Δεν χρειάζεται σεβασμός στους ξένους, αλλά στους προγόνους μας...

Δεν είχε το θάρρος να το παραδεχθεί η προηγούμενη κυβέρνηση- τόσοι την κατηγορούσαν, άλλωστε, πως είχε ανοίξει τα σύνορα-, δεν το έχει ακόμα περισσότερο η σημερινή. Το προσφυγικό- μεταναστευτικό έχει έρθει για να μείνει και πρέπει όσο το δυνατό συντομότερα να το επικοινωνήσουν στους πολίτες αντί να τους δημιουργούν φρούδες ελπίδες και να υποθάλπουν τον κοινωνικό αυτοματισμό. Γι' αυτό και μαζί με τις "πρώτες βοήθειες" οφείλουμε να καταστρώσουμε κι ένα σχέδιο ενσωμάτωσης αντί να κλείνουμε σχολεία όπως αυτό της πακιστανικής κοινότητας στην Αθήνα ή να πετάμε πέτρες στα λεωφορεία με τους απελπισμένους που φτάνουν στα χωριά μας...

Οι πρόσφυγες- μετανάστες που βρίσκονται αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα είναι περίπου 90.000. Είναι λίγοι; Όχι, αλλά δεν είναι και τόσο πολλοί ώστε να μην μπορούμε να τους διαχειριστούμε, με την προϋπόθεση της πλήρους αξιοποίησης των κοινοτικών κονδυλίων και, κυρίως, της διάθεσης φιλοξενίας τους στις περιοχές τους από τους γηγενείς...

Οι παππούδες των σημερινών Μακεδόνων, για παράδειγμα, είχαν τύχει της ίδιας άθλιας συμπεριφοράς από τους τότε γηγενείς όταν είχαν φτάσει στη Μακεδονία από τον Πόντο, την Κωνσταντινούπολη, τη Μικρασία κι από αλλού. Δεν χρειάζεται, επομένως, να δείξουν σεβασμό στους ξένους, αλλά στην ιστορία των προγόνων τους...

Όλα αυτά, βεβαίως, δεν σημαίνουν πως τα κράτη- μέλη τής ΕΕ δεν οφείλουν να επιδείξουν μεγαλύτερη αλληλεγγύη από την ελάχιστη που έχουν επιδείξει μέχρι σήμερα. Όπως, όμως, πρέπει να προετοιμαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας μια ελληνοτουρκική σύρραξη, το ίδιο είμαστε υποχρεωμένοι να πράξουμε και στο προσφυγικό. Παραλλήλως με την επίμονη απαίτηση για βοήθεια από την Ευρώπη έχουμε χρέος να σταθούμε ως κοινωνία κι ως κράτος στο ύψος των περιστάσεων και να ανοίξουμε την αγκαλιά μας στους έχοντες ανάγκη αντί να τους φερόμαστε χειρότερα κι από σκουπίδια, συμπεριφορά που θεσμοθέτησε η κυβέρνηση με τον πρόσφατο νόμο για το άσυλο...

Αστυνομικό κράτος για να κοιμούνται ήσυχοι οι ενήλικες με πάνες...

Οι φονταμενταλιστές τού αστυνομικού κράτους ισχυρίζονται πως δεν υφίσταται ελευθερία χωρίς ασφάλεια. Σε έναν κόσμο, όμως, που μπορεί να βγεις από το σπίτι σου, το οποίο φυλάνε δέκα αστυνομικοί, φορώντας αλεξίσφαιρο γιλέκο και κρατώντας πιστόλι, αλλά να σου πέσει ένα κεραμίδι στο κεφάλι και να σε αφήσει στον τόπο η ασφάλεια δεν είναι παρά μια ουτοπία...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να καταργήσουμε την αστυνομία ή να μην λαμβάνουμε στοιχειώδη μέτρα προσωπικής και οικογενειακής προστασίας. Ο φόβος, άλλωστε, μας προστατεύει από πολλά δεινά. Όταν, όμως, ο φόβος γίνεται ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η ζωή μας γιατί αυτοί που μας εξουσιάζουν μας προτιμούν ψοφοδεείς από ελεύθερους, τότε κάτι δεν πηγαίνει καλά...

Όπως κι αν έχει, αν δεν υφίσταται ελευθερία χωρίς ασφάλεια, δεν υφίσταται κι ασφάλεια δίχως ελευθερία και υπεράσπιση των ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Κι αυτό γιατί σε μια τέτοια περίπτωση οι αδύναμοι θα γίνονταν πλήρη υποχείρια των ισχυρών σε μια κοινωνία όπου το αντάλλαγμα που θα έδινες για να μην μπαίνουν κλέφτες στο σπίτι σου ή στον ηλεκτρονικό σου υπολογιστή θα ήταν να επέτρεπες στην εξουσία να σε κλείσει μέσα σε ένα χρυσό κλουβί. Σε τι θα διέφερε, ωστόσο, κάτι τέτοιο από τα σταλινικά κράτη όπου είχες πολύ καλής ποιότητας υπηρεσίες υγείας και παιδείας, αλλά αν έλεγες κακή κουβέντα γι' αυτά δεν έβλεπες ποτέ ξανά το φως τής ημέρας;...

Οι πρώτες κυβερνητικές κωλοτούμπες για τη Συμφωνία των Πρεσπών, την αναδιαπραγμάτευση των πλεονασμάτων και τις φοροελαφρύνσεις οδηγούν τον Κ. Μητσοτάκη σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, όπως η κατάργηση του πανεπιστημιακού άσυλου, το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι ημικαταργημένο, αφού με ένα τηλεφώνημα του πρύτανη μπορεί και σήμερα να επέμβει η αστυνομία και για πλημμελήματα. Για τα κακουργήματα έτσι κι αλλιώς μπορεί να κινηθεί και τώρα αυτεπαγγέλτως...

Σε τι ενοχλεί, ωστόσο, η ελεύθερη διακίνηση ιδεών κι απόψεων, πρακτική που ακολουθείται από πολλές αναπτυγμένες χώρες, ώστε να πρέπει οι καθηγητές και οι φοιτητές να ζουν με το φόβο τής έγκλησης, για παράδειγμα, για τα αδικήματα της εξύβρισης ή της δυσφήμησης; Θα υπάρχουν αστυνομικοί περίπολοι ακόμα και μέσα στις πανεπιστημιακές αίθουσες προκειμένου οι νέοι μας να συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις και οι μπάτσοι να γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι συμβαίνει;

Και τι διαφορά θα έχει αν η παραβατικότητα μεταφερθεί ένα τετράγωνο πιο πέρα, αν δεν επιλύσουμε τις αιτίες που οδηγούν στην παραβατικότητα; Όλα αυτά, ωστόσο, είναι ψιλά γράμματα για όσους, και δεν είναι λίγοι, υποφέρουν από μανιχαϊσμό, έχουν επιλέξει να περάσουν κι όλη την ενήλικη ζωή τους φορώντας πάνες και θέλουν να μεταδίδουν την ψυχασθένεια του τρόμου και στους γύρω τους ώστε να μην αισθάνονται μόνοι μέσα στις αυτοκαταστροφικές τους ανασφάλειες...

Η Χρυσή Αυγή πέθανε, ο χρυσαυγιτισμός σχημάτισε κυβέρνηση...

Η λαϊκή έξωση των χιμπαντζήδων με τα μαύρα από τη Βουλή είναι μια πολύ καλή είδηση, μολονότι ενίσχυσε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία τής ΝΔ. Ήταν ντροπή για τη χώρα μας που υπέστη όσα υπέστη από το ναζισμό να έχει στο Κοινοβούλιό της υμνητές του...

Το ότι ξεμπερδέψαμε, όμως, με τη Χρυσή Αυγή δεν σημαίνει και πως ξεμπερδέψαμε με το χρυσαυγιτισμό. Αυτός είναι διάχυτος και στην Ελληνική Λύση και πολύ φοβάμαι και σε ένα κομμάτι ψηφοφόρων, αλλά και στελεχών, βουλευτών και υπουργών τής ΝΔ...

Το κυβερνών κόμμα καλλιέργησε τα εθνικιστικά πάθη με την υποκριτική στάση του στο Μακεδονικό και τώρα ως κυβέρνηση θα κληθεί, νωρίτερα ή αργότερα, να απολογηθεί και στους ψηφοφόρους του για το ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να ακυρώσει τη Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά και για το ότι θα την εφαρμόσει μέχρι κεραίας. Το ίδιο, βεβαίως, θα κληθεί να κάνει και για την οικονομική της πολιτική, γι' αυτό και θα φροντίσει ως αντιστάθμισμα να θωπεύσει ακροδεξιά ένστικτα με τη σκληρή δεξιά πολιτική της σε θέματα ασφάλειας. Η εγκληματικότητα δεν αυξήθηκε, αλλά μειώθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η αστυνομία μπορεί και τώρα να επεμβαίνει αυτεπαγγέλτως στα πανεπιστήμια σε περίπτωσης τέλεσης κακουργημάτων ή εγκλημάτων κατά τής ζωής, ενώ επεμβαίνει και για τα υπόλοιπα εγκλήματα ύστερα από απόφαση του Πρυτανικού Συμβουλίου...

Η δέσμευση, επομένως, Μητσοτάκη πως από τους πρώτους νόμους που θα φέρει θα είναι η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, λες και η μεγαλύτερη εγκληματικότητα παρατηρείται στα ΑΕΙ, δεν έχει άλλο χαρακτήρα παρά μόνο επικοινωνιακό κι αποπροσανατολιστικό. Η ΝΔ, άλλωστε, δεν σηματοδοτεί την πρώτη φορά δεξιά, αφού αυτή η παράταξη έχει κυβερνήσει τον τόπο επί δεκαετίες. Δεν θυμάμαι, όμως, ποτέ τα Εξάρχεια, για παράδειγμα, να ήταν "παναγίτσες" μπροστά της. Ούτε τώρα θα είναι, κι αν οι διάφοροι γεωργιάδηδες, βορίδηδες και πλεύρηδες (άλλη μια ένδειξη πως η ΝΔ ενισχύθηκε κι από την ακροδεξιά) πιστεύουν ότι θα επιβάλουν το νόμο και την τάξη με καταδρομικές επιχειρήσεις κι αστυνομοκρατία μάλλον θα πρέπει να προετοιμαστούν για να θερίσουν θύελλες...

Τα αυτογκόλ φοβάμαι, όχι τους επιθετικούς τού αντιπάλου...

Δεν πιστεύω ότι η αναμόρφωση των ΑΕΙ θα ξεκινήσει από την επαναφορά τού ασύλου ή της συμμετοχής των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές. Το έχουμε ξαναδεί το έργο και δεν άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Το ίδιο ισχύει, ωστόσο, και για τον πολυδιαφημισμένο νόμο Διαμαντοπούλου, ο οποίος υποτίθεται πως θα εκσυγχρόνιζε τα πανεπιστήμιά μας, αφαιρώντας όμως από αυτά την ψυχή τους και υποκαθιστώντας την με τεχνοκράτες...

Ούτε το ένα μοντέλο πέτυχε ούτε το άλλο, τουλάχιστον όχι σε βαθμό που να μπορούμε να ισχυριζόμαστε πως είμαστε υπερήφανοι για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εκπαιδεύουμε τους επαγγελματίες τού μέλλοντος. Τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια, ωστόσο, δεν είναι τόσο τραγικά όσο θέλουν να τα παρουσιάζουν οι νεοφιλελεύθεροι "μεταρρυθμιστές" και ούτε θα βελτιωθούν αν πάψουν να συνδέονται με δημοκρατικές διαδικασίες. Απαιτείται ένας συνδυασμός ανταπόκρισής τους στις ανάγκες τής αγοράς εργασίας, βελτίωσης των υποδομών τους και της ποιότητας σπουδών- τις παρατεταμένες καταλήψεις, για παράδειγμα, πρέπει να τις βλέπουμε σαν αυτοπυροβολισμούς-, δίχως όμως να λησμονούμε πως και το πανεπιστήμιο είναι κομμάτι ενός εκπαιδευτικού συστήματος που καλείται να ανατρέφει πολίτες κι όχι πελάτες...

Σε αυτό το πλαίσιο, λίγη σημασία έχει πώς θα αποκτούν πρόσβαση στα ΑΕΙ οι νέοι μας- με εισαγωγικές εξετάσεις ή με ξεσκαρτάρισμα εντός του πανεπιστημίου. Το σημαντικότερο είναι να συνδιαμορφωθεί η αντίληψη, με τη χρήση των κατάλληλων θεσμικών εργαλείων, ότι το δρόμο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν τον ανοίγουν μόνο οι "αφιθιονάδος" τής αρρύθμιστης ιδιωτικής οικονομίας- που θέτουν φραγμούς, για παράδειγμα, στην εγγραφή ΑμεΑ στα ιδιωτικά σχολεία-, αλλά και οι διαπρύσιοι υπερασπιστές τού δημόσιου σχολείου, οι οποίοι ταυτίζουν την επαναστατική γυμναστική με την πρωτοπορία, το χαβαλέ με την πολιτική δράση και τον κομματισμό με την ταξική αφύπνιση. Με λίγα λόγια, περισσότερο φοβάμαι τα "αυτογκόλ" από τους "επιθετικούς" τού αντιπάλου...

   

Το "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους" αθωώνει τους φαύλους...

Η δημοκρατία δεν είναι δυνατό να στερεώνεται στο φόβο. Δεν μπορεί, όμως, να ορθοποδήσει κι αν δεν γίνονται και πολλά για την καταπολέμηση των αιτιών που τον γεννούν. Φυσικά ο μεγαλύτερος κίνδυνος και για την ελληνική κοινωνία είναι η αποκαλούμενη εγκληματικότητα του "λευκού κολάρου", μιας σάπιας ελίτ δηλαδή που όταν δεν χρησιμοποιεί ως προκάλυμμα το νόμο, που η ίδια διαμορφώνει μέσω των λακέδων της στο πολιτικό σύστημα, τον παραβιάζει ακόμα κι απροκάλυπτα, εκτιμώντας πως διαθέτει ένα ιδιότυπο άσυλο από εξουσίες που έχει του χεριού της. Η καταστολή αυτού του είδους τής εγκληματικότητας είναι που θα ενισχύσει κυρίως το αίσθημα δικαιοσύνης στο μέσο πολίτη, πέρα βεβαίως κι από τη σημαντική ενίσχυση του κρατικού ταμείου...

Δεν φτάνει, όμως, μόνο η καταστολή τής "υψηλής" εγκληματικότητας προκειμένου να εμπεδωθεί το αίσθημα ασφάλειας στο μέσο πολίτη. Η βία στα γήπεδα, στα Εξάρχεια, το κάψιμο λεωφορείων ή το σπάσιμο ακυρωτικών μηχανημάτων των μέσων μεταφοράς δεν αποτελούν φαινόμενα που γεννήθηκαν ή γιγαντώθηκαν την τελευταία διετία. Ζούμε μαζί τους εδώ και πολλά χρόνια. Το επιχείρημα, ωστόσο, πως "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους" δεν τιμά κανένα, μολονότι η σημερινή κυβέρνηση δικαιούται να υπερηφανεύεται πως είναι η μοναδική που εξάρθρωσε κύκλωμα ναρκωτικών στα Εξάρχεια...

Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί συμπολίτες μας δυσκολεύονται να πληρώσουν ακόμα και το εισιτήριο του μετρό. Κι ο γράφων στο παρελθόν έχει υποπέσει, ενδεχομένως και στο μέλλον να υποπέσει στο αδίκημα της εισιτηριοδιαφυγής, σταθμίζοντας προτεραιότητες του ατομικού του προϋπολογισμού. Μόνο που δεν είναι δυνατό να υποστηρίζει κάποιος πως μπορούν να υπάρξουν δωρεάν κι ασφαλή μέσα μεταφοράς για όλους αν κανένας δεν πληρώνει για τη μετακίνησή του. Και είναι αστείο να μιλάμε για παραβίαση προσωπικών δεδομένων με το ηλεκτρονικό εισιτήριο όταν αυτό εφαρμόζεται σε κάθε προηγμένη χώρα εδώ και δεκαετίες...

Το ίδιο ισχύει και για τη βία στα πανεπιστήμια. Ούτε αυτή γεννήθηκε ή γιγαντώθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που δεν μπορεί να γίνεται ανεκτό και σήμερα να προπηλακίζονται, για παράδειγμα, καθηγητές που αντιδρούν σε γκράφιτι σε πανεπιστημιακούς χώρους. Ούτε να ιεροποιούμε το άσυλο σαν να βρισκόμαστε ακόμα στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου ή της δικτατορίας. Ακριβώς επειδή οι άνθρωποι αυτής της κυβέρνησης έχουν συλλήβδην στιγματιστεί ως φιλοτρομοκράτες ή και τρομοκράτες έχουν την υποχρέωση όχι μόνο να κινούνται στο πλαίσιο της νομιμότητας, αλλά και να φαίνεται πως το κάνουν. Σε διαφορετική περίπτωση δίνουν επικοινωνιακά, έστω, πατήματα σε φαύλους να υποδύονται τους προστάτες τού νόμου και της τάξης...  

 

  

Από πότε η Αριστερά παραδίδει ανθρώπους στο εκτελεστικό απόσπασμα Αλέξη;...

Ας υποθέσουμε πως οι οκτώ Τούρκοι στρατιωτικοί που ζήτησαν άσυλο από την Ελλάδα ήταν οι πρωταίτιοι του πραξικοπήματος, αυτοί δηλαδή οι οποίοι ενορχήστρωσαν την ανατροπή τού δημοκρατικώς (τρόπος τού λέγειν, αν λάβουμε υπόψη τις συνθήκες με τις οποίες ο Ρ. Τ. Ερντογάν διαιωνίζει την εξουσία του) εκλεγμένου προέδρου τής Τουρκίας και την θανάτωσή του. Θα όφειλε σε αυτή την περίπτωση η ελληνική πολιτεία να τους επιστρέψει σε ένα καθεστώς το οποίο έχει εξαπολύσει πολύ καιρό πριν το αποτυχημένο πραξικόπημα πογκρόμ σε βάρος οποιουδήποτε εκφράζει θέσεις οι οποίες δεν ταυτίζονται με τις αντίστοιχες του "Σουλτάνου" και το οποίο σκέφτεται πολύ σοβαρά την επαναφορά τής θανατικής ποινής; Όχι, δεν θα όφειλε η ελληνική πολιτεία να τους εκδώσει, πόσω μάλλον όταν δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι συγκεκριμένοι αξιωματικοί γνώριζαν ότι συμμετείχαν σε στασιαστική κίνηση και, κυρίως, όταν υποτίθεται πως τη χώρα μας κυβερνά η Αριστερά, η οποία αν μη τι άλλο θα έπρεπε να θυμάται τι σημαίνει να κυνηγιέσαι για τα πολιτικά σου φρονήματα και για το ότι θέλεις έναν καλύτερο κόσμο...

Η Ελλάδα δεν θα όφειλε να επιστρέψει τους στρατιωτικούς ακόμα κι αν ο τουρκικός στρατός ήταν σε θέση ή πρόθυμος να εξαπολύσει επίθεση σε βάρος των ελληνικών νησιών. Ποιος πιστεύει, όμως, ότι οι ταπεινωμένες Ένοπλες Δυνάμεις της γείτονος θα συναινούσαν σε μια πολεμική κίνηση αντεκδίκησης εναντίον τής χώρας μας από τον Τούρκο πρόεδρο; Και γιατί οι Μεγάλες Δυνάμεις, οι οποίες δεν θα στενοχωριούνταν και πολύ από μια ανατροπή τού "Σουλτάνου"-όπως φάνηκε κι από τις τοποθετήσεις τους πριν ξεκαθαρίσει η κατάσταση στην Τουρκία- θα επέτρεπαν τουρκική εισβολή στη χώρα μας όταν δεν έχουν καμιά εμπιστοσύνη πως ο ο Ρ. Τ. Ερντογάν είναι ο καταλληλότερος για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά τους; Ακόμα, όμως, κι αν οι Τούρκοι ξεκινούσαν πόλεμο γιατί δεν θα τους παραδίδαμε τους στασιαστές, η Ελλάδα θα ήταν υποχρεωμένη να σταθεί στο ύψος κάθε πολιτισμένου κράτους που δεν παραδίδει ανθρώπους, όσο φαύλοι κι αν είναι αυτοί, στο εκτελεστικό απόσπασμα ενός αυταρχικού καθεστώτος. Αρκετές υποχωρήσεις, εξάλλου, έχουμε κάνει ήδη, αποκαλώντας "ασφαλή" χώρα την Τουρκία στο ζήτημα του προσφυγικού...

Η Ελλάδα οφείλει να αποδείξει και σε αυτή την περίπτωση πως είναι κράτος δικαίου. πως σέβεται δηλαδή τόσο το εθνικό δίκαιο όσο και τις ευρωπαϊκές και διεθνείς συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων τις οποίες έχει υπογράψει. Αυτό σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα, πως οι αιτούντες άσυλο έχουν το δικαίωμα εξέτασης της αίτησής τους σε πρώτο και δεύτερο βαθμό, στην προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στο Στρασβούργο. ακόμα κι επικουρικής προστασίας στην περίπτωση που δεν τους δοθεί άσυλο, αφού στην Τουρκία κινδυνεύουν με βασανιστήρια ή και με την θανατική ποινή αν ο Ερντογάν σκληρύνει κι άλλο, μολονότι η γείτονας έχει υπογράψει το Πρωτόκολλο της ΕΣΔΑ που απαγορεύει τις εκτελέσεις ακόμα και για εγκλήματα πολέμου ή κατά της ανθρωπότητας. Η υποκίνηση σε πραξικόπημα, πόσω μάλλον η απλή συμμετοχή σε αυτό ακόμα κι αν ισχύει κάτι τέτοιο στην περίπτωση των αξιωματικών, δεν είναι επαρκής λόγος για την έκδοσή τους όταν κινδυνεύει η ζωή τους λόγω των πολιτικών τους φρονημάτων. Γι' αυτό και είναι παράλογο ο Αλέξης Τσίπρας και κάποιοι υπουργοί του να παρουσιάζονται ερντογανικότεροι του Ερντογάν από το φόβο διατάραξης των διμερών μας σχέσεων. Αλίμονο αν υποταχθούμε στην ψυχοπάθεια επειδή στο διπλανό σπίτι κατοικεί ένας ψυχοπαθής...