Ο σκοπός δεν αγιάζει τους Ρασπούτιν...

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έκανε υπουργό τον Δημ. Παπαγγελόπουλο το 2015 γιατί ο τελευταίος είναι καραμανλικός, αλλά γιατί ήθελε έναν άνθρωπο με επιρροή στο χώρο τής Δικαιοσύνης προκειμένου να προχωρήσει η κάθαρση και η τιμωρία των διεφθαρμένων, όπως είχε υποσχεθεί στο λαό. Κι αυτό είναι το μεγάλο του σφάλμα στη συγκεκριμένη περίπτωση, γιατί όσο κι αν είναι καλές οι προθέσεις σου υπάρχει κι αυτή η άτιμη η διάκριση των εξουσιών που απαγορεύει στην εκτελεστική εξουσία να αναμειγνύεται στη δικαστική. Ακόμα κι όταν οι πολιτικοί σου αντίπαλοι το έκαναν επί δεκαετίες- και συνεχίζουν σήμερα- να παρεμβαίνουν, να εκβιάζουν και να απειλούν για να επιτυγχάνουν συγκαλύψεις για τους ίδιους και τους χρηματοδότες τους, εσύ δεν δικαιούσαι να αντιγράφεις τις μεθόδους τους, έστω κι αν αποσκοπείς σε κάτι ευγενέστερο από το κουκούλωμα...

Το ίδιο συμπέρασμα θα εξαγόταν ακόμα κι αν ο Δημ. Παπαγγελόπουλος είχε κατορθώσει να τεκμηριώσει την ενοχή πολιτικών για το σκάνδαλο Novartis ή είχε φέρει στο δημόσιο ταμείο δισεκατομμύρια ευρώ από τις διάφορες λίστες φοροδιαφυγής. Το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, στο οποίο αναφέρθηκε πολλάκις κατά την απολογία του στη Βουλή ο πρώην υπουργός, δεν βασίζεται στο σκοπό που αγιάζει τα μέσα. Δεν εμπεριέχει τίποτα το μακιαβελικό ή το ρασπουτινικό. Σε διαφορετική περίπτωση, θα θεωρούσαμε ηθικά και τα βασανιστήρια, για παράδειγμα, σε βάρος τρομοκρατών...

Όλα αυτά δεν τα γράφω γιατί δεν υπάρχει σκάνδαλο Novartis ούτε γιατί οι παρεμβάσεις Παπαγγελόπουλου έχουν την ίδια ηθική απαξία. Τα γράφω γιατί η Αριστερά έχει χρέος να μην μιμείται το τέρας που δικαίως καταδικάζει...

Κι αν ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης δεν είναι Αριστερός για να φέρει αυτό το ηθικό βάρος, οφείλουν να το θυμούνται οι Αριστεροί τής αξιωματικής αντιπολίτευσης όταν ξαναγίνουν κυβέρνηση. Τη δεύτερη φορά Αριστερά ο έλεγχος των αρμών τής εξουσίας θα είναι ασυγχώρητος, ακόμα κι αν στεφθεί με μεγαλύτερη επιτυχία σε σχέση με την πρώτη φορά...

Δεν θα βρούμε το δίκιο μας με μονομαχίες στο Ελ Πάσο...

Όταν ένας πολιτικός λέει ψέματα εν πλήρει επιγνώσει ότι λέει ψέματα το δημόσιο αίσθημα εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς θεσμούς κλονίζεται. Όταν, όμως, ένας πολιτικός υποκινεί αβάσιμα το μίσος για το διαφορετικό, τότε δεν είναι απλώς λαοπλάνος, αλλά επικίνδυνος, πολύ επικίνδυνος. Ανεξαρτήτως από τα κίνητρα που όπλισαν το χέρι τού σφαγέα τού Ελ Πάσο, είναι επικίνδυνοι πολιτικοί όπως ο Ντ. Τραμπ, ο Μπ. Τζόνσον, η Μ. Λε Πεν, ο Μ. Σαλβίνι και κάποιοι δικοί μας, μεμονωμένα ή καθ' ολοκληρία, όταν στιγματίζουν ολόκληρες κοινωνικές ομάδες ως υπεύθυνες για τα δεινά τής κοινωνικής πλειοψηφίας όταν αυτό δεν ισχύει...

Δεν φταίνε οι μουσουλμάνοι, οι εβραίοι, οι μαύροι, οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, οι ομοφυλόφιλοι, οι όποιοι ξένοι και διαφορετικοί για την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας. Ευθύνεται ένα οικονομικό- πολιτικό σύστημα, ο καπιταλισμός, που αναπαράγει και διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες την ίδια ώρα που απομειώνει τις δυνατότητες ουσιαστικής παρέμβασης της κοινωνικής πλειοψηφίας στη λήψη των αποφάσεων που σχετίζονται με τη ζωή της. Το να συγκρίνουμε τον καπιταλισμό με το φασισμό ή με το σταλινισμό, με αυταρχικά δηλαδή καθεστώτα, για να τον αθωώνουμε δεν ωφελεί στο να αλλάξουν οι χρόνιες παθογένειές του, ακραίες εκφάνσεις των οποίων είναι και τα μακελειά τύπου Ελ Πάσο...

Ακόμα, όμως, κι απέναντι στον καπιταλισμό η αντίδρασή μας δεν εξυπηρετεί καμία σκοπιμότητα αν είναι τυφλή. Αν, για παράδειγμα, μπουκάρει κάποιος με πολυβόλο και "θερίσει" το Δ.Σ. της ΕΚΤ υπηρεσία θα προσφέρει στο σύστημα, αφού θα συσπειρώσει τους περισσότερους γύρω του εν είδει σπονδής στη χαμένη κανονικότητα, παρά θα το ανατρέψει...

Δεν είναι το μίσος που θα νικήσει τον καπιταλισμό, αλλά η αγάπη για έναν κόσμο που μπορεί να γίνει πολύ πιο δίκαιος από όσο είναι σήμερα, για ένα σοσιαλιστικό αύριο χωρίς δικτατορία, γραφειοκρατία και νεποτισμό. Κι αυτήν την ιδέα δεν την υπηρετούν οι απανταχού τρομοκράτες που βλέπουν αυτήν τη μάχη για κοινωνική δικαιοσύνη ως μια νέα μονομαχία στο Ελ Πάσο...

  

Νεοφιλελευθερισμός, η ικανοποίηση των ψυχώσεων καταδίωξης των νοικοκυραίων σε βάρος τής κοινωνικής δικαιοσύνης

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι φιλελεύθερος, είναι νεοφιλελεύθερος κι έχει μια φαινομενικώς ευπρόσωπη δικαιολογία γι' αυτήν του την ιδεοληψία, την οποία συνδέει με την ελευθερία. Βεβαίως, την ίδια ώρα θέλει να ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, οι εργοδότες να μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με τους εργαζομένους τους, να πηγαίνουν φυλακή αυτοί που πετάνε τρικάκια στους δρόμους, να μην παίρνουν ούτε άδεια οι τρομοκράτες τής "17Ν" και να γεμίσει κάθε γειτονιά με αστυνομικούς, αλλά στο δικό του μυαλό έτσι νοείται η ελευθερία, ως η ικανοποίηση δηλαδή των ψυχώσεων καταδίωξης των νοικοκυραίων σε βάρος τής κοινωνικής δικαιοσύνης...

Ταυτοχρόνως, αδυνατεί να απαντήσει πώς σε έναν κόσμο με θηριώδεις οικονομικές κι επομένως ανισότητες μια οικονομία η οποία παραμένει αρρύθμιστη θα μπορεί να εξασφαλίζει σε όλους τον ίδιο βαθμό ελευθερίας. Αν, για παράδειγμα, δεν τεθούν κάποιοι προστατευτικοί κανόνες, πώς θα βάλουμε τέλος στην ασυδοσία των εξωχώριων παραδείσων, τους οποίους άλλωστε τόσο έχει τιμήσει και η οικογένεια Μητσοτάκη;...

Ο πρόεδρος της ΝΔ είναι γνωστό ότι λειτουργεί ως ντίλερ των ιδιωτικών συμφερόντων σε βάρος τού δημόσιου κι ως ο αντικρατιστής ο οποίος έχει διορίσει ο ίδιος και η οικογένειά του το μισό Δημόσιο. Πώς, όμως, αντιμετωπίζει η κυβέρνηση το εύλογο επιχείρημα πως η ελληνική δημόσια διοίκηση παραμένει δυσλειτουργική;...

Με μπαράζ προσλήψεων ημετέρων, ουσιαστικό "πάγωμα" της αξιολόγησης κι άλλου είδους εξυπηρετήσεις στους εργατοπατέρες του πιο προνομιακού της εκλογικού ακροατηρίου, των δημοσίων υπαλλήλων δηλαδή. Παραλλήλως, επανδρώνει καίρια δημόσια πόστα με παιδιά τού κομματικού σωλήνα, που ακόμα κι αν είναι ικανά ο διορισμός τους δεν βοηθά στο να περνά στην κοινή γνώμη η αίσθηση της αξιοκρατίας, αν ήταν ποτέ αυτός ο στόχος...

Πάνω κάτω το ίδιο ισχύει και με τα δημόσια πανεπιστήμια: αν κάθε τρεις και λίγο δεν γίνονταν καταλήψεις ή δεν μετατρέπονταν σε άσυλο για κάθε είδους μπαχαλάκηδες, ακόμα κι εγκληματίες τού κοινού ποινικού δικαίου, και οι φοιτητοπατέρες δεν επέβαλλαν τα συμφέροντά τους σε βάρος τού στοιχειώδους ορθολογικού προγραμματισμού η απαίτηση Μητσοτάκη για ιδιωτικά πανεπιστήμια- στα οποία, προφανώς, θα απολαμβάνουν προνομιακή πρόσβαση οι έχοντες και κατέχοντες- θα είχε μηδενικό αντίκτυπο στην ελληνική κοινωνία. Με λίγα λόγια, οι οχτροί μπαίνουν στην Πόλη γιατί κάποιοι, έστω κι άθελά τους, αφήνουν Κερκόπορτες ανοιχτές κι όχι γιατί οι ίδιοι διαθέτουν κοινωνική δυναμική...

Ενός λεπτού σιγή για όλες τις ορντινάντσες που έγιναν αβαρία...

Η δημοσιογραφία δεν νοσεί στην Ελλάδα γιατί απολύθηκε ο Κ. Μπογδάνος από έναν ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό ο οποίος ενώ αντιπολιτεύεται σφόδρα την κυβέρνηση κατηγορείται πως ενέδωσε στην πίεσή της κι απομάκρυνε έναν από τους τηλεαστέρες του. Αν μπούμε στη διαδικασία να συγκρίνουμε ποιος προπαγανδίζει περισσότερο, ο ΣΚΑΙ ή η ΕΡΤ για παράδειγμα, έχουμε ήδη υποπέσει στο αμάρτημα του να ταυτίζουμε το ρόλο τού δημοσιογράφου με του κυβερνητικού εκπροσώπου ή του εκπρόσωπου Τύπου της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κι επειδή ακριβώς αυτό συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι λογικό να θεωρούμε πως ο δημοσιογράφος οφείλει να υποστηρίζει ανοιχτά το χ ή το ψ κόμμα κι όταν δεν το κάνει να μας είναι στην καλύτερη περίπτωση αδιάφορος...

Το ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ που βλέπουν με καλό μάτι τούς τρομοκράτες δεν είναι δα και κανένα μεγάλο μυστικό. Ο Κ. Μπογδάνος, επομένως, έχει εκστομίσει πολύ μεγαλύτερες ανακρίβειες από αυτή που οδήγησε στην απόλυσή του. Το ερώτημα, όμως, είναι αν η δεοντολογία επιτρέπει σε κάποιον ο οποίος παρουσιάζει μια τηλεοπτική εκπομπή να παίρνει θέση αντί να ερωτά και να αποκαλύπτει...

Η προπαγάνδα είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση, αλλά κι αυτή στην Ελλάδα έχει ανατεθεί σε ερασιτέχνες που πολλές φορές εκθέτουν τους εντολείς τους. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, ο Κ. Μπογδάνος να παραθέσει βίντεο από φιλοτρομοκρατικές δηλώσεις βουλευτών και στελεχών τού ΣΥΡΙΖΑ και να είχε μεταφέρει πολύ πιο αποτελεσματικώς το μήνυμα που ήθελε να μεταφέρει. Η έκθεση κι αυτοέκθεση συνεπώς είναι πολύ μεγάλες όταν τα αφεντικά  εμπιστεύονται μετριότητες για τέτοιες δουλειές...

Όσο ψηλότερα σκαρφαλώνει η μαϊμού τόσο μεγαλύτερος φαίνεται ο κώλος της. Κάτι παρόμοιο τρέχει και με τους μπογδάνους αυτής της χώρας, όχι μόνο στη δημοσιογραφία αλλά κι αλλού. Ο συγκεκριμένος τρόπον τινά δημοσιογράφος δεν έπεσε θύμα τής λογοκρισίας, αλλά του ίδιου του σπαθιού με το οποίο έβγαζε μέχρι πρότινος το ψωμί του. Κάπως έτσι την παθαίνουν, άλλωστε, πολλοί βασιλικότεροι του βασιλέως, οι οποίοι στην ανάγκη τους να φανούν χρήσιμοι για τους νταβατζήδες τους κάποιες φορές τούς εκθέτουν και πληρώνουν στη συνέχεια, ως καλοί αποδιοπομπαίοι τράγοι, το τίμημα...

Ας κρατήσουμε, επομένως, όλοι μαζί ενός λεπτού σιγή για όλες τις ορντινάντσες που προδόθηκαν από τα αφεντικά τους όταν τους έγιναν αβαρία. Είναι το περισσότερο που μπορώ να προσφέρω ως αλληλεγγύη σε αυτό το κατώτερο είδος τού ζωικού βασιλείου...

Το "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους" αθωώνει τους φαύλους...

Η δημοκρατία δεν είναι δυνατό να στερεώνεται στο φόβο. Δεν μπορεί, όμως, να ορθοποδήσει κι αν δεν γίνονται και πολλά για την καταπολέμηση των αιτιών που τον γεννούν. Φυσικά ο μεγαλύτερος κίνδυνος και για την ελληνική κοινωνία είναι η αποκαλούμενη εγκληματικότητα του "λευκού κολάρου", μιας σάπιας ελίτ δηλαδή που όταν δεν χρησιμοποιεί ως προκάλυμμα το νόμο, που η ίδια διαμορφώνει μέσω των λακέδων της στο πολιτικό σύστημα, τον παραβιάζει ακόμα κι απροκάλυπτα, εκτιμώντας πως διαθέτει ένα ιδιότυπο άσυλο από εξουσίες που έχει του χεριού της. Η καταστολή αυτού του είδους τής εγκληματικότητας είναι που θα ενισχύσει κυρίως το αίσθημα δικαιοσύνης στο μέσο πολίτη, πέρα βεβαίως κι από τη σημαντική ενίσχυση του κρατικού ταμείου...

Δεν φτάνει, όμως, μόνο η καταστολή τής "υψηλής" εγκληματικότητας προκειμένου να εμπεδωθεί το αίσθημα ασφάλειας στο μέσο πολίτη. Η βία στα γήπεδα, στα Εξάρχεια, το κάψιμο λεωφορείων ή το σπάσιμο ακυρωτικών μηχανημάτων των μέσων μεταφοράς δεν αποτελούν φαινόμενα που γεννήθηκαν ή γιγαντώθηκαν την τελευταία διετία. Ζούμε μαζί τους εδώ και πολλά χρόνια. Το επιχείρημα, ωστόσο, πως "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους" δεν τιμά κανένα, μολονότι η σημερινή κυβέρνηση δικαιούται να υπερηφανεύεται πως είναι η μοναδική που εξάρθρωσε κύκλωμα ναρκωτικών στα Εξάρχεια...

Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί συμπολίτες μας δυσκολεύονται να πληρώσουν ακόμα και το εισιτήριο του μετρό. Κι ο γράφων στο παρελθόν έχει υποπέσει, ενδεχομένως και στο μέλλον να υποπέσει στο αδίκημα της εισιτηριοδιαφυγής, σταθμίζοντας προτεραιότητες του ατομικού του προϋπολογισμού. Μόνο που δεν είναι δυνατό να υποστηρίζει κάποιος πως μπορούν να υπάρξουν δωρεάν κι ασφαλή μέσα μεταφοράς για όλους αν κανένας δεν πληρώνει για τη μετακίνησή του. Και είναι αστείο να μιλάμε για παραβίαση προσωπικών δεδομένων με το ηλεκτρονικό εισιτήριο όταν αυτό εφαρμόζεται σε κάθε προηγμένη χώρα εδώ και δεκαετίες...

Το ίδιο ισχύει και για τη βία στα πανεπιστήμια. Ούτε αυτή γεννήθηκε ή γιγαντώθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που δεν μπορεί να γίνεται ανεκτό και σήμερα να προπηλακίζονται, για παράδειγμα, καθηγητές που αντιδρούν σε γκράφιτι σε πανεπιστημιακούς χώρους. Ούτε να ιεροποιούμε το άσυλο σαν να βρισκόμαστε ακόμα στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου ή της δικτατορίας. Ακριβώς επειδή οι άνθρωποι αυτής της κυβέρνησης έχουν συλλήβδην στιγματιστεί ως φιλοτρομοκράτες ή και τρομοκράτες έχουν την υποχρέωση όχι μόνο να κινούνται στο πλαίσιο της νομιμότητας, αλλά και να φαίνεται πως το κάνουν. Σε διαφορετική περίπτωση δίνουν επικοινωνιακά, έστω, πατήματα σε φαύλους να υποδύονται τους προστάτες τού νόμου και της τάξης...  

 

  

Το παιδί των Ρούπα- Μαζιώτη είναι δικό τους θύμα, όχι του κράτους...

Έπρεπε να επιταχυνθεί η διαδικασία λήψης απόφασης για την επιμέλεια του γιου των Ρούπα- Μαζιώτη; Έπρεπε κι αν ο νόμος είναι αυτός που φέρνει καθυστερήσεις, έστω κι ελάχιστων ημερών, τότε να αλλάξει πάραυτα. Από αυτό, ωστόσο, μέχρι του να δημιουργηθεί ένα τσίρκο εντυπώσεων γύρω από την τύχη ενός ανήλικου, με ακραίες εκφράσεις για συνθήκες κράτησης προκειμένου να ηρωοποιηθούν στα μάτια ορισμένων δύο τρομοκράτες, υπάρχει μεγάλη απόσταση...

Κανένας μας, βεβαίως, δεν μπορεί να προδικάσει πώς θα καταλήξει στη ζωή του ένα παιδί έξι χρόνων. Φαντάζομαι, ωστόσο, πως αν του έχουν προκληθεί ανεπούλωτα τραύματα αυτά δεν οφείλονται στο ότι έβλεπε συνεχώς αστυνομικούς επί δύο ημέρες σε ένα νοσοκομείο, αλλά στο ότι οι γονείς του ζούσαν κυνηγημένοι επί χρόνια, αυτοκυνηγημένοι θα έγραφα για να είμαι πιο ακριβής. Γιατί αυτό είναι σήμερα το αντάρτικο πόλης, μια επαναστατική γυμναστική που αφήνει πίσω της ρημαγμένες ψυχές και οικογένειες...

Δεν είμαι σε θέση να μιλήσω από καθέδρας για το πώς πρέπει να μεγαλώνει κανείς παιδιά: ούτε το έχω σπουδάσει ούτε το έχω κάνει. Αν, όμως, ισχύει πως ο χαρακτήρας ενός ατόμου διαμορφώνεται στα παιδικά του χρόνια και, μάλιστα, μέχρι την ηλικία των πέντε χρόνων τότε είναι φανερότατη η επίδραση που έχουν πάνω του οι γονείς του. Επομένως, ίσως θα ήταν λογικό όποιοι ενήλικοι επιθυμούν να φέρουν στον κόσμο άλλους ανθρώπους να περνούν πρώτα από ένα τεστ που να επιβεβαιώνει ή όχι ότι διαθέτουν έστω τις ελάχιστες προδιαγραφές για κάτι τέτοιο, όσο οργουελικό κι αν διαβάζεται. Δυστυχώς δεν είναι όλοι κατάλληλοι για να γίνονται γονείς κι αυτό έχει αποδειχθεί σε πολλές περιπτώσεις και δεν αναφέρομαι μόνο στους παιδοκτόνους ή στους παιδόφιλους, αλλά και σε "συνηθισμένες" οικογένειες που μεγαλώνουν προβληματικά άτομα που είτε δεν έλαβαν αγάπη είτε ανατράφηκαν με την πεποίθηση ότι κανένας άλλος δεν έκανε παιδί παρά μόνο η Μαριώ τον Γιάννη...

Με βάση όλα τα παραπάνω, αν το παιδί των Ρούπα- Μαζιώτη είναι θύμα, θύτης δεν είναι το κράτος αλλά οι γονείς του. Φυσικά ενυπάρχει η ατομική ευθύνη για το πώς θα καταλήξουμε στη ζωή μας, η οποία παίζει και το σημαντικότερο ρόλο. Σε διαφορετική περίπτωση όλα τα παιδιά ληστών ή τρομοκρατών θα γίνονταν και οι ίδιοι ληστές και τρομοκράτες και θα αθωώνονταν από τα δικαστήρια δικαίως λόγω κακού DNA. Ωστόσο ο ρόλος των γονέων είναι καταλυτικός και για τα καλά και για τα άσχημα, γι' αυτό και δεν είναι ντροπή όσοι είναι ήδη ή όσοι επιθυμούν να γίνουν να συνομιλήσουν με κάποιον παιδοψυχολόγο ή να διαβάσουν και κάνα σχετικό βιβλίο.

Δεν πιστεύω ότι οι λύσεις βρίσκονται στους ειδικούς ή στα "μάνιουαλ", αλλά είναι θαμμένες κάτω από τις προκαταλήψεις και τις βεβαιότητές μας. Κι αν οι ειδικοί και τα "μάνιουαλ" δεν είναι κομπογιαννίτες τότε μας βοηθούν να τις ανακαλύψουμε. Πάντως λύση δεν είναι να μεγαλώνεις σε γιάφκες περιμένοντας από τους γονείς σου να αλλάξουν τον κόσμο βάζοντας βόμβες σε υποκαταστήματα τραπεζών στη χάση και στη φέξη και κατηγορώντας στη συνέχεια το κράτος γιατί το παιδί τους συνομίλησε για λίγο με θεραπευτές σε ένα νοσοκομείο...