Αστυνομικό κράτος για να κοιμούνται ήσυχοι οι ενήλικες με πάνες...

Οι φονταμενταλιστές τού αστυνομικού κράτους ισχυρίζονται πως δεν υφίσταται ελευθερία χωρίς ασφάλεια. Σε έναν κόσμο, όμως, που μπορεί να βγεις από το σπίτι σου, το οποίο φυλάνε δέκα αστυνομικοί, φορώντας αλεξίσφαιρο γιλέκο και κρατώντας πιστόλι, αλλά να σου πέσει ένα κεραμίδι στο κεφάλι και να σε αφήσει στον τόπο η ασφάλεια δεν είναι παρά μια ουτοπία...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να καταργήσουμε την αστυνομία ή να μην λαμβάνουμε στοιχειώδη μέτρα προσωπικής και οικογενειακής προστασίας. Ο φόβος, άλλωστε, μας προστατεύει από πολλά δεινά. Όταν, όμως, ο φόβος γίνεται ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η ζωή μας γιατί αυτοί που μας εξουσιάζουν μας προτιμούν ψοφοδεείς από ελεύθερους, τότε κάτι δεν πηγαίνει καλά...

Όπως κι αν έχει, αν δεν υφίσταται ελευθερία χωρίς ασφάλεια, δεν υφίσταται κι ασφάλεια δίχως ελευθερία και υπεράσπιση των ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Κι αυτό γιατί σε μια τέτοια περίπτωση οι αδύναμοι θα γίνονταν πλήρη υποχείρια των ισχυρών σε μια κοινωνία όπου το αντάλλαγμα που θα έδινες για να μην μπαίνουν κλέφτες στο σπίτι σου ή στον ηλεκτρονικό σου υπολογιστή θα ήταν να επέτρεπες στην εξουσία να σε κλείσει μέσα σε ένα χρυσό κλουβί. Σε τι θα διέφερε, ωστόσο, κάτι τέτοιο από τα σταλινικά κράτη όπου είχες πολύ καλής ποιότητας υπηρεσίες υγείας και παιδείας, αλλά αν έλεγες κακή κουβέντα γι' αυτά δεν έβλεπες ποτέ ξανά το φως τής ημέρας;...

Οι πρώτες κυβερνητικές κωλοτούμπες για τη Συμφωνία των Πρεσπών, την αναδιαπραγμάτευση των πλεονασμάτων και τις φοροελαφρύνσεις οδηγούν τον Κ. Μητσοτάκη σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, όπως η κατάργηση του πανεπιστημιακού άσυλου, το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι ημικαταργημένο, αφού με ένα τηλεφώνημα του πρύτανη μπορεί και σήμερα να επέμβει η αστυνομία και για πλημμελήματα. Για τα κακουργήματα έτσι κι αλλιώς μπορεί να κινηθεί και τώρα αυτεπαγγέλτως...

Σε τι ενοχλεί, ωστόσο, η ελεύθερη διακίνηση ιδεών κι απόψεων, πρακτική που ακολουθείται από πολλές αναπτυγμένες χώρες, ώστε να πρέπει οι καθηγητές και οι φοιτητές να ζουν με το φόβο τής έγκλησης, για παράδειγμα, για τα αδικήματα της εξύβρισης ή της δυσφήμησης; Θα υπάρχουν αστυνομικοί περίπολοι ακόμα και μέσα στις πανεπιστημιακές αίθουσες προκειμένου οι νέοι μας να συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις και οι μπάτσοι να γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι συμβαίνει;

Και τι διαφορά θα έχει αν η παραβατικότητα μεταφερθεί ένα τετράγωνο πιο πέρα, αν δεν επιλύσουμε τις αιτίες που οδηγούν στην παραβατικότητα; Όλα αυτά, ωστόσο, είναι ψιλά γράμματα για όσους, και δεν είναι λίγοι, υποφέρουν από μανιχαϊσμό, έχουν επιλέξει να περάσουν κι όλη την ενήλικη ζωή τους φορώντας πάνες και θέλουν να μεταδίδουν την ψυχασθένεια του τρόμου και στους γύρω τους ώστε να μην αισθάνονται μόνοι μέσα στις αυτοκαταστροφικές τους ανασφάλειες...

Στη ΝΔ έχουν μπερδέψει την αριστεία με την αλητεία...

Δεν θα μπορούσε να βρει χειρότερο τάιμινγκ ο άθλιος Κούλης για να διακηρύξει την πρόθεσή του για τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, ταυτοχρόνως δηλαδή με τη δημοσιοποίηση ότι 106 δαπίτες φοιτητές παρέδωσαν την ίδια ακριβώς εργασία, καθώς και να μιλήσει για την τυραννία τής πλειοψηφίας τώρα που δεν την έχει! Όσο περνά ο καιρός τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται τι εννοεί ο αρχηγός τής ΝΔ με την "αριστεία": τις πελατειακές σχέσεις, τον κομματισμό, το νεποτισμό και την τυραννία τής μειοψηφίας...

Για τον ίδιο άριστος είναι το κάθε πορφυρογέννητο κωλόπαιδο που σπουδάζει και ζει ζωή χαρισάμενη με τα λεφτά τής μαμάς και του μπαμπά κι από την άνεση που παρέχει το μπόλικο χρήμα του κατηγορεί την πλέμπα, την οποία βεβαίως και δεν θεωρεί ίσα κι όμοια. Με λίγα λόγια, ο άθλιος Κούλης περιγράφει τον εαυτό του για να μιλήσει για τον ιδανικό πολίτη, λες κι όσοι δεν έχουν γεννηθεί στα παλάτια που χτίστηκαν με λαμογιές δεν έχουν δικαίωμα στη δημοκρατία των ελιτιστών...

Δεν είμαι εναντίον των ιδιωτικών πανεπιστημίων, μόνο που δεν θεωρώ πως το πρόβλημα της ανώτατης εκπαίδευσης είναι πως υπάρχουν μόνο δημόσια. Είναι και το ότι πολλοί από αυτούς που υποτίθεται πως την υπηρετούν, λειτουργούν απέναντί της σαν κακή μητριά. Οι νεοδημοκράτες, για παράδειγμα, τη λοιδορούν αλλά είναι οι ίδιοι οι οποίοι στηρίζουν την κομματική τους νεολαία η οποία προσφέρει σκονάκια στους φοιτητές και ταξιδάκια και βραδιές στα μπουζούκια στους καθηγητές, με το αζημίωτο φυσικά. Μοιάζουν με τον τύπο στο ανέκδοτο που σκότωσε τους γονείς του, ωστόσο ζητά την επιείκεια του δικαστηρίου γιατί είναι ορφανός...

Δεν είναι τυχαίο, επίσης, πως οι ίδιοι άνθρωποι οι οποίοι υπονομεύουν τη δημόσια παιδεία κάνουν το ίδιο και για τη δημοκρατία. Οι παθογένειες του πολιτεύματός μας είναι γνωστές, αφήστε που περισσότερο προσομοιάζει σε κοινοβουλευτική ολιγαρχία παρά σε πραγματική δημοκρατία όπου οι πολίτες συμμετέχουν στα κοινά με την ψήφο τους σχεδόν σε καθημερινή βάση. Εκείνοι, όμως, που θα προτιμούσαν ίσως μια αριστοκρατία στην θέση της, με τους ίδιους στα ανώτερα αξιώματα, δεν μπαίνουν στον κόπο να απολογηθούν για τα δικά τους κολοσσιαία σφάλματα που προκάλεσαν κοινωνική αποσταθεροποίηση στη χώρα...

Εκείνοι που χρεοκόπησαν την Ελλάδα κατηγορούν το λαό για τις επιλογές του αντί να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να βγάλουν τον εαυτό τους φταίχτη. Δεν είναι, συνεπώς, ούτε η δημόσια παιδεία ούτε η δημοκρατία τα προβλήματα, αλλά οι εκ των έσω προδότες τους που παριστάνουν τους μεταρρυθμιστές του γλυκού νερού...

 

Ο χαρακτήρας είναι μοίρα και το να μην έχεις μοιραίο...

Ας υποθέσουμε πως ένας δημοσιογράφος έχει στην διάθεσή του στοιχεία για μολυσμένο νερό σε ορισμένες περιοχές, τα οποία βασίζονται σε σχετική δειγματοληπτική έρευνα ανεξάρτητου φορέα, η οποία βρίσκεται ήδη στα χέρια τής δικαιοσύνης. Σύμφωνα με όσα διδάσκονται οι φοιτητές στις σχολές δημοσιογραφίας και με όσα θα όριζαν έναν ιδανικό κόσμο, θα τα δημοσίευε ανεπιφυλάκτως, από τη στιγμή που πρόκειται για τον ορισμό τού ζητήματος δημοσίου συμφέροντος...

Στις μπανανίες, ωστόσο, όπως η Ελλάδα, οι οποίες διοικούνται από κομματάρχες με τη συνεργασία μιντιακών φερεφώνων τους, στην θέση τού απολογούμενου δεν βρίσκονται όσοι ευθύνονται για τη μόλυνση και οι προστάτες τους, αλλά ο δημοσιογράφος που το έφερε στο φως, με αμίμητα επιχειρήματα του τύπου "υπάρχουν άλλα χίλια θέματα, γιατί να ασχοληθείς με αυτό από τη στιγμή που μπορεί να εμπλέκονται και φίλοι μας"; Ο δημοσιογράφος, μάλιστα, κατηγορείται για ανικανότητα επειδή δεν έκλεισε τα μάτια και τη μύτη του μπροστά στη σήψη και στη δυσωδία, όπως κάποιοι άλλοι που έχουν μπερδέψει το "κάνω καριέρα ως ορντινάντσα" με το "ασκώ δημοσιογραφία"...

Προσκλήθηκα πριν λίγο καιρό να μιλήσω σε σπουδαστές δημοσιογραφίας για το επάγγελμα. Σε αντίθεση με τον Αλ. Τσίπρα, επέλεξα συνειδητά να μην τους γεμίσω με αυταπάτες, γι' αυτό και τους διαχώρισα το πώς θα έπρεπε να ασκείται η δημοσιογραφία στην Ελλάδα και πώς ασκείται στην πραγματικότητα. Πιστέψτε με, πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, σε τέτοιο βαθμό που αναρωτιέμαι όλο και συχνότερα αν αξίζει να παλεύεις με τα σκατά όταν στην καλύτερη περίπτωση θα κερδίσεις ένα δικαστήριο στο οποίο σε έχουν στείλει φαύλοι και στη χειρότερη θα καταδικαστείς γιατί είχες το θράσος να γράψεις περισσότερα από αυτά που μπορούν να διασφαλίσουν την ευημερία τού συστήματος. Του όποιου συστήματος, δεξιού ή κι αριστερού...

Έχει κάνει κι ο γράφων τους συμβιβασμούς του, μικρούς ή μεγάλους, προσπαθώντας, όχι πάντοτε με επιτυχία, να διατηρεί την αξιοπρέπειά του σε ένα περιβάλλον στο οποίο στον πάτο πάνε οι άξιοι και πλέουν οι φελλοί. Πιθανότατα, εξάλλου, να είχε σήμερα περισσότερα χρήματα και δόξα και να είχε καταλάβει υψηλότερα πόστα αν διέθετε την ικανότητα- δεν την υποτιμώ- να περιγράφει τα ρούχα γυμνών βασιλιάδων ή, έστω, να παραμένει σιωπηλός μπροστά στον τραγέλαφο της όποιας εξουσίας...

Όσο μεγαλώνει, όμως, τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να χορεύει όταν του χτυπούν το ντέφι και να παριστάνει τον διασκεδαστή τής κοινής γνώμης την ώρα που δίπλα του σφυρίζουν η λαμογιά και η αναξιοκρατία. Όπως λέει πολύ σοφά και η κουμπάρα μου, "ο χαρακτήρας είναι μοίρα". Θα πρόσθετα, πάντως, πως το να μην έχεις καθόλου χαρακτήρα και να άγεσαι και να φέρεσαι σαν μαριονέτα, πιστεύοντας ότι η σκιά σου είναι το μπόι σου, συνιστά την θλιβερότερη των καταλήξεων...