Η κάλπη θα οδηγήσει στη φυλακή, όχι το αντίστροφο...

Ως γνωστόν, ο Αλ Καπόνε δεν μπήκε φυλακή για τους φόνους που είχε παραγγείλει αλλά για φοροδιαφυγή. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τους νεοδημοκράτες. Η καταδίκη, π.χ., Ασημακοπούλου ή το ένταλμα σύλληψης Αβραμόπουλου αφορούν αδικήματα τα οποία ναι μεν είναι σοβαρά αλλά έχουν διαπραχθεί και χειρότερα από υπουργούς και βουλευτές τής ΝΔ, αν όχι κι από τον πρωθυπουργό. Οι υποκλοπές, για παράδειγμα, είναι μια πολύ πιο σοβαρή υπόθεση κι αυτό φαίνεται κι από το πώς χειρίζεται ο Κ. Μητσοτάκης το χρόνο διεξαγωγής των εκλογών...

Σε αυτό το πλαίσιο, μοιάζει λογικό να απορούν και να εξίστανται οι νεοδημοκράτες για τον τρόπο που λειτουργούν οι ευρωπαϊκές Αρχές. Ας μην ξεχνάμε, ωστόσο, ότι αυτή η κυβέρνηση διαχειρίστηκε τα τελευταία επτά χρόνια ένα πολύ μεγαλύτερο πακέτο ευρωχρημάτων από οποιαδήποτε άλλη τα τελευταία τριάντα τουλάχιστον έτη. Αν δεν το είχε διαχειριστεί, άλλωστε, μάλλον δεν θα λάμβανε το 41% των ψήφων το 2023 ούτε θα ήταν σήμερα πρώτη στις δημοσκοπήσεις. Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις...

Όλοι θα έπρεπε να είμαστε ίσοι ενώπιον του νόμου. Γι' αυτό και δεν μπορεί να ισχύει η καραμανλική ρήση πως τον πολιτικό τον στέλνει σπίτι του ο λαός και δεν πάει φυλακή. Αν έχει υποπέσει σε αδικήματα οφείλει και να οδηγείται στη στενή. Από την άλλη, ωστόσο, σε πολιτικό επίπεδο κριτής όλων στο τέλος τής ημέρας είναι ο λαός. Κι ο Μητσοτάκης πρώτα θα αποδοκιμαστεί από το εκλογικό σώμα και στη συνέχεια θα οδηγηθεί στον φυσικό του δικαστή...

 

Η δεύτερη τετραετία δεν θα είναι τετραετία...

Λένε πως δεν αλλάζεις ομάδα που κερδίζει κι αυτό ακριβώς κάνει ο Κ. Μητσοτάκης. Μην μου πείτε πως δεν έχω δίκιο γιατί ο πρωθυπουργός έχει αλλάξει πολλούς υπουργούς, αλλά και στενούς του συνεργάτες. Αυτοί ήταν πάντα αναλώσιμοι, ιδίως αν έπρεπε να βρεθούν αποδιοπομπαίοι τράγοι για να κρυφτεί από πίσω τους ο Μητσοτάκης. Η ομάδα του είναι το κλειστό σύστημα της ελίτ που τον στηρίζει, οι καναλάρχες, για παράδειγμα, των οποίων τις ασφαλιστικές εισφορές πληρώνουν οι φορολογούμενοι για να μπορούν εκείνοι να λιβανίζουν την καλύτερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης που είναι απλώς η χειρότερη...

Όταν συζητιόταν ο νόμος Κατρούγκαλου- μία από τις βασικές αιτίες πτώσης τής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- οι ελεύθεροι επαγγελματίες είχαν ξεσηκώσει το σύμπαν γιατί στην ουσία συνυπολόγιζε την εκτεταμένη φοροδιαφυγή των περισσότερων ανάμεσά τους. Με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο επιβάλλεται ελάχιστος τεκμαρτός φόρος 1.100 ευρώ για όλους τους ελεύθερους επαγγελματίες. Η ευθύνη για τη φοροδιαφυγή δεν μπορεί να είναι συλλογική, αναμένω πάντως από τους αυτοαπασχολούμενους αν είναι συνεπείς με τα επιχειρήματά τους να ξεσηκώσουν και πάλι το σύμπαν...

Ο Κ. Μητσοτάκης οφείλει σχεδόν τα πάντα στο μιντιακό σύστημα που τον στηρίζει σαν να μην υπάρχει αύριο. Δεν θα ήταν σήμερα πρωθυπουργός χωρίς αυτό. Όταν, όμως, οι πολίτες δεν πιστεύουν αυτό που ζουν αλλά την εξωραϊσμένη προπαγάνδα είναι λογικό και να πιστεύουν ότι ο αχυράνθρωπος της ολιγαρχίας θα προστατεύσει καλύτερα τα συμφέροντά τους. Όπως κι αν έχει, ωστόσο, αυτή η δεύτερη τετραετία δεν θα είναι εν τέλει τετραετία. Για το καλό μας... 

  

 

Στην Ελλάδα έχουμε καταπιεί τα κλειδιά του Κουτιού της Πανδώρας...

Η φοροδιαφυγή- φοροαποφυγή δεν είναι αποκλειστικώς σπορ των πλουσίων. Οι περισσότεροι έχουν "αθληθεί" σε αυτό έστω και μια φορά στη ζωή τους, αλλά δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Κάποιοι ακόμα δεν μπορούν να χωνέψουν... 

Δεν θα σταθώ τόσο, με αφορμή τα Pandora Papers, στο έλλειμμα κοινωνικής συνείδησης των rich and famous που δεν θέλουν να επιστρέψουν πίσω σε αυτούς που τους έχουν κάνει σπουδαίους ούτε τα σπόρια από τον πλούτο τους. Θα επικεντρωθώ περισσότερο στους πολιτικούς που φοροδιαφεύγουν- φοροαποφεύγουν γιατί το κάνουν αξιοποιώντας νόμους που οι ίδιοι έχουν εισάγει ή έχουν παραλείψει να εισάγουν...

Η φοροδιαφυγή, οι εξωχώριοι παράδεισοι, τα εσκεμμένα παραθυράκια και "μπαλκόνια" στους νόμους δεν μας έχουν έρθει  γραμμένα σε πλάκες από το χέρι τού θεού. Είναι ανθρώπινα δημιουργήματα κι όπως άνθρωποι τα δημιούργησαν έτσι κι άνθρωποι μπορούν να τα σφραγίσουν. Αρκεί, όμως, να υπάρχει η πολιτική βούληση κι όχι διάθεση συναλλαγής τού πολιτικού με το επιχειρηματικό- τραπεζικό- εφοπλιστικό κατεστημένο, όπως συμβαίνει σήμερα...

Όπως κι αν έχει, η βάσιμη κατηγορία πως ο πρωθυπουργός και η σύζυγός του κρύβουν περιουσιακά τους στοιχεία και φυσικά το πώς αυτά αποκτήθηκαν σε άλλες χώρες θα είχε προκαλέσει και πτώση κυβέρνησης. Στη Γαλλία ο Ν. Σαρκοζί φόρεσε βραχιολάκι γιατί απόκρυψε προεκλογική του χρηματοδότηση... 

Στην Ελλάδα, όμως, οι φορολογικές Αρχές κυνηγούν τον κωδωνοκρούστη, εν προκειμένω τον Κώστα Βαξεβάνη, αντί να εντοπίσουν και να σβήσουν τη φωτιά. Αν δεν μπορείς, όμως, να εμπιστευτείς ούτε τη δικαιοσύνη ούτε τα ΜΜΕ τότε οι ακραίες επιλογές σού μοιάζουν όλο και πιο συνετές. Κι αυτό μπορεί να μην αφορά την οικογένεια Μητσοτάκη και τα συμφέροντα για τα οποία κυβερνά, είναι όμως ζήτημα δημοκρατίας...   

 
 

Μεσαία τάξη, υψηλή αυτοεξαπάτηση...

Οι ελεύθεροι επαγγελματίες είχαν και δεν είχαν δίκιο να ήταν εξοργισμένοι με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως με την προκαταβολή φόρου 100%. Από την άλλη, όμως, παραμένουν η επαγγελματική ομάδα με τη μεγαλύτερη ευκολία φοροαποφυγής και φοροδιαφυγής, που φυσικά την εκμεταλλεύονται, όπως θα έκαναν και οι μισθωτοί αν ήταν στην θέση τους, για να μην κατηγορηθώ για κοινωνικό αυτοματισμό. Θεωρώ, επομένως, λογικό που ήταν από τους πρώτους που "μαύρισαν" το ΣΥΡΙΖΑ, έστω δίκην εκδίκησης, τον Ιούλιο του 2019...

Πολλές φορές, ωστόσο, ψηφίζουμε με το θυμικό δίχως να βάλουμε το μυαλό μας  να σκεφτεί. Να αναλογιστεί, για παράδειγμα, ότι ο Αλέξης Τσίπρας υπερφορολόγησε τη μεσαία τάξη στο πλαίσιο μνημονιακών δεσμεύσεων που του επιβλήθηκαν, αλλά ο Κ. Μητσοτάκης θα την εξαθλίωνε απλούστατα γιατί είναι άλλες οι προτεραιότητές του, να ενισχύσει το μεγάλο κεφάλαιο στο οποίο ανήκει κι ο ίδιος. Πρέπει, συνεπώς, να είσαι λοβοτομημένος για να σοκάρεσαι από την κυνική παραδοχή Γεωργιάδη ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις είτε θα συγχωνευτούν- θα τις πάρουν, δηλαδή, κατά βάση μπιρ παρά μεγάλοι παίκτες- είτε θα εξαφανιστούν. Οι νεοφιλελεύθεροι αποδεικνύονται φανατικότεροι και των πιο φανατικών πιστών μιας θρησκείας, αφού εν προκειμένω έχει αποδειχθεί ότι ο θεός τους, τα trickle- down economics, δεν υπάρχει...

Αυτή η κυβέρνηση έχει πλέον παρελθόν και τα πεπραγμένα της, από τα εργασιακά ως το ασφαλιστικό κι από το περιβάλλον ως τις υποδομές, μαρτυρούν ότι προτεραιότητά της δεν είναι οι πολλοί αλλά οι λίγοι. Κορυφαίο, βεβαίως, παράδειγμα είναι οι πόροι τού Ταμείου Ανάκαμψης, στο οποίο υπάρχει και το ουσιαστικό ανθεκτικότητα, το οποίο σκοπίμως παραλείπεται από το Μαξίμου αφού σκοπός δεν είναι να αντέξει η κοινωνική πλειοψηφία. 

Η συντριπτική πλειονότητα των χρημάτων του θα μοιραστεί μέσω των συστημικών τραπεζών, οι οποίες με τη σειρά τους θα το μοιράσουν στους πρωθυπουργικούς φίλους. Πού είναι η δανειοδότηση με εγγύηση του Δημοσίου που προκρίνουν άλλες χώρες, πού είναι το σχέδιο για τις περιφέρειες, πού τα μέτρα κατά τής ακρίβειας κ.λπ. κ.λπ.; Πουθενά, όπως ακριβώς και η κυβερνητική έγνοια για τη μεσαία τάξη, η οποία θέλησε να εξαπατηθεί και τα "κατάφερε" να εξαπατηθεί για πολλοστή φορά... 

 

Δεν το ξέρω πια...

Πολύ περισσότερο κι από τις γυναικοκτονίες, η κλιματική κρίση δεν είναι ένα ζήτημα το οποίο θα λυθεί ούτε τοπικώς ούτε σε μια τετραετία. Κι αν η συζήτηση, με αφορμή τις πρόσφατες πυρκαγιές, για το αν λήφθηκαν τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα είναι δικαιολογημένη, αυτό δεν σημαίνει πως το κομματικό μας σύστημα δεν πρέπει να αφήσει στην άκρη το λαϊκισμό- που ζήσαμε πολύ εντονότερα στο Μάτι, όχι μόνο λόγω νεκρών αλλά κυρίως λόγω της τακτικής που ακολούθησε η τότε αξιωματική αντιπολίτευση-, να καθίσει σε ένα τραπέζι και να λάβει σοβαρές αποφάσεις. Προφανώς με τη συνδρομή ειδικών και της κοινωνίας των πολιτών...

Όποιος δεν συνδέει την κλιματική κρίση με την καπιταλιστική απληστία μάλλον δεν αντιλαμβάνεται τη διασύνδεση του άκρατου ατομισμού με την περιβαλλοντική καταστροφή. Όταν ο απόλυτος δείκτης επιτυχίας θεωρείται ο πλούτος πώς θα βάλεις φραγμό στην υπερεκμετάλλευση των πόρων τού πλανήτη, στην ατμοσφαιρική ρύπανση, στην υπερθέρμανση και τις συνέπειές τους; 

Συνεπώς, η αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης θα είναι ατελέσφορη αν περιοριστεί στη μείωση, για παράδειγμα, των ρύπων του μονοξειδίου του άνθρακα ή του διοξειδίου του αζώτου. Καλά είναι αυτά, αλλά η πηγή τού κακού παραμένει η απληστία, η οποία θα ελεγχθεί μόνο αν ελεγχθούν, π.χ., η φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή, τα ασύδοτα funds και οι προκλητικές τράπεζες...

Ενδεχομένως η ανθρωπότητα να καταφέρει στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον να μετοικήσει σε κάποιο άλλο αστέρι, πλανήτη ή γαλαξία και να της δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία αν καταστρέψει τη Γη. Μόνο που σε μία τέτοια περίπτωση όλα τα επιτεύγματά της ανά τους αιώνες θα έχουν μηδενιστεί, αφού όλα θα τα επισκιάζει η καταστροφή ενός πλανήτη από τα ίδια μας τα χέρια... 

Δεν τρέφω αυταπάτες πως οι γενιές που βρισκόμαστε τώρα πάνω στον πλανήτη θα γυρίσουν το ματσάκι, κυρίως γιατί δεν βλέπω στον εαυτό μου και σε πολλούς από τους συνανθρώπους μου τη βούληση να περιορίσουμε την ενεργειακή και κάθε άλλου είδους σπατάλη για χάρη των επόμενων γενεών. Ίσως οι επόμενοι να αποδειχθούν πιο συνειδητοποιημένοι, ίσως πάλι όχι. Μακάρι να μπορούσα να γράψω πως η Γη θα εξακολουθήσει να είναι κατοικήσιμη όπως κι αν έχει. Δεν το ξέρω πια...

 

Ο σκοπός δεν αγιάζει τους Ρασπούτιν...

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έκανε υπουργό τον Δημ. Παπαγγελόπουλο το 2015 γιατί ο τελευταίος είναι καραμανλικός, αλλά γιατί ήθελε έναν άνθρωπο με επιρροή στο χώρο τής Δικαιοσύνης προκειμένου να προχωρήσει η κάθαρση και η τιμωρία των διεφθαρμένων, όπως είχε υποσχεθεί στο λαό. Κι αυτό είναι το μεγάλο του σφάλμα στη συγκεκριμένη περίπτωση, γιατί όσο κι αν είναι καλές οι προθέσεις σου υπάρχει κι αυτή η άτιμη η διάκριση των εξουσιών που απαγορεύει στην εκτελεστική εξουσία να αναμειγνύεται στη δικαστική. Ακόμα κι όταν οι πολιτικοί σου αντίπαλοι το έκαναν επί δεκαετίες- και συνεχίζουν σήμερα- να παρεμβαίνουν, να εκβιάζουν και να απειλούν για να επιτυγχάνουν συγκαλύψεις για τους ίδιους και τους χρηματοδότες τους, εσύ δεν δικαιούσαι να αντιγράφεις τις μεθόδους τους, έστω κι αν αποσκοπείς σε κάτι ευγενέστερο από το κουκούλωμα...

Το ίδιο συμπέρασμα θα εξαγόταν ακόμα κι αν ο Δημ. Παπαγγελόπουλος είχε κατορθώσει να τεκμηριώσει την ενοχή πολιτικών για το σκάνδαλο Novartis ή είχε φέρει στο δημόσιο ταμείο δισεκατομμύρια ευρώ από τις διάφορες λίστες φοροδιαφυγής. Το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, στο οποίο αναφέρθηκε πολλάκις κατά την απολογία του στη Βουλή ο πρώην υπουργός, δεν βασίζεται στο σκοπό που αγιάζει τα μέσα. Δεν εμπεριέχει τίποτα το μακιαβελικό ή το ρασπουτινικό. Σε διαφορετική περίπτωση, θα θεωρούσαμε ηθικά και τα βασανιστήρια, για παράδειγμα, σε βάρος τρομοκρατών...

Όλα αυτά δεν τα γράφω γιατί δεν υπάρχει σκάνδαλο Novartis ούτε γιατί οι παρεμβάσεις Παπαγγελόπουλου έχουν την ίδια ηθική απαξία. Τα γράφω γιατί η Αριστερά έχει χρέος να μην μιμείται το τέρας που δικαίως καταδικάζει...

Κι αν ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης δεν είναι Αριστερός για να φέρει αυτό το ηθικό βάρος, οφείλουν να το θυμούνται οι Αριστεροί τής αξιωματικής αντιπολίτευσης όταν ξαναγίνουν κυβέρνηση. Τη δεύτερη φορά Αριστερά ο έλεγχος των αρμών τής εξουσίας θα είναι ασυγχώρητος, ακόμα κι αν στεφθεί με μεγαλύτερη επιτυχία σε σχέση με την πρώτη φορά...

Ρωτήστε τα θύματα του κορωναϊού αν ζουν τα έθνη-κράτη...

Μεγάλη Βρετανία- μέσω Brexit- και ΗΠΑ- μέσω του "America first" του Ντ. Τραμπ- πιστεύουν ότι στην εποχή που ένας ιός όπως ο κορωναΐός κάνει το γύρο τού πλανήτη σχεδόν ανενόχλητος αυτές μπορούν να περιχαρακωθούν στο εθνικό κράτος. Η λογική τους θυμίζει την επιλογή τής ελληνικής κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το διεθνές ζήτημα του προσφυγικού βάζοντας ένα δίχτυ 2,7 χλμ. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, η παγκοσμιοποίηση είναι αναπόφευκτη κι αυτό που οφείλουν τα κράτη να κάνουν είναι να της βάλουν κανόνες...

Ζητούμενο σε κάθε εποχή, πολλώ δε μάλλον τη σημερινή όταν οι ανισότητες αυξάνονται, είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. Η φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή, για παράδειγμα, δεν είναι φυσικά φαινόμενα, αλλά ανθρώπινα δημιουργήματα κι επομένως είναι στα χέρια των κυβερνήσεων συλλογικώς να τις αντιμετωπίσουν, προσφέροντας διαφορετικά κίνητρα πλουτισμού στις χώρες που λειτουργούν σήμερα ως φορολογικοί παράδεισοι. Η σημαντικότερη, άλλωστε, κληρονομιά των εθνών- κρατών είναι αρνητική, οι εθνικισμοί δηλαδή που αρκετές φορές οδηγούν και σε πολέμους...

Ο Δαρβίνος είχε δίκιο όταν ισχυριζόταν πως δεν επιβιώνουν οι εξυπνότεροι, αλλά αυτοί που προσαρμόζονται ευκολότερα στις αλλαγές των καιρών. Αντί, επομένως, να σπαταλάμε χρόνο και χρήμα χτίζοντας άσκοπα τείχη όταν μπορούμε, για παράδειγμα, να επικοινωνούμε άμεσα και δωρεάν με την Αυστραλία, είναι προτιμότερο να προσαρμόσουμε την παγκοσμιοποίηση στο μπόι των ανθρώπων. Κι αυτό δεν συνιστά κυνισμό, αλλά στοιχειώδη σύλληψη της πραγματικότητας, η οποία υπερβαίνει πολύ γρηγορότερα από όσο πιστεύουμε σταθερές και παγιωμένες ιδέες και ιδεοληψίες...

Τα success story καταλήγουν σε εκλογές...

Η εθνικιστική ηγεσία τής Καταλονίας μάλλον ήταν πολύ απασχολημένη με τα αυτονομιστικά της ζητήματα και δεν είχε το χρόνο να μελετήσει το ελληνικό 2015. Αν το είχε πράξει, θα είχε συνειδητοποιήσει ότι αν θες να κερδίσεις ένα διπλωματικό μπρα ντε φερ δεν είναι δυνατό ο αντίπαλός σου να γνωρίζει ή να καταλαβαίνει ότι έχεις όρια μέχρι πού θα τεντώσεις το σκοινί. Όπως στην περίπτωση της Ελλάδας η Γερμανία αντιλαμβανόταν ότι το Grexit ήταν "κόκκινη γραμμή" για τον Αλ. Τσίπρα, με τον ίδιο τρόπο κι ο Μ. Ραχόι κατανοεί, ιδίως μετά από την πρόσφατη αλλοπρόσαλλη απόφαση του καταλανικού Κοινοβουλίου, ότι οι καταλανοί δύσκολα θα διακινδυνεύσουν την ανεξαρτητοποίησή τους όταν τα οφέλη της είναι πολύ λιγότερα από τις απώλειες που φέρνει μαζί του ο απομονωτισμός...

Κι αν η Καταλονία είναι ξένος πόνος, το ερώτημα είναι στα καθ' ημάς αν η ελληνική κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να αντισταθεί στην αναμενόμενη πίεση από το ΔΝΤ για νέα μέτρα, αν θα πάει σε εκλογές για να αποφύγει την "καυτή πατάτα" ή θα επιχειρήσει αυτό που μόνο ο σημερινός πρωθυπουργός έχει καταφέρει στη μνημονιακή Ελλάδα: να παρουσιάζει κάθε νέα υποχώρηση στο νεοφιλελευθερισμό ως ένα ακόμα βήμα από την απεμπλοκή από την επιτροπεία και τις πολιτικές άγριας λιτότητας...

Το Μαξίμου δικαιολογημένα αμφισβητεί και τις τελευταίες προβλέψεις τού Ταμείου- έχει άλλωστε αποτύχει σε τόσες στο παρελθόν. Φοβάμαι, όμως, πως σε λίγο ούτε οι αριθμοί θα βγαίνουν για την κυβέρνηση, η οποία καλείται από το 2018 να πετυχαίνει το σχεδόν ακατόρθωτο για μια οικονομία η οποία ανακάμπτει δειλά, να φέρνει δηλαδή πρωτογενή πλεονάσματα του ύψους τού 3,5% για σειρά ετών...

Στο Μαξίμου μέχρι σήμερα πορεύτηκαν με αλχημείες- όπως η καθυστέρηση στην έκδοση συντάξεων ή τα κοινοτικά προγράμματα προσωρινής απασχόλησης- για να επιτυγχάνουν τα πρωτογενή πλεονάσματα και να αφηγούνται το δικό τους "success story". Μόνο που η πραγματικότητα βρίσκει πάντοτε τρόπο να σε εκδικείται κι αυτό συμβαίνει τώρα...

Καλά όλα τα περιφερειακά συνέδρια στα οποία πηγαίνει ο πρωθυπουργός, καλές και οι αναπτυξιακές προτάσεις του, ωστόσο στην αγορά εργασίας επικρατεί η ζούγκλα και η κοινωνική δικαιοσύνη μοιάζει με άπιαστο όνειρο, αφού απλώς αλλάζουν τα αφεντικά αλλά όχι και οι τακτικές. Τα βήματα για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, του λαθρεμπορίου και της διαφθοράς είναι αργόσυρτα, την ίδια ώρα που μια νέα διαπλοκή αντικαθιστά την παλιά. Με λίγα λόγια, δεν θα στοιχημάτιζα πολλά χρήματα στο ότι το καλοκαίρι τού 2018 ξεμπερδεύουμε με τα μνημόνια, πολλώ δε μάλλον πως δεν θα έχουν γίνει εκλογές μέχρι τότε...

Μαύρος κι Έλληνας, λευκοί κι ελληναράδες...

Ο υπολανθάνων ρατσισμός δεν απαιτεί προεργασία για να εκδηλωθεί. Του αρκεί μια απλή αφορμή και βρίσκεται στον αφρό, εκθέτοντας τον φορέα του. Στην περίπτωση του Γιάννη Αντετοκούνμπο αρκούσε η αποχώρησή του από την εθνική ομάδα ελέω τραυματισμού για να ξεδώσουν μισαλλόδοξα όλοι εκείνοι που έπνιγαν τη φασιστική τους διάθεση στη σιωπή για το ότι ένας διεθνής μπασκετμπολίστας μπορεί να είναι μαύρος με γονείς που δεν κατάγονται από τη χώρα μας...

Δεν είμαι γιατρός ούτε βεβαίως έχω μελετήσει τον ιατρικό φάκελο του Γιάννη. Ο ίδιος, πάντως, δεν μου έχει δώσει την εντύπωση ούτε πως δεν αγαπά την πατρίδα του- όσο κι αν αυτό πληγώνει τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα και τους συμπαθούντες τους- ούτε πως δεν ήθελε να αγωνιστεί στο Ευρωμπάσκετ. Θυμάμαι, άλλωστε, και θυμάστε αρκετούς λευκούς Έλληνες- δεν τους ψέγω γι' αυτό- που αποχώρησαν από την εθνική κατά το παρελθόν χωρίς να είναι τραυματίες...

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ωστόσο, "ευθύνεται" για το ότι αισθάνεται Έλληνας κι όχι ελληναράς, όπως για παράδειγμα καταστηματάρχες με μεγάλους τζίρους που βγάζουν σπαθιά και πιστόλια για να μην πληρώνουν πρόστιμα για τη φοροδιαφυγή τους. Οι τελευταίοι, κρυπτόμενοι πίσω από την αβίαστη λαϊκή συμπάθεια για κάθε μεροκαματιάρη που φοροδιαφεύγει για να μπορέσει να επιβιώσει, καταδικάζουν σε υπέρμετρη φορολόγηση και τους νομοταγείς και κοινωνικώς υπεύθυνους ελεύθερους επαγγελματίες, μαζί βεβαίως με την κρατική ανικανότητα να πατάξει τη φοροδιαφυγή ώστε να μην καίγονται τα χλωρά μαζί με τα ξερά. Σε αυτήν τη χώρα ζουν αρκετοί μεγαλομεσαίοι οι οποίοι αισθάνονται και συμπεριφέρονται σαν να είναι υπεράνω του νόμου, παριστάνοντας ότι ανήκουν στο προλεταριάτο όταν στην ουσία θα έπρεπε να συνυπολογίζονται στο στρατόπεδο των πατρικίων...

Σε αυτήν τη χώρα έχουμε έφεση στο να μετράμε και να ζυγίζουμε πάντοτε την ηθική των άλλων, αλλά σχεδόν ποτέ τη δική μας. Το δάχτυλό μας μοιάζει να βρίσκεται πάντοτε σε επιφυλακή για να καταγράψει και να ψέξει τα κακώς κείμενα των διπλανών μας, μόνο που σπανίως το στρέφουμε και προς τον εαυτό μας. Ως αποτέλεσμα περιμένουμε από τους γύρω μας τη βελτίωση και την τελείωση, υποχρέωση από την οποία έχουμε απαλλάξει εμάς τους ίδιους. Γι' αυτό και στον αθλητισμό κι όχι μόνο οι χθεσινοί ήρωες γίνονται απόκληροι με την ίδια ευκολία που αθωώνουμε τις δικές μας αβελτηρίες στο λεπτό, με τις γνωστές φυσικά δραματικές συνέπειες για την ελληνική κοινωνία...

Εμπρός πανώλη των άχρωμων, άοσμων κι άγευστων, η Ζωή κι ο Γιάνης δεν είναι συνηθισμένοι, εξόντωσέ τους...

Οι καινοτόμες ιδέες έχουν ένα κακό: μπορεί να αποδειχθούν αποτυχημένες, αλλά αυτό μόνο το μέλλον είναι σε θέση να το κρίνει. Από την άλλη, για τις χρησιμοποιημένες ιδέες μπορούμε να εξάγουμε πιο αξιόπιστα συμπεράσματα. Για παράδειγμα, γνωρίζουμε ότι τα μέτρα που εφαρμόστηκαν μέχρι σήμερα για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά και γι' αυτό δεν ευθύνεται μόνο η έλλειψη πολιτικής βούλησης. Οπως ξέρουμε, επίσης, ότι ο φασισμός δεν νικήθηκε ποτέ και πουθενά όταν δεν χτυπήθηκε στις ρίζες του. Κι όμως, αντί να ειρωνευόμαστε τον πολυκαιρισμένο ξύλινο λόγο ή τις ίδιες και τις ίδιες πολιτικές βγάζουμε όλοι μας τη σαρκαστική διάθεση πάνω σε πρωτοβουλίες που αν δεν υλοποιηθούν κανένας μας δεν θα ξέρει αν είναι ωφέλιμες ή όχι. Το πρόβλημα, όμως, βρίσκεται ακριβώς στο ότι φοβόμαστε το καινούριο περισσότερο κι από όσο ο διάβολος το λιβάνι. Προτιμούμε να συνεχίζουμε την κατάπτωση σε όλα τα επίπεδα, γιατί αυτόν τον δρόμο έχουμε ακολουθήσει και στο παρελθόν, παρά να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό. Κι αυτήν μας την προσκόλληση τη βαφτίζουμε συνέπεια ώστε να της προσδίδουμε ανύπαρκτα χαρίσματα...

Σας έχω και παραδείγματα. Κατηγόρησαν τη Ζωή Κωνσταντοπούλου γιατί έγειρε ζητήματα εγκυρότητας των νόμων που πέρασαν από το Κοινοβούλιο χωρίς να δοθεί το δικαίωμα ψήφου στους χρυσαυγίτες βουλευτές. Αυτό θεωρήθηκε, μάλιστα, κι αβάντα στο νεναζιστικό μόρφωμα, κυρίως από ανθρώπους που δεν έχουν διαβάσει ούτε ένα νομικό βιβλίο στη ζωή τους. Το ζήτημα ασφαλώς και είναι περίπλοκο και δεν απαντιέται με ένα απλό "ναι" ή ένα "όχι", ο κακεντρεχής αρνητισμός ωστόσο στις επισημάνσεις τής προέδρου τής Βουλής μαρτυρά ένα θεμελιώδες σφάλμα στην αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής. Ο γράφων την θεωρεί εγκληματική οργάνωση, ευθυνόμενη για αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου για τα οποία οι αρχηγοί κι αρκετά από τα μέλη της θα πρέπει να λογοδοτήσουν. Και φυσικά οι ιδεοληψίες της μόνο αποκρουστικές μού είναι. Από όσο γνωρίζω, ωστόσο, δεν έχει καταδικαστεί ακόμα από κανένα δικαστήριο, ούτε καν πρωτοδίκως, ενώ στις πρόσφατες εκλογές ήρθε τρίτο κόμμα με τις ψήφους τού ελληνικού λαού...

Από τη στιγμή, επομένως, που η δικαστική εξουσία δεν έχει βγάλει την ετυμηγορία της και η δημοκρατία τής έχει δώσει κοινοβουλευτική παρουσία είμαστε υποχρεωμένοι να αποδεχόμαστε ότι οι βουλευτές της έχουν το δικαίωμα να υπερψηφίζουν ή να καταψηφίζουν νομοσχέδια ή να έχουν παρουσία στα μίντια. Αυτό ήταν και το σκεπτικό, άλλωστε, και του Μανώλη Γλέζου, τον οποίο δύσκολα θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος φασίστα, όταν καταψήφισε την απαγόρευση χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής από το δημόσιο ταμείο. Σε διαφορετική περίπτωση χρησιμοποιούμε απολυταρχικές μεθόδους για να νικήσουμε τον απολυταρχισμό, εφαρμόζουμε μια δημοκρατία α λα καρτ για να χτυπήσουμε το φασισμό. Με λίγα λόγια, εξελισσόμαστε στο ίδιο τέρας που θέλουμε να σκοτώσουμε...

Κι έρχομαι στην αξιοποίηση πολιτών για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, μέτρο που ενδεχομένως να αποδειχθεί αποτελεσματικό, ενδεχομένως όχι αλλά αξίζει τουλάχιστον να το δοκιμάσουμε γιατί δεν έχουμε και πολλά να χάσουμε. Ακόμα κι άνθρωποι που εκτιμώ το δημόσιο λόγο τους μίλησαν για χαφιεδισμό και νοοτροπία τού "μαζί τα φάγαμε". Να τους υπενθυμίσω, όμως, πως ήδη έχουν "παγώσει" καταθέσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ ανθρώπων τού κατεστημένου, πως ερευνώνται εξονυχιστικώς όλες οι λίστες και πως το νεοσυσταθέν αρμόδιο υπουργείο υπό τον Παναγιώτη Νικολούδη μαζί με το ΣΔΟΕ και τους υπόλοιπους ελεγκτικούς μηχανισμούς έχουν εξαπολύσει ένα σαφάρι που όμοιό του δεν έχουμε δει τις τελευταίες δεκαετίες, κατά δήλωση και στελεχών τής αντιπολίτευσης. Το ξεβράκωμα Χαρδούβελη είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση, αρκεί βεβαίως να συνοδευτεί από τον εξοντωτικό έλεγχο κι άλλων προσώπων, όπως της Νάντιας Βαλαβάνη, του Γιώργου Σταθάκη ή του Λ. Λαζόπουλου. Αυτό σημαίνει ότι οι μεγαλοκαρχαρίες βρίσκονται στο στόχαστρο...

Εθελοτυφλούμε, ωστόσο, αν πιστεύουμε ότι για τη φοροδιαφυγή ή τη φοροαποφυγή ευθύνονται μόνο εκείνοι, ακόμα κι αν δέχομαι πως αν δεν πιαστούν στα δίχτυα πρώτα τα μεγάλα "ψάρια" είναι δύσκολο να γίνει το ίδιο και με τη "μαρίδα". Αυτός, ωστόσο, που δεν μου κόβει απόδειξη συνευθύνεται για το ότι αύριο μεθαύριο μπορεί να αυξηθούν οι φόροι που θα πληρώσω για να αναπληρώσω το δικό του κενό στην ενίσχυση του δημόσιου ταμείου. Επομένως, αυτός δεν είναι ένας μεροκαματιάρης που προσπαθεί απλώς να επιβιώσει- το ίδιο άλλωστε προσπαθώ κι εγώ αλλά του πληρώνω το λογαρισμό, τις υπηρεσίες ή τις αγορές που κάνω από αυτόν-, αλλά ένας κλέφτης τής δικής μου τσέπης. Κι όταν τον καταγγέλλω αρμοδίως δεν γίνομαι ρουφιάνος, με βάση τη διαστρεβλωτική λογική τού "μεταξύ κατεργαραίων ειλικρίνεια", αλλά αποδίδω δικαιοσύνη την ίδια ώρα που καλλιεργείται στην πράξη ένα κλίμα φορολογικής συνείδησης...

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου κι ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι ανορθόδοξοι. Η πρώτη είναι μια πρόεδρος της Βουλής που δεν θα εκμεταλλευτεί τον θεσμικό της ρόλο, παριστάνοντας τη γλάστρα, για να μην πει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη κι ο δεύτερος δεν θα φορέσει κοστούμι και γραβάτα ούτε θα εκφέρει ξύλινα τίποτα προκειμένου να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό του. Δεν συμφωνώ με όλα όσα λένε κι όλα όσα κάνουν. Ισως να προτιμούσα να μιλούσαν λιγότερο ώστε να αποφεύγονται κι αχρείαστες παρεξηγήσεις. Από την άλλη, ωστόσο, αντιλαμβάνομαι την ανάγκη μιας κυβέρνησης να τοποθετείται δημοσίως όσο γίνεται περισσότερο σε ένα εχθρικό για την ίδια μιντιακό σκηνικό, το οποίο βεβαίως έχει στηθεί από την ελίτ. Στο τέλος έτσι κι αλλιώς όλοι θα κριθούν από το αποτέλεσμα της δουλειάς τους. Αν, για παράδειγμα, η Βουλή εξελιχθεί κι αυτήν την κοινοβουλευτική περίοδο σε πλυντήριο σκανδάλων και στο τέλος Ιουνίου η κυβέρνηση βάλει την υπογραφή της σε ένα τρίτο μνημόνιο με τους ίδιους επαχθείς όρους με τα προηγούμενα τότε θα χαρακτηρίσω αποτυχημένους τόσο τη Ζωή Κωνσταντοπούλου όσο και τον Γιάνη Βαρουφάκη. Δεν θα το κάνω, όμως, στον πρώτο μήνα ανάληψης καθηκόντων πρωτόγνωρων για τους ίδιους ούτε με το σκεπτικό πως δεν μου αρέσουν τα ρούχα τους, η προφορά ή ο ναρκισσισμός τους. Σε μια χώρα, άλλωστε, που τα τρία τέταρτα του πληθυσμού της βγάζουν τουλάχιστον μια "σέλφι" την ημέρα, ακόμα κι αν η καλλονή τους δεν ταυτίζεται με αυτή μιας Μόνικα Μπελούτσι ή ενός Τζορτζ Κλούνι, είναι αστείο να κατακρίνουμε μόνο την ωραιοπάθεια των άλλων...  

  

  

Η πρώτη νίκη ήρθε, αναμένω σημαντικότερες...

Απόψε κερδήθηκε η πρώτη μάχη. Κυρίως ηττήθηκε ο παραλογισμός μιας πενταετίας, σύμφωνα με τον οποίο δεν υπήρχε άλλος δρόμος πέρα από την απόλυτη υποταγή στην τρόικα κι ότι οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα έφερνε την καταστροφή. Με λίγα λόγια, από απόψε η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον όπως τα ξέραμε μέχρι σήμερα, είναι δύο κόμματα που δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Η τρόικα μας τελείωσε και δεν θα ξαναδούμε την ταπεινωτική εικόνα μεσαίων ξένων αξιωματούχων να μπαινοβγαίνουν στα υπουργεία και στο Μέγαρο Μαξίμου για να δίνουν διαταγές στους υπουργούς και στον πρωθυπουργό τής χώρας. Τέλειωσε και το μνημόνιο, το οποίο αντικαθίσταται από μία σειρά μεταρρυθμιστικών προτάσεων της κυβέρνησης σε κρίσιμους τομείς, όπως η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, η αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης και τα μέτρα κατά τής ανθρωπιστικής κρίσης, για τις οποίες μάλιστα, και είναι προς τιμή της, ζητά και τη συνδρομή τής αντιπολίτευσης. Σε αυτό το πλαίσιο είναι σημαντικό να περιμένουμε την εξειδίκευση αυτών των προτάσεων μέχρι τη Δευτέρα και, κυρίως, να δούμε να εγκρίνονται από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Είναι, όμως, πολύ σπουδαίο ότι η κυβέρνηση έχει μεταφέρει την ατζέντα τής συζήτησης από τις άκριτες ιδιωτικοποιήσεις μπιρ παρά και τα μέτρα λιτότητας, όπως η μείωση των συντάξεων, η αύξηση συντελεστών ΦΠΑ κα τα υπερβολικά πρωτογενή πλεονάσματα, στα οποία είχε δεσμευτεί η κυβέρνηση Σαχλαμαρά, στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος εδώ και δεκαετίες προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης...

Είναι αλήθεια ότι το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ κάνει λόγο για την άμεση εφαρμογή μέτρων αντιμετώπισης ανθρωπιστικής κρίσης τα οποία, όπως έχει προκύψει από τη διαπραγμάτευση, δεν πρόκειται να εφαρμοστούν όλα μέσα στις επόμενες 100 ημέρες. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε προεκλογικώς για διαγραφή κι όχι για "έξυπνη απομείωση" του δημόσιου χρέους, η οποία στην ουσία θα βαρύνει, εφόσον επιτευχθεί, τις επόμενες γενιές Ελλήνων. Είναι, όμως, λογικό σε μία διαπραγμάτευση να μην τα κερδίζεις όλα, όπως είναι επίσης λογικό το επιχείρημα Βαρουφάκη πως η κυβέρνηση δεν εκλέχθηκε για να εφαρμόσει το σύνολο του προγράμματός της μέσα στους επόμενους τέσσερις μήνες αλλά σε τέσσερα χρόνια. Είναι, επομένως, αναγκαίο βραχυπρόθεσμα να ψηφιστούν τα νομοσχέδια, για παράδειγμα, που αφορούν τα "κόκκινα" δάνεια και τη ρύθμιση των χρεών και μακροπρόθεσμα τόσο να εφαρμοστεί το σύνολο του προγράμματος της Αριστεράς όσο, κυρίως, να διαγραφεί μέρος τού δημόσιου χρέους και να εφαρμοστεί ρήτρα ανάπτυξης για το υπόλοιπο. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα πάψουμε ποτέ να είμαστε εγκλωβισμένοι από την έγκριση των δανειστών μας στην άσκηση εθνικών πολιτικών...  

Με την αίρεση ότι θα γίνουν αποδεκτά τα μέτρα που θα προτείνει η κυβέρνηση τη Δευτέρα και τα οποία δεν θα περιλαμβάνουν άγρια λιτότητα αλλά κοινωνική δικαιοσύνη, ξεκινά ένα πολύ κρίσιμο όσο και δημιουργικό, θέλω να νομίζω, τετράμηνο, το οποίο και θα κρίνει και το κατά πόσο ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάνης Βαρουφάκης και οι υπόλοιποι υπουργοί θα μπορέσουν να εφαρμόσουν στην πράξη τη δική τους φιλοσοφία διακυβέρνησης και στη συνέχεια, μέσω του κοινωνικού συμβολαίου. Προφανώς ζητήματα όπως η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, η αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης και η δυναμική ανόρθωση της πραγματικής οικονομίας δεν πρόκειται να επιλυθούν μέχρι το τέλος Ιουνίου. Είναι, όμως, σημαντικό να τεθούν οι βάσεις ώστε και να επιβεβαιωθεί η κυβερνητική βούληση για ριζικές ανατροπές προς όφελος των πολλών, αλλά κι έτσι ώστε οι καλές προθέσεις να γίνουν πράξη. Οπως κι αν έχει, ο πρωθυπουργός κι ο υπουργός Οικονομικών απόδειξαν ότι μπορείς να κερδίζεις μόνο όταν κατεβαίνεις στη μάχη για τη νίκη κι όχι για να χάνεις με μικρό σκορ. Περιμένω σημαντικότερες νίκες για να μπορώ να γράφω με περισσότερη σιγουριά για το μέλλον. Αναγνωρίζω, όμως, ότι αυτή η κυβέρνηση προσπαθεί να τις πετύχει και με την καρδιά αλλά και με το μυαλό. Επιτρέψτε μου, επομένως, ένα μικρό χαμόγελο, όσο πρόωρο κι αν είναι αυτό...