Εθνικό είναι το μητσοτακικό...

Οι ευθύνες τής Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας για όσα συμβαίνουν και σήμερα στη Μέση Ανατολή είναι τεράστιες. Πέρα από όλα τα άλλα, έβαλαν συνοριακές γραμμές πάνω στο χάρτη που δεν βασίζονταν στις συνθήκες τού πεδίου παρά μόνο στα δικά τους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, βεβαίως, η ίδρυση του κράτους τού Ισραήλ- προφανώς και δίκαιο, ιδίως μετά το Ολοκαύτωμα- χωρίς όμως να λογαριάζεται πως στα ίδια μέρη ζούσε κι ένας άλλος λαός επί αιώνες...

Το Λονδίνο και το Παρίσι δεν αναγνωρίζουν σήμερα το κράτος τής Παλαιστίνης καθοδηγούμενα από κάποια αίσθηση δικαίου κι ανθρωπισμού αλλά εξαιτίας τής αφόρητης πίεσης που τους ασκούνται από την κοινή γνώμη. Έπρεπε η ανθρωπότητα να βιώνει ξανά μία γενοκτονία για να αλλάξουν πολιτικές δεκαετιών κι αυτό λέει πολλά από μόνο του... 

Το ότι, όμως, ακόμα και τώρα η Αθήνα δεν συμπαρατάσσεται με τα περισσότερα κράτη επικαλούμενη διπλωματικούς λόγους κι εθνικά συμφέροντα αποκαλύπτει περισσότερα για τον τρόπο που ασκείται η δική μας εξωτερική πολιτική: εθνικό συμφέρον είναι το συμφέρον τής οικογένειας Μητσοτάκη και σωστή πλευρά τής Ιστορίας αυτή που κάθεται η αμερικανική κυβέρνηση...

Σε σχέση, μάλιστα, με τα ελληνοτουρκικά το πρόβλημα δεν είναι ο πρωθυπουργός μας να συνομιλεί με τον πρόεδρο της Τουρκίας, όταν τέλος πάντων ο τελευταίος καταδέχεται να το κάνει κι όχι να τον σνομπάρει, όπως συνέβη στη Νέα Υόρκη. Ούτε να συζητά μαζί του για μια συμφωνία δούναι και λαβείν για ήρεμα νερά στο Αιγαίο μόνιμα κι όχι πρόσκαιρα. Είναι πρόβλημα, ωστόσο, όταν δεν διαπραγματεύεσαι με βάση το εθνικό αλλά το ιδιωτικό, οικογενειακό κι αμερικανικό συμφέρον. Υπάρχει ειδικό άρθρο γι' αυτό στον Ποινικό Κώδικα, της εσχάτης προδοσίας...  

 

 

Μην μπερδεύεστε, δεν είναι ο Mr Bean, είναι ο Φρανκ Αντεργουντ...

Τα έργα και οι ημέρες τού καθεστώτος Μητσοτάκη θα μπορούσαν να εμπνεύσουν ένα πολύ καλό πολιτικό μυθιστόρημα ή σειρά στο Netflix. Αν κάποιοι, μάλιστα, θεωρούσαν το "House of Cards" υπερβολικό μάλλον θα έχουν ήδη αλλάξει γνώμη. Όπως κι εκείνοι που πίστεψαν ότι ο Κ. Μητσοτάκης είναι φιλελεύθερος μεταρρυθμιστής κι όχι ένας στυγνός συνωμότης σε βάρος τής δημοκρατίας και υπέρ τής ολιγαρχίας...

Μόνο τις τελευταίες ημέρες επιβεβαιώσαμε ότι ΕΥΠ και Predator είχαν τους ίδιους στόχους, από πολιτικούς μέχρι δικαστικούς κι από δημοσιογράφους ως επιχειρηματίες. Κι όλως τυχαίως όσους το καθεστώς ήθελε να είναι σίγουρο ότι δεν θα παίξουν παιχνιδάκια σε βάρος του. Όπου δεν έπιπτε το χρήμα έπιπτε ο εκβιασμός ή και τα δύο μαζί κι όλα αυτά στο όνομα της διαιώνισης μιας εξουσίας που όμοιά της στη διαφθορά δεν έχει γνωρίσει ποτέ άλλοτε ο τόπος...

Όταν, επομένως, συμβαίνουν όλα αυτά είναι πολύ λογικό ο Κ. Μητσοτάκης να επιδιώκει να παρουσιάζεται στο πόπολο όχι ως διεφθαρμένος αλλά ως ένας συμπαθής γκαντέμης "Mr Bean". Είναι πολύ πιο βολικό για τον ίδιο να γίνεται μια ευχάριστη καρικατούρα στο Παρίσι από το να τρέχει να δίνει εξηγήσεις στην Αθήνα γιατί μετέτρεψε το Μαξίμου στον "Μεγάλο Αδελφό". Και ύστερα σφαχτείτε εσείς για τον Πολάκη και ψηφίστε ξανά ΝΔ γιατί ο αψύς κρητικός δεν διαγράφηκε πλήρως αλλά μερικώς... 

   

Οι προδότες θα γίνουν ήρωες μια για πάντα και οι ήρωες ακραίοι λαϊκιστές...

Οι δωσίλογοι της κατοχής ήταν πατριώτες αντικομμουνιστές, ο εμφύλιος φυσικά συμμοριτοπόλεμος, στην πρώτη οκταετία Καραμανλή οι κομμουνιστές ψήφιζαν το κόμμα τους, διάβαζαν Ριζοσπάστη αμέριμνοι στα παγκάκια, τα αστυνομικά τμήματα τα έβλεπαν μόνο σε ταινίες τής Φίνος Φιλμς, ενώ στα ξερονήσια κατοικούσαν αποκλειστικώς αιγοπρόβατα. Για το 1965 δεν φταίνε καθόλου οι αποστάτες αλλά ο λαϊκισμός των Παπανδρέου, όπως βεβαίως και για τη χούντα δεν έφταιγαν καθόλου η δεξιά, το παλάτι και οι Αμερικανοί αλλά ο κομμουνιστικός κίνδυνος. Αυτός, εξάλλου, που έφερε τη δημοκρατία ήταν ο Καραμανλής από το Παρίσι. ΟΚ, με μια ελάχιστη βοήθεια από όσους κι όσες εκτελέστηκαν, βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν κι εξορίστηκαν...

"Σε δέκα με είκοσι χρόνια που θα έχετε πεθάνει όλοι θα γράψουμε ξανά την Ιστορία όπως θέλουμε. Οι προδότες θα γίνουν ήρωες μια για πάντα και οι ήρωες ακραίοι λαϊκιστές". Το λένε απροκάλυπτα στους αγωνιστές τού αντιδικτατορικού αγώνα και το διαβάζουμε ήδη σε προσφάτως εκδοθέντα βιβλία ιστορικού αναθεωρητισμού τα οποία καθαγιάζουν τους ολετήρες και δαιμονοποιούν τους ανυπότακτους. Από τη στιγμή που δεν έχουν ούτε την Ιστορία με το μέρος τους θα κάνουν ό,τι μπορούν για να την μασκαρέψουν, όπως κάνουν και με τη σύγχρονη πραγματικότητα...

Είναι τυχαίο πως αυτό που αποκαλούν οι αντίπαλοί της "ιδεολογική ηγεμονία τής Αριστεράς" συνέπεσε με την ομαλότερη περίοδο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους; Και είναι επίσης τυχαίο που εισήλθαμε σε πιο ταραγμένα νερά όταν η ακροδεξιά πήρε κεφάλι κι ενσωματώθηκε στο κυρίαρχο δήθεν κεντροδεξιό κόμμα;... 

Ο Κ. Μητσοτάκης ας κάνει όσα παιχνίδια θέλει με τους παπάδες, τους σπαρτιάτες και τις λοιπές αντιδημοκρατικές δυνάμεις. Οι μετριοπαθείς προοδευτικοί πολίτες που εξαπάτησε πέρυσι θα του στείλουν στις 9 Ιουνίου το μήνυμα που του αρμόζει...  

  

   
 

Λαϊκισμός είναι οι άλλοι...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει απόλυτο δίκιο να θεωρεί το λαϊκισμό σοβαρότατο πρόβλημα για τις δημοκρατίες μας. Αν το έλεγε εν είδει αυτοκριτικής θα το θεωρούσα μια πολύ γενναία όσο κι ασυνήθιστη κίνηση εκ μέρους του. Όχι, όμως, ο πρωθυπουργός δεν απευθυνόταν στον εαυτό του, αλλά στους πολιτικούς του αντιπάλους, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά πόσο λίγος είναι κι ως πολιτικός κι ως άνθρωπος...

Υπενθυμίζω ότι μιλάμε για τον δημόσιο άνδρα που δήλωνε δημοσίως πως ο Αλέξης Τσίπρας αντάλλαξε τις συντάξεις με τη Μακεδονία και υπογείως έστελνε ανθρώπους του να πουν στον Ζόραν Ζάεφ να μην υπογράψει τη Συμφωνία των Πρεσπών για να το κάνει μαζί του όταν θα γινόταν πρωθυπουργός. Και είναι, βεβαίως, ο άνθρωπος που υποσχόταν στη μεσαία τάξη πως θα την απαλλάξει από τα φορολογικά της βάρη για να νομοθετεί τα τρία τελευταία χρόνια με το μυαλό και την καρδιά του στους έχοντες και κατέχοντες. Και, φυσικά, φοβάται για την άνοδο της ακροδεξιάς στη Γαλλία αυτός που κυβερνά με Βορίδη- Γεωργιάδη- Πλεύρη...

Ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015 δεν έπασχε από λαϊκισμό, αλλά από άγνοια και βολονταρισμό. Είχε τον ενθουσιασμό, αλλά όχι και την εμπειρία για να τα βάλει με έναν παγιωμένο μηχανισμό εξουσίας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό που είχε φροντίσει να δημιουργήσει ισχυρή ζώνη άμυνας. Ο Κ. Μητσοτάκης, ωστόσο, δεν δικαιούται να επικαλείται ούτε άγνοια για το πώς λειτουργεί η εξουσία- την γνωρίζει από τότε που ήταν έξι μηνών πολιτικός εξόριστος στο Παρίσι- ούτε, βεβαίως, έχει διάθεση να προστατεύσει τα συμφέροντα των μικρομεσαίων. 

Γιατί αν τα προστατεύσει θα πρέπει να τα βάλει με τους δικούς του, το μεγάλο κεφάλαιο που κομμάτι του είναι κι ο ίδιος. Γι' αυτό κι ακόμα μετρά τα υπερκέρδη τού καρτέλ τής ενέργειας, λες και προσπαθεί να λύσει το θεώρημα του Φερμά. Γιατί όποιος δεν θέλει να ζυμώσει για τους πολλούς δέκα ημέρες (πολύ περισσότερες εν προκειμένω) κοσκινίζει για τους λίγους...

  

 

Πάμε στο άγνωστο με φρεγάτα την ελπίδα...

Αν κάποιος ανατρέξει στα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ και τρολ μπορεί και να πιστέψει ότι η Ελλάδα κέρδισε τον πόλεμο με την Τουρκία κι αύριο μεθαύριο ο ελληνικός στόλος, συμπεριλαμβανομένων των φρεγατών Belharra, καταφτάνει στην Πόλη. Δεν αμφισβητώ τη στρατηγική αξία των νέων φρεγατών και την ανάγκη απόκτησής τους ούτε υποτιμώ τον τουρκικό κίνδυνο. Αναρωτιέμαι, όμως, αν και η αμυντική- εξωτερική πολιτική μας περιορίζονται σε όσα βλέπει η πεθερά με επικοινωνιακούς όρους ή έχει κάποιο στρατηγικό βάθος που δεν θα μας κοστίζει τζάμπα και βερεσέ πολλά δισ. ευρώ κι ένα νέο εξοπλιστικό πάρτι α λα Τσοχατζόπουλος- Παπαντωνίου. Πολύ φοβάμαι πως όχι, πως συρόμαστε δηλαδή σε υπογραφές που μας υπαγορεύονται χωρίς να έχουμε κάποια εθνική πυξίδα για το πού θέλουμε να φτάσουμε...

Οι μεγάλες δυνάμεις θα αναζητούν πάντοτε μεγάλους αντιπάλους για να συνεχίζουν να αισθάνονται μεγάλες. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ΗΠΑ εισέρχονται σε ένα νέο Ψυχρό, τουλάχιστον προς το παρόν, Πόλεμο, με την Κίνα αυτήν τη φορά και με επίκεντρο τον Ειρηνικό. 

Αυτό σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα, πως η ΕΕ θα πρέπει να επιλύει μόνη της τα προβλήματα στην περιοχή της κι αυτόν το ρόλο φαίνεται πως ασμένως αναλαμβάνει η Γαλλία. Κι εμείς είμαστε τυχεροί που το Παρίσι έχει αντικρουόμενα συμφέροντα με την Άγκυρα γιατί αν περιμέναμε από την Αθήνα να χαράξει στρατηγική θα αναμέναμε μέχρι να ψηφιστούν τα περιβόητα μνημόνια συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία και μάλλον και πολύ περισσότερο...

Δεν επιθυμώ να αδικήσω την κυβέρνηση, η οποία πράγματι έχει αναλάβει πρωτοβουλίες, όπως με τις συμφωνίες για ΑΟΖ με Αίγυπτο και Ιταλία, έστω και ημιτελώς ή με περισσότερες παραχωρήσεις από αυτές που ήταν απαραίτητες. Το βασικό ερώτημα, ωστόσο, είναι τι πραγματικά επιδιώκουμε με την Τουρκία. 

Είμαστε πρόθυμοι να φτάσουμε και σε πολεμική σύρραξη και για δικαιώματα που είναι αμφιλεγόμενο αν τα έχουμε με βάση το διεθνές δίκαιο; Και σε τι θα εξυπηρετήσουν οι Belharra αν εξακολουθούμε να επιτρέπουμε σε τουρκικά πολεμικά πλοία ή και Τούρκους αλιείς να φτάνουν ακόμα και στα δυόμισι ναυτικά μίλια από ελληνικές ακτές, όπως συνέβη προσφάτως; 

Γι' αυτό και χρειάζεται μία νέα εθνική στρατηγική απέναντι στην Τουρκία η οποία δεν μπορεί να αποφασιστεί από ένα κόμμα, αφού θα πρέπει να έχει όσο το δυνατό πιο μόνιμα χαρακτηριστικά και να αφοπλίζει το πολιτικό κόστος. Διερωτώμαι, όμως, αν η χώρα διαθέτει το κομματικό σύστημα για να αντέξει το βάρος τολμηρών παραδοχών και η απάντηση που δίνω δεν μου γεννά αισιοδοξία...  

  
 

Ανέμελα αγόρασε και το σπίτι του Βολταίρου...

Τα προστατευόμενα προσωπικά δεδομένα ενός πολιτικού δεν μπορεί να είναι τα ίδια με τα αντίστοιχα του πολίτη από τον οποίο ζητά την ψήφο του. Ο πολιτικός- πολλώ δε μάλλον όταν είναι πρωθυπουργός, αρχηγός κόμματος ή βουλευτής- θα έπρεπε να αισθάνεται, πέρα από τις νομοθετικές διατάξεις, υποχρεωμένος κι από τη συνείδησή του να είναι διαφανής ως προς τον πλούτο του και τις πηγές του. 

Είναι υπόλογος, άλλωστε, στους ψηφοφόρους του όχι μόνο για την αποτελεσματικότητα, αλλά και για την εντιμότητά του. Η εμπιστοσύνη βασίζεται και στο ότι ο δέκτης της δεν είναι πρόσφορος σε οποιουδήποτε είδους χρηματισμούς ή εξαιρέσεις που είναι πιθανό να συνδέονται και με την άσκηση των πολιτικών του καθηκόντων...

Σε αυτό το πλαίσιο, πολύ καλά έκανε ο Αλέξης Τσίπρας, έστω και με καθυστέρηση, και δημοσίευσε τα έγγραφα που αφορούν την ενοικίαση σπιτιού στη Λαυρεωτική. Από τα στοιχεία, εξάλλου, που δόθηκαν στη δημοσιότητα δεν προκύπτει ούτε φοροδιαφυγή- φοροαποφυγή ούτε κάποιο υπέρογκο ποσό που θα προκαλούσε ερωτηματικά ούτε οφσόρ... 

Αναρωτιέμαι αν μπορεί να δικαιολογήσει κι ο Κ. Μητσοτάκης τον τρόπο απόκτησης των 32 ακινήτων του, ιδίως αυτού που είναι μεσοτοιχία με του Μ. Χριστοφοράκου στην Τήνο και του σπιτιού τού Βολταίρου στο Παρίσι. Ή αν μπορεί να δικαιολογήσει το θαλασσοδάνειο για τον "Κήρυκα Χανίων", το οποίο αποπληρώνει, αν αποπληρώνει, καταβάλλοντας ψίχουλα, σε αντίθεση με την τραπεζική πρακτική για εκείνους που απειλεί ο "ανέμελος" με δήμευση της πρώτης τους κατοικίας εν μέσω κρίσης...

Ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να δικαιολογήσει τίποτα από όλα αυτά και το πιθανότερο είναι αν στριμωχτεί να κρυφτεί ξανά πίσω από τα φουστάνια τής υπέρκομψης συζύγου του. Αναζητούσε έναν τρόπο διαφυγής από την Πάρνηθα, η οποία έχει πληγώσει και τους ψηφοφόρους του, βρήκε ένα προσωρινό σωσίβιο στη Λαυρεωτική, αλλά εν τέλει πέτυχε ένα ακόμα αυτογκόλ. 

Κι αυτό γιατί για να παίξεις το παιχνίδι τής ηθικής πρέπει πρώτα εσύ ο ίδιος να είσαι καθαρός. Κι ο Κ. Μητσοτάκης είναι πιο βρόμικος κι από το βούρκο όπου θέλησε ξανά να ρίξει τον πολιτικό του αντίπαλο, αξιοποιώντας τη μιντιακή του υπεροπλία αλλά όχι την αλήθεια. Αυτή είναι, άλλωστε, κι ο μεγάλος του εχθρός...

 

 
 

Το δημόσιο χρήμα ήταν πάντα ιδιωτική περιουσία των μητσοτάκηδων...

Ο Κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ είναι ειλικρινείς όταν αναρωτιούνται γιατί τους καταγγέλλουν για μια σειρά περιπτώσεων διασπάθισης δημόσιου χρήματος, από τα σκόιλ ελικίκου και τις ιστοσελίδες- φαντάσματα έως τα παγκάκια στην Αθήνα και τα μιλημένα προγράμματα "Αντώνης Τρίτσης" σε δικούς μας. Ο πρωθυπουργός και η παρέα του αντιμετωπίζουν το δημόσιο χρήμα ως δικό τους γιατί δικό τους είναι εδώ και δεκαετίες.

Η ιδιοκτησιακή αντίληψη που έχουν για την εξουσία δεν γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 2019, όταν και την ανακατέλαβαν. Είναι κτήμα τους από τότε που ήταν "πολιτικοί κρατούμενοι" έξι μηνών στα ένδοξα Παρίσια...

Ο Κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ είναι ειλικρινείς και με τον εαυτό τους. Ξέρουν και οι ίδιοι πόσο φαύλοι είναι, γι' αυτό κι απαιτούν από την Αριστερά να δείχνει μια ηθική ανωτερότητα που εκείνοι έχουν απωλέσει από τα γεννοφάσκια τους. Αυτός που, ανάμεσα σε τόσα άλλα αμαρτήματα, έχει αγοράσει με μαύρο χρήμα εξωχώριων εταιρειών το πανάκριβο σπίτι τού Βολταίρου στο Παρίσι κι έχει στο όνομά του θαλασσοδάνεια εγκαλεί τον Δ. Παπαδημούλη για ακίνητα που έχει αγοράσει με το νόμιμο πλούτο του. Αν ήμουν ευρωβουλευτής τής Αριστεράς θα ήμουν πιο φειδωλός από τον αντιπρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου στη διαχείριση του πλούτου μου, αλλά αν είχα την καμπούρα τού Κ. Μητσοτάκη θα ντρεπόμουν να δείχνω τον οποιονδήποτε άλλο με το δάκτυλο...

Ο πρώτος χρόνος τής διακυβέρνησης Μητσοτάκη ήταν ένας μήνας τού μέλιτος κι αυτό οφείλεται και στην αδυναμία τής αξιωματικής αντιπολίτευσης να αρθρώσει ένα λόγο που να ακούγεται από τους πολίτες. Τα δύσκολα, όμως, για τον πρωθυπουργό είναι μπροστά, αφού η δεξιά έχει παράδοση στον αλληλοσπαραγμό όταν τα συμφέροντα των διάφορων φατριών της αρχίζουν να αλληλοσυγκρούονται. Η σκανδαλώδης κατασπατάληση των 20 εκατ. ευρώ και σε ΜΜΕ της πλάκας μπορεί να αποτελέσει τη θρυαλλίδα ενός επιχειρηματικού πολέμου σε βάρος ενός πρωθυπουργού που ανήλθε στην εξουσία και χάρη στη μαζική υποστήριξη της ελίτ κι ενδεχομένως να έχει σχηματίσει την ψευδαίσθηση πως μπορεί να κυβερνήσει χωρίς να τη λαμβάνει υπόψη...

Μας έσωσε ότι είμαστε Ψωροκώσταινα...

Για να μην είμαι άδικος, η κυβέρνηση έδειξε γρήγορα αντανακλαστικά όταν διαπίστωσε τι συνέβαινε στην Ιταλία κι επέβαλε γενική καραντίνα σχετικώς εγκαίρως. Αυτό, όμως, που μας έσωσε περισσότερο σε σχέση με άλλες χώρες τής ΕΕ είναι το ότι παραμένουμε μια Ψωροκώσταινα, μια χώρα δηλαδή που δεν αποτελεί εμπορικό- μεταφορικό- οικονομικό- πολιτιστικό ή οτιδήποτε άλλο κέντρο κι επομένως δεν αποτελεί κόμβο όπου συνυπάρχουν, έστω και για λίγο, άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων, πέρα βεβαίως από τα προσφυγικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η Αθήνα δεν είναι Βρυξέλλες, Ρώμη, Μαδρίτη, Παρίσι, Λονδίνο ή Βερολίνο...

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως κι άλλα βαλκανικά κράτη, όπως η Σερβία και η Αλβανία, έχουν χαμηλούς αριθμούς νεκρών και κρουσμάτων, ακόμα χαμηλότερους από τους δικούς μας. Όσοι, επομένως, θελήσουν να κερδοσκοπήσουν πολιτικώς πάνω σε μια πανδημία δεν θα πρέπει να υπολογίζουν πολύ στο ότι ο κόσμος χωνεύει το κουτόχορτο με το οποίο τον ταΐζουν. Ούτε πως δεν καταλαβαίνει ότι η παθιασμένη στήριξη των ΜΜΕ στην κυβέρνηση δεν στηρίζεται στην αντικειμενικότητα, αλλά σε δωράκια εκατομμυρίων ευρώ όπως αυτά που λαμβάνουν τώρα για προπαγάνδα...

Ο Κ. Μητσοτάκης επιδιώκει τη μακροημέρευση της φαύλης εξουσίας του επενδύοντας στην απώθηση απελπισμένων ψυχών στον Έβρο και στην αυτοπειθαρχία των Ελλήνων σε σχέση με τον εγκλεισμό. Πρέπει, όμως, να βιαστεί γιατί δεν υπάρχει ούτε μία φούσκα που να μην έχει σπάσει, όσα χρήματα κι αν έχουν επενδυθεί πάνω της. Μακάρι για όλους μας να πάνε όλα καλά τον Απρίλιο και το Μάιο να βγούμε από τα σπίτια μας. Όχι, όμως, για να μπορέσουμε να ψηφίσουμε Μητσοτάκη τον Ιούνιο και να τον φορτωθούμε στην πλάτη μας για περισσότερο από όσο το αντέχουμε...

Μέρκελ- Μακρόν γελάνε όταν ακούνε για πιο δημοκρατική Ευρώπη...

Η συζήτηση για τη μεταμνημονιακή Ελλάδα δεν έχει ουσιαστικώς ξεκινήσει ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα της χώρας κι αναρωτιέμαι κι αν θα ξεκινήσει ποτέ, μολονότι εισερχόμαστε σε προεκλογική περίοδο, μακρά ή βραχεία. Πολύ φοβάμαι πως κατά τη διάρκειά της θα ακούσουμε πάλι τα ίδια για εκείνους που χρεοκόπησαν τη χώρα την τελευταία 45ετία κι αυτούς που θα έσκιζαν τα μνημόνια, αλλά υπόγραψαν ακόμα ένα. Για υπαρκτά ιστορικά γεγονότα δηλαδή, αλλά για τα οποία ο ελληνικός λαός έχει ήδη αποφασίσει με την ψήφο του στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις τού 2015...

Όπως κι αν έχει, η πολιτική ηγεσία τού τόπου οφείλει να ξεκαθαρίσει τι θέλει: την επανάκτηση των πρωτοβουλιών στην άσκηση πολιτικής, ιδίως της οικονομικής, ή την περαιτέρω ενίσχυση της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Και τα δύο μαζί δεν γίνονται. Αν θέλουμε η Αθήνα να αποφασίζει για το μείγμα πολιτικής, στο πλαίσιο έστω των ορίων που θέτει σήμερα το ευρωπαϊκό δίκαιο, τότε θα πρέπει να ζητάμε λιγότερη κι όχι περισσότερη Ευρώπη για το μέλλον. Αν επιθυμούμε διεύρυνση των εξουσιών των Βρυξελλών- τραπεζική ένωση, για παράδειγμα, υπουργό Οικονομικών της Ευρωζώνης ή τη δημιουργία ευρωπαϊκού στρατού-, τότε δεν είναι δυνατό να περιμένουμε πως οι αποφάσεις ακόμα και στη μετά μνημόνιο εποχή θα λαμβάνονται στην Ελλάδα...

Αν η ψευδαίσθηση του Αλ. Τσίπρα ήταν πως η Ευρώπη θα αποδεχόταν την υλοποίηση σοσιαλιστικών πολιτικών για την έξοδο από την κρίση, η ψευδαίσθηση των ελαφρά τη καρδία ευρωπαϊστών είναι πως αυτή πρόκειται να γίνει πιο δημοκρατική, πως δεν θα λειτουργεί με διαφορετικές ταχύτητες και οι αποφάσεις θα πάψουν να λαμβάνονται στο Βερολίνο και στο Παρίσι. Την ώρα που Ανγκ. Μέρκελ κι Εμ. Μακρόν συνομιλούν σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα μεταξύ τους για το πώς θέλουν τη νέα ΕΕ, την οποία θα παρουσιάσουν στη συνέχεια στα υπόλοιπα κράτη- μέλη ως ειλημμένη απόφαση, είναι αστείο να μιλάμε για αλλαγή νοοτροπίας η οποία θα αποτρέψει την ανάδυση και θεμελίωση της ακροδεξιάς και του ευρύτερου λαϊκισμού στη Γηραιά Ήπειρο...

Το γερμανικό "θα σας μάθουμε πώς να ψηφίζετε" στους Ιταλούς δεν ειπώθηκε εν θερμώ. Συνιστά την επίσημη γερμανική πολιτική και ταυτοχρόνως τη βόμβα στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα που περιμένει απλώς αφορμές για να σκάσει και να την πληρώσουν, ως επί το πλείστον, τα βατράχια κι όχι οι βούβαλοι...

 

Ισπανική εφόρμηση, ελληνική υποχώρηση...

Η χρονική συγκυρία πολλές φορές βάζει στο μπλέντερ ανόμοια πράγματα. Στην Ισπανία και στην Ιταλία, για παράδειγμα, είχαμε την προηγούμενη εβδομάδα το σχηματισμό νέων κυβερνήσεων. Στη Μαδρίτη, όμως, έχει, στην θεωρία τουλάχιστον, πιο προοδευτική κατεύθυνση, ενώ στη Ρώμη πιο εθνικολαϊκιστική...

Στην Ιβηρική κατέρρευσε ένας πρωθυπουργός που ο ίδιος και το κόμμα του ήταν βουτηγμένοι στα σκάνδαλα, στην ιταλική "μπότα" ανέβηκαν στην εξουσία δυνάμεις- έστω κι εξωραϊσμένες για να μην ενοχλούνται το Βερολίνο, το Παρίσι και οι Βρυξέλλες- οι οποίες δίνουν τις λανθασμένες απαντήσεις σε υπαρκτά προβλήματα. Κι αυτό γιατί ναι μεν ο νεοφιλελευθερισμός και το προσφυγικό απειλούν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά ούτε ο απομονωτισμός ούτε η επιστροφή στα έθνη- κράτη και η κατάργηση της αλληλεγγύης των λαών συνιστούν ρεαλιστικές λύσεις στην εποχή τού διαδικτύου υψηλών ταχυτήτων...

Την ίδια ώρα, δυσκολεύομαι να αντιληφθώ γιατί οι συριζαίοι στήνουν πανηγύρια για την κυβερνητική αλλαγή στην Ισπανία. Κατανοώ, απολύτως, τις ενστάσεις τους για την εμπλοκή των ισχυρών τής Ευρώπης στο σχηματισμό τής κυβέρνησης στην Ιταλία- ρίχνουν λάδι στη φωτιά όσοι υπαγορεύουν στους λαούς πώς να ψηφίζουν-, αλλά στη Μαδρίτη δεν ανέβηκαν στην εξουσία οι Podemos του ιδιοκτήτη βίλας Π. Ιγκλέσιας ούτε βρισκόμαστε στο 2015, όταν ο Αλ. Τσίπρας υποσχόταν να βαρά τα νταούλια και οι αγορές να χορεύουν. Τώρα έχει αποδεχθεί κάθε νεοφιλελεύθερο μέτρο, επιχειρηματολογεί υπέρ τού ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και υπόσχεται να είναι καλό παιδί και μετά από το μνημόνιο...

Ακόμα, επομένως, κι αν ο Π. Σάντσεθ αποδειχθεί κάτι παραπάνω από ένα "ωραίο αγόρι" σε τι θα ωφελήσει αυτό μια κυβέρνηση η οποία έχει μιλήσει για αυταπάτες και ψευδαισθήσεις κι έχει δεθεί απολύτως στο άρμα πολιτικών οι οποίες διαιωνίζουν ή κι αυξάνουν τις κοινωνικές ανισότητες; Η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων ή η αύξηση του κατώτατου μισθού, για παράδειγμα, ακόμα κι αν επιτευχθούν θα αποτελέσουν απλώς τη μερική επαναφορά σε ένα καθεστώς εργασιακών σχέσεων που ναι μεν ήταν καλύτερο από το σημερινό, αλλά επ' ουδενί φέρνει από μόνο του τη βιώσιμη ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη την οποία ευαγγελίζεται ο Αλ. Τσίπρας. Αν ο πρωθυπουργός επιθυμεί το τελευταίο, τότε οφείλει να προετοιμαστεί για ρήξεις γιατί κανείς δεν θα του το επιτρέψει δωρεάν και, βεβαίως, στην επόμενη κωλοτούμπα η επίκληση των ψευδαισθήσεων θα τον καταστήσει ανεπανάληπτο επιθεωρησιακό ήρωα...

Στο Παρίσι Αριστερός, στην Αθήνα νεοφιλελές...

Μέσα στο μιθριδατισμό που γεννά η προσκόλληση στην εξουσία, η κυβερνώσα Αριστερά περιστρέφεται γύρω από το δέντρο, λησμονώντας το δάσος: όλη η συζήτηση κινείται γύρω από το αν ο Π. Καμμένος χρησιμοποίησε μεσάζοντα για να πουλήσει όπλα στη Σαουδική Αραβία, αλλά δεν γίνεται κουβέντα για το κατά πόσο θα πρέπει η χώρα μας να πουλά πολεμικό υλικό σε σκοταδιστικά κράτη, τα οποία μάλιστα τα χρησιμοποιούν για να προκαλούν ανθρωπιστικές κρίσεις όπως στην Υεμένη...

Αλίμονο αν τα εξετάζουμε όλα από εμπορική σκοπιά, πολλώ δε μάλλον όταν τα έσοδα για το δημόσιο ταμείο από τη συγκεκριμένη συμφωνία μόλις και ξεπερνούν τα 60.000.000 ευρώ. Με αυτήν τη λογική αύριο μεθαύριο θα πουλήσουμε όπλα και στην Τουρκία;...

Δεν είμαι, εξάλλου, δογματικά αντίθετος στις αποκρατικοποιήσεις. Υπάρχουν τομείς όπου το Δημόσιο είτε εξ αντικειμένου είτε λόγω βεβαρημένου παρελθόντος κακοδιοίκησης θα ήταν προτιμότερο να απέχει...

Θυμάμαι, όμως, το ΣΥΡΙΖΑ να διοργανώνει ακόμα και δημοψήφισμα κατά τής ιδιωτικοποίησης του νερού στην Θεσσαλονίκη, την οποία τώρα θυσιάζει (κι αυτή) στον προϋπολογισμό προκειμένου να κλείσει άρον άρον η τρίτη αξιολόγηση. Το μέγα ερώτημα είναι αν αξίζει τον κόπο να βγούμε τυπικώς από τα μνημόνια το καλοκαίρι τού 2018 όταν δεν θα έχουν μείνει και πολλά σε αυτόν τον τόπο για να βασίσεις πάνω τους την περιλάλητη δίκαιη ανάπτυξη που τόσο όμορφα εξαγγέλλει ο πρωθυπουργός...

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ο Αλ. Τσίπρας περιέφερε το αριστερό κουφάρι του και στα ένδοξα Παρίσια, υπογραμμίζοντας πάνω από μία φορά πως είναι Αριστερός, γι' αυτό είναι κι ευρωπαϊστής. Δεν αμφιβάλλω πως ο Αλέξης αισθάνεται Αριστερός, είναι όμως πολύ μικρός ακόμα για να συμπεριφέρεται σαν τους παππούδες στα καφενεία που διηγούνται την ένδοξη νιότη τους σαν να συνέβη μόλις χθες...

Ωραίες κι όλες οι μεγαλοστομίες κατά τού νεοφιλελευθερισμού, αλλά ο πρωθυπουργός λησμόνησε να πει στους ακροατές του πως ο ίδιος τον εφαρμόζει απαρεγκλίτως στη χώρα μας, πιστεύοντας ότι η λογική τής πλήρους υποταγής θα μας βγάλει στο ξέφωτο. Θεωρώ τον Αλ. Τσίπρα αρκετά έξυπνο για να πιστεύει πράγματι κάτι τέτοιο...



  

Καμμένο χαρτί...

Εδώ κι αρκετό καιρό πλέον η κυβερνητική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μοιάζει περισσότερο με βαρίδι για την άσκηση αριστερών πολιτικών, τουλάχιστον σε κοινωνικά ζητήματα, παρά ωφελεί τη χώρα. Η βάση δημιουργίας της το 2015 ήταν το σκίσιμο των μνημονίων και η πάταξη της διαφθοράς, η οποία ταυτιζόταν με το μέχρι τότε κατεστημένο...

Η σημερινή κυβέρνηση, ωστόσο, έχει ήδη ψηφίσει τα δικά της μνημόνια, τα οποία δένουν τη χώρα μέχρι και το 2020, ενώ όσον αφορά το κατεστημένο είναι αλήθεια ότι αυτό που υπήρχε μέχρι το 2015 μοιάζει ξεδοντιασμένο, αλλά στην θέση του δημιουργείται νέο με τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτό που διαλύθηκε. Αφήστε που σημαντικό κομμάτι τού μεγάλου κεφαλαίου έχει μείνει ανέγγιχτο. Αλήθεια, τι έγινε, για παράδειγμα, με τη δίκαιη φορολόγηση των εφοπλιστών;...

Δεν ξέρω πόσο ένοχος ή αθώος είναι ο Π. Καμμένος για την περίπτωση του μεσάζοντα στα εξοπλιστικά. Προσωπικώς τίποτα από τα δύο δεν θα με εξέπληττε. Δεν είναι, ωστόσο, η σκανδαλολογία που κάνει τη συγκυβέρνηση παρωχημένη, αλλά η ίδια η νεοδιαμορφωμένη πολιτική πραγματικότητα...

Είναι θεμιτό ο Αλ. Τσίπρας να ζητά από την κεντροαριστερά να απαλλαγεί από τα βαρίδια του παρελθόντος της και να αποφασίσει αν θέλει να στραφεί προς την Αριστερά ή προς τη δεξιά. Οφείλει, όμως, κι εκείνος να προχωρήσει σε κάποιες παραχωρήσεις αν επιθυμεί τη συνεργασία μαζί της και, μάλιστα, όχι με όρους προεκλογικούς αλλά στρατηγικής συνεργασίας. Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι δυνατό να εμφανίζεται συνεχώς ως όμηρος του υπουργού Άμυνας σε σημείο να τον υπερασπίζεται με τη φυσική του παρουσία ακόμα και σε επίκαιρη επερώτηση που δεν αφορά τον πρωθυπουργό...

Ο Αλ. Τσίπρας βραβεύεται σήμερα στο Παρίσι για το πολιτικό του σθένος. Αν αυτή η βράβευση λάμβανε χώρα το 2015, τότε θα στηριζόταν σε πραγματικά περιστατικά. Τώρα περισσότερο μοιάζει με αναμνηστική γιορτή τού ποιος θα μπορούσε να είχε γίνει αν δεν αποφάσιζε να μετατρέψει μια τακτική υποχώρηση σε στρατηγική...

Όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, η πρώτη φορά Αριστερά οδηγείται σε εκλογική ήττα, το μέγεθος της οποίας θα εξαρτηθεί από την οικονομική θέση των μικρομεσαίων πολιτών όταν στηθούν οι κάλπες. Πιθανόν να μην υπογραφεί νέο μνημόνιο το καλοκαίρι τού 2018, οι πληγές ωστόσο από αυτά που έχουν ήδη υπογραφεί είναι τόσο βαθιές ώστε πολύ φοβάμαι πως δεν θα επουλωθούν ούτε σε μια δεκαετία. Γι' αυτό κι ο λαός και η ιστορία πολύ δύσκολα θα καταχωρίσουν τον Αλ. Τσίπρα στους ελευθερωτές του κι όχι στους δυνάστες του που τον εξαπάτησαν...

Οι δημοσιογράφοι πρώτα αυτοπυροβολήθηκαν και ύστερα απαξιώθηκαν...

Ο Μπομπ Γούντγουορντ, ο ένας από τους δύο δημοσιογράφους που αποκάλυψαν τις πραγματικές διαστάσεις τού "Γουότεργκεϊτ", είναι μέλος τού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ιδιότητα που ποτέ δεν απόκρυψε. Αυτό, ωστόσο, δεν τον απέτρεψε από το να κάνει τη δουλειά του, η οποία οδήγησε στην παραίτηση του ρεπουμπλικανού προέδρου Νίξον. Μπορείτε να φανταστείτε κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα, δηλαδή, για παράδειγμα, έναν δημοσιογράφο-μέλος τού ΣΥΡΙΖΑ να αποκαλύπτει λεπτομέρειες για το εικαζόμενο οικογενειακό ταξίδι Τσίπρα στη Ντίσνεϊλαντ με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος ή, αντιστοίχως, έναν δημοσιογράφο- μέλος τής ΝΔ να γράφει για τον φερόμενο εικονικό χωρισμό άθλιου Κούλη- Μαρέβα; Μάλλον όχι κι αυτό γιατί στη χώρα μας- που, κατά τα άλλα, τόσο εθνικιστικά μας αρέσει να την αγαπάμε- το κομματικό συμφέρον υπερτερεί του εθνικού και ταξικού. Ακόμα και για τη δημοσιογραφία, η οποία στο Ελλαδιστάν είναι πιο στρατευμένη κι από τον Τύπο στη Σοβιετική Ένωση, η λογοκρισία και, το πλέον εξευτελιστικό, η αυτολογοκρισία θεωρούνται αδιαπραγμάτευτες αρετές...

Η κυκλοφοριακή καθίζηση των εφημερίδων και των περιοδικών, καθώς και η απαξίωση της τηλεόρασης δεν αποτελούν συνέπεια των μνημονίων ή της μετατροπής τους από μέσα ενημέρωσης σε σούπερ μάρκετ προσφορών. Είχαν προηγηθεί αυτών κι αποδίδονται στη χυδαία ταύτιση του παραγόμενου δημοσιογραφικού προϊόντος με τα συμφέροντα των εκδοτών- καναλαρχών και των κομμάτων- τραπεζών κι άλλων επιχειρηματιών στους οποίους είναι φίλα, και με το αζημίωτο, προσκείμενα τα μίντια...

Αν ο πολύς κόσμος θεωρούσε πως αυτό που γράφεται σε μια εφημερίδα είναι πρωτότυπο και δεν αποτελεί αναπαραγωγή αναρτήσεων της προηγούμενης ημέρας στο διαδίκτυο ή δελτίων Τύπου και "non paper" με πολύ συγκεκριμένους αποστολείς, θα την αγόραζε μαζικά ακόμα κι αν έπρεπε να δίνει ένα δεκάευρω σε καθημερινή βάση. Οι πολίτες δεν έχουν βαρεθεί την ενημέρωση, αν ίσχυε κάτι τέτοιο άλλωστε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης- που τα νιώθουν πιο "δικά τους"- δεν θα κατακλύζονταν από πολιτικά σχόλια κι αναλύσεις. Διψούν και θα διψούν πάντοτε για την αλήθεια, μόνο που αμφισβητούν πλέον ολοφάνερα ότι μπορούν να τη βρουν στα μέσα ενημέρωσης...

Είναι ειρωνικό, αλλά στην εποχή όπου η πληροφορία μπορεί να διαχυθεί σε όλο τον πλανήτη την ίδια ακριβώς στιγμή που παράγεται, οι λαοί αισθάνονται όλο και λιγότερο ενημερωμένοι. Η αλήθεια διαστρεβλώνεται κάπου ανάμεσα στο ρετουσάρισμά της από τους επαγγελματίες και την επιπόλαιη αντιμετώπισή της από τους ερασιτέχνες. Πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ο Αλέξης Τσίπρας ταξίδεψε για μίνι διακοπές στο Παρίσι με έξοδα του ελληνικού λαού αν οι μόνοι που το γράφουν είναι οι δημοσιογράφοι που τον αντιπολιτεύονται; Και πώς είναι δυνατό να είμαστε βέβαιοι ότι ο άθλιος Κούλης χρησιμοποίησε ως βιτρίνα τη σύζυγό του για να ξεπλύνει χρήματα όταν εκείνοι που το δημοσιεύουν, λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία με το Μαξίμου; Η δημοσιογραφία, τουλάχιστον στην Ελλάδα, πρώτα αυτοπυροβολήθηκε και ύστερα απαξιώθηκε. Γι' αυτό και μοιάζει όλο και πιο πολύ με το βοσκό στο μύθο τού Αισώπου, τον οποίο κανείς δεν πίστεψε όταν πράγματι οι λύκοι κατασπάραξαν τα πρόβατά του...

 

     

Αν δεν ήταν η "κυρά Τασία" σήμερα τζιχαντιστές μπορεί να ανατινάζονταν στο μετρό Συντάγματος...

Τι λέει η επιφανειακή προσέγγιση; Πως η Ελλάδα μετατρέπεται σε αποθήκη ψυχών επειδή το 2015 η "κυρά Τασία" ακολουθούσε πολιτική ανοιχτών συνόρων και δεν στοίβαζε ανθρώπους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ώστε να λάβουν το μήνυμα οι πρόσφυγες πως δεν μπορούν να περάσουν στην υπόλοιπη Ευρώπη μέσα από τη χώρα μας. Κατηγορείται, μάλιστα, η κυβέρνηση για ιδεοληψία επειδή συμπεριφέρθηκε στους κατατρεγμένους σαν να ήταν...άνθρωποι που έχουν δικαίωμα να πάνε εκεί που επιθυμούν- αν ήταν πορτοκάλια, για παράδειγμα, από τη Συρία ή από οπουδήποτε αλλού δεν θα είχαν καμιά αντίρρηση στο μολυσμένο από το νεοφιλελευθερισμό μυαλό τους για την ελεύθερη μετακίνησή τους. Σας βγάζω από την εξίσωση τον παράγοντα "ανθρωπισμό", αν δεν σας ενδιαφέρει. Οι πιο "μερακλήδες", άλλωστε, ανάμεσά σας θέλουν να πυροβολούμε τους πρόσφυγες ή τους μετανάστες που φτάνουν στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Θα σας πάω σε αυτό που σας νοιάζει και μόνο, με τα εθνικιστικά-φανερά ή υπολανθάνοντα- μυωπικά γυαλιά σας, αποκλειστικώς στο εθνικό συμφέρον δηλαδή.

Ας υποθέσουμε, επομένως, πως κλείναμε τα σύνορά μας, πως βγαίναμε μόνοι μας από τη Συνθήκη Σένγκεν, πως τσουβαλιάζαμε ανθρώπους σε κλειστά κέντρα κράτησης, χειρότερα από τις φυλακές για βαρυποινίτες, πετούσαμε τα κλειδιά και στο τσακίρ κέφι επιτρέπαμε σε φανερούς ή κρυφούς χρυσαυγίτες να μαχαιρώνουν κι από έναν αλλοδαπό για να κάνουμε κέφι. Αυτή η προσέγγιση θα είχε σταματήσει τον πόλεμο στη Συρία ή θα έλυνε τις ταξικές ανισότητες που οδηγούν στη μετανάστευση; Αν όχι, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν θα συνέχιζαν να επιλέγουν τη γειτονική μας Τουρκία ως βατήρα για την Ευρώπη, η οποία Τουρκία άλλο που δεν θέλει να φορτώνει με προβλήματα την Ελλάδα; Και τι θα κερδίζαμε στον αραβικό κόσμο αν η εικόνα που του δίναμε ήταν μιας χώρας που συμπεριφέρεται στους Άραβες σαν να ήταν ζώα; Καμαρώνουμε γιατί είμαστε πιο ασφαλείς από το Παρίσι, τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο ή το Λονδίνο, αλλά έχουμε αναρωτηθεί πως αυτό μπορεί να αλλάξει ακόμα και μόνο γι' αυτό που συμβαίνει στην Ειδομένη ή για το ότι συμφωνήσαμε να στέλνουμε κόσμο πίσω σε μια χώρα που μόνο ασφαλής δεν είναι, όπως η Τουρκία, παραβιάζοντας κατάφωρα τη Συνθήκη της Γενεύης;...

Το προσφυγικό δεν λύνεται γιατί συνεχίζονται οι πόλεμοι που το προκαλούν και γιατί ο υπόλοιπες χώρες αντιμετωπίζουν τους δαιμονοποιημένους πρόσφυγες με τη νοοτροπία "να φύγουν από εμάς κι ας πάνε ακόμα και στο διάβολο". Κι όμως, οι τρομοκράτες που σκορπούν τον πανικό στην Ευρώπη είναι γεννημένοι στη Γηραιά Ήπειρο, εδώ γκετοποιήθηκαν, εδώ δεν ενσωματώθηκαν κι εδώ βρέθηκε πρόσφορο έδαφος για να φωλιάσει το μίσος στις ψυχές τους. Αν αυτό θεωρούμε πρότυπο συμπεριφοράς, τότε ας προετοιμαζόμαστε και για τρομοκρατικά χτυπήματα στο μετρό τού Συντάγματος ή στο αεροδρόμιο "Ελ. Βενιζέλος". Βλέπετε, ο ανθρωπισμός είναι και πολιτική αρετή, κι ας προβάλλεται ως ιδεοληψία και μόνο από εκείνους που μπροστά τους αντικρίζουν μόνο αριθμούς. Αν τον χρησιμοποιείς, λοιπόν, στην άσκηση διπλωματίας, ακόμα κι αν δεν πιστεύεις σε αυτόν και θεωρείς πως οι άλλοι γύρω σου είναι χρήσιμοι μόνο αν σου φέρνουν χρήματα, θα διαπιστώσεις ότι χάρη σε αυτόν μπορείς να αποφεύγεις τραγωδίες τύπου Βρυξελλών ή Παρισιού...

Υ.Γ. Οι πρόσφυγες είναι άνθρωποι κυνηγημένοι από πολεμικές συγκρούσεις ή πολιτικές διώξεις, δεν είναι απαραιτήτως φτωχοί. Ούτε με την πρόταση Μάρδα εξαναγκάζεται κανείς να δώσει 250.000 ευρώ για να πάρει άδεια διαμονής για να θεωρηθεί αυτή η κίνηση ναζιστική, όπως στη Δανία, όπου κατάσχονται τιμαλφή των προσφύγων, ή όπως έπραξε τέως πρόεδρος της Βουλής, η οποία δεν έδωσε πέρυσι από τα αποθεματικά τού Κοινοβουλίου 5.000.000 ευρώ για να μπορέσει η κυβέρνηση να συνεχίσει τη διαπραγματευτική μάχη την οποία τώρα η ίδια εκ του ασφαλούς κατηγορεί πως πρόδωσε. Ούτε εκείνοι που δεν έχουν 250.000 ευρώ θα ριχτούν σε φούρνους ή θαλάμους αερίων ή δεν θα τους δοθεί η δυνατότητα να διεκδικήσουν άδεια παραμονής. Ούτε, άλλωστε, ο Δημήτρης Μάρδας ισχυρίζεται πως η ανάπτυξη θα έρθει κυρίως από τους πρόσφυγες, αλλά πως κι αυτοί μπορούν να βοηθήσουν κι επ' ωφελεία τους. Καλό, επομένως, το χιούμορ, επιτρεπτή ασφαλώς και η κριτική αλλά δεν θα μας χαλούσε καθόλου αν έρχονταν στη Ελλάδα 500.000.000 ευρώ από τους Σύριους πρόσφυγες, όπως συνέβη στην Αίγυπτο, για να μιλήσω στη γλώσσα σας νεοφιλελεύθερα "παλικάρια"...

   
  

Στη Δύση και στη Ρωσία είμαστε πολιτισμένοι, σκοτώνουμε γυναικόπαιδα από αέρος κι όχι με καλάσνικοφ...

Τί νόημα έχει να μασάμε τα λόγια μας; Κάθε ημέρα που περνά η Ευρώπη γίνεται όλο και πιο θλιβερή. Κι αν μέχρι πρότινος έφτανε η ελληνική οικονομική κρίση για να αποδεικνύει με πόσο λανθασμένο τρόπο προσπαθεί (;) να επιλύσει προβλήματα, σε αυτή προστέθηκε και το προσφυγικό για να αποκαλύψει ακόμα περισσότερο τη γύμνια τής "βασίλισσας". Ανίκανη να αναλάβει τη μεγάλη της ευθύνη απέναντι στο συριακό, τον αφγανικό ή τον ιρακινό και το λιβυκό λαό για τους πολέμους που σπαράσσουν τις πατρίδες τους κλείνεται στο καβούκι της, βάζει νομικούς φραγμούς, περιορίζει τη Σένγκεν, χτίζει τείχη και πετά το μπαλάκι στον πιο αδύναμο κρίκο της, την Ελλάδα, για να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά...

Κι έφτασε αυτό το περασμένο Σαββατοκύριακο για να καταδείξει εμφατικώς ότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός δολοφονήθηκε πολύ πριν το Μπατακλάν: λίγες μόλις ώρες μετά από τη δολοφονία κούρδου δικηγόρου στο Ντιγιάρμπακιρ, για την οποία ευθύνεται το τουρκικό κράτος-παρακράτος, η ΕΕ "αντάμειψε" την Αγκυρα με τρία δισεκατομμύρια ευρώ για την αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών και με ξεπάγωμα της ενταξιακής της πορείας. Με όρους και προϋποθέσεις βεβαίως, τις οποίες όμως στη χώρα μας γνωρίζουμε πολύ καλά πόσο σέβονται και τηρούν οι τούρκοι...

Δεν είμαι δέκα χρόνων για να πιστεύω ότι η ηθική συμβαδίζει με τη διπλωματία. Θα ήθελα, ωστόσο, από τους ευρωπαίους ηγέτες να μην τη χρησιμοποιούν "α λα καρτ". Οταν είμαστε όλοι Παρίσι, αυτό δεν συμβαίνει γιατί αποδεχόμαστε το γαλλικό ιμπεριαλισμό-κατάλοιπο της αποικιοκρατίας (και) στη Μέση Ανατολή, αλλά γιατί εμπνεόμαστε ακόμα από τις πανανθρώπινες αξίες τού διαφωτισμού περί ελευθερίας, δημοκρατίας και ισότητας. Δεν είμαστε όλοι Παρίσι προκειμένου αυτό να απαντά στη βαρβαρότητα με βαρβαρότητα, να βομβαρδίζει ή να καταστέλλει συγκεντρώσεις ούτε για να κλείνει το μάτι σε χασάπηδες με νεο-οθωμανικές ονειρώξεις. Αυτόν το δρόμο, άλλωστε, τον δοκιμάσαμε μετά από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 κι έχουμε φτάσει εδώ που έχουμε φτάσει...

Αν η Ευρώπη ήθελε να είναι συνεπής σε όσα λέει γιατί δεν χρηματοδοτεί και τις άλλες δύο χώρες που αποτελούν τους πρώτους σταθμούς άφιξης των προσφύγων, δηλαδή το Λίβανο και την Ιορδανία; Αν, πράγματι, επιθυμεί να ξεμπερδεύει με τον φονταμενταλισμό και θεωρεί πως τα όπλα είναι ο καλύτερος τρόπος για να το επιτύχει γιατί δεν βομβαρδίζει και την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία ή το Κατάρ, κράτη δηλαδή τα οποία κατ' εξοχήν χρηματοδοτούν το ISIS και τα οποία στο εσωτερικό τους κρεμούν ανθρώπους γιατί έκλεψαν ένα καρβέλι ψωμί;..

Φυσικά και δεν εγκρίνω κτηνωδίες όπως αυτή της 13ης Νοεμβρίου. Κανένας, μα κανένας σε αυτόν τον πλανήτη δεν έχει το δικαίωμα να σκοτώνει στα τυφλά γιατί είναι όντως ή αισθάνεται κοινωνικώς αποκλεισμένος. Για να μπορούμε, ωστόσο, ως ευρωπαίοι να κουνάμε το δάχτυλο της ηθικής υπεροχής οφείλουμε πρώτα να κοιταχτούμε στον καθρέφτη τής Ιστορίας μας και των σύγχρονων πρακτικών μας και τότε ίσως συνειδητοποιήσουμε ότι οι φανατικοί δεν μας μισούν γιατί είμαστε ωραίοι αλλά γιατί φέρουμε την ίδια ασχήμια με εκείνους, απλώς σε πιο "ευπρεπή" συσκευασία. Εμείς, για παράδειγμα, φροντίζουμε να σκοτώνουμε γυναικόπαιδα κι άλλο άμαχο πληθυσμό από αέρος κι όχι με καλάσνικοφ...

Κι αυτό, βεβαίως, ισχύει και για τον "σύντροφο" Πούτιν, τον οποίο αρκετοί στο Ελλαδιστάν περιμένουν πώς και πώς να ξεκινήσει πόλεμο με την Τουρκία για να μας επιστρέψει την Πόλη και την Αγιά Σοφιά. Οι ρωσικοί βομβαρδισμοί στη Συρία έχουν σκοτώσει περισσότερους άμαχους και μετριοπαθείς αντιπολιτευόμενους τον Μπ. αλ Ασαντ από ό,τι τζιχαντιστές. Αυτό, ωστόσο, μικρή σημασία έχει για εκείνους που προσδοκούν σωτηρία από το "αδερφό" ορθόδοξο ξανθό γένος. Κάπου εκεί άλλωστε, ανάμεσα στη θρησκευτική λατρεία τής Δύσης από τους ευρωλιγούρηδες και τη ραγιάδικη υποταγή στο Μόσκοβο, χάνεται η ιστορική ευκαιρία αυτό το έθνος να ξανασταθεί στα πόδια του δίχως ξένους νταβατζήδες...   

 

Μέσε ρατσιστάκο, το ότι γεννήθηκες στην Κάτω Ραχούλα είναι κομμάτι τού βιογραφικού σου, όχι προσόν...

Οταν κάποιος έχει αποφασίσει ή έχει αναγκαστεί από χίλιους δυο λόγους να ζωστεί με εκρηκτικά και να πάρει μαζί του στον θάνατο εκατοντάδες ανθρώπους είναι αδύνατο να τον αντιμετωπίσεις, όσα αυστηρά μέτρα ασφαλείας κι αν πάρεις. Τί σημαίνει αυτό; Πως φροντίζεις αυτός ο άνθρωπος να μην πάρει ποτέ την απόφαση να θυσιάσει την ίδια του τη ζωή για μια θρησκοληψία ή να διαμορφώσεις κοινωνικές συνθήκες που να μην ευνοούν τη δημιουργία τέτοιων καταστάσεων. Σε αυτόν τον τομέα η ευθύνη τής Δύσης είναι διπλή: πρώτον, λόγω της ιμπεριαλιστικής-αποικιοκρατικής της πολιτικής, στο πλαίσιο της οποίας χρησιμοποιείται συχνά βία, έχει προκαλέσει ή ανεχθεί εθνικούς διχασμούς, εμφύλιες συρράξεις και διακρατικές συγκρούσεις οι οποίες γεννούν το μίσος σε βάρος της...

Το ότι κάποιος, για παράδειγμα, χάνει την οικογένειά του ως παράπλευρη απώλεια σε έναν αεροπορικό βομβαρδισμό των αμερικανών ή των ρώσων δεν σημαίνει πως δικαιολογείται μετά από λίγο καιρό να σκοτώσει 100 ανθρώπους σε μια ευρωπαϊκή μεγαλούπολη για να πάρει εκδίκηση. Η ατομική ευθύνη είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να μην λαμβάνεται υπόψη στην πλανητική εξίσωση. Ποιός, όμως, μπορεί να ισχυριστεί χωρίς ντροπή πως η Δύση δεν έχει κι αυτή τη δική της ευθύνη γι' αυτόν τον βομβιστή αυτοκτονίας;...

Η δεύτερη ευθύνη τής Δύσης είναι αμεσότερη, αφού αφορά εκείνους που στρέφονται εναντίον της και οι οποίοι έχουν μεγαλώσει στα εδάφη της. Τα τρία τέταρτα των τρομοκρατών που έπληξαν το Παρίσι στις 13 Νοεμβρίου είναι σπλάχνα της, μεγάλωσαν στις ευρωπαϊκές κοινωνίες κι όλοι ξέρουμε τί σημασία έχει το κοινωνικό μας περιβάλλον για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα και τής προσωπικότητάς μας. Συμφωνώ και πάλι πως το ότι κάποιος μεγαλώνει σε ένα γκέτο, στο κοινωνικό περιθώριο κι αποκλεισμό, στην ανεργία και στη φτώχεια δεν τον αθωώνει αν βγει ένα βράδυ στους δρόμους και "θερίσει" με ένα καλάσνικοφ όποιον βρει μπροστά του. Υπάρχουν, άλλωστε, πολλές περιπτώσεις ανθρώπων που μεγάλωσαν κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες και οι οποίοι διέπρεψαν στη ζωή τους...

Ούτε, ωστόσο, κι αυτό είναι δυνατό να απαλλάξει τη Δύση από την ευθύνη τής κοινωνικής απομόνωσης πολιτών της λόγω τής καταγωγής, της θρησκείας, των οικονομικών τους δυνατοτήτων ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο. Οταν στοχοποιείς τον οποιοδήποτε με βάση το χρώμα τού δέρματός του, το θρήσκευμα ή τον τόπο από τον οποίο έφτασε ο ίδιος ή οι γονείς και οι παππούδες του στα μέρη σου δεν δικαιούσαι να παριστάνεις την αρσακειάδα και να πέφτεις από τα σύννεφα όταν κάποιοι άσωτοι υιοί σου τινάζουν μια ημέρα τα πάντα στον αέρα...

Η κάθαρση, επομένως, του δράματος δεν θα επέλθει αν στείλουμε από έναν αστυνομικό έξω από το σπίτι κάθε κοινωνικώς κατατρεγμένου-υποψήφιου ή δρώντος τρομοκράτη, ακόμα κι αν πρακτικώς υπήρχε αυτή η δυνατότητα. Το ζητούμενο για τη Δύση είναι να αφανίσει τις αιτίες που ωθούν ορισμένους ανθρώπους στα άκρα, να μην τους δίνει δηλαδή κανένα πάτημα για να δικαιολογούν τις δολοφονίες τους. Κι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί αν, για παράδειγμα, γκρεμίζουμε τζαμιά ή απαγορεύουμε το χτίσιμό τους ούτε αν παρεμποδίζουμε την πρόσβαση μειονοτήτων στην εκπαίδευση, στην υγεία, στην εργασία, σε υπηρεσίες και θεσμούς τους οποίους απολαμβάνει η πλειονότητα των κατοίκων μιας πόλης ή μιας χώρας. Χρειαζόμαστε περισσότερη και ποιοτικότερη ενσωμάτωση κι όχι κατάργηση των όποιων παροχών και διευκολύνσεων έχουν δοθεί μέχρι σήμερα σε ανθρώπους που για διάφορους λόγους βρίσκονται σε μειονεκτικότερη θέση...

Η γλώσσα, η θρησκεία, η καταγωγή είναι παράγοντες που χωρίζουν τους λαούς μόνο όταν οι λαοί αρνούνται να γεφυρώνουν τις διαφορές τους και οικοδομούν οι ίδιοι διαχωριστικά τείχη. Το πρόβλημα δεν είναι η πολυπολιτισμικότητα. Αντιθέτως, αυτή είναι πλούτος για μια κοινωνία αν μάθει να την αξιοποιεί για να γίνεται καλύτερη κι όχι συντηρητικότερη. Η ελληνική ιδιοσυστασία δεν κινδυνεύει από τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, αλλά από εκείνους που δεν κάνουν ό,τι μπορούν για να τους ενσωματώνουν στον ελληνικό τρόπο ζωής. Προσωπικώς νιώθω υπερήφανος για κάποιον με καταγωγή από το Κονγκό, το Μπαγκλαντές ή το Λίβανο που μιλά άπταιστα ελληνικά ή που προσπαθεί να επιβιώσει δουλεύοντας ολημερίς κι ολοβραδύς στον τοπο μας και ντροπή για τον μέσο ρατσιστάκο που το μόνο που έχει να προσάψει σε αυτούς τους ανθρώπους είναι πως δεν γεννήθηκαν στην Κάτω Ραχούλα όπως εκείνος...  

Προς ηθικολόγους τού facebook: Δεν είσαι αναίσθητος αν κλαις τη μάνα σου περισσότερο από τη μάνα τού γείτονα...

Πολλοί είναι εκείνοι που διαμαρτύρονται γιατί το facebook επέλεξε να θρηνήσει μόνο τους γάλλους νεκρούς, χωρίς να έχει κάνει το ίδιο νωρίτερα με τους λιβανέζους, τους σύριους, τους ιρακινούς, τους αφγανούς, τους λίβυους άμαχους που έχασαν τη ζωή τους ως παράπλευρες απώλειες επιθέσεων της Δύσης. Δεν θα διαφωνήσω μαζί τους: όσο το αίμα ενός ευρωπαίου ζυγίζει περισσότερο από εκείνο ενός άραβα για τα μάτια τής κοινής γνώμης στην Ευρώπη και στην Αμερική τόσο δυσκολότερη υπόθεση καθίσταται η παγκόσμια ειρήνη. Πόσω μάλλον όταν απαντάμε στη βαρβαρότητα του ISIS με τον ίδιο λανθασμένο κι αδιέξοδο τρόπο, όπως αποδείχθηκε στην πράξη, με τον οποίο απαντήσαμε στην κτηνωδία τής αλ Κάιντα, των ταλιμπάν, του Σ. Χουσεΐν και του Μ. Γκαντάφι...

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως δεν είναι κατακριτέο το "bullying" που υφίστανται όσοι επέλεξαν να χρωματίσουν με τη γαλλική σημαία τη φωτογραφία τού προφίλ τους στο δημοφιλέστερο μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Τί σημασία έχει αν στο φόντο βρίσκεται μια φωτογραφία από μπουζούκια; Γιατί αυτό να απαγορεύσει σε κάποιον να δείξει την αλληλεγγύη του στο γαλλικό λαό; Από πότε απόκτησαν τα αποκλειστικά πνευματικά δικαιώματα στην ευαισθησία όσοι πηγαίνουν μόνο στη Λυρική; Και, τέλος πάντων, είναι λογικό ως ευρωπαίοι να αισθανόμαστε πιο κοντά στη Γαλλία από ό,τι στη Συρία ή στο Ιράκ...

Οταν θρηνούμε περισσότερο το χαμό τής μάνας μας ή κάποιου άλλου αγαπημένου μας προσώπου από τον θάνατο ενός άγνωστου αυτό δεν αποδεικνύει ότι είμαστε επιλεκτικώς ευαίσθητοι ή αδιάφοροι για τον πόνο των άλλων. Μακάρι να ήμασταν όλοι μας Χριστοί και να είχε το περιθώριο η καρδιά μας να ματώνει εξίσου για κάθε ανθρώπινη δυστυχία που συναντούμε στο δρόμο μας. Αυτό που επιβάλλεται από τον ανθρωπισμό μας είναι να προξενούμε όσο γίνεται λιγότερο πόνο στους άλλους. Αλίμονο, ωστόσο, αν θεωρούμαστε απάνθρωποι μόνο και μόνο γιατί δεν δακρύζουμε κάθε φορά που μαθαίνουμε για κάποιον που σκοτώθηκε. Για να μην τρελαθούμε εντελώς, δηλαδή, με την πολιτική ορθότητα, άλλη μια μάστιγα, πέρα από την τρομοκρατία και τόσες άλλες που ταλανίζουν την ανθρωπότητα...

Την ίδια ώρα, σε μια άλλη κρίση μισαλλοδοξίας, οι χριστιανοί κατηγορούν τους μουσουλμάνους και οι μουσουλμάνοι τους χριστιανούς για το μακελειό στη γαλλική πρωτεύουσα, σε ένα αδιέξοδο καταλογισμό ευθυνών με την έννοια πως κανένας δεν είναι αθώος του αίματος. Για κάθε Παρίσι υπάρχει μία Βαγδάτη και για κάθε Καμπούλ ένα Λονδίνο. Ετσι κι αλλιώς όλα τα άγρια εγκλήματα της τελευταίας 15ετίας που έγιναν στο όνομα της θρησκείας δεν είχαν αυτή ως αιτία παρά μόνο ως αφορμή...

Είναι πιο λογικό, άλλωστε, να σκοτώνεις για τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό, οι οποίοι έχουν υπαρκτούς παίκτες, προπονητές και προέδρους, από το να το κάνεις για κάποιον ο οποίος στην καλύτερη περίπτωση για τους πιστούς μένει αμέτοχος του ανθρώπινου δράματος και στη χειρότερη δεν υπάρχει καν, όπως είναι ο θεούλης. Πείτε με μαρξιστή και δεν θα παρεξηγηθώ, αλλά επιμένω να θεωρώ την άνιση κατανομή τού πλούτου τη μεγαλύτερη πηγή δεινών για την ανθρωπότητα. Οσο οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι μην περιμένετε αυτός ο πλανήτης να ηρεμήσει...



 

Αν πολεμήσουμε τη βαρβαρότητα με βόμβες και κλειστά σύνορα, η βαρβαρότητα μας έχει ήδη κερδίσει...

Φαίνεται πως οι περισσότεροι τρομοκράτες τού Παρισιού ήταν γάλλοι υπήκοοι, οι οποίοι δεν έφτασαν στην Πόλη του Φωτός ως πρόσφυγες από τη Συρία. Ας υποθέσουμε ωστόσο, έτσι για να ευχαριστηθούν και οι διάφοροι ισλαμοφάγοι, πως είχαν φτάσει όλοι τους στη γαλλική πρωτεύουσα αφού πρώτα είχαν αφιχθεί στα ελληνικά νησιά. Ποιά θα ήταν η ενδεδειγμένη απάντηση της ΕΕ; Να κλείσει τα σύνορα των κρατών-μελών της και να καταργήσει τη Σένγκεν; Κι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, με ποιό ανθρωπιστικό μέτρο θα μπορούσε η Ευρώπη τού Διαφωτισμού να αποδεχθεί τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων ή μεταναστών ως αντίποινα για την τζιχαντιστική φρικαλεότητα στο Παρίσι;...

Γι' αυτό κι αν τελικώς η αντίδραση της Δύσης σε αυτήν την παράνοια είναι η επιστροφή σε προηγούμενους αιώνες, τότε το Ισλαμικό Κράτος θα έχει βγει θριαμβευτής από όλη αυτήν την ιστορία, ακόμα κι αν τα γαλλικά αεροσκάφη τον ισοπεδώσουν στη Συρία. Γιατί ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός τής ελευθερίας και της δημοκρατίας και μια Ευρώπη δίχως αυτές τις αξίες στο προσκεφάλι της δεν είναι μια ήπειρος άξια να διασωθεί...

Μολονότι η Γαλλία συνέβαλε στη δημιουργία τού φονταμενταλιστικού τέρατος του Φρανκενστάιν με χρήματα κι όπλα έχει κάθε δικαίωμα να ανταποδώσει τα πλήγματα που δέχθηκε. Είναι καταδικασμένη, ωστόσο, να τα υποστεί ξανά αν πιστέψει ότι αποκλειστικώς με τους βομβαρδισμούς προπυργίων τού ISIS στη Συρία έχει ξεμπερδέψει με τη μάστιγα της διεθνούς τρομοκρατίας. Κι αυτό, βεβαίως, ισχύει για κάθε ιμπεριαλιστική χώρα που απλώνει τα δίχτυα της απανταχού στον πλανήτη, τον οποίο οι Μεγάλες Δυνάμεις έχουν μετατρέψει σε μια μεγάλη μπαρουταποθήκη. Η μάχη με το φανατισμό δεν δίνεται κυρίως με όλμους και ρουκέτες αλλά στην καταπολέμηση των αιτιών που τον δημιουργούν...

Οταν νεαροί αποφασίζουν να ζωστούν με εκρηκτικά και να πεθάνουν για μια ιδεοληψία τότε οφείλουμε να αισθανθούμε την απελπισία τους, όχι φυσικά για να τη μιμηθούμε αλλά για να κοιταχτούμε καλύτερα στον καθρέφτη και να διορθώσουμε τα δικά μας λάθη που οδήγησαν στην τραγωδία. Τα σημερινά θύματα-σε επίπεδο ηγεσίας κι όχι λαού- ήταν χθεσινοί θύτες και το αντίστροφο. Αν οι πιο σώφρονες δεν διακόψουν αυτόν το φαύλο κύκλο θα αναγκαστούμε αργά ή γρήγορα να βιώσουμε μια πραγματικότητα την οποία πιστεύαμε ότι είχαμε αφήσει πίσω μας το 1945...

Στη φρικαλεότητα δεν απαντάς ούτε με φρικαλεότητα ούτε με φυλετικό ή θρησκευτικό ρατσισμό. Οι αιτίες, άλλωστε, που κάποιοι στέλνονται για να τιναχτούν στον αέρα ξεπερνούν τις θρησκείες και συμπυκνώνονται σε διόλου φανταχτερές έννοιες όπως είναι το ατομικό συμφέρον. Η απάντηση που θα δώσουμε ως ανθρωπότητα στην κτηνωδία οφείλει, αν μη τί άλλο, να λάβει πολύ σοβαρά υπόψη ό,τι επακολούθησε την 11η Σεπτεμβρίου 2001 ώστε να μην επαναληφθούν τα εγκληματικά σφάλματα, με άλλους πρωταγωνιστές, 14 χρόνια αργότερα. Οσα σύνορα και να κλείσουμε, όσα αεροδρόμια κι αν μετατρέψουμε σε φρούρια, όσα ατομικά δικαιώματα κι αν περιορίσουμε ο κίνδυνος θα βρίσκεται πάντα έξω από την πόρτα μας όσο η βία παραμένει η αποκλειστική μας απόκριση στη βία...  

Αυτοί που δέχονται να δουλεύουν τζάμπα παίρνουν στο λαιμό τους και τους επαγγελματίες...

Τα αφεντικά είναι "υποχρεωμένα" από την θέση φαινομενικής υπεροχής που τους προσφέρει το σύστημα να πίνουν το αίμα των εργαζόμενων. Πώς τους απαντούν στη σύγχρονη Ελλάδα οι εργαζόμενοι; Δουλεύοντας γι' αυτούς δωρεάν και, μάλιστα, οικειοθελώς. Με λίγα λόγια και άνεργοι στην ουσία και μαλάκες! Ολο και πληθαίνει ο αριθμός εκείνων που προτιμούν να απασχολούνται τζάμπα σε κάποια εταιρεία με τα...ακαταμάχητα επιχειρήματα πως έτσι διατηρούνται ζωντανοί στην αγορά εργασίας και καταπολεμούν την κατάθλιψη του να μένουν στο σπίτι τους και να κοιτούν τα ντουβάρια του. Σκάβουν, δηλαδή, το λάκκο στον οποίο θα πέσουν και οι ίδιοι μέσα αργά ή γρήγορα, αφού βεβαίως ρίξουν πρώτα σε αυτόν τους υπόλοιπους που έχουν την "τρελή" απαίτηση να αμείβονται για την εργασία που παρέχουν και, μάλιστα, όπως της αξίζει και στην ώρα τους...

Γιατί αναρωτιόμαστε, επομένως, για τους χαμηλούς μισθούς ή για το ότι ο διπολικός Ανδρ. Λοβέρδος προτείνει την άμισθη εργασία εκπαιδευτικών με αντάλλαγμα μόρια; Ολοι αυτοί γνωρίζουν ότι θα βρουν εκεί έξω πρόθυμους ηλίθιους να εργαστούν γι' αυτούς δωρεάν μόνο και μόνο για να βελτιώσουν το βιογραφικό τους. Ετσι κι αλλιώς στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν τους ενδιαφέρει η ποιότητα, αλλά η ποσότητα της εργασίας, αφού πρόκειται για μπακάληδες που παριστάνουν τους επιχειρηματίες με την ανοχή ενός ολόκληρου συστήματος που βασίζεται εδώ και χρόνια στην αναξιοκρατία, στη λαμογιά, στο ρουφιανιλίκι και στην υποτέλεια των υπηκόων του...

Οι ερασιτέχνες, όχι με την έννοια των εραστών τής τέχνης τους αλλά των αλεξιπτωτιστών που δεν βλέπουν αυτό που κάνουν ως επάγγελμα αλλά ως χόμπι για να περνούν την ώρα τους, λειτουργούν σαν καρκινώματα που κατατρώγουν και τους επαγγελματίες. Αποδεχόμενοι στωικά συμπεριφορές που μας επιστρέφουν στον εργασιακό μεσαίωνα αποτελούν, εκόντες άκοντες, τους καλύτερους φίλους τού κεφαλαίου, αυτούς στους οποίους βασίζεται για να μην υπάρξει ποτέ κοινωνική δικαιοσύνη σε αυτόν τον τόπο...

Ο καθένας μας έχει δικαίωμα να φορά "Πάμπερς" ως απόρροια μιας ψοφοδεούς λογικής διατήρησης της θεσούλας μας με κάθε θυσία τής αξιοπρέπειάς μας. Απαγορεύεται, ωστόσο, να παίρνουμε στο λαιμό μας, ειδικώς αν έχουμε κάποια θέση ευθύνης, κι εκείνους που αδυνατούν να πιστέψουν ότι η στάση ζωής τους πρέπει να είναι όμοια με ενός σκύλου που του φορούν ένα λουρί τα αφεντικά του κι αυτός πηγαίνει όπου τον σέρνουν. Πόσω μάλλον όταν τα δικά μας αφεντικά δεν μας προσφέρουν καν τα στοιχειώδη που απολαμβάνει ένα κατοικίδιο, όπως τροφή και στέγη...

Οι ραγιάδες που υποσκάπτουν συλλογικότητες στο όνομα της διατήρησης της εργασιακής ειρήνης, συναινώντας σε εργοδοτικές πρακτικές που παραπέμπουν στους αιώνες τής δουλείας, βρίσκονται παντού, από την πιο μικρή επιχείρηση έως τη συνδικαλιστική ηγεσία. Ναρκοθετούν οποιαδήποτε προσπάθεια ουσιαστικής αντίδρασης, μαντρώνοντάς την, για παράδειγμα, σε μια ημερήσια απεργιακή κινητοποίηση που από το τίποτα είναι προτιμότερη, αλλά δεν είναι και η καλύτερη λύση...

Αν δεν απομονώσουμε, ο καθένας από το μετερίζι όπου βρίσκεται, εκείνους που επιβάλλουν με τον τρόπο τους "Βάρκιζες", αυτούς που λειτουργούν ως Δούρειοι Ιπποι του εργατικού κινήματος, μην περιμένετε οι καλύτερες ημέρες να έρθουν από μόνες τους. Στο Παρίσι αυτές τις ώρες σχεδιάζουν το τρίτο μνημόνιο. Πώς θα αντιδράσουμε σε αυτό; Θα κάνουμε μια απεργία για την τιμή των όπλων ή θα πολιορκήσουμε τη Βουλή επί ημέρες, μήνες, χρόνια ώστε να δοθεί επιτέλους η δυνατότητα στον ελληνικό λαό να ψηφίσει για πολιτικές που δεσμεύουν και τις γενιές που θα ακολουθήσουν;...

Στις ΗΠΑ, όπου όπως μαρτυρά η εξέγερση στο Φέργκιουσον οι μαύροι δεν έχουν βρει ακόμα την θέση που τους αρμόζει στην αμερικανική κοινωνία, έχουν κάνει δημοψηφίσματα για την απαγόρευση των δολωμάτων στο κυνήγι τής καφέ αρκούδας. Στην Ελλάδα θεωρείται αντιδημοκρατικό, όπως θυμόμαστε πολύ καλά από τα γεγονότα των Κανών το 2011, να διοργανώσουμε δημοψήφισμα για το αν επιθυμούμε να εγκατασταθεί στη χώρα, η οποία μάλιστα γέννησε την άμεση δημοκρατία, ένα μόνιμο καθεστώς άγριας λιτότητας με θύματα τους πολλούς...

Αυτή η κυβέρνηση διαθέτει μόνο την τυπική νομιμοποίηση να περάσει από τη Βουλή νέο μνημόνιο. Ακόμα, όμως, και μια κυβέρνηση της Αριστεράς οφείλει να ζητήσει τη λαϊκή αποδοχή για οποιαδήποτε νέα συμφωνία με τους δανειστές. Κι αν η πλειοψηφία απαντήσει θετικώς ακόμα και σε ένα επαχθές μνημόνιο, έστω υπό συνθήκες απόλυτης τρομοκράτησης, τότε θα είναι άξια της μοίρας της. Πρέπει, όμως, να της δοθεί, έστω μετά από τέσσερα χρόνια από το πρώτο μνημόνιο, η αυτονόητη σε μια πραγματική δημοκρατία δυνατότητα να εκφράσει επισήμως τη γνώμη της. Οποιος πολιτικός με τη σχετική εξουσία δεν αναλάβει τη σχετική πρωτοβουλία δεν μπορεί να παριστάνει άλλο το δημοκράτη, κρύβοντας πως στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας ακόμα "δημοκράτορας"...