Τα υπερπροικισμένα μας κωλόπαιδα...

Αν κάποιος θέλει να επιβεβαιώσει την κοινωνική μας παρακμή δεν έχει παρά να περάσει μερικές ώρες σε ένα τυπικό δημοτικό, γυμνάσιο ή λύκειο της χώρας. Αν, πάλι, κάποιος επιθυμεί να μάθει τις αιτίες αυτής της κοινωνικής παρακμής θα έπρεπε να περάσει μερικές ώρες με μια τυπική ελληνική οικογένεια, τα βλαστάρια τής οποίας είναι προορισμένα για μεγαλεία και οι καθηγητές τους, ιδίως όσοι είναι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι κάποιοι μέτριοι τεμπέληδες που δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα άλλο στη ζωή τους, γι' αυτό και βασανίζουν τα παιδιά στις σχολικές τάξεις. Η κοινωνία μας πέρασε από τη βέργα για τους μαθητές στον εκφοβισμό των καθηγητών χωρίς να πάρει μυρωδιά από το μέτρον άριστον...

Το παράδειγμα της εκπαιδευτικού που έπαθε εγκεφαλικό και πέθανε ύστερα από μπούλινγκ που υπέστη από μαθητές μπορεί να είναι ακραίο και πιο σύνθετο από όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε. Είναι, όμως, η απώτατη κατάληξη συμπεριφορών οι οποίες έχουν παγιωθεί και οι οποίες θέλουν τους δασκάλους και τους καθηγητές να είναι τα πτυελοδοχεία τής αποτυχίας των γονέων να μεγαλώσουν ανθρώπους κι όχι τέρατα και οι οποίοι αναζητούν ενόχους οπουδήποτε αλλού εκτός από τους καθρέφτες τους... 

Αρκετοί κάνουν παιδιά από ματαιοδοξία διαιώνισης της παρουσίας τους στον πλανήτη γη- αλλιώς δεν θα υπήρχαν και τόσοι ανήλικοι προς υιοθεσία στο ράφι- ή από οικογενειακή ή κοινωνική πίεση και συμβάσεις και μετά δεν ξέρουν τι να τα κάνουν. Μέχρι που φτάνει η ηλικία να τα παρκάρουν σε κάποιο σχολείο οπότε βρίσκουν και πάρκινγκ κι αποδιοπομπαίους τράγους με ένα σμπάρο...

Φυσικά και δεν γίνεται παραβατικός κάθε ανήλικος που προέρχεται από μία δυσλειτουργική οικογένεια. Έτσι κι αλλιώς, και ποια οικογένεια δεν είναι δυσλειτουργική, περισσότερο ή λιγότερο; Το ότι, όμως, τα σχολεία μας έχουν μετατραπεί σε θηριοτροφεία οφείλεται και στο ότι μεγαλώνουμε γενιές κατά φαντασία υπερπροικισμένων παιδιών κι εφήβων στα οποία επιτρέπονται τα πάντα. Κι από την άλλη έχεις υπερφορτωμένους με μια σειρά από επαγγελματικές υποχρεώσεις δασκάλους και καθηγητές οι οποίοι εντέλλονται να κάνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από διδασκαλία και με μισθούς, μάλιστα, υποπολλαπλάσιους των ευρωπαίων συναδέλφων τους. Η υπεράσπιση, συνεπώς, της δημόσιας εκπαίδευσης δεν ξεκινά από την απαγόρευση της ιδιωτικής αλλά από την αναβάθμιση της ποιότητάς της. Και με το καρότο αλλά και με το μαστίγιο...   

 

  

Σήκω Θάτσερ για να δεις τα παιδιά της διαπλοκής...

Οι κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις είναι τόσο σύγχρονες όσο κι ο θατσερισμός και τόσο φιλολαϊκές όσο τις επιτρέπουν τα ολιγαρχικά συμφέροντα που εξυπηρετεί. Με καθυστέρηση τεσσάρων και βάλε δεκαετιών, κι αφού ο μπαμπάς απότυχε σε παρόμοιο εγχείρημα στις αρχές τής δεκαετίας τού '90, έρχεται ο υιός Μητσοτάκης να μας παρουσιάσει ως καινοτομίες τού 21ου αιώνα πολιτικές που απέτυχαν στην πράξη: από την ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης έως την κατάργηση του οκτάωρου κι από τις αναιτιολόγητες απολύσεις έως την πανεπιστημιακή αστυνομία και τη δήθεν αξιολόγηση των εκπαιδευτικών εφαρμόζεται στη χώρα μας ένα νεοφιλελεύθερο πείραμα το οποίο έχει αφήσει κοινωνικά ερείπια όπου κι αν εφαρμόστηκε... 

Ποιος δεν θέλει να αξιολογούνται οι εκπαιδευτικοί, εκτός βεβαίως από κάποιους δασκάλους και καθηγητές που φοβούνται και τη σκιά τους; Είναι, όμως, η αξιολόγηση Κεραμέως ο ενδεδειγμένος τρόπος; 

Μάλλον όχι, αφού εμπεριέχει τιμωρητικό χαρακτήρα, θα γίνεται από ανθρώπους τού υπουργείου με ασαφή κριτήρια κι άρα κομματικά κι ενδεχομένως εκδικητικά, ταυτίζει τα σχολεία με επιχειρήσεις λες και είναι το ίδιο πράγμα και θα επιμορφώνονται μόνο όσοι δεν τα πάνε καλά. Ωσάν οι "καλοί" εκπαιδευτικοί να τα ξέρουν όλα για μια ζωή και να μην χρειάζεται να μάθουν τίποτα παραπάνω...

Οι εργατοπατέρες δεν είναι η αδυναμία μου, ιδίως αυτοί που έχουν αποσυνδεθεί εδώ και καιρό από την επαγγελματική πραγματικότητα του τομέα τους. Η χώρα, ωστόσο, διαθέτει μια υπουργό Παιδείας που δεν ακούει κανέναν παρά μόνο τους κολεγιάρχες, που νομοθετεί βάσει ιδεοληψιών και συμφερόντων τής ελίτ και δεν λέει κουβέντα για τα φασιστικά φαινόμενα στα σχολεία. Καθόλου άδικα την έχουν χαρακτηρίσει την χειρότερη της μεταπολίτευσης σε μια κυβέρνηση που επίσης διεκδικεί αυτόν το μη επίζηλο τίτλο...

 

Αστυνομικό κράτος για να κοιμούνται ήσυχοι οι ενήλικες με πάνες...

Οι φονταμενταλιστές τού αστυνομικού κράτους ισχυρίζονται πως δεν υφίσταται ελευθερία χωρίς ασφάλεια. Σε έναν κόσμο, όμως, που μπορεί να βγεις από το σπίτι σου, το οποίο φυλάνε δέκα αστυνομικοί, φορώντας αλεξίσφαιρο γιλέκο και κρατώντας πιστόλι, αλλά να σου πέσει ένα κεραμίδι στο κεφάλι και να σε αφήσει στον τόπο η ασφάλεια δεν είναι παρά μια ουτοπία...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να καταργήσουμε την αστυνομία ή να μην λαμβάνουμε στοιχειώδη μέτρα προσωπικής και οικογενειακής προστασίας. Ο φόβος, άλλωστε, μας προστατεύει από πολλά δεινά. Όταν, όμως, ο φόβος γίνεται ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η ζωή μας γιατί αυτοί που μας εξουσιάζουν μας προτιμούν ψοφοδεείς από ελεύθερους, τότε κάτι δεν πηγαίνει καλά...

Όπως κι αν έχει, αν δεν υφίσταται ελευθερία χωρίς ασφάλεια, δεν υφίσταται κι ασφάλεια δίχως ελευθερία και υπεράσπιση των ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Κι αυτό γιατί σε μια τέτοια περίπτωση οι αδύναμοι θα γίνονταν πλήρη υποχείρια των ισχυρών σε μια κοινωνία όπου το αντάλλαγμα που θα έδινες για να μην μπαίνουν κλέφτες στο σπίτι σου ή στον ηλεκτρονικό σου υπολογιστή θα ήταν να επέτρεπες στην εξουσία να σε κλείσει μέσα σε ένα χρυσό κλουβί. Σε τι θα διέφερε, ωστόσο, κάτι τέτοιο από τα σταλινικά κράτη όπου είχες πολύ καλής ποιότητας υπηρεσίες υγείας και παιδείας, αλλά αν έλεγες κακή κουβέντα γι' αυτά δεν έβλεπες ποτέ ξανά το φως τής ημέρας;...

Οι πρώτες κυβερνητικές κωλοτούμπες για τη Συμφωνία των Πρεσπών, την αναδιαπραγμάτευση των πλεονασμάτων και τις φοροελαφρύνσεις οδηγούν τον Κ. Μητσοτάκη σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, όπως η κατάργηση του πανεπιστημιακού άσυλου, το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι ημικαταργημένο, αφού με ένα τηλεφώνημα του πρύτανη μπορεί και σήμερα να επέμβει η αστυνομία και για πλημμελήματα. Για τα κακουργήματα έτσι κι αλλιώς μπορεί να κινηθεί και τώρα αυτεπαγγέλτως...

Σε τι ενοχλεί, ωστόσο, η ελεύθερη διακίνηση ιδεών κι απόψεων, πρακτική που ακολουθείται από πολλές αναπτυγμένες χώρες, ώστε να πρέπει οι καθηγητές και οι φοιτητές να ζουν με το φόβο τής έγκλησης, για παράδειγμα, για τα αδικήματα της εξύβρισης ή της δυσφήμησης; Θα υπάρχουν αστυνομικοί περίπολοι ακόμα και μέσα στις πανεπιστημιακές αίθουσες προκειμένου οι νέοι μας να συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις και οι μπάτσοι να γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι συμβαίνει;

Και τι διαφορά θα έχει αν η παραβατικότητα μεταφερθεί ένα τετράγωνο πιο πέρα, αν δεν επιλύσουμε τις αιτίες που οδηγούν στην παραβατικότητα; Όλα αυτά, ωστόσο, είναι ψιλά γράμματα για όσους, και δεν είναι λίγοι, υποφέρουν από μανιχαϊσμό, έχουν επιλέξει να περάσουν κι όλη την ενήλικη ζωή τους φορώντας πάνες και θέλουν να μεταδίδουν την ψυχασθένεια του τρόμου και στους γύρω τους ώστε να μην αισθάνονται μόνοι μέσα στις αυτοκαταστροφικές τους ανασφάλειες...