Είμαστε διεφθαρμένοι ως το κόκαλο αλλά έκστασι δεν πήραμε ποτέ...

Ένα κράτος δρακόντειων νόμων που τηρούνται στο ακέραιο δεν είναι του γούστου μου. Όπως, άλλωστε, κι οποιαδήποτε νοοτροπία σύμφωνα με την οποία πρώτα βρίσκουμε τι δεν θέλουμε να κάνουμε και μετά προσαρμόζουμε το συντηρητισμό μας στην ανθρώπινη φύση. Θα έβρισκα, πάντως, μια συνεκτικότητα σε ένα κράτος που εφαρμόζει τους ίδιους νόμους για όλους τους πολίτες του, χωρίς εξαιρέσεις για την ελίτ, την οποία και θα παραδεχόμουν. Δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοια κράτη στον κόσμο. Γνωρίζω, πάντως, ότι ένα τέτοιο κράτος δεν είναι η Ελλάδα...

Έχει ενδιαφέρον το κυβερνητικό αφήγημα σύμφωνα με το οποίο οι νέοι μας κυρίως θα αγαπήσουν τα ναρκωτικά γιατί ένας πολιτικός αρχηγός που χρησιμοποίησε για μια φορά ένα από αυτά στη νιότη του μίλησε για μια ενδιαφέρουσα εμπειρία την οποία πάντως δεν επανέλαβε λόγω των παρενεργειών της. Ακόμα, όμως, κι αν ο Γιάνης Βαρουφάκης ισχυριζόταν πως δεν έχει περάσει ούτε ημέρα από το 1989 μέχρι και σήμερα που να μην χρησιμοποιεί έκστασι, σε ποιο μικρό σπίτι στο λιβάδι διαβιούν όσοι μας λένε στα σοβαρά πως υποκινεί τη νεολαία μας στη χρήση ναρκωτικών ουσιών; Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο καθένας μας μπορεί να βρει από το πρωί μέχρι το βράδυ στο διαδίκτυο, στην τηλεόραση, στα βιβλία κάθε είδους αναφορά στα ναρκωτικά και με το δέλεαρ, μάλιστα, του απαγορευμένου αλλά τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα πεθάνουν με μια βελόνα στο μπράτσο γιατί ο Γιάνης μαστούρωσε πριν 37 χρόνια...

Προφανώς κι αντιλαμβάνομαι τις σκοπιμότητες πίσω από τον ηθικό πανικό που έχει καταλάβει την κυβέρνηση του Predator, των Τεμπών ή του ΟΠΕΚΕΠΕ. Είναι ακριβή στην εδώ και χρόνια παραγεγραμμένη μικροπαραβατικότητα και φτηνή στα εγκλήματα του λευκού κολάρου. 

Κι αυτό γιατί πρώτος ο Κ. Μητσοτάκης έχει συνειδητοποιήσει πως οι επόμενες εκλογές δεν θα κριθούν από τις παροχές ή τα προγράμματα αλλά από το βαθμό αγανάκτησης των πολιτών απέναντι στην ανομία. Μόνο που τα δύο μέτρα και δύο σταθμά έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι έχουμε μια κυβέρνηση που πίσω από το φερετζέ τού φιλελευθερισμού κρύβει τον πιο βαθύ κοτζαμπασισμό...