Αυτοί που ανέβηκαν στην εξουσία μετρώντας φέρετρα απαιτούν από το πόπολο να λησμονήσει το σκαμμένο χώμα...

Συμβουλεύομαι ξανά και ξανά το ημερολόγιο, αλλά πέρα από την ώρα την προηγούμενη Κυριακή δεν έχει αλλάξει κάτι ως προς τη χρονιά. Κι όμως, αν ακούς μόνο τους νεοδημοκράτες και τα παπαγαλάκια τους βρισκόμαστε στο 2015 κι όχι στο 2023. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι πρωθυπουργός- εδώ έπεσαν μόνο μερικές εβδομάδες έξω-, ο Γιάνης Βαρουφάκης υπουργός Οικονομικών και η χώρα είναι χρεοκοπημένη εξαιτίας τους...

Μόνο αν χρησιμοποιούσε το ρήμα "απέτυχα" θα ήταν η ομολογία αποτυχίας Μητσοτάκη ηχηρότερη από την ανακύκλωση του 2015, λες και η χώρα γεννήθηκε και πέθανε το πρώτο εξάμηνο εκείνης της χρονιάς. Ή λες κι αν συνεργαστούν ξανά Τσίπρας- Βαρουφάκης, αν και δεν το βλέπω και πολύ πιθανό, ο γραμματέας τού ΜέΡΑ 25 θα ξαναγίνει υπουργός Οικονομικών. Στη δεξιά, ωστόσο, είναι συνηθισμένοι να πολιτεύονται επικαλούμενοι αόρατους εχθρούς. Από τον κομμουνισμό ως τον Βαρουφάκη, τον Γ. Δραγασάκη ή τον Δ. Παπαδημούλη υπάρχει μια αόρατη κλωστή που δένει τους αποδιοπομπαίους τράγους των "νόμιμων ιδιοκτητών τής χώρας"...

Κυβερνούν τέσσερα χρόνια, ως παράταξη έχουν κυβερνήσει τη συντριπτική πλειονότητα των χρόνων εδώ κι έναν αιώνα, αλλά την καταστροφή στον τόπο την έφερε η πρώτη φορά Αριστερά, όπως το πελατειακό κράτος, τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά. Βουτάνε στη μιντιακή κολυμβήθρα του Σιλωάμ και θεωρούν τους εαυτούς τους ξεπλυμένους από οποιοδήποτε προηγούμενο αμάρτημα και ζητούν να τους ξαναψηφίσουμε ως καθαρούς, αμόλυντους κι αποτελεσματικούς... 

Αυτοί που ανέβηκαν στην εξουσία μετρώντας φέρετρα απαιτούν τώρα από το πόπολο να λησμονήσει το σκαμμένο χώμα. Αυτό, όμως, είναι και το πραγματικό μέγεθός τους όταν δεν το φουσκώνει ο τηλεοπτικός φακός... 

 

Το δημόσιο χρήμα ήταν πάντα ιδιωτική περιουσία των μητσοτάκηδων...

Ο Κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ είναι ειλικρινείς όταν αναρωτιούνται γιατί τους καταγγέλλουν για μια σειρά περιπτώσεων διασπάθισης δημόσιου χρήματος, από τα σκόιλ ελικίκου και τις ιστοσελίδες- φαντάσματα έως τα παγκάκια στην Αθήνα και τα μιλημένα προγράμματα "Αντώνης Τρίτσης" σε δικούς μας. Ο πρωθυπουργός και η παρέα του αντιμετωπίζουν το δημόσιο χρήμα ως δικό τους γιατί δικό τους είναι εδώ και δεκαετίες.

Η ιδιοκτησιακή αντίληψη που έχουν για την εξουσία δεν γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 2019, όταν και την ανακατέλαβαν. Είναι κτήμα τους από τότε που ήταν "πολιτικοί κρατούμενοι" έξι μηνών στα ένδοξα Παρίσια...

Ο Κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ είναι ειλικρινείς και με τον εαυτό τους. Ξέρουν και οι ίδιοι πόσο φαύλοι είναι, γι' αυτό κι απαιτούν από την Αριστερά να δείχνει μια ηθική ανωτερότητα που εκείνοι έχουν απωλέσει από τα γεννοφάσκια τους. Αυτός που, ανάμεσα σε τόσα άλλα αμαρτήματα, έχει αγοράσει με μαύρο χρήμα εξωχώριων εταιρειών το πανάκριβο σπίτι τού Βολταίρου στο Παρίσι κι έχει στο όνομά του θαλασσοδάνεια εγκαλεί τον Δ. Παπαδημούλη για ακίνητα που έχει αγοράσει με το νόμιμο πλούτο του. Αν ήμουν ευρωβουλευτής τής Αριστεράς θα ήμουν πιο φειδωλός από τον αντιπρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου στη διαχείριση του πλούτου μου, αλλά αν είχα την καμπούρα τού Κ. Μητσοτάκη θα ντρεπόμουν να δείχνω τον οποιονδήποτε άλλο με το δάκτυλο...

Ο πρώτος χρόνος τής διακυβέρνησης Μητσοτάκη ήταν ένας μήνας τού μέλιτος κι αυτό οφείλεται και στην αδυναμία τής αξιωματικής αντιπολίτευσης να αρθρώσει ένα λόγο που να ακούγεται από τους πολίτες. Τα δύσκολα, όμως, για τον πρωθυπουργό είναι μπροστά, αφού η δεξιά έχει παράδοση στον αλληλοσπαραγμό όταν τα συμφέροντα των διάφορων φατριών της αρχίζουν να αλληλοσυγκρούονται. Η σκανδαλώδης κατασπατάληση των 20 εκατ. ευρώ και σε ΜΜΕ της πλάκας μπορεί να αποτελέσει τη θρυαλλίδα ενός επιχειρηματικού πολέμου σε βάρος ενός πρωθυπουργού που ανήλθε στην εξουσία και χάρη στη μαζική υποστήριξη της ελίτ κι ενδεχομένως να έχει σχηματίσει την ψευδαίσθηση πως μπορεί να κυβερνήσει χωρίς να τη λαμβάνει υπόψη...

Οι Αριστεροί να μένουν σε τρώγλες, το σπίτι τού Βολταίρου είναι κατειλημμένο...

Το ερώτημα είναι τόσο παλιό όσο και η πάλη των τάξεων: μπορεί ένας Αριστερός να είναι πλούσιος; Αν ζούσαμε σε ένα πραγματικά σοσιαλιστικό καθεστώς, κι όχι σε αυτά που ακόμα θαυμάζουν στον Περισσό, η απάντηση θα ήταν και πάλι καταφατική εφόσον εκπληρώνονταν οι κανόνες τής κοινωνικής δικαιοσύνης. Ζούμε, έτσι κι αλλιώς, σε ένα καπιταλιστικό καθεστώς και κανείς δεν μπορεί να υποχρεώσει τον οποιονδήποτε να παίξει με άλλους κανόνες μόνο και μόνο για να αποδείξει ότι οι ιδέες του δεν είναι σωστές.

Επομένως, το σωστό ερώτημα στον καπιταλισμό είναι αν κάποιος έχει πλουτίσει με παράνομα ή ανήθικα μέσα. Κι αν έχει πλουτίσει και είναι Αριστερός, τότε είναι δύο φορές υπόλογος γιατί έχει σκυλεύσει την ιδεολογία του...

Σύμφωνα με τη λογική ορισμένων κουτοπόνηρων, οι Αριστεροί πρέπει να μένουν σε τρώγλες, ενώ οι δεξιοί μπορούν να μένουν στο σπίτι τού Βολταίρου, όπως καλή ώρα ο πρωθυπουργός μας και η σύζυγός του, ακόμα κι αν δεν μας έχουν διευκρινίσει ακόμα πού βρήκαν τα λεφτά για μια τόσο ακριβή αγορά. Με βάση τον ίδιο τρόπο σκέψης, υπουργοί τής ΝΔ δικαιούνται να έχουν δεκάδες ακίνητα κι οφσόρ και να χρωστούν στις τράπεζες εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, ενώ τα οκτώ ακίνητα Παπαδημούλη, που τα απόκτησε χάρη στην περιουσία τής συζύγου του και τον παχυλό μισθό τού ευρωβουλευτή και δεν τα έκρυψε πίσω από οφσόρ κι αχυράνθρωπους, είναι έγκλημα καθοσιώσεως. Αν είναι έτσι, ας βάλει η δεξιά μας κυβέρνηση ένα περιουσιακό πλαφόν πάνω από το οποίο δεν επιτρέπεται να περάσει κανείς Αριστερός αλλιώς θα γίνεται αυτομάτως υποκριτής ή κι εγκληματίας...

Μέσα από τη στοχοποίηση Παπαδημούλη- υπενθυμίζω, επίσης, ότι οι βουλευτές κι ευρωβουλευτές τής Αριστεράς δίνουν μέρος ή και το σύνολο των αποδοχών τους στα κόμματά τους και σε κοινωνικές δράσεις- η δεξιά παραδέχεται για μια ακόμα φορά εμμέσως το ηθικό της υστέρημα. Ομολογεί ότι η Αριστερά έχει ανώτερους αξιακούς κανόνες, τους οποίους βεβαίως και δεν τηρούν πάντοτε οι Αριστεροί ή αρκετοί από αυτούς, αλλά αυτοί υπάρχουν κι εύκολα αντιπαραβάλλονται με το "ο καθένας για την πάρτη του" και το "πλουτισμός με κάθε κόστος" τού νεοφιλελευθερισμού. Θα μπορούσε κανείς και να το αποκαλέσει το αιώνιο κόμπλεξ ηθικής κατωτερότητας αυτών που συνδέουν την ευτυχία αποκλειστικώς με το χρήμα και την εξουσία, συνήθως κληρονομικώ δικαίω...