Με τον Κώστα Μητσοτάκη δίπλα μου πολεμάω και με σπαθί...

Εδώ και χιλιάδες χρόνια ισχυρίζονται πως αν θέλεις ειρήνη πρέπει να προετοιμάζεσαι για πόλεμο. Από τότε η πολεμοχαρής μενταλιτέ τής ανθρωπότητας δεν έχει αλλάξει και πολύ. Συνεχίζουν, επομένως, να έχουν δίκιο όσοι ασπάζονται το συγκεκριμένο δόγμα; Και ναι και όχι. 

Ναι, γιατί θα ήταν αφέλεια να τοποθετούμε στα σύνορά μας μόνο γαρδένιες και βασιλικούς κι όχι κι όπλα. Όχι, γιατί απόλυτη προτεραιότητα της όποιας κυβέρνησης οφείλει να είναι να μην χυθεί το αίμα ούτε ενός πολίτη της...

Με αφορμή ανάρτηση δημοσιογράφου, το ναυάγιο στην Κερύνεια και, κυρίως, το ανακάτεμα των "ήρεμων νερών" στο Αιγαίο ξαναβγήκε στον αφρό ένας εσμός ελλαδέμπορων τον οποίο, μάλιστα, επιθυμούν να προσελκύσουν παλαίμαχοι- βλ. Σαμαράς- και νεοναζί- βλ. Κασιδιάρης- πολιτευτές. Το 1922 και το 1974 θα έπρεπε να μας υπενθυμίζουν πού μας οδήγησε η εθνική αλαζονεία. Αν θέλουν, ωστόσο, όλοι αυτοί να χυθεί ξανά αίμα τής ελληνικής νεολαίας και να γίνουν πειστικοί τους προτείνω μια πολύ καλή λύση: να πάνε οι ίδιοι και τα παιδιά τους στην πρώτη γραμμή για να δώσουν και σε εμάς τους κακομαθημένους το καλό παράδειγμα...

Φυσικά και δεν περιμένω ο Τ. Δούσης να διακόψει κάποια κρουαζιέρα του για να ντυθεί στο χακί ή ο Κ. Μητσοτάκης να ζώσει τον μονάκριβό του με εκρηκτικά για να διασώσει τη Χίο ή τη Λέσβο. Δεν το περιμένω και δεν το θέλω γιατί δεν φτάσαμε στο 2026 για να συζητάμε με όρους κλασικής αρχαιότητας. Η ανθρωπότητα- προφανώς ανάμεσά της οι Έλληνες και οι Τούρκοι- είτε μαζί θα επιβιώσει είτε αλληλοσφαγμένη θα εξαφανιστεί... 

  

Κατά φαντασία πολέμιοι του συστήματος...

"Μας πολεμά το σύστημα". Αν όχι όλα, τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης χρησιμοποιούν αυτή την επωδό. Τα πολεμά όμως; Και, κυρίως, γιατί να τα πολεμήσει; Ακόμα και το ΚΚΕ δεν ζητά την αλλαγή κοινωνικού συστήματος αλλά λειτουργεί στο πλαίσιο του υπάρχοντος. 

Κι όταν υπήρξε η ιστορική ευκαιρία για έξοδο από την ευρωζώνη, ο Δ. Κουτσούμπας την απέρριψε λέγοντας πως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Λες και η κατάλληλη στιγμή δεν ήταν όταν η Ελλάδα χρεοκοπούσε αλλά θα έρθει όταν οι Έλληνες θα ευημερούν έχοντας στις τσέπες τους ευρώ...

Κι αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε τα προγράμματα των κομμάτων, όσα τέλος πάντων έχουν κι από αυτό. Φυσικά και προτείνουν αλλαγές στις κυβερνητικές πολιτικές αλλά κανένα τόσο ριζοσπαστικές ώστε να έρθει ανάποδα ο ντουνιάς. Ακόμα κι ο κρατικός επανέλεγχος στην Εθνική Τράπεζα ή στη ΔΕΗ δεν μπορεί να θεωρείται επαναστατικός εν έτει 2026 όταν όλα τριγύρω λειτουργούν με όρους καρτέλ. Από τη στιγμή, άλλωστε, που έχουμε κάνει τη στρατηγική επιλογή να παραμείνουμε στη νεοφιλελεύθερη ΕΕ, και στις επόμενες εκλογές καλύτερους διαχειριστές θα αναζητήσουμε κι όχι επαναστάτες που δήθεν τους πολεμά το σύστημα...  

Την επόμενη φορά, συνεπώς, που θα ακούσετε κάποιον να σας λέει πως τον πολεμά το σύστημα να τον ρωτήσετε τι προτείνει για την ανατροπή του και, το βασικότερο, ποιος τον χρηματοδοτεί. Γιατί αν η σχέση που τον συνδέει με το σύστημα είναι χορηγού- δωρολήπτη τότε, να με συγχωρείτε, ο πόλεμος για τον οποίο μιλάει μάλλον θα είναι με στρακαστρούκες. Στην πραγματικότητα, μιλάμε για φιλικά ματσάκια μέχρι να αποφασίσουν οι ολιγάρχες ποιος τους κάνει περισσότερο...    

  

Ο φασισμός της άκριτης ισότητας...

"Ας του πει η γυναίκα του η μετενσάρκωση του Κακριδή που χωρίς δίπλωμα διδάσκει κάτι πάρα πολύ αρχαίο". Αν το είχε γράψει ο Δ. Κυριαζίδης- αν υποθέσουμε πως  ξέρει να γράφει ο βουλευτής τής ΝΔ που είπε στην Ζ. Κωνσταντοπούλου να κάνει κανένα παιδί- οι προοδευτικοί ευαισθητούληδες θα είχαν ξεσηκωθεί, οι φεμινίστριες θα οργάνωναν πορείες και η πατριαρχία θα είχε πάλι την τιμητική της. Μόνο που το έγραψε η, κατά τα άλλα, υπερασπίστρια πάσης φύσης δικαιώματος και wannabe αντιπρόεδρος της Βουλής, Ελ. Ακρίτα η οποία στην ίδια ανάρτηση έγραψε "άιντε κακομοίρη" για τον Αδ. Γεωργιάδη. Στους ίδιους τοξικούς ρυθμούς, δηλαδή, που κινείται ο υπουργός Υγείας...

 Αν κάποιος με πρότεινε για αντιπρόεδρο της Βουλής γιατί είμαι από το Βόλο θα το έβρισκα βαθύτατα προσβλητικό. Η καταγωγή μου με επηρεάζει αλλά δεν με καθορίζει. Γι' αυτό κι απορώ για το πώς αποδέχονται οι γυναίκες βουλευτές η επιχειρηματολογία για την ανάληψη της αντιπροεδρίας τού Κοινοβουλίου από την Ακρίτα να στηρίζεται κυρίως στο ότι πρέπει να υπάρχει και μία γυναίκα αντιπρόεδρος, όπως στις χολιγουντιανές ταινίες πρέπει να υπάρχουν στην ίδια ομάδα ένας μαύρος, ένας ασιάτης κι ένας Πόντιος. Αν αυτή είναι η συμπερίληψη που μας υπόσχεται η woke ατζέντα μην μου κρατήσετε θέση για το μέλλον...

Δεν είμαι εναντίον τής αναλογικής ισότητας. Δεν θα ήμουν, για παράδειγμα, απέναντι στο να προβλεφθεί ρύθμιση στον Κανονισμό της Βουλής ώστε ανάμεσα στους αντιπροέδρους να εκλέγεται τουλάχιστον μία γυναίκα. Δεν ξεκινούν όλοι από την ίδια αφετηρία και γι' αυτό είναι λογικό κάποιες κατηγορίες να βοηθιούνται λίγο παραπάνω. Αλίμονο, όμως, αν μετατρέπουμε την ισότητα σε ικεσία, τις θετικές διακρίσεις σε αντίθετο του σεξισμού, το δικαιωματισμό σε συνοδοιπόρο τού φασισμού που ξεπλένει κάθε άλλη μας αμαρτία...

 

Και η μητριαρχία σκοτώνει...

"Η πατριαρχία σκοτώνει". Ύστερα κι από το πρόσφατο μπαράζ γυναικοκτονιών μοιάζει ένα πολύ προφανές συμπέρασμα. Μας λέει, όμως, όλη την αλήθεια; Μάλλον τη μισή γιατί όσο σκοτώνει η πατριαρχία άλλο τόσο δολοφονεί και η μητριαρχία. Όλους τους γυναικοκτόνους, άλλωστε, γυναίκες τούς μεγάλωσαν, εκτός αν πιστέψουμε ότι τον πρώτο ρόλο, ιδίως στα παιδικά χρόνια ενός ανθρώπου, τον έχει και για αντικειμενικούς λόγους ο πατέρας κι όχι η μητέρα...

Καμία αντίρρηση, this is a man's world. Μια γυναίκα πρέπει να καταβάλλει πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια για να τα καταφέρνει και, κυρίως, για να πείθει πως το κάνει με την αξία της. Γυναίκες, ωστόσο, είναι και οι μητέρες που μεγαλώνουν ακόμα τις κόρες τους με την αντίληψη του "καλού γάμου" ο οποίος δεν ταυτίζεται με την ανθρώπινη υπόσταση του γαμπρού αλλά με το βάθος τής τσέπης του. 

Γυναίκες είναι, επίσης, και οι μητέρες που μεγαλώνουν τους γιους τους με την θεωρία πως είναι οι καλύτεροι του κόσμου. Κι αφού είναι οι καλύτεροι του κόσμου δεν πειράζει και να σκοτώσουν την γυναίκα τους αν δεν είναι ισάξιά τους...

Σε αυτό το πλαίσιο, το να θεωρούμε την καθιέρωση του όρου "γυναικοκτονία" στον Ποινικό Κώδικα ή την επέκταση του panic button ως λύσεις στο πρόβλημα είναι σαν να πιστεύουμε ότι η κλιματική κρίση θα αναστραφεί με λιτανείες για λίγη βροχή. Κανένας γυναικοκτόνος δεν πρόκειται να αποσύρει το όπλο του με τη σκέψη πως ενσωματώθηκε στο ελληνικό δίκαιο η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης. 

Το θέμα είναι να μην μπαίνει καν στο μυαλό του η σκέψη πως "δικαιούται" να σκοτώσει την γυναίκα του. Κι αυτό είναι πολύ ευκολότερο να του εντυπωθεί από την μητέρα του όταν ακόμα παίζει με κοντά παντελονάκια παρά από το τι θα αποφασίσει, αν το αποφασίσει, κάποια στιγμή η ελληνική Βουλή...

    

Έχουμε χρέος και στους ζωντανούς...

Πολλοί είναι οι λόγοι για τους οποίους η κυβέρνηση αποπληρώνει νωρίτερα δημόσιο χρέος 13 δισ. ευρώ αλλά κανένας τους δεν έχει σχέση με τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί και τα οποία είναι πράγματι λογικά. Στην  πραγματικότητα, ωστόσο, η δημοσιονομική πειθαρχία και η συνταγματοποίηση των μηδενικών ελλειμμάτων- παράνοια που οφείλουμε στον μακαρίτη Σόιμπλε- είναι μια ακόμα όψη τού νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος ψάχνει παντού για δικαιολογίες ώστε να μπαίνει ανάχωμα στην κοινωνική δικαιοσύνη: "πολύ θα θέλαμε να σας δώσουμε φράγκα πλεμπαίοι αλλά τι να κάνουμε, δεν βγαίνει ο λογαριασμός"...

Αυτή η συζήτηση είχε γίνει πολύ έντονα στην εποχή των μνημονίων αλλά έχει μεγάλο ενδιαφέρον και τώρα. Προφανώς και δεν είναι ωφέλιμο για μια χώρα να κινείται στο όριο της χρεοκοπίας. Αν μη τι άλλο, την καθιστά ευάλωτη σε διεθνείς πιέσεις κι αφαιρεί πόρους από τις επόμενες γενιές... 

Το δημόσιο χρέος, όμως, από μόνο του δεν είναι κακό αν οι δαπάνες που σχετίζονται με αυτό αφορούν τομείς όπως οι επενδύσεις, οι υποδομές και, φυσικά, η υγεία και η παιδεία. Καταστροφικό γίνεται όταν κατευθύνεται στη δημιουργία κομματικού κράτους, στον πελατειασμό και στην ολιγαρχία...

Η χώρα είχε καθαρό διάδρομο 15ετίας για την εξυπηρέτηση του χρέους χάρη στη συμφωνία εξόδου από τα μνημόνια Τσίπρα- Τσακαλώτου. Είχε, επίσης, μερικές δεκάδες δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης κι άλλους ευρωπαϊκούς πόρους, καθώς κι απαλλαγή από τον αυστηρό κορσέ τού Συμφώνου Σταθερότητας εξαιτίας τού covid. 

Κι όμως, σήμερα βρισκόμαστε στον πάτο τής Ευρώπης σε αγοραστική δύναμη πληρώνοντας για βασικά αγαθά στην Αθήνα και στις άλλες μεγάλες πόλεις σαν να ζούσαμε στη Νέα Υόρκη ή στο Λονδίνο. Καλό είναι, συνεπώς, να σκεφτόμαστε τις επόμενες γενιές αλλά και να μην θυσιάζουμε τις σημερινές και, μάλιστα, για υποκριτικούς κι άκρως μικροκομματικούς λόγους...  

  

Κάντη και 60 ευρώ τη μακαρονάδα, είμαι φασαίος, αντέχω...

Στο καπιταλιστικό σύστημα ισχύει, ανάμεσα σε άλλα, κι ο νόμος τής προσφοράς και της ζήτησης. Για να το θέσω απλούστερα και πιο επίκαιρα, αν για μια τρύπα 15 τ.μ. σε ένα κυκλαδίτικο νησί ζητήσω 200 ευρώ τη βραδιά και βρεθούν άνθρωποι που θα μου τα δίνουν όλη τη σεζόν θα το σκεφτώ πολύ σοβαρά την επόμενη χρονιά να απαιτήσω 300 ευρώ και με προπληρωμή από το χειμώνα. Συντηρώ μια φούσκα με αυτό τον τρόπο; Ναι, την συντηρώ αλλά και μαζί με όλους τους φασαίους που επιλέγουν να ξηλώνονται για να ανεβάζουν ινσταγκραμικές ιστορίες από το να πάνε διακοπές σε ένα μέρος λιγότερο μοδάτο αλλά πιθανόν πολύ πιο όμορφο από την κυκλαδίτική ξεραΐλα...

Η απληστία γεννά και τον υπερτουρισμό, μία ακόμα μορφή καταναλωτισμού όπου δεν δαπανάμε χρήματα και χρόνο για ξεκούραση ή για να γεμίσουμε εμπειρίες αλλά για να λέμε στους γνωστούς μας και να επιδεικνύουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στιγμές που απλώς αγοράζουμε αλλά δεν μας ενδιαφέρει και να απορροφήσουμε. Είμαστε τουρίστες κι όχι ταξιδιώτες, προσφερόμαστε δηλαδή από μόνοι μας για εκμετάλλευση από όλους εκείνους που μας κοιτάνε μόνο στις τσέπες. Και κάπως έτσι το να κάνουμε διακοπές στη χώρα μας έγινε ακριβότερο από το να πάμε στο εξωτερικό. Μια για πάντα...

Ο τουρισμός, όπως κι αν έχει, αποτελεί μικρογραφία τής κοινωνίας που έχουμε φτιάξει και η οποία απευθύνεται σε καταναλωτές κι όχι σε πολίτες. Κι αν η Μύκονος παρουσιάζει φέτος μια αναπόφευκτη κάμψη, η μυκονοποίηση βρίσκεται εδώ και μας συντροφεύει σε κάθε μας δραστηριότητα. 

Κανείς δεν μας υποχρεώνει, για παράδειγμα, να πληρώνουμε 50 ευρώ τη μακαρονάδα ή να ανεχόμαστε να δίνουμε δύο ευρώ το λίτρο για βενζίνη. Με την απάθεια που επιδεικνύουμε οι κερδοσκόποι θα μας ζητήσουν 60 ευρώ τη μακαρονάδα και τρία ευρώ το λίτρο κι εμείς θα αναρωτιόμαστε γιατί δεν κάνει κάτι η πολιτεία. Λες και η πολιτεία δεν είμαστε κι εμείς...

 

"Πρέπει να αλλάξουν τα πάντα για να μην αλλάξει τίποτα" ...

"Πρέπει να αλλάξουν τα πάντα για να μην αλλάξει τίποτα" ακούμε να λέγεται στον "Γατόπαρδο" του Λουκίνο Βισκόντι κι αυτό ακριβώς επιχειρείται στην ελληνική πολιτική ζωή στο τέλος τής μεταπολίτευσης. Είναι προφανές ότι κάποια κόμματα θα εξαφανιστούν κι άλλα θα εμφανιστούν ή έχουν ήδη εμφανιστεί αλλά η ολιγαρχία τούς έχει πιασμένους όλους από τα κέρατα και τους πηγαίνει όπου θέλει. Ακόμα και υποψήφιους βουλευτές τούς βρίσκει όταν δεν τους στήνει "εθελοντικά" ντοκιμαντέρ που δεν τα λες και της φτήνιας...

Προσεγγίζοντας την τελική ευθεία για τις κάλπες η ΝΔ είναι φαβορί για την πρώτη θέση αλλά ο Κ. Μητσοτάκης για να γίνει πρώην πρωθυπουργός αφού είναι ανθρωποδιώχτης για οποιαδήποτε κυβερνητική συνεργασία. Τον διευκολύνουν, ωστόσο, ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ που δεν δίνουν μάχη επικράτησης αλλά κατάταξης όταν κυρίαρχο αίτημα των προοδευτικών πολιτών είναι το "βρείτε τα για να μην μας κυβερνά η δεξιά, σε όποια μορφή της, για πάντα". Οι ηγεσίες τους, όμως, κωφεύουν, επιβεβαιώνοντας με τον τρόπο τους ότι δέρμα στο φίδι θέλουν να αλλάξουν κι όχι να το σουβλίσουν...

Σε αυτό το πλαίσιο, ο λαός δεν θα τιμωρήσει με την ψήφο του μόνο τον Μητσοτάκη αλλά κι όσους δεν αγωνίστηκαν για να τον ρίξουν, πολλώ δε μάλλον εκείνους που υπονοούν την προθυμία τους να συγκυβερνήσουν μαζί του έστω υπό όρους και προϋποθέσεις. Γι' αυτό και κάθε άλλο παρά αποκλείω τις εκπλήξεις, ακόμα κι από εκείνους που πολλοί θεωρούν τελειωμένους. Είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα, ιδίως για ένα μαραθώνιο που θα κριθεί κατά την τελευταία εβδομάδα του...

 

  

Η κυβέρνηση και η εκκλησία να κερδίζουν κι όλοι οι άλλοι να...

Οι Έλληνες είμαστε απαισιόδοξοι. Όχι από τη φύση μας γιατί κανένας άνθρωπος μόλις αντικρίζει το πρώτο φως τού ήλιου δεν έχει αναπτυγμένα τέτοια συναισθήματα όπου κι αν έχει γεννηθεί. Είμαστε απαισιόδοξοι γιατί έχουμε μάθει να περιμένουμε τα χειρότερα αντί για τα καλύτερα. 

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως αντικειμενικοί παράγοντες γύρω μας, όπως το κόστος ζωής, δεν αρκούν από μόνοι τους για να μην αισιοδοξούμε. Κι αν η θετική στάση ζωής είναι απαραίτητη προϋπόθεση επιβίωσης σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία από εκείνους που μας κυβερνούν. Ιδίως από αυτούς που μας κυβερνούν ήδη επτά χρόνια...

Η Ελλάδα μετατρέπεται από καλοκαίρι σε καλοκαίρι σε χώρα στην οποία οι ιθαγενείς δεν κάνουν διακοπές είτε γιατί υποδέχονται τουρίστες είτε γιατί, απλούστατα, δεν έχουν τα χρήματα για να το κάνουν. Αν, όμως, υποβιβάσουμε το βίο σε μία μάχη για τον επιούσιο τότε οι μόνοι κερδισμένοι είναι η κυβέρνηση και η εκκλησία. Η μεν πρώτη γιατί έχει χαμηλώσει τόσο πολύ τον πήχη τής επιτυχίας ώστε να περνάει πολύ εύκολα από πάνω του και η δεύτερη γιατί μαζεύει πελάτες για τη βασιλεία των ουρανών όπου και οι τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι...

Κάποιοι, από αφέλεια ή από δόλο, κατηγορούν όσους ασκούμε κριτική στα κακώς κείμενα πως δεν καταθέτουμε προτάσεις κι απλώς γκρινιάζουμε. Άρα, ας επιλέξουμε μία από τις πολλές μετριότητες που κυκλοφορούν στον πολιτικό στίβο κι ας βγάλουμε το σκασμό. Κι όμως, σχεδόν καθημερινώς γράφω πως χρειάζεται επανάσταση κι όχι διαχείριση, πλήρης αλλαγή πλεύσης κι όχι πιο συνετή πλοήγηση στο βούρκο. Τόσο απλά αλλά δυστυχώς όχι κι από όλους κατανοητά... 

   

Πώς να εμπιστευτούμε συμβιβασμένους απελπισμένους;...

Χρειάζεται ο λαός τη ριζοσπαστική Αριστερά; Περισσότερο από ποτέ. Έχουν ανάγκη οι πολίτες την Δούρου, τον Πολάκη ή τον Παππά; Μάλλον όχι κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα της Κουμουνδούρου, το ότι δηλαδή η αγωνία επιβίωσης στελεχών που κάποτε κυβέρνησαν τη χώρα δεν αφορά κανέναν άλλον παρά τους ίδιους. Όσοι, άλλωστε, εφάρμοσαν το νεοφιλελευθερισμό- κι αυτό αφορά και τη ΝΕΑΡ- δεν διαθέτουν ούτε την αξιοπιστία πως την επόμενη φορά θα φανούν καλύτεροι...

Η αναγέννηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς αναπόφευκτα θα περάσει μέσα από την εμφάνιση νέων σχηματισμών και προσώπων γιατί ακόμα κι εκείνοι που δεν ψήφισαν μνημόνιο- Βαρουφάκης και Κωνσταντοπούλου- δεν είναι τίποτα παραπάνω από εγωπαθείς προσωπικότητες με κόμματα Ι.Χ. σαν αυτό του Αλ. Τσίπρα τον οποίο, κατά τα άλλα, κατηγορούν για αρχηγισμό. Η ρήξη κι όχι η διαχείριση ενός συστήματος που παράγει ανισότητες μπορεί να κάνει τη διαφορά αλλά όσοι την κάνουν σήμερα προμετωπίδα τους δεν θα το έκαναν αν τα ποσοστά τους βρίσκονταν κοντά στο 30% κι όχι στο 3%.. Πώς να εμπιστευτούμε, επομένως, συμβιβασμένους απελπισμένους με το σκοινί περασμένο από το λαιμό τους;...

Η Δούρου διαγράφει σήμερα βουλευτές οι οποίοι αδιαφορούσαν για το ΣΥΡΙΖΑ και πολύ καλά κάνει. Μόνο που κι εκείνη το ίδιο ακριβώς έκανε από το 2023 και μέχρι να γίνει πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας. Ο Σωκράτης που ήπιε το κώνειο είχε δείξει τις διαθέσεις του να διαλύσει το κόμμα και να το παραδώσει στον Αλέξη από τη στιγμή που ο τελευταίος παραιτήθηκε από την Κ.Ο. Η Ρένα, όμως, δεν είπε κουβέντα. Όπως δεν είχε πει κουβέντα για το μπουζουξίδικο και σήμερα παρακαλάει τα θύματά του να επιστρέψουν. Κι άντε τώρα όλοι αυτοί οι κομισάριοι να μας πείσουν πως είναι ριζοσπάστες Αριστεροί... 

Νέοι πολιτικοί ετών εκατό...

Δεν ισχυρίζομαι πως όλοι οι σημερινοί βουλευτές είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να διαθέτει ο λαός σε αντιπροσώπους του. Αρκετοί δεν είναι αλλά σίγουρα δεν είναι κι όλοι του πεταματού. Σε αυτό το πλαίσιο είναι άκρως υποτιμητικό για τη νοημοσύνη μας κάποιοι να παρουσιάζουν το σύνολο του πολιτικού κόσμου για τα σκουπίδια ή ξοφλημένα ώστε να πλασάρουν τα νέα φιντάνια τους ως τους καταλληλότερους σωτήρες μας. Δημιουργείται, δηλαδή, ένας ανώφελος πολιτικός ρατσισμός μόνο και μόνο για επικοινωνιακούς λόγους...  

Καμία αντίρρηση, το πολιτικό μας προσωπικό χρειάζεται ανανέωση. Δεν μπορούμε να μιλάμε, άλλωστε, για κατάρρευση του μεταπολιτευτικού μοντέλου και να μην έχουν καταρρεύσει μαζί του και οι άνθρωποι που το υπηρέτησαν. Φοβάμαι, ωστόσο, πως για πολλά πρόσωπα τα οποία είναι όντως νέα στην πολιτική και στην ηλικία η μοναδική τους διαφορά από τα παλιά είναι ακριβώς τα νιάτα και τίποτα άλλο. Κατά τα άλλα, τα ενώνει η ίδια ξύλινη γλώσσα, άγνοια και νοοτροπία με αυτούς που θέλουν να διαδεχθούν...

Όταν είναι, όμως, η δεξαμενή μολυσμένη πώς είναι δυνατό το νερό που θα βγει από αυτή να είναι καθαρό; Πώς να περιμένουμε από τους νέους που ασχολούνται με την πολιτική να είναι καλύτεροι από τους παλαιότερους όταν οι πιο ταλαντούχοι τής γενιάς τους ζουν κι εργάζονται στο εξωτερικό; Γι' αυτό και ναι μεν στην επόμενη Βουλή θα δούμε πολλές καινούριες φάτσες, τις ίδιες ωστόσο παλιές κακές συνήθειες...

   

Η συναινετική κατάρρευση μιας χώρας...

Ας υποθέσουμε πως σήμερα είναι η τελευταία ημέρα τής κυβέρνησης Μητσοτάκη και είχε ήδη αρχίσει η συζήτηση για την παρακαταθήκη της, για το έργο της το οποίο θα μνημόνευαν και οι επόμενες γενιές. Πέρα από τα ψηφιακά άλματα που πράγματι έγιναν και την επέκταση της ΑΟΖ νοτίως τής Κρήτης και δυτικά τής Κέρκυρας, με υπερβολικές ωστόσο παραχωρήσεις στα αντισυμβαλλόμενα μέρη, δεν θα βρίσκαμε πολλά περισσότερα για να εκθειάσουμε με όρους αντικειμενικότητας κι όχι οπαδισμού. Όσο για τα δημόσια έργα, ξέρουμε πολύ καλά ότι η εκάστοτε κυβέρνηση καρπώνεται δουλειά προγενέστερων και πολλές φορές υπερφουσκωμένη...

Ιδίως ως προς τα ελληνοτουρκικά, επικράτησε η θεωρία τής ακινησίας η οποία ούτε τις εντάσεις περιόρισε ούτε, βεβαίως, συνεισέφερε στην επίτευξη λύσεων, πολλώ δε μάλλον εθνικώς ωφέλιμων. Από το 2019 μέχρι και σήμερα έχουμε προσδεθεί στο αμερικανικό και ισραηλινό άρμα- για διαφορετικούς λόγους κι όχι πάντα νόμιμους και σίγουρα όχι ηθικούς- αλλά η Τουρκία όχι μόνο δεν αποδυναμώνεται από την διπλωματική της ευελιξία αλλά ενισχύεται. Η πρόσφατη δέσμευση ελληνικής υφαλοκρηπίδας από τη γείτονα για τη δημιουργία θαλάσσιων πάρκων, όπως κι η συμφωνία τής Μέκκας, αποδεικνύει ότι ο υπάκουος σύμμαχος είναι στο τέλος κι ο χαμένος σύμμαχος...

Ο μεταρρυθμιστικός οίστρος τής κυβέρνησης Μητσοτάκη περιορίστηκε στην απομείωση του δημόσιου χώρου προς όφελος του ιδιωτικού. Με τον ίδιο δογματισμό που η κομμουνιστική και κομμουνιστογενής Αριστερά υπερασπίζεται το κράτος σαν ιερό τοτέμ ο Κυριάκος εφάρμοσε τον βγαλμένο από τη δεκαετία τού '80 θατσερισμό σαν να μην έχει περάσει ούτε μια ημέρα από τότε και να μην έχει αποτύχει στην πράξη να βελτιώσει τις ζωές των ανθρώπων. Η χώρα καταρρέει αλλά εμείς χωριζόμαστε σε οπαδούς αποτυχημένων μοντέλων βάζοντας το δικό μας λιθαράκι στην ολική δημογραφική κατάρρευση από τη φυγή στο εξωτερικό της καλύτερης Ελλάδας και την παραμονή στην Ψωροκώσταινα της χειρότερης εκδοχής της...  

Δεν περίσσεψαν χρήματα γι' αυτούς που ψηφίζουν, θα περίσσευαν για τα δάση;...

Κάτι ήξερε ο Κ. Μητσοτάκης όταν εμφανιζόταν σκεπτικός, στις αρχές τού καλοκαιριού, απέναντι σε συνεργάτες του που τον προέτρεπαν να πάει σε εκλογές ακόμα και το Σεπτέμβριο. Ήξερε πολύ καλά ότι οι πυρκαγιές θα αποδεικνύονταν μεγάλο εμπόδιο σε ένα τέτοιο σχεδιασμό. Και δεν το γνώριζε μόνο γιατί η κλιματική κρίση είναι απρόβλεπτη αλλά και γιατί είναι πολύ προβλέψιμες οι δικές του ευθύνες (και) στην πολιτική προστασία...

Το Ταμείο Ανάκαμψης πέρασε από αυτήν τη χώρα κι άφησε πίσω του κυρίως μεγαλύτερες ταξικές ανισότητες. Οι πλουσιότεροι Έλληνες έγιναν ακόμα πλουσιότεροι, οι μικρομεσαίοι παλεύουν για την καθημερινότητα και οι υπόλοιποι με το όριο της φτώχειας. Κι αφού δεν περίσσεψαν χρήματα για τη μεσαία τάξη, η οποία έχει χέρια και ψηφίζει, πώς θα περίσσευαν για τα δέντρα και τα δάση;...

Η Ελλάδα παραμένει ευρωπαϊκή χώρα. Αλίμονο κι αν δεν ήταν ύστερα από τόσα δισεκατομμύρια ευρώ κοινοτικών χρημάτων που διαχειριστήκαμε. Μας έχουν ξεπεράσει, ωστόσο, πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονταν πιο κάτω από εμάς, κάποιες μάλιστα πριν 35 χρόνια είχαν ένα απολυταρχικό σύστημα να ορίζει τις ζωές των πολιτών τους. Γι' αυτό έχει μεγάλη σημασία πού βάζεις τον πήχη. Όταν επιμένεις να τον βάζεις χαμηλά για να τον υπερβαίνεις ευκολότερα και οι στόχοι που θα φτάσεις, αν τους φτάσεις κι αυτούς, θα είναι χαμηλοί...

Πολιτική ορθότητα και μισαλλοδοξία είναι δίδυμα που χωρίστηκαν στην κούνια...

Οι λέξεις μπορούν και να σκοτώσουν, τουλάχιστον ψυχολογικά. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι' αυτό. Και το αλκοόλ, ωστόσο, είναι δυνατό να σκοτώσει, όπως και η οδήγηση. Είναι δυνατό να γίνουμε φονιάδες ακόμα κι αν δεν έχουμε επιδείξει αμέλεια, πολλώ δε μάλλον δόλο. Αυτό που δεν μπορούμε, ωστόσο, να κάνουμε είναι να μετατρέψουμε τη ζωή σε πειραματόζωο για επιλεκτικά ευαίσθητους. Θύματα, για παράδειγμα, της λεκτικής κακοποίησης και του σεξισμού γίνονται κι άνθρωποι που πολιτεύονται με βάση τη λεκτική κακοποίηση και το ρατσισμό αλλά η στάση τού "καλά να πάθουν" τιμά μόνο τους εκδικητικούς κι όχι τους προοδευτικούς πολίτες...

Η Αφρ. Λατινοπούλου έγινε ευρωβουλευτής πουλώντας μίσος κι εθχροπάθεια. Φιλοδοξεί να γίνει και βουλευτής με τα ίδια θλιβερά εφόδια. Όλα αυτά, όμως, σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούν τη σιωπή των προοδευτικών κομμάτων για τη χυδαία λεκτική επίθεση που δέχθηκε (αν κάνω λάθος για κάποιο από αυτά ζητώ από τώρα συγγνώμη). Σε διαφορετική περίπτωση ας δηλώσουν πως ο σεξισμός απαγορεύεται αλλά υπάρχουν κι εξαιρέσεις στον κανόνα...

Στην πραγματικότητα- φάνηκε και στην περίπτωση που ένα παιδί κινδυνεύει να μεγαλώσει σε ίδρυμα γιατί η μητέρα του το χαστούκισε- μαίνεται ένας ακήρυχτος πόλεμος ανάμεσα στην πολιτική ορθότητα και στη μισαλλοδοξία ο οποίος, επί της ουσίας, είναι εμφύλιος. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο σεβασμός και η επέκτασή τους δεν προστατεύονται από την κανονικοποίηση της υπερβολής. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει κι αν κρίνουμε από τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα στην Ευρώπη κι από αυτά που μάλλον έρχονται νερό στο μύλο τής ακροδεξιάς βάζει η woke ατζέντα παρά της το στερεί... 

 

  

 

Η αποχή γίνεται όλο κι ελκυστικότερη...

Κάποτε η Αριστερά τα ήθελε όλα και τα ήθελε τώρα: να γκρεμίσει τον καπιταλισμό, να ανοικοδομήσει μια πιο δίκαιη κοινωνία, να φέρει το σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, να τελειώσει τα μνημόνια με ένα νόμο κι ένα άρθρο, να βαράει το ζουρνά και να χορεύουν οι αγορές. Κάποτε. Τώρα επιθυμεί τη διεύρυνση του εφικτού, τη στρογγυλοποίηση του τετραγώνου και το ξέπλυμα των χρηματοδοτών της. Κι αυτό οι προοδευτικοί πολίτες πρέπει να το ψηφίσουμε κλείνοντας έστω, τη μύτη μας για να μην έχει τρίτη θητεία ο Κ. Μητσοτάκης. Στο όνομα, μάλιστα, της εντιμότητας...

Αν κάποιος μας έδινε πέντε λεπτά τού ευρώ κάθε φορά που υποσχόταν δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών και δεν το έπραττε όταν είχε και τα γένια και τα κτένια σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες θα ανήκαν στην ανώτερη μεσαία τάξη, ανεξαρτήτως άλλων εισοδημάτων τους. Το ότι, συνεπώς, έρχονται σήμερα κάποιοι να μας το υποσχεθούν ξανά έχει τόση αξιοπιστία όση κι αν ο Θ. Σεχίδης ορκιζόταν στη ζωή τής μάνας του. Ιδίως όταν ο πλούτος που υπόσχονται να φορολογήσουν προέρχεται από το ταμείο των δικών τους χρηματοδοτών...

Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές και το δίλημμα είναι "νεοφιλελευθερισμός και διαφθορά ή καλύτερη διαχείριση του νεοφιλελευθερισμού και της διαφθοράς" τόσο ελκυστικότερη γίνεται η επιλογή τής αποχής. Πολλώ δε μάλλον όταν οι επίδοξοι εκφραστές τής αντισυστημικής ψήφου φλερτάρουν είτε με την ακροδεξιά είτε με τη γελοιότητα είτε και με τα δύο. Δεν το έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου και το κατέκρινα στο παρελθόν αλλά θεωρώ πολύ πιο επονείδιστη την ψήφο διά ψυχολογικού εκβιασμού...  

Δεν θέλουμε αντιμητσοτακισμό, θέλουμε μαγεία...

Ο Αχ. Μπέος είναι αυτός που είναι. Ακόμα και να μιλάς μαζί του λερώνεσαι. Είναι, όμως, δήμαρχος Βόλου για πάνω από δέκα χρόνια και το απόλυτο φαβορί για να επανεκλεγεί. Είναι, συνεπώς, οι βολιώτες ο πιο λούμπεν πληθυσμός στη χώρα; Κι αν είναι τι έχουν κάνει οι αντίπαλοι Μπέου για να πείσουν πως δεν είναι εισαγγελείς που θα τον σύρουν σε δίκες διαφθοράς αλλά πολιτικοί με όραμα για την πόλη τους;... 

"Θα νικήσω τον Μητσοτάκη στο β' γύρο". Αυτό μας λέει, επί της ουσίας, ο Αλ. Τσίπρας. Αφήνω στην άκρη πως μας το έχει ήδη πει άλλες πέντε έξι φορές και στο τέλος κερδίζει ο Κυριάκος. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Στέκομαι, ωστόσο, στο κεφαλαιώδες λάθος που κάνει όλη η αντιπολίτευση τα τελευταία επτά χρόνια: ετεροπροσδιορίζεται σαν να είναι εισαγγελέας ή δημοσιογράφος κι όχι υπεύθυνη για την παραγωγή προτάσεων που θα είναι διαφορετικές και πιο αξιόπιστες από αυτές που εφαρμόζονται ή έχουν γίνει αντικείμενο υπόσχεσης από το 2019 μέχρι και σήμερα... 

Ο αντιμητσοτακισμός δεν θα κερδίσει ούτε τις πρώτες ούτε τις δεύτερες ούτε τις τρίτες ούτε τις χιλιοστές εκλογές. Όχι γιατί ο Μητσοτάκης είναι αγαπητός αλλά γιατί οι πολίτες θέλουν να τους πουλήσεις κι ένα όνειρο για να σε ψηφίσουν. 

Ψεύτικο ή αληθινό δεν έχει σημασία, αρκεί να μην είναι μαυρίλα. Αυτή την ξέρουν, την βιώνουν, την ανέχονται. Όλοι είμαστε, όμως, μικροί ή μεγάλοι Μπλανς Ντιμπουά από το "Λεωφορείο ο Πόθος": "Δεν θέλουμε ρεαλισμό, θέλουμε μαγεία"...

Ο αργός και βασανιστικός θάνατος του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ...

Η προσπάθεια που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ να σταθεί ξανά στα πόδια του ύστερα από το καταστροφικό πέρασμα Φάμελλου είναι γενναία. Κάποιος κυνικός, βεβαίως, θα έλεγε πως είναι μονόδρομος για τα στελέχη που έχουν απομείνει στην Κουμουνδούρου αφού δεν τα θέλει κανείς άλλος κι επομένως ποιούν την ανάγκη φιλότιμο. 

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, η εκλογική τους επιτυχία, με όποιο σχήμα κι αν κατεβούν στις κάλπες, μοιάζει σήμερα με ένα μικρό θαύμα. Το ίδιο ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ, έστω κι αν στη Χαριλάου Τρικούπη δεν τίθεται ζήτημα εισόδου στη Βουλή. Προσώρας...

Ακόμα, εξάλλου, κι αν συγκεντρώσουν ένα αξιοπρεπές ποσοστό την πρώτη Κυριακή, τη δεύτερη θα καταποντιστούν από τα διλήμματα κυβερνησιμότητας. Συνεπώς, το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα απογίνουν αυτά τα δύο κόμματα (για τη ΝΕΑΡ δεν το συζητάω καν, είναι πολιτικά νεκροί και δεν το έχουν καταλάβει), αν κι αυτό περισσότερο απασχολεί τους πολιτικούς αναλυτές παρά την κοινωνία που τους έχει γυρίσει έτσι κι αλλιώς την πλάτη. Αυτό είναι, άλλωστε, και το πραγματικό τους πρόβλημα: έχουν καταντήσει αποκλειστικώς και μόνο κόμματα στελεχών...

Η έντονη κρίση τού κομματικού φαινομένου που βιώνουμε αποκαλύπτει και τα όρια αποτελεσματικότητας του κοινοβουλευτισμού στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης. Οι πεφωτισμένες ηγεσίες αποτελούν κατάλοιπο ενός παρελθόντος όπου η διασταύρωση των πληροφοριών ήταν πολύ πιο δύσκολη και πολύ πιο εύκολα ελεγχόμενη από την εκάστοτε εξουσία... 

Σήμερα γκρεμίζουμε γρηγορότερα τα είδωλά μας γιατί διαθέτουμε τα εργαλεία για να το κάνουμε. Κι αν δεν τα γκρεμίζουμε αυτό δεν οφείλεται στο αλάθητό τους αλλά στη δική μας προδιάθεση για ανάθεση της ευθύνης αντί για την ανάληψή της. Γι' αυτό και δεν φοβάμαι το AI. Είναι και η τιμωρία όσων δεν θέλουν να διδάσκονται από τα λάθη τους... 

Στις βουλευτικές εκλογές θα ψηφίσουμε για πρόεδρο της ΝΔ...

Όταν ο Ανδρ. Παπανδρέου είχε γίνει πρωθυπουργός το 1981 έλεγε σε δημοσιογράφους πως δεν θα έκανε το λάθος τού πατέρα του να έχει την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία. Και δεν το έκανε το σφάλμα αφού το ΠΑΣΟΚ έγινε κράτος εν κράτει σε βαθμό που να μην έχει διαλυθεί, τουλάχιστον όχι ακόμα, μολονότι ο σημερινός του πρόεδρος δεν συγκινεί ούτε παιδί που έχει χάσει στο σταθμό την μητέρα του. Το είχε κάνει, όμως, ο Αλ. Τσίπρας με συνέπεια οι "νόμιμοι ιδιοκτήτες τής χώρας" να επανέλθουν γρήγορα και πιο αποφασισμένοι από ποτέ...

Πλανάται πλάνην οικτρά όποιος πιστεύει ότι το καθεστώς Μητσοτάκη θα πέσει αν ο επικεφαλής του χάσει τις εκλογές ή δεν μπορέσει να είναι ξανά πρωθυπουργός σε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Το ότι, για παράδειγμα, ο ένας μετά τον άλλο οι εισαγγελείς τού Αρείου Πάγου αρχειοθετούν το σκάνδαλο των υποκλοπών θα έπρεπε να μας έχει, το λιγότερο, υποψιάσει για το βάθος τού ελέγχου των αρμών τής εξουσίας από μια οικογένεια που βιοπορίζεται από αυτή εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Σε αυτό το πλαίσιο, μόνο μια ενωμένη προοδευτική αντιπολίτευση θα μπορούσε να βάλει ανάχωμα αλλά η προοδευτική αντιπολίτευση είναι απασχολημένη να δίνει μάχη κατάταξης κι όχι νίκης στις επόμενες εκλογές... 

Με τούτα και με τα άλλα οι προσεχείς κάλπες θα θυμίζουν περισσότερο εσωκομματικές εκλογές τής ΝΔ παρά βουλευτικές και γι' αυτό η ευθύνη τής προοδευτικής παράταξης είναι τεράστια και μοιράζεται αναλόγως. Την ώρα, για παράδειγμα, που Τσίπρας- Ανδρουλάκης μαλώνουν για το ποιος χρωστά και το ποιος πληρώνει τα έξοδα η διαπλοκή έχει απλώσει τα δίχτυα της κι ορίζει τις εξελίξεις και στην Αμαλίας και στη Χαριλάου Τρικούπη. Μοιάζει, επομένως, απολύτως φυσιολογικό πως το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι σοκαριστικό για τον προοδευτικό πόλο και πανηγυρικό για τον δεξιό- ακροδεξιό...

Αν δεν ανοίξεις την πόρτα Δούρειος Ίππος δεν μπαίνει...

Δεν είναι κάθε περίπτωση ίδια και κάθε αποχώρηση από κάποιο κόμμα όχι το ίδιο έντιμη με κάποια άλλη. Κάποιοι φεύγουν για λόγους συνείδησης κι άλλοι γιατί δεν βολεύτηκαν. Είναι ίδια κι απαράλλαχτη, ωστόσο, η ρητορική των ηγεσιών: "σκοτεινά συμφέροντα πολεμούν την πορεία μας προς το φως". Όπως καταλαβαίνετε- όσοι, τέλος πάντων, μπαίνετε στον κόπο να αξιολογείτε κι όχι να καταπίνετε αμάσητα ό,τι σας λένε- από αυτό το επιχείρημα λείπει παντελώς η αυτοκριτική. Γι' αυτό κι ο δρόμος προς το γκρεμό είναι ορθάνοιχτος...

Το πιο εμβληματικό παράδειγμα, αν κι όχι το μοναδικό, είναι η Ελπίδα για Δημοκρατία που κατάντησε Ελπίδα για το Μεσαίωνα με βασική ευθύνη τής Μ. Καρυστιανού η οποία πήρε στα χέρια της χρυσό- κυνικώς μιλώντας- και τον μετέτρεψε σε στάχτη. Η Μαρία των Τεμπών είχε στο πλευρό της το Φεβρουάριο του 2025  εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που έβλεπαν στην ίδια μια ελπίδα για δικαιοσύνη, διαφάνεια και λογοδοσία. 

Διαψεύστηκαν οικτρά και δεν φταίει μόνο η απειρία της γι' αυτό. Το καλάμι εύκολα καβαλιέται και δύσκολα παραμερίζεται. Και τους Δούρειους Ίππους, άλλωστε, κάποιος τους ανοίγει τις πύλες για να εισχωρούν...

Η ανάγκη των πολιτών για κάτι φρέσκο κι αμόλυντο έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από αρκετούς δημαγωγούς κι απατεώνες τα τελευταία χρόνια, οι οποίοι όμως αποδεικνύονται άνθρακες ο θησαυρός. Δεν αρκεί να είσαι νέος ούτε να μην έχεις ασχοληθεί στο παρελθόν με τα κόμματα παρά μόνο με το επάγγελμά σου για να είσαι και ικανός κι αποτελεσματικός. 

Η πολιτική είναι κι αυτή μια τέχνη που δεν είναι για όλους και δεν αναφέρομαι μόνο στις μηχανορραφίες της που κι αυτές πρέπει να τις εντοπίζεις και να τις υπερπηδάς. Κι αφού αυτό το πλήρες πακέτο δεν έχει ακόμα εμφανιστεί πορευόμαστε με ό,τι έχουμε μέχρι να καταλάβουμε ότι εμείς ο λαός θα σωθούμε κι από τους σωτήρες μας αν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν τους χρειαζόμαστε... 

Δεν γελάνε αλλά μας γελάνε...

Το ότι στην Ελλάδα κάνουμε τα πάντα διαφορετικά από την υπόλοιπη Ευρώπη είναι γνωστό τοις πάσι. Ακόμα και για την προτεραιότητα σε κόμβο έχουμε διαφορετικό κανόνα. Σε αυτό το πλαίσιο δεν θα μπορούσαμε να διαφέρουμε και στη δημοσιογραφική δεοντολογία η οποία, ανάμεσα σε άλλα, επιτάσσει και σαφή διάκριση ρόλων. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, την Πέμπτη να είσαι εκπρόσωπος Τύπου κόμματος και μία ημέρα μετά παρουσιαστής τηλεοπτικής εκπομπής. Για κάποιο λόγο, άλλωστε, υπάρχει και η αυτοπροστασία...

Φυσικά και το άγχος τής επιβίωσης είναι απολύτως σεβαστό, ιδίως στον ανθρωποφάγο κόσμο τής δημοσιογραφίας. Όπως, όμως, και σε κάθε άλλο επάγγελμα υφίσταται κι ο κανόνας τού αυτοσεβασμού, ο οποίος θα έπρεπε να είναι ακόμα πιο έντονος στη δημοσιογραφία η οποία διέπεται κι από όρους δημοσιότητας και λογοδοσίας στους πολίτες. Σε διαφορετική περίπτωση ας στήσουμε άγαλμα σε κάθε εγκληματία που κλέβει για να ζήσει...

Τις προηγούμενες ημέρες ζήσαμε τις βλαβερές συνέπειες της ανθρωποφαγίας μέσω του λεκτικού λιντσαρίσματος της ρεπόρτερ που γέλασε. Κανένας επαγγελματίας δεν αξίζει τέτοιου είδους επίθεση που μόνο τους θύτες της προσβάλλει. 

Από την άλλη, ωστόσο, είναι θλιβερό να εστιάζουμε την κριτική μας στους δημοσιογράφους που αναμεταδίδουν ανάμεσα σε καπνούς και στάχτες αλλά να αφήνουμε στο απυρόβλητο εκείνους που περνούν τις κυλιόμενες πόρτες τής δημοσιογραφίας και των δημοσίων σχέσεων σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ιδίως όταν μένουν στο απυρόβλητο από συναδέλφους τους οι οποίοι είτε έχουν πράξει το ίδιο είτε πολύ θα ήθελαν να το πράξουν στο μέλλον...

 

Πολίτες του διαβόλου...

Με τόσα που γίνονται πέρασε στα ψιλά αν και είναι το ίδιο τρομακτικό με τις φωτιές: δεκάδες ή κι εκατοντάδες συμπολίτες μας ξημεροβραδιάζονται στα αστυνομικά τμήματα για να βγάλουν διαβατήρια αντί για αστυνομικές ταυτότητες του "διαβόλου" με το γνωστό επιχείρημα πως δεν θέλουν να τους παρακολουθούν. Την ίδια ώρα, βεβαίως, οι περισσότεροι από αυτούς διαθέτουν σελίδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι οποίες κάνουν πάρτι με τα δεδομένα μας. Θα ήταν αστείο μόνο στην περίπτωση που όλοι αυτοί κι ακόμα περισσότεροι δεν θεωρούσαν αποκλειστικώς τους φονταμενταλιστές μουσουλμάνους απειλή για τον πολιτισμό μας και τους εαυτούς τους υπερασπιστές τού ορθού λόγου...

Η απάντηση στην οχλοκρατία δεν μπορεί να είναι η αριστοκρατία αλλά η καλύτερη εκπαίδευση στη δημοκρατία. Αν το κάναμε ο δημόσιος λόγος μας δεν θα θύμιζε ποδοσφαιρική κερκίδα στα χειρότερά της, τα χυδαιότερα ένστικτά μας θα τιθασεύονταν και οι θεωρίες συνωμοσίας θα ήταν περιθωριακές κι όχι κυρίαρχες. Αν διδασκόμασταν τη δημοκρατία δεν θα ανεχόμασταν τη δημαγωγία, δεν θα αντιμετωπίζαμε την αντίθετη άποψη σαν προσωπική επίθεση ούτε θα αντικαθιστούσαμε την προσωπική μας ευθύνη με το μεσσιανισμό...

Σε αυτό το πλαίσιο το κοινοβουλευτικό μας σύστημα έχει πνεύσει τα λοίσθια, χωρίς ωστόσο να έχει αναδυθεί κάποια εναλλακτική του που να μην είναι τυχοδιωκτική ή φασιστική. Αν, μάλιστα, καταφέρει ο Ηλ. Κασιδιάρης να βρει ξανά τρόπο να εκπροσωπηθεί στις εκλογές τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα σταγονίδια της Χρυσής Αυγής θα βρουν και πάλι το δρόμο προς τη Βουλή. Βλέπετε, ακόμα δεν έχουμε καταλάβει καλά το φασισμό γι' αυτό και δεν μπορούμε να τον τσακίσουμε... 

 

Χωρίς τους μετανάστες θα ήμασταν ήδη νεκροί...

Ας υποθέσουμε πως ο Θ. Πλεύρης έβρισκε ένα μαγικό τρόπο κι έστελνε αύριο στα "σπίτια τους", όποια κι αν πιστεύει ότι είναι αυτά, όλους τους "λάθρο" που ζουν στη χώρα μας. Ας πούμε πως τα κατάφερνε είτε με απελάσεις είτε με τους δικηγόρους στους οποίους δίνει μπόνους για να προδίδουν τους πελάτες τους είτε με νάρκες στο Αιγαίο. 

Θα ήταν η Ελλάδα μια χώρα με μικρότερη εγκληματικότητα και λιγότερους φυλακισμένους; Αν μελετήσουμε τα στατιστικά, μάλλον ναι, τουλάχιστον όσον αφορά την εγκληματικότητα των φτωχοδιαβόλων κι αν λάβουμε υπόψη τους απόλυτους αριθμούς. Θα ήταν, όμως, η Ελλάδα μια καλύτερη χώρα στο σύνολο; Μάλλον όχι και για περισσότερους από έναν λόγους στους οποίους δεν συμπεριλαμβάνω καν τον ανθρωπισμό και την αλληλεγγύη...

Ποιοι θα καλλιεργούσαν τα χωράφια μας και θα έκαναν όλες τις χαμαλοδουλειές; Ποιοι θα έφτιαχναν τους δρόμους μας και τις σημαίες που κουνάμε στις παρελάσεις ή θα επισκεύαζαν τα πράγματά μας; Ποιοι θα ξεσκάτιζαν τους παππούδες μας; Ποιοι θα μαγείρευαν στα φασαίικα κέντρα διασκέδασής μας; Ποιοι, γενικότερα, θα έκαναν όλες αυτές τις δουλειές που θεωρούμε παρακατιανές και οι οποίες, ωστόσο, αν δεν γίνονταν θα έπεφτε το εθνικό ΑΕΠ πιο πολύ κι από την εποχή των μνημονίων; Για να μην αναφερθώ στον πληθυσμό τής χώρας...

Κανένας άνθρωπος δεν συνιστά απειλή μόνο και μόνο γιατί είναι ξένος άνθρωπος. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, μάλιστα, υποδέχονταν τους ξένους εν τιμαίς κι οργάνοις για να είναι καλυμμένοι στην περίπτωση που αποδεικνύονταν μεταμφιεσμένοι θεοί. Ας μην κάνουμε κι εμείς το ίδιο αν το θεωρούμε παρατραβηγμένο, μολονότι η Ελλάδα ήταν υπερδύναμη στην αρχαιότητα κι όχι όσο γινόταν συντηρητικότερη. Ας είμαστε, όμως, ρεαλιστές και δεν υπάρχει τίποτα ρεαλιστικότερο από το ότι θα ήμασταν ήδη μια νεκρή χώρα δίχως τους ικέτες τής γης που βρέθηκαν στα μέρη μας...

 

 

Τα όμορφα δάση συστημικά καίγονται...

Η Ελλάδα καιγόταν και πριν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, θα καίγεται κι όταν την τελειώσουμε. Ακόμα κι αν η ΔΕΗ περιέλθει ξανά σε δημόσιο έλεγχο, ακόμα κι αν η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ πάψει να είναι ο εθνικός μας εργολάβος, ακόμα κι αν κατευθυνθούν περισσότεροι δημόσιοι και κοινοτικοί πόροι στην πολιτική προστασία και λιγότεροι στην ολιγαρχία. Η χώρα μας, έτσι κι αλλιώς, δεν έχει ανάγκη από αλλαγή διαχειριστή αλλά από ολική ανατροπή τού πολιτικού- οικονομικού- κοινωνικού της μοντέλου. Κι αυτό δεν μπορεί να το εγγυηθεί κανένα από τα σημερινά κοινοβουλευτικά κόμματα κι από αυτά με μεγάλη πιθανότητα να βρίσκονται στην επόμενη, ιδίως η ΝΔ, η ΕΛΑΣ, το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Σαμαρά...

Στην ουσία το παραδέχονται και τα τέσσερα αυτά κόμματα ότι δεν επιδιώκουν κάποια αλλαγή μοντέλου, απλώς υπόσχονται καλύτερη διαχείριση του σημερινού συστήματος. Η αμφιλεγόμενη στάση τής ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και την πανεπιστημιακή αστυνομία είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα... 

Ούτε η κατάρρευση κομμάτων όπως της Μ. Καρυστιανού και του Στ. Κασσελάκη μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για το There Is No Alternative που μας πουλάνε τα συστημικά. Το ότι οι ηγεσίες τους αποδείχθηκαν ανεπαρκείς δεν αποδυναμώνει το δίκαιο του αιτήματος για ανατροπή και χτίσιμο από την αρχή...

Η αποχή και η αντισυστημική ψήφος θα καθορίσουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Όσο μικρότερη η πρώτη κι όσο μεγαλύτερη η δεύτερη τόσο περισσότερο πιθανό είναι να διαψευστούν οι σημερινές δημοσκοπήσεις. Κι αν ακόμα τα αντισυστημικά κόμματα έχουν απογοητεύσει αυτό δεν σημαίνει πως η λύση είναι η σιωπή και η υποταγή. Η κάθαρση θα έρθει μόνο από το λαό κι όχι από τους δημαγωγούς του. Κι αν δεν έρθει αύριο αυτό δεν είναι δικαιολογία για να συμβιβαστούμε με λιγότερα σήμερα...