Σήκω Θάτσερ για να δεις τα παιδιά της διαπλοκής...

Οι κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις είναι τόσο σύγχρονες όσο κι ο θατσερισμός και τόσο φιλολαϊκές όσο τις επιτρέπουν τα ολιγαρχικά συμφέροντα που εξυπηρετεί. Με καθυστέρηση τεσσάρων και βάλε δεκαετιών, κι αφού ο μπαμπάς απότυχε σε παρόμοιο εγχείρημα στις αρχές τής δεκαετίας τού '90, έρχεται ο υιός Μητσοτάκης να μας παρουσιάσει ως καινοτομίες τού 21ου αιώνα πολιτικές που απέτυχαν στην πράξη: από την ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης έως την κατάργηση του οκτάωρου κι από τις αναιτιολόγητες απολύσεις έως την πανεπιστημιακή αστυνομία και τη δήθεν αξιολόγηση των εκπαιδευτικών εφαρμόζεται στη χώρα μας ένα νεοφιλελεύθερο πείραμα το οποίο έχει αφήσει κοινωνικά ερείπια όπου κι αν εφαρμόστηκε... 

Ποιος δεν θέλει να αξιολογούνται οι εκπαιδευτικοί, εκτός βεβαίως από κάποιους δασκάλους και καθηγητές που φοβούνται και τη σκιά τους; Είναι, όμως, η αξιολόγηση Κεραμέως ο ενδεδειγμένος τρόπος; 

Μάλλον όχι, αφού εμπεριέχει τιμωρητικό χαρακτήρα, θα γίνεται από ανθρώπους τού υπουργείου με ασαφή κριτήρια κι άρα κομματικά κι ενδεχομένως εκδικητικά, ταυτίζει τα σχολεία με επιχειρήσεις λες και είναι το ίδιο πράγμα και θα επιμορφώνονται μόνο όσοι δεν τα πάνε καλά. Ωσάν οι "καλοί" εκπαιδευτικοί να τα ξέρουν όλα για μια ζωή και να μην χρειάζεται να μάθουν τίποτα παραπάνω...

Οι εργατοπατέρες δεν είναι η αδυναμία μου, ιδίως αυτοί που έχουν αποσυνδεθεί εδώ και καιρό από την επαγγελματική πραγματικότητα του τομέα τους. Η χώρα, ωστόσο, διαθέτει μια υπουργό Παιδείας που δεν ακούει κανέναν παρά μόνο τους κολεγιάρχες, που νομοθετεί βάσει ιδεοληψιών και συμφερόντων τής ελίτ και δεν λέει κουβέντα για τα φασιστικά φαινόμενα στα σχολεία. Καθόλου άδικα την έχουν χαρακτηρίσει την χειρότερη της μεταπολίτευσης σε μια κυβέρνηση που επίσης διεκδικεί αυτόν το μη επίζηλο τίτλο...

 

Νόμος: φεύγεις από όπου δεν σε αγαπούν...

Εγραφα τις προάλλες πως μία από τις δύο παραμέτρους που θα μπορούσαν να μας απαλλάξουν από το πρώτο αριστερό μνημόνιο θα ήταν η εμμονή των δανειστών να τα πάρουν όλα. Κι ευτυχώς αυτό συμβαίνει! Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές όλα ήταν στον αέρα. Ενδεχομένως, δηλαδή, ο Αλέξης Τσίπρας να υπαναχωρήσει και να υπογράψει το νέο κωλόχαρτο που του έδωσαν οι θεσμοί και το οποίο απηχεί στην ολότητά του τη νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία τής πάση θυσίας διάσωσης των μεγαλοεπιχειρηματιών έναντι των μισθωτών και συνταξιούχων. Λες και, πέρα βεβαίως από ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης, η πραγματική οικονομία θα επανεκκινήσει χάρη στις τραπεζικές καταθέσεις των μεγαλοαστών σε φορολογικούς παραδείσους κι όχι λόγω και των μικρομεσαίων που θα έχουν χρήματα στις τσέπες τους. Οπως κι αν έχει, δίνεται στον πρωθυπουργό, ο οποίος προς τιμή του απόσυρε την πρόταση για αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, να γράψει θετική Ιστορία μέσα στις επόμενες ώρες, προχωρώντας σε μια ρήξη που δεν ήταν αυτοσκοπός αλλά που δεν μπορεί να μην είναι πλέον πάνω στο τραπέζι ύστερα από την επιμονή των διεθνών τοκογλύφων να απαιτούν πλήρη υποταγή σε ένα ακόμα αδιέξοδο πρόγραμμα...

Εχω γράψει, επίσης επανειλημμένως, πως η ρήξη, το Grexit και η επιστροφή στη δραχμή δεν ήταν προσωπική προτεραιότητα. Από την άλλη, ωστόσο, δεν ήμουν ποτέ και υπέρμαχος της ιδεοληψίας περί ευρώ πάση θυσία. Αποδεικνύει, άλλωστε, στοιχειώδη αξιοπρέπεια να αποχωρείς από ένα πάρτι στο οποίο δεν είσαι πλέον ευπρόσδεκτος, όπως αρχίζουν να παραδέχονται πλέον ανοιχτά αρκετοί ευρωπαίοι αξιωματούχοι. Αφήστε που αν είναι να μείνουμε με τους όρους που μας ζητούν- δηλαδή να μας έχουν αλυσοδεμένους σε μια γωνία και να μας δίνουν νερό και τροφή ίσα ίσα για να μην πεθάνουμε- δεν το λες και διασκέδαση. Αυτή η Ε.Ε., κι όχι μόνο η Ελλάδα, είναι ένας βαριά άρρωστος ο οποίος επί μία πενταετία στην καλύτερη περίπτωση (για τις όποιες, ελάχιστες έστω, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις έγιναν) λαμβάνει ασπιρίνες για να θεραπευτεί από μια σοβαρή ασθένεια και στη χειρότερη παίρνει δηλητήριο για να αποφύγει το αναπόφευκτο...

Ας υποθέσουμε, επομένως, πως ο Αλέξης Τσίπρας υπογράψει το κωλόχαρτο που του δίνουν και η Ελλάδα παραμείνει στην ευρωζώνη. Πόσο μακριά μπορεί να περπατήσει ένας εξασθενημένος οργανισμός με ένα μνημόνιο στις πλάτες για τους ίδιους που πλήρωσαν και τα δύο προηγούμενα; Ποιός κάνει πως δεν καταλαβαίνει πως το γαϊδούρι τού Χότζα θα ψοφήσει έτσι κι αλλιώς, ακόμα κι αν του κάνεις και νέα ένεση για να ψιλοσταθεί στα πόδια του; Ακόμα κι αν η ρήξη φέρει το θάνατο (κάτι, πάντως, που δεν έχει συμβεί σε καμιά χώρα που έχει χρεοκοπήσει, έστω κι αν, βεβαίως, στην αρχή τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα από κάθε άποψη), δεν είναι προτιμότερη η ευθανασία; Ποιός θα επέτρεπε για ένα αγαπημένο του πρόσωπο να ταλαιπωρείται διασωληνωμένο χωρίς ελπίδα ανάκαμψης, αλλά το επιτρέπει για την πατρίδα του;...

Εδώ που είμαστε δεν υπάρχουν εύκολες επιλογές. Θα είναι έντιμο για τον Αλέξη Τσίπρα αν προσφύγει σε δημοψήφισμα ή εκλογές, θα είναι αυτοκτονικό αν επιλέξει την υποταγή και θα είναι γενναίο αν προτιμήσει να πάρει ο ίδιος την απόφαση για ρήξη. Οικτίρουν τους λαούς, και καλά κάνουν, που έχουν ανάγκη από ήρωες, όπως συμβαίνει και τώρα για μια ακόμα φορά με τη Ρωμιοσύνη. Οποια κι αν είναι η κατάληξη, τρέφω απεριόριστο σεβασμό για τον πρωθυπουργό και τον Γιάνη Βαρουφάκη γιατί έδωσαν αυτούς τους πέντε μήνες έναν άνισο αγώνα κόντρα σε μια Ευρώπη που εξουσιάζεται από το θατσερισμό και σε ένα λαό όπως ο ελληνικός που ακόμα προτιμά να φοβάται από το να αγωνίζεται. Γι' αυτό θα είναι κρίμα κι άδικο για το νεώτερο πρωθυπουργό των τελευταίων εκατό και βάλε χρόνων (τον οποίο δεν θα ξαναψηφίσω αν το κάνει) να υποκύψει τώρα που και οι σκλάβοι αφυπνίζονται και φωνάζουν "ως εδώ και μη παρέκει". Ενας άνθρωπος, άλλωστε, χωρίς λεφτά είναι "απλώς" φτωχός. Ένας άνθρωπος δίχως αξιοπρέπεια είναι, αλίμονο, ήδη νεκρός...