Ισπανική εφόρμηση, ελληνική υποχώρηση...

Η χρονική συγκυρία πολλές φορές βάζει στο μπλέντερ ανόμοια πράγματα. Στην Ισπανία και στην Ιταλία, για παράδειγμα, είχαμε την προηγούμενη εβδομάδα το σχηματισμό νέων κυβερνήσεων. Στη Μαδρίτη, όμως, έχει, στην θεωρία τουλάχιστον, πιο προοδευτική κατεύθυνση, ενώ στη Ρώμη πιο εθνικολαϊκιστική...

Στην Ιβηρική κατέρρευσε ένας πρωθυπουργός που ο ίδιος και το κόμμα του ήταν βουτηγμένοι στα σκάνδαλα, στην ιταλική "μπότα" ανέβηκαν στην εξουσία δυνάμεις- έστω κι εξωραϊσμένες για να μην ενοχλούνται το Βερολίνο, το Παρίσι και οι Βρυξέλλες- οι οποίες δίνουν τις λανθασμένες απαντήσεις σε υπαρκτά προβλήματα. Κι αυτό γιατί ναι μεν ο νεοφιλελευθερισμός και το προσφυγικό απειλούν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά ούτε ο απομονωτισμός ούτε η επιστροφή στα έθνη- κράτη και η κατάργηση της αλληλεγγύης των λαών συνιστούν ρεαλιστικές λύσεις στην εποχή τού διαδικτύου υψηλών ταχυτήτων...

Την ίδια ώρα, δυσκολεύομαι να αντιληφθώ γιατί οι συριζαίοι στήνουν πανηγύρια για την κυβερνητική αλλαγή στην Ισπανία. Κατανοώ, απολύτως, τις ενστάσεις τους για την εμπλοκή των ισχυρών τής Ευρώπης στο σχηματισμό τής κυβέρνησης στην Ιταλία- ρίχνουν λάδι στη φωτιά όσοι υπαγορεύουν στους λαούς πώς να ψηφίζουν-, αλλά στη Μαδρίτη δεν ανέβηκαν στην εξουσία οι Podemos του ιδιοκτήτη βίλας Π. Ιγκλέσιας ούτε βρισκόμαστε στο 2015, όταν ο Αλ. Τσίπρας υποσχόταν να βαρά τα νταούλια και οι αγορές να χορεύουν. Τώρα έχει αποδεχθεί κάθε νεοφιλελεύθερο μέτρο, επιχειρηματολογεί υπέρ τού ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και υπόσχεται να είναι καλό παιδί και μετά από το μνημόνιο...

Ακόμα, επομένως, κι αν ο Π. Σάντσεθ αποδειχθεί κάτι παραπάνω από ένα "ωραίο αγόρι" σε τι θα ωφελήσει αυτό μια κυβέρνηση η οποία έχει μιλήσει για αυταπάτες και ψευδαισθήσεις κι έχει δεθεί απολύτως στο άρμα πολιτικών οι οποίες διαιωνίζουν ή κι αυξάνουν τις κοινωνικές ανισότητες; Η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων ή η αύξηση του κατώτατου μισθού, για παράδειγμα, ακόμα κι αν επιτευχθούν θα αποτελέσουν απλώς τη μερική επαναφορά σε ένα καθεστώς εργασιακών σχέσεων που ναι μεν ήταν καλύτερο από το σημερινό, αλλά επ' ουδενί φέρνει από μόνο του τη βιώσιμη ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη την οποία ευαγγελίζεται ο Αλ. Τσίπρας. Αν ο πρωθυπουργός επιθυμεί το τελευταίο, τότε οφείλει να προετοιμαστεί για ρήξεις γιατί κανείς δεν θα του το επιτρέψει δωρεάν και, βεβαίως, στην επόμενη κωλοτούμπα η επίκληση των ψευδαισθήσεων θα τον καταστήσει ανεπανάληπτο επιθεωρησιακό ήρωα...

Στο σπίτι τού Βολτέρου δεν μιλάνε για Ιγκλέσιας...

Η υποκρισία είναι καταφανέστατη όταν ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος αγόρασε το πανάκριβο σπίτι τού Βολτέρου στο Παρίσι μέσω οφσόρ και με άδηλους πόρους, σαρκάζει την αγορά κατοικίας από τον Π. Ιγκλέσιας των Podemos έναντι 500.000 ευρώ με δάνειο, έστω με όρους τους οποίους δεν θα μπορούσε να απολαύσει ο μέσος Ισπανός. Ο πρόεδρος της ΝΔ θα βρίσκεται πάντοτε σε δυσχερή θέση όταν θα θέλει να κατηγορεί την οποιαδήποτε κυβέρνηση ή πολιτικό του αντίπαλο για ζητήματα διαφθοράς, όχι γιατί οι συριζαίοι είναι πιο λευκοί κι από το μάρμαρο Πεντέλης, αλλά γιατί ο ίδιος είναι πιο βρόμικος κι από το Σαρωνικό μετά από το ναυάγιο του "Αγία Ζώνη". Δεν έχει δώσει, άλλωστε, την παραμικρή εξήγηση για τις οφσόρ τής συζύγου του, ενώ έχει ψελλίσει δικαιολογίες για τα θαλασσοδάνεια του "Κήρυκα Χανίων" και της ΝΔ ή για τη Siemens που φωνάζουν ενοχή από μακριά...

Από την άλλη, η Αριστερά- η ελληνική, η ισπανική, η παγκόσμια- δεν δικαιούται να ασπάζεται το δόγμα "το νόμιμο είναι και ηθικό" ούτε το "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους". Γι' αυτό και ήταν άστοχο εκ μέρους τού Αλ. Τσίπρα να μιλήσει για τα σκάνδαλα διαφθοράς που ταλανίζουν το Λαϊκό Κόμμα της Ισπανίας- "αδελφό" τής ΝΔ- προκειμένου να απαντήσει για τη βίλα Ιγκλέσιας. Ρίχνει τον πήχη πολύ χαμηλά όταν θεωρεί κατόρθωμα πως οι Ισπανοί σύντροφοί του αγοράζουν "απλώς" βίλες και δεν παίρνουν μίζες προκειμένου να αναδείξει την ηθική τους ανωτερότητα κι εμμέσως τη δική του...

Ο πρωθυπουργός, έτσι κι αλλιώς, δεν ετεροκαθορίζεται μόνο στο θεματάκι "Ιγκλέσιας". Εδώ και πολύ καιρό, από τότε δηλαδή που ψήφισε κι ο ίδιος μνημόνιο, δεν θέτει μια θετική ατζέντα στο δημόσιο διάλογο, αλλά συγκρίνει τα δύο προηγούμενα μνημόνια με το δικό του και τις κοινωνικές πολιτικές αναδιανομής τής φτώχειας που ο ίδιος εφάρμοσε σε σχέση με τους προκατόχους του. Γι' αυτό και θα δώσει την προσεχή εκλογική μάχη χρησιμοποιώντας ως βασικό επιχείρημα- δεν θα το πει βεβαίως τόσο καθαρά- πως ο ίδιος είναι το έλασσον κακό σε σχέση με τον Κ. Μητσοτάκη...

Είναι αλήθεια, πάντως, ότι μπροστά στο νέο μνημόνιο που επιθυμεί ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης για να περάσει ευκολότερα τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα του ο μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει ως ιδανικότερη λύση. Η απογοήτευση, ωστόσο, παραμένει γιατί είχε υποσχεθεί πολύ περισσότερα το 2015 από το να είναι μια καλύτερη βερσιόν τού Κ. Μητσοτάκη...

Τώρα...Podemos να αλλάξουμε την Ευρώπη

Ανατριχιάζω κάθε φορά που επιστρέφει στο μυαλό η εικόνα των Χριστιανοδημοκρατών οι οποίοι επευφημούσαν τον Β. Σόιμπλε ύστερα από την αγιογραφία του που εκφώνησε η Ανγκ. Μέρκελ στο συνέδριο του κυβερνώντος τη Γερμανία κόμματος. Οι δύο άνθρωποι που ευθύνονται για τη διάλυση του όποιου ευρωπαϊκού οράματος, ο πολιτικοί που συνδυάζουν το στυγνό νεοφιλελευθερισμό στο οικονομικό πεδίο με την απανθρωπιά στο προσφυγικό χειροκροτούνταν με ενθουσιασμό εφήβου από ανθρώπους που δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους...

Αν, όμως, την προηγούμενη εβδομάδα με είχε πιάσει απελπισία για το πού οδεύει η Ευρώπη, ήρθαν τα αποτελέσματα των ισπανικών εκλογών να μου αναπτερώσουν το ηθικό. Ναι μεν οι Podemos δεν είναι πρώτο κόμμα, αλλά υπάρχουν οι προϋποθέσεις να σχηματιστεί και στην Ισπανία, όπως στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία, αριστερή κυβέρνηση. Αν, μάλιστα, συνυπολογιστεί πως στη Γαλλία και στην Ιταλία Φρ. Ολάντ και Μ. Ρέντσι αντιστοίχως έχουν εναντιωθεί δημοσίως, έστω κι όχι με την απαραίτητη πυγμή, στον οικονομικό ιμπεριαλισμό τού Βερολίνου, τότε μπορεί κανείς να μιλά για μια πολιτική άνοιξη στον ευρωπαϊκό νότο μέσα στο καταχείμωνο, κυριολεκτικώς και μεταφορικώς...

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εξαναγκαζόταν σε οδυνηρό συμβιβασμό κι αν η Βενεζουέλα δεν έπεφτε θύμα τής πετρελαϊκής κρίσης, ενδεχομένως οι Podemos να ήταν σήμερα αυτοδύναμη κυβέρνηση. Στη ζωή, ωστόσο, παίρνεις ό,τι σου δίνει και με αυτό προσπαθείς να κάνεις θαύματα. Αυτό επιχειρεί ο Αλέξης Τσίπρας στην Ελλάδα και κάτι παρόμοιο ισχύει και για τον Πάμπλο Ιγκλέσιας και τους συντρόφους του, οι οποίοι διέλυσαν το δικομματισμό στην πατρίδα τους, αποδεικνύοντας ότι φυσά άνεμος δημοκρατικής αλλαγής, αν όχι σε όλη την Ευρώπη, όπου σε κάποιες χώρες η ακροδεξιά έχει πάρει τα ηνία, τουλάχιστον στη Μεσόγειο...

Αρκεί να δει κανείς τη φάτσα τής καγκελαρίου τής Γερμανίας όταν της μιλούσε ο υποτακτικός της Μ. Ραχόι για τη σοβαρή πιθανότητα οι Podemos να ήταν δεύτερο κόμμα για να καταλάβει κανείς πως ακόμα κι αυτοί που μοιάζουν γίγαντες στέκονται εν τέλει σε πήλινα πόδια. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα κατάφερε μόνος του μέσα στο 2015 να νικήσει την ξετσιπωσιά τής νεοφιλελεύθερης ζούγκλας. Η γη, ωστόσο, δεν σταματά να γυρίζει στις 31 Δεκεμβρίου και το 2016 ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς...

Βρισκόμαστε, πάντως, ακόμα στην αρχή τής απόπειρας στροφής τού ευρωπαϊκού καραβιού σε πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης. Ακόμα, εξάλλου, δεν έχει σχηματιστεί αριστερή κυβέρνηση στην Ισπανία. Την ώρα, ωστόσο, που τη Γηραιά Ηπειρο διαφεντεύει η γερμανική καλβινιστική υποκρισία και στις πιο πλούσιες χώρες της-μαζί με εκείνες του πρώην ανατολικού μπλοκ- αποκτούν πλειοψηφικό ρεύμα ακροδεξιά, μισαλλόδοξα, νεοφασιστικά κόμματα, το βάρος τής ιστορικής ευθύνης που πέφτει στους "ώμους" των αριστερών κομμάτων τού νότου είναι τεράστιο.

Αν όχι αυτά, τότε ποιοί θα τερματίσουν την άγρια λιτότητα σε βάρος των μικρομεσαίων, σε συνδυασμό με την υιοθέτηση μιας ευρύτερης της οικονομίας προοδευτικής ατζέντας; Με το τέλος αυτής της δεκαετίας συμπληρώνονται 40 χρόνια από τότε που η θατσερική ιδεοληψία γκρέμισε το μεταπολεμικό κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη. Δεν νομίζετε κι εσείς πως "enough is enough", που θα έλεγε και η "σιδηρά κυρία" της Μεγάλης Βρετανίας αν ζούσε σήμερα;...