας δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η Μαδρίτη την εκμεταλλεύεται περισσότερο από όσο κερδίζει η ίδια ως περιφέρεια της Ισπανίας η οποία χρηματοδοτείται από την κεντρική διοίκηση...

Η περίπτωση, εξάλλου, του δημοψηφίσματος στη Σκοτία, το οποίο αποδείχθηκε πολύ κακό για το τίποτα, ή η περιθωριοποίηση κρατών που ενωμένες ήταν ισχυρές κι ανεξάρτητες αδύναμες θα έπρεπε να προβληματίζει τους Καταλανούς, οι οποίοι στα λόγια καίγονται για ανεξαρτησία, αλλά στην πράξη μπορεί να αποδειχθούν πιο δειλοί από όσο θα ήθελαν να παραδεχθούν και στον καθρέφτη τους. Όπως, άλλωστε, μπορούν να εξομολογηθούν και ζευγάρια που μένουν χρόνια μαζί έστω από συνήθεια, ο διάβολος που ξέρεις είναι πιο υποφερτός από τον άγνωστο διάβολο...

Όλα αυτά δεν τα γράφω για να δικαιολογήσω το κύμα διώξεων που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση Ραχόι εναντίον των αυτονομιστών. Η διάθεση αποσκίρτησης δεν θα περιοριστεί φυλακίζοντας αυτονομιστές ή κατάσχοντας ψηφοδέλτια, μάλλον το αντίθετο θα συμβεί. Κι αυτό γιατί, όπως συνέβη και στην περίπτωση της Ελλάδας με την άνοδο της τότε ριζοσπαστικής Αριστεράς στην εξουσία και το δημοψήφισμα του 2015, όταν παίζεις με την αξιοπρέπεια ενός λαού ο τελευταίος μπορεί να απαντήσει ακόμα και με λύσεις που εσύ θεωρείς αυτοκτονικές. Στην θέση τού πρωθυπουργού τής Ισπανίας όχι μόνο δεν θα απαγόρευα το δημοψήφισμα, αλλά θα περιόδευα ο ίδιος χωριό χωριό και πόλη πόλη της Καταλονίας για να καταδείξω ότι "united we stand, divided we fall"...

Οι πρόσφατες ταξικά ρατσιστικές δηλώσεις Μητσοτάκη και οι κινήσεις Ραχόι συνιστούν σοβαρές ενδείξεις τού αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η οποία στην ουσία τρέμει τη λαϊκή πλειοψηφία. Την ίδια ώρα ο Ντ. Τραμπ, ο οποίος εκλέχθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ μολονότι συγκέντρωσε λιγότερες ψήφους από την συνυποψήφιά του χάρη στο ανορθολογικό εκλογικό σύστημα στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού, επιχείρησε κι από το βήμα τής Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ να μας πείσει ότι η χώρα του αποτελεί παγκόσμιο πρότυπο δημοκρατίας. Στο μεταξύ, στην Ελλάδα και στην κεντροαριστερά ακόμα συζητάνε για το αν θα επιτρέψουν την ηλεκτρονική ψηφοφορία...

Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης οι πολίτες απαιτούν περισσότερη συμμετοχή στα κοινά και λογοδοσία από όσους ασκούν εξουσία- εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική- κι αυτό είναι λογικό να μην αρέσει στους τελευταίους. Μόνο που αν θέλουν ακόμα να παίζουν ουσιαστικό ρόλο οφείλουν να παραχωρήσουν στους λαούς περισσότερες εξουσίες. Σε διαφορετική περίπτωση θα έχουν την τύχη τού τελευταίου τσάρου, που αρνιόταν ακόμα και τη συνταγματική μοναρχία με αποτέλεσμα στο τέλος να χάσει και το κεφάλι του...