Το Brexit μας λέει όλα όσα θα έπρεπε να ξέρουμε για το Grexit...

Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Τουλάχιστον όχι υπό τις ίδιες ακριβώς περιστάσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, το καλοκαίρι τού 2015 δεν μπορεί να επιστρέψει ούτε να φτάσουμε στο Grexit με τον έναν ή τον άλλον τρόπο για να διαπιστώσουμε αν είχε δίκιο ο Αλ. Τσίπρας ή ο Γ. Βαρουφάκης ή ο Π. Λαφαζάνης. Μπορούμε, όμως, να δούμε τι συνέβη στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο επέλεξε οικειοθελώς μάλιστα το Brexit και το οποίο είναι ισχυρότερο σε όλα τα επίπεδα από την Ελλάδα. Κι όμως, αλλάζει από το 2016, όταν κι αποχώρησε από την ΕΕ, σχεδόν έναν πρωθυπουργό κάθε χρόνο...

Φυσικά μια πολιτική κρίση διαρκείας δεν είναι δυνατό να οφείλεται σε έναν και μόνο παράγοντα. Το ότι, όμως, οι δημοσκοπήσεις που πραγματοποιούνται στη Μεγάλη Βρετανία δείχνουν επτά στους δέκα μετανιωμένους για το Brexit όλο και κάτι πρέπει να μας λέει: η οικονομία δεν άνθησε, το μεταναστευτικό- προσφυγικό δεν περιορίστηκε και οι Βρετανοί δεν έγιναν πιο χαρούμενοι. Αντιθέτως, αναζητούν τρόπους αξιοπρεπούς επιστροφής στην ΕΕ...

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως οι Βρυξέλλες και το Στρασβούργο είναι ένας παράδεισος που δεν πρέπει να χάσουμε. Ούτε ότι η Ενωμένη Ευρώπη θα συγκροτηθεί από τη μία στιγμή στην άλλη. Ούτε καν πως κάτι τέτοιο θα ήταν ευκταίο. 

Ο απομονωτισμός, ωστόσο, όπως φαίνεται και στις τραμπικές ΗΠΑ, δεν συνιστά λογική επιλογή ακόμα και για τις υπερδυνάμεις, πόσω μάλλον για μια χώρα όπως η δική μας. Ο λαϊκισμός, εξάλλου, της καταστροφής όταν υπηρετείται από οικονομικά χορτάτους μοιάζει πιο πολύ με εθνική προδοσία...

Το σύστημα έχει κάνει την επιλογή του...

Το σύστημα- όποιον ορισμό κι αν θέλει να δώσει ο καθένας σε αυτό- έχει κάνει εδώ και καιρό την επιλογή του: συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ κι αξιωματική αντιπολίτευση ο Αλ. Τσίπρας. Να μας κυβερνήσει, δηλαδή, ο Κ. Μητσοτάκης και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, όχι όμως μόνος του για να μην φτάσει σε νέα ύψη η αλαζονεία του, και για αντιπολίτευση να έχει μια εξημερωμένη τίγρη- αν ήταν ποτέ τίγρης- ώστε να κρατιούνται και τα προσχήματα. Αν, μάλιστα, από την επόμενη Βουλή λείπουν η Ζ. Κωνσταντοπούλου κι ο Γ. Βαρουφάκης, οι οποίοι είναι λιγότερο ελέγξιμοι και περισσότερο παρορμητικοί από όσο θα έπρεπε, θα έχουν πετύχει τζακ ποτ...

Το σύστημα- όποιον ορισμό κι αν θέλει να δώσει ο καθένας σε αυτό- θέλει, επίσης, εξακομματική Βουλή: ΝΔ, Τσίπρας, Καρυστιανού, ΠΑΣΟΚ, Βελόπουλος, ΚΚΕ και είμαστε εντάξει αφού είτε έχουν ήδη αποδειχθεί σκύλοι που γαβγίζουν αλλά δεν δαγκώνουν είτε είναι τόσο άσχετοι- λέγε με Μαρία- που καταντούν εντελώς ακίνδυνοι. Φυσικά κι εκείνοι αναγνωρίζουν ότι η επόμενη κυβέρνηση μάλλον θα είναι μεταβατική αλλά μέχρι να στρωθεί ο νέος διπολισμός όλα τα πιόνια θα έχουν μπει στη θέση τους και η παρτίδα θα παίζεται με ασφάλεια για τα επόμενα δέκα χρόνια τουλάχιστον...

Το ότι όλα τα παραπάνω σχεδιάζονται από το σύστημα δεν σημαίνει απαραιτήτως και πως θα συμβούν. Ο ελληνικός λαός είναι χειραγωγούμενος αλλά δεν είναι κι απόλυτα ελεγχόμενος. Ούτε του λείπει η σοφία από τις εκλογικές του αποφάσεις, όπως δεν του έλειψε και το 2023 όταν κατάλαβε το ΣΥΡΙΖΑ καλύτερα από όσο τον είχαμε καταλάβει κι όσοι ασχολούμασταν επαγγελματικά μαζί του. Όπως κι αν έχει, η χώρα χρειάζεται γκρέμισμα και ξαναχτίσιμο. Όλα τα υπόλοιπα είναι σύγκλιση Αριστεράς, σοσιαλδημοκρατίας και οικολογίας με το νεοφιλελευθερισμό...

 

  

Αν δεν ήταν ο Βαρουφάκης θα πίναμε μόνο νεράκι...

Αυτή η κυβέρνηση έχει αυστηροποιήσει τον Ποινικό Κώδικα αμέτρητες φορές τα τελευταία επτά χρόνια. Την ίδια ώρα, όμως, η εμπιστοσύνη των πολιτών στη δικαιοσύνη έχει φτάσει στο ναδίρ και είναι λογικό αφού δεν έχει τόση σημασία πόσο αυστηρή είναι μια ποινή όσο το αν καταλογίζεται στους ενόχους και, μάλιστα, με ίσα μέτρα και ίσα σταθμά. Σε διαφορετική περίπτωση ο ποινικός λαϊκισμός δεν είναι ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός γι' αυτό που συμβαίνει. Εγγύτερα στην πραγματικότητα θα κινείτο η λέξη "υποκρισία"...

Ζούμε στη χώρα όπου, ανάμεσα σε πολλά, κατηγορούμενοι για την υπόθεση των υποκλοπών παραδέχονται ότι ήξεραν τις ερωτήσεις που θα τους έκαναν οι βουλευτές τής ΝΔ στην εξεταστική επιτροπή και δεν κουνιέται φύλλο αλλά μετακινούνται δικαστικά βουνά και παραπέμπεται σε δίκη ο Γ. Βαρουφάκης γιατί είπε δημοσίως πως έκανε για μια φορά πριν 37 χρόνια χρήση ναρκωτικών και δεν του άρεσε κι αυτό θεωρείται προτροπή προς χρήση από την κοινωνία. Σε αυτόν το γιδότοπο τα ναρκωλύματα είναι περισσότερα από τα βοθρολύματα αλλά οι Έλληνες άρχισαν να γίνονται κοκάκηδες πριν μερικές εβδομάδες εξαιτίας τού Βαρουφάκη. Και ύστερα κάποιοι αναρωτιούνται γιατί η πλειονότητα δεν θεωρεί τους δικαστές αμερόληπτους ή, έστω, έχοντες τη στοιχειώδη επαφή με την πραγματική ζωή...

Σε μερικές εβδομάδες ξεκινά η κύρια δίκη για την τραγωδία των Τεμπών. Πώς, όμως, να είμαστε αισιόδοξοι πως θα αποδοθεί δικαιοσύνη για τους 57 ανθρώπους που χάθηκαν πριν τρία χρόνια όταν τα περισσότερα στοιχεία χάθηκαν μερικές ώρες μετά από το δυστύχημα εξαιτίας τού περιλάλητου μπαζώματος; Όταν η κυβερνητική πλειοψηφία υποστηρίζει στο πόρισμά της για τον ΟΠΕΚΕΠΕ πως φταίνε το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ για τα όσα έγιναν μετά το 2019; Όταν κάθε εβδομάδα μαθαίνουμε κι από ένα νέο σκάνδαλο; Και, κυρίως, όταν δεν ακούμε για αλλαγή τού τρόπου επιλογής τής ηγεσίας τής δικαιοσύνης με τη Συνταγματική Αναθεώρηση; Με τούτα και με τα άλλα, συνεπώς, μην απορήσετε αν γεμίσουν και πάλι οι δρόμοι και οι πλατείες το Σάββατο, όπως πέρυσι και πρόπερσι. Τίποτα δεν έχει αλλάξει, μάλλον τίποτα δεν θα αλλάξει...

  

 

Η επόμενη κυβέρνηση δεν θα είναι μονοκομματική...

Δεν μπορώ να γνωρίζω τι σκεφτόταν το πρωινό τής 28ης Φεβρουαρίου 2023 η Μαρία Καρυστιανού αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ψαχνόταν για το πώς θα γινόταν πρωθυπουργός. Το βράδυ, όμως, της ίδιας ημέρας άλλαξε η ζωή της, όπως θα άλλαζε η ζωή οποιουδήποτε ανθρώπου θα έχανε το παιδί του, ιδίως με έναν τόσο φρικιαστικό και ξαφνικό τρόπο... 

Ούτε πιστεύω ότι την επομένη τού δυστυχήματος είχε βάλει μπρος κάποιο σατανικό σχέδιο να αξιοποιήσει τη συμπάθεια του λαού προς το πρόσωπό της ώστε να κυβερνήσει τη χώρα. Σε αντίθεση, δηλαδή, με πολλούς άλλους πολιτευτές δεν αναζητούσε φόρμουλες για να τρουπώσει στην πολιτική. Η ζωή κι ο θάνατος ήταν αυτοί που από ένα σημείο και μετά έκαναν την κάθοδό της στον πολιτικό στίβο σχεδόν αναπόδραστη...

Είναι προφανές ότι η Καρυστιανού, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, δεν διαθέτει ούτε πολιτική πείρα ούτε κυβερνητικό πρόγραμμα ούτε εξειδικευμένες γνώσεις σε μια σειρά θεμάτων. "Πώς θα διαπραγματευτεί με τον Ερντογάν", ακούω πολλούς να ρωτούν και το επιχείρημα δεν είναι καθόλου αβάσιμο... 

Οι πιο αριστεροί, μάλιστα, θέτουν δήθεν αθώα ερωτήματα για το ποια είναι η στάση της απέναντι σε πιο δικαιωματικά ζητήματα, όπως ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών ή το προσφυγικό. Λες και η πρώτη φορά Αριστερά δεν ήταν αυτή που δίστασε να νομοθετήσει την ισότητα στο γάμο ή λες και η Μόρια ήταν "επίτευγμα" κάποιας δεξιάς κυβέρνησης... 

Με λίγα λόγια, αυτοί που έχουν ήδη κυβερνήσει, έχουν χρεοκοπήσει τη χώρα, της έφεραν μνημόνια, Τέμπη, Predator και ΟΠΕΚΕΠΕ είναι οι τελευταίοι που δικαιούνται να σηκώνουν το δάχτυλο στην Καρυστιανού. Ούτε μπορούν να μιλούν για λαϊκισμό εκείνοι που θα έσκιζαν το μνημόνιο με ένα νόμο κι ένα άρθρο ή τη Συμφωνία των Πρεσπών...

Όπως κι αν έχει, αργά ή γρήγορα η Μαρία θα παρουσιάσει και πρόγραμμα και πρόσωπα, που θα κριθούν προφανώς από όλους μας. Έχει ήδη αποδείξει όμως ότι διαθέτει τη βούληση να σπάει αβγά και σε ένα πολιτικό τοπίο που αυτό δεν είναι και το πιο σύνηθες είναι από μόνο του ένα πλεονέκτημα... 

Ούτε είναι, όμως, μόνη σε αυτό όπως θέλει να παρουσιάζεται. Υπάρχουν κι άλλα πολιτικά πρόσωπα- Κασσελάκης, Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης- που με τις αδυναμίες τους ο καθένας έχουν δείξει κι εκείνοι αντοχές απέναντι στη σαπίλα τού δημόσιου βίου. Η επόμενη κυβέρνηση, έτσι κι αλλιώς, δεν θα είναι μονοκομματική. Έτσι δεν είναι;...

  

Είμαστε διεφθαρμένοι ως το κόκαλο αλλά έκστασι δεν πήραμε ποτέ...

Ένα κράτος δρακόντειων νόμων που τηρούνται στο ακέραιο δεν είναι του γούστου μου. Όπως, άλλωστε, κι οποιαδήποτε νοοτροπία σύμφωνα με την οποία πρώτα βρίσκουμε τι δεν θέλουμε να κάνουμε και μετά προσαρμόζουμε το συντηρητισμό μας στην ανθρώπινη φύση. Θα έβρισκα, πάντως, μια συνεκτικότητα σε ένα κράτος που εφαρμόζει τους ίδιους νόμους για όλους τους πολίτες του, χωρίς εξαιρέσεις για την ελίτ, την οποία και θα παραδεχόμουν. Δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοια κράτη στον κόσμο. Γνωρίζω, πάντως, ότι ένα τέτοιο κράτος δεν είναι η Ελλάδα...

Έχει ενδιαφέρον το κυβερνητικό αφήγημα σύμφωνα με το οποίο οι νέοι μας κυρίως θα αγαπήσουν τα ναρκωτικά γιατί ένας πολιτικός αρχηγός που χρησιμοποίησε για μια φορά ένα από αυτά στη νιότη του μίλησε για μια ενδιαφέρουσα εμπειρία την οποία πάντως δεν επανέλαβε λόγω των παρενεργειών της. Ακόμα, όμως, κι αν ο Γιάνης Βαρουφάκης ισχυριζόταν πως δεν έχει περάσει ούτε ημέρα από το 1989 μέχρι και σήμερα που να μην χρησιμοποιεί έκστασι, σε ποιο μικρό σπίτι στο λιβάδι διαβιούν όσοι μας λένε στα σοβαρά πως υποκινεί τη νεολαία μας στη χρήση ναρκωτικών ουσιών; Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο καθένας μας μπορεί να βρει από το πρωί μέχρι το βράδυ στο διαδίκτυο, στην τηλεόραση, στα βιβλία κάθε είδους αναφορά στα ναρκωτικά και με το δέλεαρ, μάλιστα, του απαγορευμένου αλλά τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα πεθάνουν με μια βελόνα στο μπράτσο γιατί ο Γιάνης μαστούρωσε πριν 37 χρόνια...

Προφανώς κι αντιλαμβάνομαι τις σκοπιμότητες πίσω από τον ηθικό πανικό που έχει καταλάβει την κυβέρνηση του Predator, των Τεμπών ή του ΟΠΕΚΕΠΕ. Είναι ακριβή στην εδώ και χρόνια παραγεγραμμένη μικροπαραβατικότητα και φτηνή στα εγκλήματα του λευκού κολάρου. 

Κι αυτό γιατί πρώτος ο Κ. Μητσοτάκης έχει συνειδητοποιήσει πως οι επόμενες εκλογές δεν θα κριθούν από τις παροχές ή τα προγράμματα αλλά από το βαθμό αγανάκτησης των πολιτών απέναντι στην ανομία. Μόνο που τα δύο μέτρα και δύο σταθμά έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι έχουμε μια κυβέρνηση που πίσω από το φερετζέ τού φιλελευθερισμού κρύβει τον πιο βαθύ κοτζαμπασισμό...

  

Μαντάμ Σουσού, δεν σου ανήκει πλέον ούτε ο Μπύθουλας...

Στις δημοκρατίες, ακόμα και στις ελλειμματικές όπως είναι οι κοινοβουλευτικές, υπάρχει ένας άγραφος κανόνας: οποιαδήποτε διεύρυνση των δικαιωμάτων μπορεί να επεκταθεί αλλά δεν μπορεί να παρθεί πίσω. 

Γι' αυτό και, για παράδειγμα, δεν συζητάμε σήμερα αν θα πρέπει να ψηφίζουν στις βουλευτικές εκλογές μόνο όσοι έχουν περιουσία ή οι γυναίκες ή όσοι είναι 17 χρόνων. Φυσικά η κουβέντα γίνεται για δημοκρατικά καθεστώτα, επομένως είναι λογικό στο ΣΥΡΙΖΑ να αποφασίζουν περιορισμό τού εκλέγειν κι εκλέγεσθαι σε σχέση με παλαιότερες αποφάσεις τους...

Στην Κουμουνδούρου έχουν αποφασίσει να επιστρέψουν στην ιδεολογική καθαρότητα, στις εργοστασιακές ρυθμίσεις και στη ριζοσπαστική Αριστερά. Παραλλήλως, βεβαίως, υποδέχονται όποιον απελπισμένο τους χτυπήσει την πόρτα, όπως τον Ν. Νυφούδη από το Ποτάμι, αλλά αυτό είναι απλώς ενδεικτικό τής υποκρισίας τους. 

Αναρωτιέμαι, όμως, γιατί κάποιος ριζοσπάστης Αριστερός να επιλέξει ένα κόμμα που κυβέρνησε κι εφάρμοσε ένα νεοφιλελεύθερο μνημόνιο κι όχι, για παράδειγμα, τον Γ. Βαρουφάκη ή τη ΛΑΕ που αποχώρησαν για να μην το εφαρμόσουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με την Μαντάμ Σουσού που μεγαλοπιάστηκε κι εγκατέλειψε τον Μπύθουλα, της έφαγαν τα φράγκα οι μωροφιλοδοξίες της και τώρα επιστρέφει για να ανακαλύψει πως στο πατρικό της μένουν άλλοι...

Κάθε φορά που ακούω έναν συριζαίο να μιλά για δημοκρατία, με αφορμή τα Τέμπη, την Ομάδα Αλήθειας ή τις υποκλοπές, αναρωτιέμαι αν έχει καν ακούσει τη λέξη "αυτοκριτική". Κι αν ο γράφων μπορεί να είναι ένας πληγωμένος πρώην σύντροφος- που είναι- το δυστύχημα για το ΣΥΡΙΖΑ είναι πως την ίδια άποψη έχει και η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων... 

Το πρόβλημα με τα περισσότερα από όσα λέει ο Σωκράτης που θα πιεί το κώνειο και για το κράτος δικαίου δεν είναι πως δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Η τραγωδία είναι πως αυτός και οι όμοιοί του δεν δικαιούνται να δείχνουν με το δάχτυλο την καμπούρα των άλλων όταν τα βράδια χτυπούν τις καμπάνες τής Παναγίας των Παρισίων...

   

 

Αριστερομπαίχτες...

Η τελευταία πολιτική διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το 2015, όταν ΛΑΕ, Κωνσταντοπούλου- Βαρουφάκης αποχώρησαν λόγω τής υπογραφής τού τρίτου μνημονίου. Η Νέα Αριστερά έφυγε γιατί έχασε και το Κίνημα Δημοκρατίας δημιουργήθηκε γιατί το ιερατείο τής Κουμουνδούρου εξοστράκισε το μισό και πλέον κόμμα...                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Κι αν το κόμμα Κασσελάκη προέκυψε από την ανάγκη πολιτικής έκφρασης των εξοστρακισμένων, των υπερφίαλων σαραντάρηδων και των τσακαλώτων δεν είχε εξαρχής κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο παρά μόνο προσωπικές πικρίες που έγιναν κοινοβουλευτική ομάδα αντί για αντικείμενο ψυχανάλυσης. Γι' αυτό και σήμερα οι παρασκηνιακές συζητήσεις μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και μέρους τής ΝΕΑΡ δεν αφορούν προγραμματική σύγκλιση- αυτή θα χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι- αλλά για το ποιος θα κατεβεί σε ποια εκλογική περιφέρεια. Ένα χυδαίο, δηλαδή, δούναι και λαβείν, το μόνο που καταπώς φαίνεται είναι ικανοί να κάνουν οι προδότες των αριστερών ιδεών οι οποίοι δεν είναι τίποτα άλλο από όστρακα αδειανά...                                                                                                                                                                                                                                                                                    Κυκλοφορεί, ωστόσο, και μια πιο τραγική φιγούρα στην πάλαι ποτέ κυβερνώσα Αριστερά και λέγεται Π. Πολάκης. Το πιθανότερο είναι πως θα διαγραφεί με οποιαδήποτε αφορμή- σιγά το δύσκολο για τους εθισμένους στα πραξικοπήματα- προκειμένου να διευκολυνθεί η διάχυση του ΣΥΡΙΖΑ στο μόρφωμα που ετοιμάζει ο καθηγητής τού Χάρβαρντ, ο οποίος δεν θέλει να βλέπει ούτε ζωγραφιστό τον κουτσαβάκη των 300 μέτρων...                                                                                                                                                                                                                                                                                      Αν πάλι καταφέρει να διασώσει το εμμονικό κεφάλι του τότε μπορεί και να ηγηθεί του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ του 3% ή ενός αμιγώς πολακικού κόμματος προς τέρψη των εναπομεινάντων, όχι και τόσο πολλών πλέον, μουτζαχεντίν του. Όπως κι αν έχει, το στιλάκι τής Ζωής με μουστάκια που προσπαθεί να περάσει τώρα στο απογοητευμένο από τον ίδιο ποίμνιό του δεν θα έχει και πολλή τύχη γιατί οι πολίτες προτιμούν πάντα το γνήσιο από το  ιμιτασιόν, ιδίως όταν αυτό είναι απαξιωμένο...                                                                                                                                                                                                            Δεν χρειαζόμουν την επικαιρότητα για να πειστώ ότι μας κυβερνά μια μαφία που παίζει το πολιτικό παιχνίδι με στημένους διαιτητές και σπορτκάστερ. Δυστυχώς, όμως, υπάρχει κι ένα  κόμμα τής πάλαι ποτέ κυβερνώσας Αριστεράς που το διευθυντήριό του λειτουργεί με όρους μαφίας, χωρίς μάλιστα να διαθέτει τους πόρους- πέρα φυσικά από το "πεζικό"- για να υποστηρίξει τους εκβιασμούς και τις απειλές του. Βεβαίως υπάρχει και κάποιος που έχει βρει τους πόρους, συνθηκολογώντας με τον πιο χυδαίο τρόπο με αυτούς που θα έσκιζε με ένα άρθρο κι ένα νόμο, αλλά αυτός θα παραμείνει προς το παρόν στις σκιές, τις οποίες μπερδεύει με το πολιτικό του μπόι...                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

Ανίκανοι αναξιόπιστοι, μη πρωθυπουργίσιμοι...

Όλα τα χαρίσματα του κόσμου κι αν διαθέτεις, ακόμα κι αν απολαμβάνεις την υγεία σου αν δεν έχεις τύχη δεν μπορείς να πετύχεις και πολλά. Αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε και τους επιβάτες τού "Τιτανικού" οι οποίοι πέθαναν υγιέστατοι. Αλίμονο όμως, δεν αρκεί η τύχη για να καταφέρεις να κυβερνήσεις μια χώρα. Πρέπει να έχεις και στοιχειώδεις πολιτικές ικανότητες. Αυτές, δηλαδή, που αποδεδειγμένα δεν διαθέτει ο Ν. Ανδρουλάκης...

Το ΠΑΣΟΚ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση στα χαρτιά και γιατί στο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν από το να βρίσκονταν τώρα στις δημοσκοπήσεις πάνω από τη ΝΔ. Ο Ανδρουλάκης, άλλωστε, είχε αποδείξει και στις ευρωκάλπες του Ιουνίου πως δεν μπορεί. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ σπαρασσόταν επί ένα χρόνο αλλά πάλι τρίτος και καταϊδρωμένος τερμάτισε ο πάνω από τρία χρόνια πρόεδρος του πάλαι ποτέ Κινήματος. Και τώρα που ο πανίσχυρος προπαγανδιστικός μηχανισμός τής ΝΔ έχει βάλει στο στόχαστρο τη Χαριλάου Τρικούπη φαίνεται και πόσα διαφορετικά στρατόπεδα διαβιούν εκεί μέσα και, κυρίως, πως ανήκει περισσότερο στην κεντροδεξιά παρά στην κεντροαριστερά...

Το ότι βρισκόμαστε μία δεκαετία μετά τη διαπραγμάτευση Τσίπρα- Βαρουφάκη και η ΝΔ εξακολουθεί να μιλά για δραχμιστές μαρτυρά δύο πράγματα. Το πρώτο είναι πως ο Κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί να πείσει πλέον πως είναι ένας φιλολαϊκός μεταρρυθμιστής και καταφεύγει ξανά στα επιχειρήματα που τον έφεραν στην εξουσία... 

Αν, όμως, ο πρωθυπουργός που μετρά δημοσκοπικά συνεχώς τον κοινωνικό σφυγμό επιμένει στη ρητορική τού 2015 αποδεικνύει ότι αυτή είναι ακόμα πολύ ισχυρή κι αυτό γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κατορθώσει να ανακτήσει την αξιοπιστία του. Και ούτε πρόκειται φυσικά με όσα σταλινικά έγιναν τους τελευταίους μήνες... 

  

  

Χωρίς πρώτα να απολογηθεί τζάμπα πηγαίνει το rebranding...

Γιατί έφυγαν οι αποστάτες πέρυσι; Για τον Στέφανο Κασσελάκη; Αυτός ήταν, απλώς, η αφορμή, ο άνθρωπος που με την ψήφο, βεβαίως, της βάσης τού ΣΥΡΙΖΑ τους πήρε τη μπουκιά μέσα από το στόμα. Οι αποστάτες, όμως, δεν τα είχαν με τον Κασσελάκη, τουλάχιστον όχι οι περισσότεροι ανάμεσά τους. Τα είχαν με τον Αλ. Τσίπρα. Ναι, πρόκειται για τον ίδιο πολιτικό που παριστάνει τον Βούδα όταν εκείνος έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη για την εξαΰλωση του κόμματος του οποίου ηγήθηκε για 15 χρόνια...

Δεν ήταν αυτονόητο πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα γινόταν κυβέρνηση στα χρόνια των μνημονίων με άλλον αρχηγό, ανεξαρτήτως αν ο προοδευτικός χώρος είχε μείνει ορφανός από την απόλυτη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ κι από το ότι η κωλοτούμπα Σαμαρά διευκόλυνε ώστε ο Τσίπρας να αναδειχθεί στον απόλυτο αντιμνημονιακό ηγέτη. Αν, όμως, η χώρα και οι πολίτες της δεν χρεοκοπούσαν ο Αλέξης θα συνέχιζε να περπατά στους δρόμους τής Γένοβας και να καβαλά ξέγνοιαστος τη μηχανή του χωρίς να μπει ποτέ στον πειρασμό να μας φλομώσει στα ψέματα για τις αγορές και τα νταούλια. Φάνηκε, άλλωστε, από την αδυναμία του να προσαρμοστεί στη μεταμνημονιακή εποχή...

Ο Τσίπρας δεν είναι υποχρεωμένος να απαντήσει στον Κασσελάκη, ακόμα κι αν ήταν εκείνος που τον έσπρωξε προς την ηγεσία τού ΣΥΡΙΖΑ. Οφείλει, όμως, να απολογηθεί κάποια στιγμή στη βάση του, αυτή που τώρα φυλλορροεί και η οποία τον θεωρεί βασικό υπεύθυνο της ξεφτίλας... 

Αν δεν το πράξει με γενναιότητα κανένα rebranding δεν θα τον γλιτώσει από τη μόνιμη πολιτική αποστράτευση. Αν, μάλιστα, θεωρεί πως η επιστροφή του θα γίνει με μία σύνθεση αποτυχημένων μάλλον δεν είναι μόνο άφιλος, δικαιώνοντας επικριτές του όπως ο Γ. Βαρουφάκης κι ο Ζ. Λ. Μελανσόν, αλλά και πολιτικά αφελής. Κι ας μην έχει κάνει τίποτα άλλο στη ζωή του από πολιτική...

 

 

Οι 87 δεν ζητούν νέες εκλογές γιατί πιστεύουν ότι θα τις κερδίσουν...

Οι "87" δεν ζητούν νέες εκλογές γιατί πιστεύουν ότι θα τις κερδίσουν, τουλάχιστον όχι οι σοβαρότεροι ανάμεσά τους. Ο Στέφανος Κασσελάκης θα επανεκλεγόταν ακόμα κι αν είχε απέναντί του τον Π. Πολάκη, που πλέον δεν τον έχει. Το ερώτημα είναι μόνο αν θα κερδίσει με 60%, με 70% ή με 80%. Οι "87" ζητούν νέες εκλογές γιατί η στρατηγική τους επιλογή είναι η ρευστοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ μέσω της συνεχούς φθοράς τού αρχηγού του...

Οι τελευταίοι τακτικισμοί Κασσελάκη είναι συνέπειες αυτής της στρατηγικής επιλογής των αντιπάλων του κι όχι η πηγή τής εσωστρέφειας που εξακολουθεί να ταλανίζει την Κουμουνδούρου. Όταν αποκαλείται, για παράδειγμα, φραξιονισμός η βούληση του αρχηγού να γίνει βουλευτής τηρώντας τις συνταγματικές προβλέψεις γίνεται φανερό ότι κάποιοι αποδίδουν σε άλλους χαρακτηρισμούς που τους ανήκουν αποκλειστικώς. Κι όταν ημέρα με την ημέρα ανακαλύπτονται νέα επιχειρήματα δήθεν θεσμικής ευπρέπειας από εκείνους που την επικαλούνται μόλις χάνουν τα δοτά τους οφίτσια η απαξίωση μετατρέπεται σε πράξη πολιτικής αυτοκτονίας. Της δικής τους και μόνο...

Η κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να τελειώσει την ίδια στιγμή που ο "Κομφούκιος της Τήλου" θα διέρρεε πως το κόμμα έχει αρχηγό, που έχει εκλεγεί μάλιστα λιγότερο από ένα χρόνο νωρίτερα και δεν έχει ακόμα δοκιμαστεί σε βουλευτικές εκλογές. Δεν θα το κάνει όμως. Αν παρέμβει το πιθανότερο είναι πως θα γίνει προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Όπως δεν παρενέβη πέρυσι, αφήνοντας να υπονοηθεί πως ο Κασσελάκης ήταν φυτευτός του. 

Η πολιτική γενναιότητα είναι ένα ακόμα προσόν που του λείπει. Το '15 έφταιγε μόνο ο Βαρουφάκης. Το '23 μόνο ο Τσακαλώτος. Στην πραγματικότητα για ό,τι συμβαίνει και τον τελευταίο χρόνο στο ΣΥΡΙΖΑ η κύρια ευθύνη βαραίνει τον ίδιο. Μόνο που έχει αφεθεί και πάλι στην κολακεία μιας αυλής μετριοτήτων που δεν κατανοεί πως το είδωλό τους έχει μόνο παρελθόν και κανένα μέλλον στην προοδευτική παράταξη. Ανεξαρτήτως αν αυτή θα περιλαμβάνει τον Κασσελάκη ή όχι... 

   

Λαφαζάνης- Βαρουφάκης κάνουν χώρο στους πολιτικούς τους τάφους...

Το καλοκαίρι τού 2015 ο άνεμος ήταν πολύ πιο ευνοϊκός για φιλόδοξους διασπαστές. Ο ΣΥΡΙΖΑ ηγεμόνευε, εκείνοι είχαν αυτοανακηρυχθεί σε νόμιμους ιδιοκτήτες τού "όχι" και είχαν μαζί τους το πιο δυναμικό κομμάτι τού κόμματος, τη νεολαία. Η κατάληξη όλου αυτού του ιδανικού σκηνικού για τους μουλάδες τής αριστεράς ήταν να μείνουν εκτός Βουλής. Όπως κι ένας ακόμα νόμιμος ιδιοκτήτης τού "όχι", ο Γ. Βαρουφάκης, μερικά χρόνια αργότερα...

Προφανώς δεν μπορώ να προδικάσω το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του Ιουνίου. Καταλαβαίνω, ωστόσο, πως δεν είναι και πολύ έντιμο την ίδια ώρα που έχεις έτοιμο ένα άλλο κόμμα να θες και να ρίξεις με πραξικοπηματικό τρόπο τον πρόεδρο ενός άλλου. Κι έτσι για την αλητεία σας λέω πως οι όψιμοι διασπαστές ρίχνουν τον Κασσελάκη και κάνουν το κόμμα δικό τους, με πρόεδρο Τσακαλώτο, αντιπρόεδρο Φίλη και γραμματείς Βίτσα και Σκουρλέτη. Τις διασπάσεις πολλοί αγάπησαν, τους διασπαστές ουδείς. Ρωτήστε και τον Λαφαζάνη...

Η μεγάλη αποχή και στις αυτοδιοικητικές εκλογές οφείλεται και στο ότι οι πολίτες δεν θέλουν τον Μητσοτάκη, αλλά δεν θέλουν ούτε ένα σπαρασσόμενο ΣΥΡΙΖΑ κι ένα εκβιαζόμενο ΠΑΣΟΚ. Η υπομονή τους, ωστόσο, δεν είναι ανεξάντλητη. Κι αν στην Κουμουνδούρου- στη Χαριλάου Τρικούπη έτσι κι αλλιώς δεν θα πάψουν να είναι εκβιαζόμενοι με τον ίδιο πρόεδρο- δεν βρουν σύντομα το δρόμο τους τότε η λαϊκή οργή θα μετατοπίζεται όλο και δεξιότερα, είτε στο σταλινικό ΚΚΕ είτε, ακόμα χειρότερα, στα ορφανά τού Χίτλερ...

   

 

Όσο η αλλαγή πλησιάζει τόσο περισσότερα κομμούνια θα σας πάρουν τα σπίτια...

Από το καλοκαίρι τού 2015 θέμα νομίσματος δεν έχει τεθεί για την Ελλάδα. Αντιθέτως, από το περσινό καλοκαίρι και τις αποκαλύψεις για τις παρακολουθήσεις κι όχι μόνο τίθεται ζήτημα δημοκρατίας και κράτους δικαίου. Κι όχι μόνο από την αντιπολίτευση, αλλά κι από κορυφαίους ευρωπαϊκούς θεσμούς τους οποίους υποβαθμίζουν αυτοί που ωρύονταν πριν οκτώ χρόνια να μείνουμε Ευρώπη κι έδιναν αγώνα για τον Β. Σόιμπλε και τον Γ. Ντάισελμπλουμ. Μαντέψτε με τι ασχολούνται τα συμβατικά ΜΜΕ, αν έχετε ακόμα απορίες για το αν βρισκόμαστε πράγματι στην 107η θέση στην ενημέρωση...

Το 2019 ο Κ. Μητσοτάκης είχε πει πολλά ψέματα και είχε δώσει πολλές υποσχέσεις τις οποίες δεν εκπλήρωσε. Δεν είχε καταφύγει, ωστόσο, στην τρομοκράτηση γιατί δεν του χρειαζόταν. Με την εξαπάτηση είχε εξασφαλίσει την επικράτησή του και μπορούσε να το παίζει ένας μετριοπαθής, φιλελεύθερος πολιτικός που σηκώνει τα μανίκια μόνο για να δουλέψει κι όχι για καβγά. Σήμερα, όμως, αντιγράφει την τακτική Σαμαρά του 2015 γιατί ξέρει ότι η πραγματικότητα στην κάλπη θα είναι πολύ διαφορετική αυτής των δημοσκοπήσεων...

Το ξαναζεσταμένο 2015, ιδίως από τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας έχει στην ουσία αποκλείσει τον Γ. Βαρουφάκη από την προοδευτική κυβέρνηση, μοιάζει περισσότερο με φάρσα. Ο Κ. Μητσοτάκης, ως άλλος Τραμπ, θέλει να βλέπει τον πολιτικό του αντίπαλο να απαντά για τα αυτονόητα, όπως για το πώς μπορεί ο Τσίπρας να θέλει, για παράδειγμα, τοπικά νομίσματα και να μην το είχε κάνει πριν οκτώ χρόνια που αρκετοί θα τον ηρωοποιούσαν γι' αυτό. Κυριακή κοντή γιορτή, ωστόσο, για κάποιους και κηδείας για μερικούς άλλους...

  
 

Νικολάκη, Δημητράκη, Γιανάκη, όχι στα βαθιά των δεύτερων εκλογών, θα πνιγείτε...

Ο δοτός από τη Μητσοτάκης Α.Ε. εισαγγελέας τού Αρείου Πάγου εμφανίζεται σε οικονομικό φόρουμ καμαρώνοντας για τις απόπειρές του συγκάλυψης σκανδάλων, αλλά για την ελάσσονα αριστερή αντιπολίτευση η διακύβευση των εκλογών είναι να βγει από αυτές ο ΣΥΡΙΖΑ λαβωμένος. Μπορεί Ανδρουλάκης- Κουτσούμπας- Βαρουφάκης να έχουν δίκιο και να είναι προτιμότερο να έχουμε πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη μέχρι να σβήσει ο ήλιος από τον Αλέξη Τσίπρα. Να βγουν και να το πουν, όμως, ευθέως στους ψηφοφόρους τους και, φυσικά, να πάψουν να μιλούν για την Αριστερά και τους προοδευτικούς πολίτες σαν να είναι οικόπεδά τους...

Οι αρχηγοί τού ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ και του ΜέΡΑ 25 έχουν τρεις εβδομάδες ακόμα που μπορούν να παίζουν ανέμελοι με τα κουβαδάκια τους. Το βράδυ, ωστόσο, της 21ης Μαΐου τα παιχνιδάκια τελειώνουν και οι κατεργάρηδες επιστρέφουν στον πάγκο τους. Είναι το ίδιο βράδυ που θα καθορίσει, άλλωστε, και το πολιτικό τους μέλλον, κυρίως των Ανδρουλάκη- Βαρουφάκη γιατί στο σταλινισμό οι ηγέτες πέφτουν μόνο ύστερα από πραξικοπήματα...

Σας έχω εκμυστηρευτεί εδώ και καιρό τι θεωρώ προτιμότερο για την κοινωνική πλειοψηφία: δεύτερες εκλογές κι αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς Νικολάκη που να άγεται και να φέρεται από τη δεξιά του αντιπολίτευση, δίχως τον παντρεμένο Δημητράκη που θεωρεί το γάμο των ομοφυλόφιλων καπιταλιστικό αλισβερίσι και χωρίς τον Γιανάκη και τις μυθολογικές του ονειρώξεις. Κι όσο περνούν οι ημέρες τόσο εμπεδώνεται μέσα μου η αντίληψη πως μόνο αν ο Αλέξης Τσίπρας κυβερνήσει όπως θέλει και δίχως μνημονιακούς καταναγκασμούς αυτήν τη φορά και Δούρειους Ίππους μπορεί να βγει κάτι καλό για τη χώρα... 

 
 

Τι κάνεις Κυριάκο; 2015 σπέρνω...

Αν ο Αλέξης Τσίπρας ήθελε να πληρώνουμε σε "Δήμητρες" αντί σε ευρώ θα το είχε κάνει πολύ εύκολα το 2015. Στο πιάτο τού είχε σερβίρει την έξοδο από την ευρωζώνη ο Β. Σόιμπλε. Ούτε, όμως, ο Κ. Μητσοτάκης πιστεύει ότι υπάρχει εν έτει 2023 τέτοιο ενδεχόμενο, ακόμα κι αν συγκυβερνήσουν Τσίπρας- Βαρουφάκης, που δεν θα γίνει έτσι κι αλλιώς. Πιο πιθανό είναι ο τελευταίος να δώσει ψήφο ανοχής στον πρώτο, έστω κι αν δεν ανέχεται κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό του...

Όταν, εξάλλου, η δημοκρατία αντιμετωπίζει προβλήματα η απάντηση δεν είναι λιγότερη, αλλά περισσότερη δημοκρατία. Το γράφω με αφορμή και την υπόθεση Γεωργούλη και την ανακίνηση της συζήτησης περί επαναφοράς τής λίστας στις ευρωεκλογές... 

Πράγματι, με το ενιαίο ψηφοδέλτιο σε όλη τη χώρα είναι λογικό να εκλέγονται άτομα με μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα. Αλίμονο, όμως, αν πιστεύουμε ότι όταν υπήρχε η λίστα στέλναμε στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο αποκλειστικώς τους άριστους της κοινωνίας κι όχι, κατά βάση, ανθρώπους τού κομματικού σωλήνα...

Μήπως το ίδιο, άλλωστε, δεν συμβαίνει και με τις βουλευτικές εκλογές; Απλώς σε αυτές εκλέγονται κατά βάση οι πιο γνωστοί στις τοπικές κοινωνίες, κυρίως γιατροί, δικηγόροι και στρατιωτικοί με κομματικές περγαμηνές. Ας επαναφέρουμε τότε τη λίστα και σε αυτές τις εκλογές, όπως επίσης και στις αυτοδιοικητικές. Μήπως, όμως, πρέπει να το δούμε αλλιώς; Μήπως, δηλαδή, θα πρέπει να εστιάσουμε στις διαδικασίες, στη μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών, κι όχι στα πρόσωπα;...

 
 

Σπίτι Βολταίρου, Τήνος, Λυκαβηττός κι άλλοι 30 Άγιοι Τόποι του τραμπισμού...

Κυβερνούν τέσσερα χρόνια, έχουν κυβερνήσει άλλα 20 περίπου στη μεταπολίτευση, αλλά στις εκλογές πηγαίνουν με προμετωπίδα το Airbnb του Γιάννη Ραγκούση. Λες κι ο Κ. Μητσοτάκης δεν έχει δικά του Airbnb, σπίτια του Βολταίρου, βίλες στην Τήνο ή στο Λυκαβηττό που ούτε που ξέρουμε πώς απόκτησε ή δεν παίρνει αποζημιώσεις κι ως ελαιοπαραγωγός. Αφήστε που εν ενεργεία πρωθυπουργός τεσσάρων χρόνων δεν τολμά ούτε σε ντιμπέιτ να πάει σε έναν από τους πολλούς φιλικούς του τηλεοπτικούς σταθμούς για να κονταροχτυπηθεί με τον Αλέξη Τσίπρα...

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, εκείνοι που χρησιμοποιούν κάθε σελίδα από το μάνιουαλ του τραμπισμού και της τοξικότητας κατηγορούν το ΣΥΡΙΖΑ ακριβώς γι' αυτά. Ο Τσίπρας έχει ήδη παρουσιάσει το πρόγραμμα του κόμματος για το ιδιωτικό χρέος, την ασφάλεια στις μεταφορές και στις υποδομές και τη διαφάνεια στα δημόσια έργα. Στη δημοσιότητα βρίσκεται και το κυβερνητικό του πρόγραμμα. Και η Ελλάδα έχει έναν πρωθυπουργό που περιφέρεται από τόπο σε τόπο για να μας μιλά για το 2015 και τον κίνδυνο Βαρουφάκη...

Πολύ δύσκολα θα αποφύγει ο Μητσοτάκης μια τηλεμαχία με τον Τσίπρα. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως θα τη στήσει τόσο πληκτικά που θα βαρεθούν ακόμα και οι παριστάμενοι σε αυτή δημοσιογράφοι να την παρακολουθήσουν. Μιας που έρχεται και Πάσχα, ο πρωθυπουργός μοιάζει με αρνί έτοιμο για σφαγή. Η μάχη, όμως, είναι δύσκολη και τα χτυπήματα κάτω από τη μέση θα είναι πάμπολλα. Γι' αυτό και στο ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν να αντιληφθούν ότι προσωπικές στρατηγικές ή τοπικές διενέξεις που τις κάνουν πανελλήνιες είναι βούτυρο στο ψωμί εκείνων που θέλουν άλλη μια τετραετία γιατί στην πρώτη δεν πρόλαβαν να φάνε όλα τα πόμολα και να ξεπουλήσουν ακόμα και το νερό...

 
 

Αυτοί που ανέβηκαν στην εξουσία μετρώντας φέρετρα απαιτούν από το πόπολο να λησμονήσει το σκαμμένο χώμα...

Συμβουλεύομαι ξανά και ξανά το ημερολόγιο, αλλά πέρα από την ώρα την προηγούμενη Κυριακή δεν έχει αλλάξει κάτι ως προς τη χρονιά. Κι όμως, αν ακούς μόνο τους νεοδημοκράτες και τα παπαγαλάκια τους βρισκόμαστε στο 2015 κι όχι στο 2023. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι πρωθυπουργός- εδώ έπεσαν μόνο μερικές εβδομάδες έξω-, ο Γιάνης Βαρουφάκης υπουργός Οικονομικών και η χώρα είναι χρεοκοπημένη εξαιτίας τους...

Μόνο αν χρησιμοποιούσε το ρήμα "απέτυχα" θα ήταν η ομολογία αποτυχίας Μητσοτάκη ηχηρότερη από την ανακύκλωση του 2015, λες και η χώρα γεννήθηκε και πέθανε το πρώτο εξάμηνο εκείνης της χρονιάς. Ή λες κι αν συνεργαστούν ξανά Τσίπρας- Βαρουφάκης, αν και δεν το βλέπω και πολύ πιθανό, ο γραμματέας τού ΜέΡΑ 25 θα ξαναγίνει υπουργός Οικονομικών. Στη δεξιά, ωστόσο, είναι συνηθισμένοι να πολιτεύονται επικαλούμενοι αόρατους εχθρούς. Από τον κομμουνισμό ως τον Βαρουφάκη, τον Γ. Δραγασάκη ή τον Δ. Παπαδημούλη υπάρχει μια αόρατη κλωστή που δένει τους αποδιοπομπαίους τράγους των "νόμιμων ιδιοκτητών τής χώρας"...

Κυβερνούν τέσσερα χρόνια, ως παράταξη έχουν κυβερνήσει τη συντριπτική πλειονότητα των χρόνων εδώ κι έναν αιώνα, αλλά την καταστροφή στον τόπο την έφερε η πρώτη φορά Αριστερά, όπως το πελατειακό κράτος, τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά. Βουτάνε στη μιντιακή κολυμβήθρα του Σιλωάμ και θεωρούν τους εαυτούς τους ξεπλυμένους από οποιοδήποτε προηγούμενο αμάρτημα και ζητούν να τους ξαναψηφίσουμε ως καθαρούς, αμόλυντους κι αποτελεσματικούς... 

Αυτοί που ανέβηκαν στην εξουσία μετρώντας φέρετρα απαιτούν τώρα από το πόπολο να λησμονήσει το σκαμμένο χώμα. Αυτό, όμως, είναι και το πραγματικό μέγεθός τους όταν δεν το φουσκώνει ο τηλεοπτικός φακός... 

 

Τσίπρας και μόνος του παρά με εκβιαζόμενους και νάρκισσους...

Το ΠΑΣΟΚ θέλει σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση χωρίς να αποκλείει τη ΝΔ που ξεκίνησε ακόμα και την ιδιωτικοποίηση του νερού. Το ΠΑΣΟΚ, επίσης, είναι εξοργισμένο που ο Ν. Παππάς- έφερε μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στο δημόσιο ταμείο- κι ο Π. Πολάκης- είναι τοξικός ο λόγος του- θα είναι στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν έχει πρόβλημα να συνεργαστεί με αυτόν που παρακολουθούσε τον αρχηγό του εφόσον έρθουν σε προγραμματική συμφωνία. Το ΠΑΣΟΚ, επίσης, που συγκυβέρνησε με το ΛΑΟΣ μολονότι έβγαιναν και χωρίς αυτό τα κουκιά παραμένει σοκαρισμένο που ο ΣΥΡΙΖΑ συνεργάστηκε με τους ΑΝΕΛ γιατί αλλιώς δεν έβγαιναν τα κουκιά...

Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα επιμένω ότι η καλύτερη λύση για τη χώρα είναι μια αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μετά τις δεύτερες εκλογές. Ούτε η συγκυβέρνηση με τον τρικυμία εν κρανίω Ανδρουλάκη ούτε με τον αρχηγό των αριστεριστών Βαρουφάκη προκειμένου στο τέλος τής τετραετίας, και χωρίς μνημόνιο πάνω από το κεφάλι του, ο Αλέξης Τσίπρας να κριθεί από τον ελληνικό λαό, αλλά κι από τον ιστορικό τού μέλλοντος με βάση το πρόγραμμά του κι όχι τους επώδυνους συμβιβασμούς του. Σε διαφορετική περίπτωση θα είναι περισσότερο ή λιγότερο όμηρος ανθρώπων με σκελετούς στη ντουλάπα τους ή νάρκισσων χωρίς ρεαλιστικό σχέδιο για τη χώρα...

Μπορεί να σημείωσα πως η καλύτερη λύση τη δεδομένη χρονική περίοδο είναι ο αυτοδύναμος ΣΥΡΙΖΑ, είμαι όμως υπέρ και της συνταγματικής κατοχύρωσης ενός και μόνου εκλογικού συστήματος, κατά προτίμηση αναλογικού. Αυτό θα κάνει σίγουρα πιο βαρετό και προβλέψιμο το πολιτικό παιχνίδι, αλλά θα απαλλαγούμε επίσης από τους βυζαντινισμούς και τις κινήσεις κάτω από το τραπέζι που ξεδιπλώνονται κι αυτές τις ημέρες. Καλύτερα, συνεπώς, ένα κομματικό σύστημα που δεν θα συγκινεί τους πολιτικούς ρεπόρτερ από ένα πολιτικό παιχνίδι βυθισμένο στη βρομιά...

  

 

Πήραν τις ασυλίες και τα μπόνους τους και το έβαλαν στα πόδια οι τραπεζίτες...

Στο βάθος το ζηλεύουμε αυτό που ρεζιλεύουμε. Γι' αυτό κι ο Χρ. Σταϊκούρας είπε να το παίξει Τσίπρας και Βαρουφάκης για μια ημέρα και να προτάξει δήθεν τα στήθια του στους τραπεζίτες. Ο ίδιος, μάλιστα, για να κάνει το αυτοτρολάρισμά του τέλειο, διέρρευσε πως τους μπινελίκωσε κιόλας. Είμαι σίγουρος ότι οι τραπεζίτες μπροστά στο θέαμα του ατρόμητου υπουργού θα πήραν τις ασυλίες και τα μπόνους που τους παραχώρησε και θα το έβαλαν στα πόδια...

Θα ήταν γελοίο αν δεν ήταν τραγικό για τους πολίτες που έμειναν απροστάτευτοι προκειμένου οι τράπεζες να έχουν υπερκέρδη, πέρα από τα νταβατζιλίκια των προμηθειών, κι από τα επιτόκια δανεισμού. Ακόμα, άλλωστε, περιμένουμε να εισπράξει το κράτος τα υπερκέρδη των ενεργειακών εταιρειών που κάθε φορά που τα υπολογίζουν στην κυβέρνηση βγαίνουν και μικρότερα. Τι έχουν τα έρμα τα υπερκέρδη και ψοφάνε; Μάλλον πολύ καλούς προστάτες σε θέσεις κλειδιά, βεβαίως και στο Μαξίμου...

Πρέπει να είναι πολύ κουρασμένος το τελευταίο χρονικό διάστημα ο Κ. Μητσοτάκης από τις μάχες που δίνει στα μαρμαρένια αλώνια τής διαπλοκής με τους μεγαλοεπιχειρηματίες, τους τραπεζίτες και τους εφοπλιστές. Μόνο σε εμένα, ωστόσο, θυμίζουν τους αγώνες κατς, τους Χαλκ Χόγκαν και σία όπου όλα είναι σκηνοθετημένα και το αίμα ψεύτικο; Μάλλον όχι, είμαστε πολλοί που τους έχουμε πάρει χαμπάρι και γνωρίζουμε ότι το σκορ θα είναι άσος στο ημίχρονο για το λαό και διπλό για την ολιγαρχία το τελικό...

 

 

Χρεοκόπησαν και το επιχείρημα του α' εξαμήνου του 2015...

Αν πιστέψουμε το αφήγημα της ΝΔ, αλλά και του ΠΑΣΟΚ αυτή η χώρα θα ήταν παράδεισος επί γης αν δεν είχε περάσει το πρώτο εξάμηνο του 2015. Από το 1830 μέχρι και το 2014 δεν είχε ζήσει κανένα εμφύλιο, καμία χρεοκοπία, οικονομική και ηθική, και ήρθαν οι τότε συριζαίοι τον Ιανουάριο του 2015 να φέρουν τα πάνω κάτω... 

Τι σημασία έχει αν το δημόσιο ταμείο ήταν άδειο, με 20 δισ. ευρώ δανειακές υποχρεώσεις και χωρίς καμία συμφωνία με τους δανειστές για το τι μέλλει γενέσθαι; Αυτοί φταίνε κι ας έβγαλαν τη χώρα από τα μνημόνια, με 37 δισ. ευρώ στο ταμείο και το χρέος ρυθμισμένο για μια δεκαετία...

Φυσικά και κατανοώ τους λόγους που επιχειρεί η ΝΔ να επαναφέρει προεκλογικώς στην επικαιρότητα το 2015, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αναβιώσει το αντί- ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Μόνο που κανείς και ποτέ δεν κέρδισε δύο φορές εκλογές με τα ίδια επιχειρήματα, πολλώ δε μάλλον όταν ο ίδιος έχει κυβερνήσει τρία χρόνια από τότε κι άλλα περίπου 20 από το 1974. Κι αν οι συριζαίοι είχαν τη δικαιολογία τής απειρίας, ποια είναι αυτή του Κ. Μητσοτάκη που γεννήθηκε μέσα στην εξουσία;...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει πλέον την επαναστατική δυναμική τού 2015 και βαρύνεται με κυβερνητικά λάθη. Κι ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, ωστόσο, είναι πολύ πιο έμπειρος από όσο ήταν επτά χρόνια πριν κι αυτό φαίνεται κι από τις σκέψεις του για το νέο κυβερνητικό πρόγραμμα και τα πρόσωπα που θα κληθούν να το υλοποιήσουν. Κι ας μην κάνουν πως ανησυχούν ορισμένοι για πιθανή αναβίωση του "έρωτα" με τον Γ. Βαρουφάκη. Το ΜέΡΑ 25 δεν θα βρίσκεται στην επόμενη Βουλή...

 
 

Φέρτε μου έναν νέο, έντιμο, άφθαρτο και χαρισματικό και δεν ξαναψηφίζω Τσίπρα...

Αν έφτιαχνα σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή τον ιδανικό ηγέτη θα έπαιρνα στοιχεία τού Αλέξη Τσίπρα, αλλά όχι ολόκληρο τον Τσίπρα. Θα χρησιμοποιούσα, για παράδειγμα, το ότι είναι επικοινωνιακός, την εντιμότητά του- δεν είναι λίγο να είσαι 14 χρόνια πρόεδρος κοινοβουλευτικού κόμματος στην Ελλάδα και να μην σε έχουν κατηγορήσει πως έφαγες ούτε ευρώ- ή την πολιτική του ευφυΐα. Τα προσόντα του, ωστόσο, έχουν και τα όριά τους, τα οποία δεν φτάνουν τα αντίστοιχα ενός Ελ. Βενιζέλου ή ενός Ανδρ. Παπανδρέου, με μεγαλύτερο μειονέκτημά του το ότι δυσκολεύεται να σπάει αβγά...

Οι πολιτικοί ηγέτες, ωστόσο, δεν γίνονται στα εργαστήρια, τουλάχιστον όχι ακόμα, και φυσικά η επιλογή που κάνουμε όταν ψηφίζουμε γίνεται μεταξύ αυτών που έχουμε κι όχι ανάμεσα σε αυτούς που θα θέλαμε να είχαμε. Με αυτό το σκεπτικό, ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει για τους προοδευτικούς πολίτες η καλύτερη λύση για τη διακυβέρνηση του τόπου. Αν μου φέρνατε κάποιον νέο, άφθαρτο, έντιμο, ευφυή και χαρισματικό θα το σκεφτόμουν. Αν, όμως, μου ζητάτε να διαλέξω μεταξύ των Τσίπρα- Ανδρουλάκη- Κουτσούμπα- Βαρουφάκη ψηφίζω Τσίπρα και με τα δύο χέρια...

Ακόμα κι ο ευφυέστερος των πολιτικών δεν τα ξέρει όλα, πολλώ δε μάλλον όταν είναι χρόνια αρχηγός, με την αναπόφευκτη αλαζονεία που δημιουργεί αυτή η "μονιμότητα". Ούτε μπορεί να επαφίεται αποκλειστικώς σε ένα στενό κύκλο συνεργατών που συνήθως δεν θέλουν να τον στενοχωρούν. 

Γι' αυτό και οι δημοκρατικές λειτουργίες, όπως η συχνή σύγκληση των οργάνων, είναι απαραίτητες σε ένα κόμμα και δη της Αριστεράς. Το βράδυ των εκλογών, όμως, καλώς ή κακώς ο αρχηγός είναι που κρίνεται κυρίως κι όχι το Πολιτικό Συμβούλιο, γι' αυτό και πρέπει να έχει μια ελευθερία κινήσεων που θα επιτρέψει στην αντιπολίτευση που έχει να πει πως "χάσαμε γιατί ο αρχηγός έκανε αυτά κι αυτά τα λάθη". Όσοι θέλουν να συνδιοικούν, αλλά να βάζουν την ουρά τους κάτω από το υπόστεγο όταν βρέχει δεν είναι ιδεολογικώς συνεπείς. Είναι, "απλώς", σιγουρατζήδες, καρεκλοκένταυροι και υπονομευτές...