Ποιος, αλήθεια, ρίχνει νερό στο μύλο του φασισμού...

Ποιος, αλήθεια, ρίχνει νερό στο μύλο τού φασισμού; Δύσκολη ερώτηση, χωρίς εύκολες απαντήσεις πέρα από την προφανή: ότι το ρίχνουν οι φασίστες. Ποιοι είναι, όμως, φασίστες; Μόνο όσοι μισούν το διαφορετικό και το εκφράζουν ακόμα και με τη βία; Ή, μήπως, φταίνε κι εκείνοι οι οποίοι, κατά τα άλλα, ομνύουν στη δημοκρατία, στην ισότητα, στην ελευθερία, στην αλληλεγγύη αλλά και στην Αριστερά;...

Ρίχνουν ή όχι νερό στο μύλο τού φασισμού εκείνοι οι οποίοι διαψεύδουν τις λαϊκές προσδοκίες, εφαρμόζοντας τα αντίθετα από αυτά που είχαν υποσχεθεί; Αυτοί που πολιτεύονται με βάση τις δημοσκοπικές μετρήσεις κι όχι τις ιδέες τους; Αυτοί που παζαρεύουν τις βουλευτικές τους έδρες; Αυτοί που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους, είναι κρατικοδίαιτοι και κομματικοδίαιτοι κι όταν τους το επισημαίνουν καταφεύγουν σε technicalities ή και σε απροκάλυπτα ψέματα που σύντομα αποκαλύπτονται για να την βγάζουν καθαρή ή και σε gaslighting; Οι θύτες που υποδύονται τα θύματα;...

Ρίχνουν ή όχι νερό στο μύλο τού φασισμού και οι δημοσιογράφοι που λειτουργούν ως πλυντήρια της εξουσίας και σφουγγοκωλάριοί της; Οι γραφιάδες των δημοσίων σχέσεων που θέλουν να τα έχουν καλά με όλους όσοι μπορούν να τους φανούν ιδιοτελώς χρήσιμοι, εστιάζοντας στο δέντρο κι όχι στο δάσος; Οι εθελόδουλοι υπηρέτες αφεντάδων, ακόμα και των πιο φαιδρών;...

Ξέρετε ποιοι δεν ρίχνουν νερό στο μύλο τού φασισμού, ακόμα κι όταν κάνουν λάθη; Οι αγγελιαφόροι και δυσάρεστων μηνυμάτων και γεγονότων, οι κωδονοκρούστες που ειδοποιούν για τη φωτιά, τα παιδιά που φωνάζουν πως οι βασιλιάδες είναι γυμνοί. Το να το συνειδητοποιήσουμε είναι ζήτημα δημοκρατίας...    

Ο Κυριάκος νεοφιλελεύθερος; Έλα καλέ...

Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του ο Κ. Μητσοτάκης έχει κάνει αρκετά για τα οποία δεν είχε προειδοποιήσει προεκλογικά. Δεν θυμάμαι, για παράδειγμα, να είχε ανακοινώσει από κάποιο μπαλκόνι πως θα νομιμοποιούσε το 13ωρο εργασίας ή τις απλήρωτες υπερωρίες. Από την άλλη, ωστόσο, ακόμα και οι πέτρες γνωρίζουν σε αυτή τη χώρα πως ο μητσοτακισμός ισούται με το νεοφιλελευθερισμό. Όλα τα σημάδια, άλλωστε, βρίσκονταν εκεί, όπως για παράδειγμα όταν υποσχόταν στους εργοδότες πως θα γκρέμιζε κάθε εμπόδιο που τους αναγκάζει να συμπεριφέρονται στους εργαζομένους τους ως υπαλλήλους κι όχι σαν δούλους...

Όταν, συνεπώς, σήμερα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο οποίος εκ της θέσης του δεν δικαιούται να διατυπώνει δημοσίως προσωπική γνώμη, κάνει λόγο για περιορισμό τού επιδόματος ανεργίας στους δύο μήνες ουδείς δικαιούται να ισχυρίζεται μετεκλογικά πως δεν ήξερε και δεν γνώριζε. Πολλώ δε μάλλον όταν και οι προτάσεις τής ΝΔ για τη Συνταγματική Αναθεώρηση σε πολλά άρθρα συνταγματοποιούν το νεοφιλελευθερισμό, με πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα τα μηδενικά ελλείμματα. Στην τρίτη του θητεία, αν του την επιτρέψουμε, ο Μητσοτάκης θα ιδιωτικοποιήσει και το νερό και τον Παρθενώνα. Ήδη, άλλωστε, έχει ξεκινήσει τη σχετική προεργασία...

Όπως κι αν έχει, οι ολιγάρχες έχουν κάνει την επιλογή τους κι αυτή ακούει στο όνομα Ν. Δένδιας. Από τη ΝΔ, άλλωστε, θα προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα κι ο επόμενος πρωθυπουργός. Όλοι οι υπόλοιποι επίδοξοι ηγεμόνες εργαλειοποιούνται από μια ελίτ η οποία δεν είναι διατεθειμένη να παραδώσει την εξουσία της στον κυρίαρχο λαό. Οι εκλογές σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι τόσο δημοκρατικές που αν δεν έχεις τουλάχιστον 50.000 ευρώ για ξόδεμα δεν έχεις σχεδόν καμία ελπίδα να γίνεις βουλευτής παρά μόνο αν είσαι ευρέως γνωστός από την επαγγελματική σου δραστηριότητα, οπότε είσαι μάλλον πλούσιος έτσι κι αλλιώς... 

 

Νέοι πολιτικοί ετών εκατό...

Δεν ισχυρίζομαι πως όλοι οι σημερινοί βουλευτές είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να διαθέτει ο λαός σε αντιπροσώπους του. Αρκετοί δεν είναι αλλά σίγουρα δεν είναι κι όλοι του πεταματού. Σε αυτό το πλαίσιο είναι άκρως υποτιμητικό για τη νοημοσύνη μας κάποιοι να παρουσιάζουν το σύνολο του πολιτικού κόσμου για τα σκουπίδια ή ξοφλημένα ώστε να πλασάρουν τα νέα φιντάνια τους ως τους καταλληλότερους σωτήρες μας. Δημιουργείται, δηλαδή, ένας ανώφελος πολιτικός ρατσισμός μόνο και μόνο για επικοινωνιακούς λόγους...  

Καμία αντίρρηση, το πολιτικό μας προσωπικό χρειάζεται ανανέωση. Δεν μπορούμε να μιλάμε, άλλωστε, για κατάρρευση του μεταπολιτευτικού μοντέλου και να μην έχουν καταρρεύσει μαζί του και οι άνθρωποι που το υπηρέτησαν. Φοβάμαι, ωστόσο, πως για πολλά πρόσωπα τα οποία είναι όντως νέα στην πολιτική και στην ηλικία η μοναδική τους διαφορά από τα παλιά είναι ακριβώς τα νιάτα και τίποτα άλλο. Κατά τα άλλα, τα ενώνει η ίδια ξύλινη γλώσσα, άγνοια και νοοτροπία με αυτούς που θέλουν να διαδεχθούν...

Όταν είναι, όμως, η δεξαμενή μολυσμένη πώς είναι δυνατό το νερό που θα βγει από αυτή να είναι καθαρό; Πώς να περιμένουμε από τους νέους που ασχολούνται με την πολιτική να είναι καλύτεροι από τους παλαιότερους όταν οι πιο ταλαντούχοι τής γενιάς τους ζουν κι εργάζονται στο εξωτερικό; Γι' αυτό και ναι μεν στην επόμενη Βουλή θα δούμε πολλές καινούριες φάτσες, τις ίδιες ωστόσο παλιές κακές συνήθειες...

   

Με μια πατριαρχία ξεχνιέσαι...

Αν η κυβέρνηση δεν ήθελε να είμαστε καχύποπτοι για τα νομοσχέδια για τις αρχαιότητες και την ύδρευση δεν θα τα είχε φέρει στη Βουλή λίγες ημέρες πριν αυτή κλείσει για το καλοκαίρι. Ούτε θα ακολουθούσε το μοντέλο ιδιωτικοποίησης που ακολούθησε για τη ΔΕΗ. Ούτε θα έβαζε τον Δ. Κυριαζίδη να επαναλάβει τα σεξιστικά του σχόλια αποπροσανατολίζοντας γι' άλλη μια φορά τη δημόσια συζήτηση και με την ευγενική χορηγία τής αντιπολίτευσης...

Η πατριαρχία είναι τόσο κυρίαρχη στην κοινωνία μας όσο και η μητριαρχία. Γυναίκες μεγαλώνουν και τους βίαιους άνδρες, έτσι δεν είναι; Φυσικά και πρέπει να ασχολούμαστε με ζητήματα όπως η ενδοοικογενειακή βία ή με την καταπολέμηση των στερεοτύπων αλλά κι ο φεμινισμός σε στερεότυπα βασίζεται, με κυρίαρχο το ότι κουμάντο σε μια οικογένεια κάνει ο άνδρας. 

Αυτές τις ημέρες, ωστόσο, η κυβέρνηση, ανάμεσα σε σκάνδαλα και σκανδαλάκια, συνταγματοποιεί το νεοφιλελευθερισμό κι ανοίγει το δρόμο ώστε ιδιώτες να βάλουν χέρι ακόμα και στον Παρθενώνα και στο νερό. Νομίζω πως θα έπρεπε να ασχολούμαστε περισσότερο με αυτά παρά με τα όσα λέει, καθ' υπόδειξη του Μαξίμου, ένας φαλλοκράτης από τη Δράμα...

Το νερό, η ενέργεια, οι αρχαιότητες ή οι παραλίες δεν θα έπρεπε να είναι κρατικά μονοπώλια γιατί το κράτος είναι καλύτερος διαχειριστής από τους ιδιώτες. Δεν είναι. Είναι, όμως, δημόσια αγαθά που θα οφείλαμε και να συνταγματοποιήσουμε ως τέτοια. Ας το κάναμε μαζί με τη σημαία και τη γλώσσα, όπως θέλει η ΝΔ. Αρκεί να το κάνουμε ως ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση... 

 

Και το νερό της βροχής Κυριάκο, έτσι, για τη συνέχεια του κράτους...

Λίγο πριν κλείσει η Βουλή για το καλοκαίρι η κυβέρνηση συνεχίζει τις αγαπημένες της ιδιωτικοποιήσεις. Κι αφού τα περισσότερα έχουν ήδη ιδιωτικοποιηθεί- "χάρη" και στην πρώτη φορά Αριστερά- σειρά παίρνουν αγαθά που ακόμα και την εποχή των μνημονίων δεν θα διανοούμασταν πως θα παραχωρούνταν, όπως το νερό και οι αρχαιότητες... 

Νωρίτερα κι ανάμεσα σε άλλα "επιτεύγματά" της στον τομέα τής διαφθοράς νομιμοποίησε και το 13ωρο εργασίας- τυχαίο θα είναι το νέο ρεκόρ εργατικών ατυχημάτων- ενώ τα καρτέλ που προστατεύει μας έχουν κάνει πρωταθλητές Ευρώπης στην ακρίβεια σε είδη πρώτης ανάγκης. Και σαν τελευταίο δωράκι το καθεστώς Μητσοτάκη επιχειρεί και τη συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού μέσω της Αναθεώρησης...

Ο διαχρονικός μας πρωθυπουργός ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του για τον θατσερισμό κι ως προς αυτό τουλάχιστον του αναγνωρίζω μια εντιμότητα και συνέπεια. Το ερώτημα είναι τι θα πράξει μια προοδευτική κυβέρνηση, αν κι εφόσον προκύψει κάτι τέτοιο από τις επόμενες εκλογές. Θα τα αλλάξει όλα αυτά ή θα επικαλεστεί την ασφάλεια δικαίου και τη συνέχεια του κράτους; Κι αν επικαλεστεί τέτοιου είδους επιχειρήματα γιατί να μην διατηρήσουμε το νεοφιλελεύθερο πρωτότυπο;...

Αν ήμουν ο Μητσοτάκης και είχα απέναντί μου αυτή την αντιπολίτευση θα ιδιωτικοποιούσα άμεσα το νερό τής βροχής και τον Παρθενώνα, μόνο και μόνο για την απόλαυση να κάνω ό,τι θέλω και να μην δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Δεν αποκλείεται και να το πράξει χωρίς να έχει διαβάσει αυτές τις γραμμές. Όταν, άλλωστε, έχεις έναν αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης από σπόντα κι έναν γραμματέα κομμουνιστικού κόμματος να σε ξεπλένουν στο Προεδρικό- οι υπόλοιποι βρίσκουν άλλες αφορμές- γιατί να φοβάσαι οποιονδήποτε άλλο πέρα από τον Αντ. Σαμαρά;...

 

  

Γεμίζουμε δρόμους και πλατείες, πού να μας βρουν οι δημοσκόποι;...

Πάνω από δυόμισι εκατομμύρια άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους με αφορμή τα Τέμπη. Η πλατεία Αριστοτέλους την Κυριακή βούλιαξε από πολίτες που δεν επιθυμούν την ιδιωτικοποίηση και του νερού. Η ΝΔ, όμως, επανακάμπτει στις δημοσκοπήσεις, αν και πλέον ούτε αυτές τολμούν να μιλήσουν για αυτοδυναμία. Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουν οι δημοσκόποι; Ή, μήπως, είναι τόσα τα φράγκα που δεν τους νοιάζει η όποια εναπομείνασα αξιοπιστία τους να καταποντιστεί την Κυριακή των εκλογών;...

Πράγματι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εντυπωσιάζει, έχει κυβερνήσει και στη βιτρίνα του βλέπουμε τα ίδια πρόσωπα. Την ίδια ώρα, τα μικρότερα κόμματα ενισχύονται- κάποια, μάλιστα, εντυπωσιακά-, αλλά όχι στο βαθμό που να μιλάμε για ανατροπή τού πολιτικού σκηνικού, όπως το 2012. Όσο για το ΠΑΣΟΚ, περιμένουμε όλοι τη νομοτελειακή διάσπασή του, όπως αναμέναμε τη νομοτελειακή διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015...

Πού διοχετεύεται, συνεπώς, όλη η συσσωρευμένη οργή σε βάρος προσωπικώς του Κ. Μητσοτάκη; Στον ίδιο, με το σκεπτικό πως είναι διάβολος, αλλά ο διάβολος που γνωρίζουμε; Αν ίσχυε κάτι τέτοιο γιατί να είναι καλύτερος διάβολος από τον Αλέξη Τσίπρα; Η πραγματικότητα είναι πως η κοινωνική πλειοψηφία είναι εξοργισμένη με τον Μητσοτάκη, είναι δύσπιστη- και καλά κάνει και είναι- με τον Τσίπρα, αλλά στο τέλος τής ημέρας δεν θα καταλήξει ούτε στον Κ. Βελόπουλο ούτε στο ΚΚΕ ούτε στον Γ. Βαρουφάκη. Θα ψηφίσει πολιτική αλλαγή, έστω και χωρίς τον ενθουσιασμό τού '15. Και ίσως αυτό να κάνει καλό στην επόμενη προοδευτική κυβέρνηση... 

 

 
 

Το λάθος δεν είναι στα αστέρια, αγαπητέ Βρούτε, αλλά στο σύστημα...

Όταν ήμουν μικρός οι αμερικανικές ταινίες προβάλλονταν στις ελληνικές αίθουσες έξι μήνες ή κι ένα χρόνο και περισσότερο μετά την πρώτη τους παγκόσμια προβολή. Κάτι παρόμοιο ισχύει με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μόνο που η καθυστέρηση με την οποία αντιγράφει νεοφιλελεύθερες πρακτικές δεν είναι ενός χρόνου, αλλά μερικών δεκαετιών...

Ακόμα και τώρα, ούτε μήνα μετά την τραγωδία των Τεμπών και μερικές εβδομάδες πριν τις εκλογές, επιμένει σε πρακτικές, όπως η ιδιωτικοποίηση του νερού, που έχουν αποτύχει όπου έχουν υλοποιηθεί. Τώρα, μάλιστα, ισχυρίζονται πως μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου θα έχουν εγκαταστήσει το σύστημα τηλεδιοίκησης στο σιδηρόδρομο για το οποίο δεν είχαν κάνει τίποτα τέσσερα χρόνια. Άλλη μια απόδειξη ότι προτεραιότητά τους και για τα τρένα ήταν η ιδιωτικοποίηση και των υποδομών, αλλά τους χάλασαν τα σχέδια οι 57 νεκροί...

Αν μη τι άλλο, η νέα παγκόσμια τραπεζική κρίση μαρτυρά- για όποιον χρειαζόταν κι άλλες αποδείξεις- ότι το πρόβλημα στον καπιταλισμό, ιδίως στον ασύδοτο καπιταλισμό τού νεοφιλελευθερισμού, δεν σχετίζεται με πρόσωπα αλλά με την ίδια του τη δομή. Δεν είμαι εναντίον τού ρίσκου, της επιχειρηματικότητας ή της μεγαλύτερης ανταμοιβής για εκείνον που μοχθεί περισσότερο ή έχει περισσότερες ικανότητες από κάποιον άλλο. 

Άλλωστε επί 20 χρόνια δεν έχω εργαστεί παρά μόνο στον ιδιωτικό τομέα, συνεπώς δεν έχω κάποια σχέση εξάρτησης με το κράτος. Όσο, όμως, ο υπαρκτός σοσιαλισμός κατάργησε τις ταξικές ανισότητες άλλο τόσο ο καπιταλισμός έσπειρε κοινωνική δικαιοσύνη. Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, επομένως, με ανθρώπινο πρόσωπο εξακολουθεί να δίνει απαντήσεις, όσο κι αν κάποιοι σκοπίμως στρέφουν ιδίως τη νεολαία προς την απαξίωση των πάντων προκειμένου να διασωθούν οι ίδιοι...

  
 

Ακόμα και τις σταγόνες της βροχής αν τους αφήσουμε...

Μόνο όσοι δεν γνωρίζουν την παγκόσμια ιστορία των ιδιωτικοποιήσεων εκπλήσσονται με τα όσα κωμικοτραγικά συμβαίνουν με την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Όσοι την ξέρουν δεν απορούν με την υποβάθμιση υπηρεσιών που θέτει σε κίνδυνο ακόμα κι ανθρώπινες ζωές. Πουθενά στον πλανήτη οι ιδιώτες δεν έβαλαν τους ανθρώπους πάνω από τα κέρδη, γιατί να το κάνουν στην Ελλάδα όπου αισθάνονται μάλιστα πως τους παίρνει περισσότερο;...

Δεν υπάρχει ιδανικό αφεντικό. Και το κράτος ως εργοδότης κι επιχειρηματίας έχει τα δικά του σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσει, κυρίως τη γραφειοκρατία, την ευθυνοφοβία και τη ραθυμία. Έχει αποδειχθεί, ωστόσο, διαχρονικώς πως αυτά τα προβλήματα ζυγίζουν λιγότερο στην καθημερινότητα του πολίτη από αυτά που συσσωρεύει η ιδιωτικοποίηση κυρίως βασικών αγαθών, όπως είναι οι μεταφορές ή η ενέργεια, με πρόσφατο χαρακτηριστικότατο παράδειγμα τη ΔΕΗ. Γι' αυτό και τρέμω στη σκέψη πως αυτή η κυβέρνηση θα προλάβει να ιδιωτικοποιήσει και το νερό...

Δεν ζούμε στο 1980. Οι ιδιωτικοποιήσεις προχώρησαν, απέτυχαν και η διεθνής τάση είναι οι επανακρατικοποιήσεις, ιδίως στο νερό. Στην Ελλάδα, όμως, που ζούμε τον πλανήτη με χρονοκαθυστέρηση, κάποιοι θέλουν να μας πουλήσουν ό,τι ήταν μεταρρυθμιστικό πριν σαράντα χρόνια ως τη μέγιστη καινοτομία. Φυσικά δεν το κάνουν μόνο από ιδεοληψία, αλλά και για την εξυπηρέτηση των χορηγών τους. Και με το αζημίωτο...

 

Υπάρχουν δημόσια αγαθά, ούτε κρατικά ούτε ιδιωτικά...

Το κράτος δεν είναι πανάκεια, η ιστορική εμπειρία έχει άλλωστε αποδείξει ότι η γραφειοκρατία κι ο κομματισμός του συνεπάγονται στασιμότητα, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Ούτε θα έπρεπε να είναι στο αντικείμενο των δραστηριοτήτων του η επιχειρηματικότητα. Και σε θεσμικό, επίσης, επίπεδο αρκετές φορές καταντά δυνάστης τού πολίτη κι όχι προστάτης ή βοηθός του...

Ούτε οι αποτυχημένες κρατικοποιήσεις ούτε οι εξίσου αποτυχημένες ιδιωτικοποιήσεις, όμως, μπορούν να είναι το μέλλον. Για να μην πάμε μακριά, σκεφτείτε πόσο βοήθησαν τον ανταγωνισμό η ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής Αεροπορίας ή του ΟΤΕ. 

Στην ουσία δημιουργήθηκαν ιδιωτικά μονοπώλια ή ολιγοπώλια με συνέπεια να πληρώνουμε από τα ακριβότερα αεροπορικά εισιτήρια για τα ταξίδια εντός Ελλάδας και λογαριασμούς τηλεφωνίας στην Ευρώπη. Η λειτουργία, επίσης, της ΔΕΗ με αμιγώς ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια τα τελευταία δύο χρόνια, δίχως να λαμβάνεται υπόψη το δημόσιο συμφέρον, έχει συγκροτήσει καρτέλ και στην ενέργεια...

Ο δημόσιος έλεγχος υπό άμεση λαϊκή λογοδοσία θα μπορούσε να είναι μια κάποια λύση όσον αφορά δημόσια αγαθά όπως η υγεία, η παιδεία, η ενέργεια, το νερό, η τηλεφωνία, οι ένοπλες δυνάμεις, το σωφρονιστικό σύστημα. Ένα σύστημα, δηλαδή, το οποίο θα συνδύαζε τα καλύτερα από τους δύο κόσμους αφού δεν είναι όλα προς πώληση αλλά ούτε τίποτα που να μην σχετίζεται με το κέρδος, τουλάχιστον στον καπιταλισμό. Μέχρι, συνεπώς, ο κόσμος μας να γίνει πιο σοσιαλιστικός θα ήταν λάθος να συνεχίσουμε με δεξιές ή αριστερές δοξασίες που έχουν αποδειχθεί επανειλημμένως αποτυχημένες...   

 

 
 

Αλλού χτυπάει το νερό κι αλλού βροντάει ο μύλος...

Υπάρχει κατασπατάληση του νερού και στην Ελλάδα, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλους τους φυσικούς πόρους, μόνο που οι ιέρακες του νεοφιλελευθερισμού το τελευταίο το αποκαλούν ισχυρή ανάπτυξη. Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζεται με το "πονάει χέρι, κόβει χέρι τού αδύναμου", δηλαδή με την αύξηση της τιμολόγησης. Όπου, άλλωστε, έχει εφαρμοστεί ένα τέτοιο μέτρο η μείωση της κατανάλωσης είναι ασήμαντη ακόμα και για να την αναφέρουμε...

Ούτε η ιδιωτικοποίηση, ωστόσο, ενός φυσικού μονοπωλίου και θεμελιώδους δημόσιου αγαθού όπως είναι το νερό έχει φέρει οφέλη. Χαρακτηριστικότατο είναι το παράδειγμα της Γαλλίας όπου ένα μαζικό κύμα ιδιωτικοποιήσεων ακολουθήθηκε από ένα μαζικότερο κύμα επαναδημοτικοποιήσεων...

Αν είναι απαραίτητο λόγω έλλειψης ρευστότητας, θα μπορούσαν οι ιδιώτες να συμμετέχουν στη συντήρηση, για παράδειγμα, των δικτύων. Το νερό, όμως, είναι απαραίτητο συστατικό τής ζωής και βασικός όρος επιβιωσης του ανθρώπινου κι όχι μόνο είδους κι όχι κάποιο καταναλωτικό αγαθό το οποίο το μάρκετιγκ μας "εξαναγκάζει" να σπαταλούμε περιουσίες γι' αυτό...

Το σχέδιο Μητσοτάκη για τη χώρα είναι τόσο φρέσκο όσο ο θατσερισμός: ιδιωτικοποιήσεις των πάντων, συμπίεση μισθων κι εργασιακών διακιωμάτων με το επιχείρημα πως από την ανάπτυξη που θα ακολουθήσει θα ωφεληθούν και οι μικρομεσαίοι. Το μοντέλο αυτό εφαρμόστηκε και στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία με τις γνωστές συνέπειες για τη ζωή των πολιτών, ενώ τις προηγούμενες η αυτορρύθμιση του κεφαλαίου, η τραπεζική ασυδοσία και η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα έπαιξαν το δικό τους, πολύ σημαντικό ρόλο στη χρεοκοπία τής χώρας. Η διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων με αντάλλαγμα την εξασφάλιση μιας υπό όρους επιβιωσης δεν θα έπρεπε, όμως, να είναι το όραμα του λούμπεν προλεταριάτου και του πρεκαριάτου που ηδονίζονται με νόμο, τάξη κι ασφάλεια την ίδια ώρα που του παίρνουν τη μπουκιά από το στόμα... 

Οι νεοφιλελεύθεροι πίνουν νερό στο όνομα των σοσιαλιστικών αυτογκόλ...

Τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια δεν θα απαξιωθούν ούτε κινδυνεύουν από την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Αν τα ίδια επιτελούν το έργο για το οποίο πληρώνουν φόρους οι πολίτες, προσφέρουν ακαδημαϊκά εφόδια, ανταποκρίνονται παραλλήλως στις απαιτήσεις τής αγοράς και δεν μετατρέπονται σε στέκια παρανομούντων ή καταληψιών τότε κανένας ιδιώτης δεν θα μπορεί να προσελκύει κόσμο για το δικό του ΑΕΙ. Γιατί κάποιος να πληρώνει για ένα προϊόν υψηλής ποιότητας το οποίο του παρέχεται δωρεάν;...

Το ίδιο πάνω κάτω συμβαίνει και με το νερό. Αν αυτό το δημόσιο αγαθό προσφέρεται φτηνά από κρατικές εταιρείες, σε καλή ποιότητα και δεν προκύπτουν προβλήματα στην παροχή του, τότε κανείς δεν θα έχει επιχειρήματα για να το ιδιωτικοποιήσει. Για να είμαστε δίκαιοι, αυτό συμβαίνει στις περισσότερες των περιπτώσεων. Όταν, όμως, μια πόλη τού μεγέθους τής Θεσσαλονίκης μένει χωρίς νερό για σχεδόν μία εβδομάδα και οι "έκτακτες συσκέψεις" πραγματοποιούνται όταν το πρόβλημα έχει γιγαντωθεί, τότε δεν μιλάμε για νεοφιλελεύθερα γκολ, αλλά για σοσιαλιστικά αυτογκόλ που δίνουν άλλοθι σε αυτούς που θέλουν να πληρώνουμε και τον αέρα που αναπνέουμε...

Καλά κι ωφέλιμα είναι τα αναπτυξιακά οράματα για την Ελλάδα τού μέλλοντος, αλλά όσοι ασκούν εξουσία κρίνονται κι από τη διαχείριση των αποκαλούμενων "μικρών" θεμάτων. Δεν διαθέτουν όλοι διοικητικές ικανότητες, αλλά από εκείνους στους οποίους ο ελληνικός λαός άμεσα ή έμμεσα έχει αναθέσει πόστα ευθύνης περιμένει να μπορούν να ξεχωρίζουν δύο γαϊδάρων άχυρα και να δίνουν λύσεις όταν προκύπτουν ζητήματα. Σε διαφορετική περίπτωση αναμένει παραιτήσεις που όταν δεν έρχονται τότε η παχυδερμία αποκτά ονοματεπώνυμα...



  

Στο Παρίσι Αριστερός, στην Αθήνα νεοφιλελές...

Μέσα στο μιθριδατισμό που γεννά η προσκόλληση στην εξουσία, η κυβερνώσα Αριστερά περιστρέφεται γύρω από το δέντρο, λησμονώντας το δάσος: όλη η συζήτηση κινείται γύρω από το αν ο Π. Καμμένος χρησιμοποίησε μεσάζοντα για να πουλήσει όπλα στη Σαουδική Αραβία, αλλά δεν γίνεται κουβέντα για το κατά πόσο θα πρέπει η χώρα μας να πουλά πολεμικό υλικό σε σκοταδιστικά κράτη, τα οποία μάλιστα τα χρησιμοποιούν για να προκαλούν ανθρωπιστικές κρίσεις όπως στην Υεμένη...

Αλίμονο αν τα εξετάζουμε όλα από εμπορική σκοπιά, πολλώ δε μάλλον όταν τα έσοδα για το δημόσιο ταμείο από τη συγκεκριμένη συμφωνία μόλις και ξεπερνούν τα 60.000.000 ευρώ. Με αυτήν τη λογική αύριο μεθαύριο θα πουλήσουμε όπλα και στην Τουρκία;...

Δεν είμαι, εξάλλου, δογματικά αντίθετος στις αποκρατικοποιήσεις. Υπάρχουν τομείς όπου το Δημόσιο είτε εξ αντικειμένου είτε λόγω βεβαρημένου παρελθόντος κακοδιοίκησης θα ήταν προτιμότερο να απέχει...

Θυμάμαι, όμως, το ΣΥΡΙΖΑ να διοργανώνει ακόμα και δημοψήφισμα κατά τής ιδιωτικοποίησης του νερού στην Θεσσαλονίκη, την οποία τώρα θυσιάζει (κι αυτή) στον προϋπολογισμό προκειμένου να κλείσει άρον άρον η τρίτη αξιολόγηση. Το μέγα ερώτημα είναι αν αξίζει τον κόπο να βγούμε τυπικώς από τα μνημόνια το καλοκαίρι τού 2018 όταν δεν θα έχουν μείνει και πολλά σε αυτόν τον τόπο για να βασίσεις πάνω τους την περιλάλητη δίκαιη ανάπτυξη που τόσο όμορφα εξαγγέλλει ο πρωθυπουργός...

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ο Αλ. Τσίπρας περιέφερε το αριστερό κουφάρι του και στα ένδοξα Παρίσια, υπογραμμίζοντας πάνω από μία φορά πως είναι Αριστερός, γι' αυτό είναι κι ευρωπαϊστής. Δεν αμφιβάλλω πως ο Αλέξης αισθάνεται Αριστερός, είναι όμως πολύ μικρός ακόμα για να συμπεριφέρεται σαν τους παππούδες στα καφενεία που διηγούνται την ένδοξη νιότη τους σαν να συνέβη μόλις χθες...

Ωραίες κι όλες οι μεγαλοστομίες κατά τού νεοφιλελευθερισμού, αλλά ο πρωθυπουργός λησμόνησε να πει στους ακροατές του πως ο ίδιος τον εφαρμόζει απαρεγκλίτως στη χώρα μας, πιστεύοντας ότι η λογική τής πλήρους υποταγής θα μας βγάλει στο ξέφωτο. Θεωρώ τον Αλ. Τσίπρα αρκετά έξυπνο για να πιστεύει πράγματι κάτι τέτοιο...



  

Ο χαρακτήρας είναι μοίρα και το να μην έχεις μοιραίο...

Ας υποθέσουμε πως ένας δημοσιογράφος έχει στην διάθεσή του στοιχεία για μολυσμένο νερό σε ορισμένες περιοχές, τα οποία βασίζονται σε σχετική δειγματοληπτική έρευνα ανεξάρτητου φορέα, η οποία βρίσκεται ήδη στα χέρια τής δικαιοσύνης. Σύμφωνα με όσα διδάσκονται οι φοιτητές στις σχολές δημοσιογραφίας και με όσα θα όριζαν έναν ιδανικό κόσμο, θα τα δημοσίευε ανεπιφυλάκτως, από τη στιγμή που πρόκειται για τον ορισμό τού ζητήματος δημοσίου συμφέροντος...

Στις μπανανίες, ωστόσο, όπως η Ελλάδα, οι οποίες διοικούνται από κομματάρχες με τη συνεργασία μιντιακών φερεφώνων τους, στην θέση τού απολογούμενου δεν βρίσκονται όσοι ευθύνονται για τη μόλυνση και οι προστάτες τους, αλλά ο δημοσιογράφος που το έφερε στο φως, με αμίμητα επιχειρήματα του τύπου "υπάρχουν άλλα χίλια θέματα, γιατί να ασχοληθείς με αυτό από τη στιγμή που μπορεί να εμπλέκονται και φίλοι μας"; Ο δημοσιογράφος, μάλιστα, κατηγορείται για ανικανότητα επειδή δεν έκλεισε τα μάτια και τη μύτη του μπροστά στη σήψη και στη δυσωδία, όπως κάποιοι άλλοι που έχουν μπερδέψει το "κάνω καριέρα ως ορντινάντσα" με το "ασκώ δημοσιογραφία"...

Προσκλήθηκα πριν λίγο καιρό να μιλήσω σε σπουδαστές δημοσιογραφίας για το επάγγελμα. Σε αντίθεση με τον Αλ. Τσίπρα, επέλεξα συνειδητά να μην τους γεμίσω με αυταπάτες, γι' αυτό και τους διαχώρισα το πώς θα έπρεπε να ασκείται η δημοσιογραφία στην Ελλάδα και πώς ασκείται στην πραγματικότητα. Πιστέψτε με, πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, σε τέτοιο βαθμό που αναρωτιέμαι όλο και συχνότερα αν αξίζει να παλεύεις με τα σκατά όταν στην καλύτερη περίπτωση θα κερδίσεις ένα δικαστήριο στο οποίο σε έχουν στείλει φαύλοι και στη χειρότερη θα καταδικαστείς γιατί είχες το θράσος να γράψεις περισσότερα από αυτά που μπορούν να διασφαλίσουν την ευημερία τού συστήματος. Του όποιου συστήματος, δεξιού ή κι αριστερού...

Έχει κάνει κι ο γράφων τους συμβιβασμούς του, μικρούς ή μεγάλους, προσπαθώντας, όχι πάντοτε με επιτυχία, να διατηρεί την αξιοπρέπειά του σε ένα περιβάλλον στο οποίο στον πάτο πάνε οι άξιοι και πλέουν οι φελλοί. Πιθανότατα, εξάλλου, να είχε σήμερα περισσότερα χρήματα και δόξα και να είχε καταλάβει υψηλότερα πόστα αν διέθετε την ικανότητα- δεν την υποτιμώ- να περιγράφει τα ρούχα γυμνών βασιλιάδων ή, έστω, να παραμένει σιωπηλός μπροστά στον τραγέλαφο της όποιας εξουσίας...

Όσο μεγαλώνει, όμως, τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να χορεύει όταν του χτυπούν το ντέφι και να παριστάνει τον διασκεδαστή τής κοινής γνώμης την ώρα που δίπλα του σφυρίζουν η λαμογιά και η αναξιοκρατία. Όπως λέει πολύ σοφά και η κουμπάρα μου, "ο χαρακτήρας είναι μοίρα". Θα πρόσθετα, πάντως, πως το να μην έχεις καθόλου χαρακτήρα και να άγεσαι και να φέρεσαι σαν μαριονέτα, πιστεύοντας ότι η σκιά σου είναι το μπόι σου, συνιστά την θλιβερότερη των καταλήξεων...

Στο σάπιο κόσμο τού Κούλη άριστοι είναι οι πλούσιοι...

Πώς να μην τρελαθείς σε αυτήν τη χώρα; Η κυβέρνηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι εξαναγκασμένη να υλοποιεί νεοφιλελεύθερα μέτρα στον οικονομικό τομέα τα οποία η θατσερική αξιωματική αντιπολίτευση, για ψηφοθηρικούς προφανώς λόγους, τα καταψηφίζει! Η συζήτηση, ωστόσο, στη Βουλή για την Παιδεία μάς έδωσε την ευκαιρία να καταλάβουμε πόσο πλασματικό είναι το "τι Τσίπρας, τι Μητσοτάκης" κατά το "τι Παπάγος, τι Πλαστήρας". Κι αυτό γιατί ξεδιπλώθηκαν οι βαθιές ιδεολογικές διαφορές των δύο μονομάχων για την εξουσία. Μπορέσαμε, δηλαδή, να διαπιστώσουμε ευκρινέστατα τίνος τα συμφέροντα υπερασπίζεται η κάθε πλευρά. Από τη μια είχες τον πρωθυπουργό που σου μιλούσε για ίσες ευκαιρίες για όλους κι από την άλλη τον αρχηγό Κούλη να μας εξηγεί γιατί είναι απαραίτητο σωστή εκπαίδευση να αποκτά όποιος είναι σε θέση να την πληρώνει...

Στο μόνο που είχε δίκιο ο πρόεδρος της ΝΔ- μολονότι όταν ήταν υπουργός θέλησε, για παράδειγμα, να καταργήσει τα υπηρεσιακά συμβούλια για να διορίσει διευθυντές τής αρεσκείας του- και στο οποίο θα έπρεπε να δώσει περισσότερη σημασία ο Αλέξης Τσίπρας είναι στην αναγκαιότητα αξιολόγησης όσων συναπαρτίζουν το εκπαιδευτικό μα σύστημα κι ευρύτερα, βεβαίως, τη δημόσια διοίκηση. Σε όλα τα υπόλοιπα ο Κ. Μητσοτάκης αναφερόταν σαν να ήταν η Παιδεία εμπορικό και μόνο προϊόν το οποίο πρέπει να ρυθμίζεται αυτόνομα από την αγορά...

Τι κι αν το μοντέλο που μας προτείνει δεν εφαρμόζεται ούτε καν στις μήτρες τού νεοφιλελευθερισμού, τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία; Ο ίδιος, ο οποίος δεν έχει περάσει καν έξω από δημόσιο σχολείο στη ζωή του, εμφανίζεται βασιλικότερος του βασιλέως, δίνοντας έμφαση στα ιδιωτικά πανεπιστήμια λες κι αυτό είναι το μέγα ζητούμενο ή λες και τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου δεν είναι δημόσια ή, τέλος πάντων, δεν λειτουργούν με όρους κερδοσκοπίας. Κι ο ίδιος φοίτησε, άλλωστε, σε τέτοιου είδους πανεπιστήμια με τα βρόμικα χρήματα του μπαμπάκα του και θα όφειλε να γνώριζε τι συμβαίνει στην πραγματικότητα κι όχι στις νεοφιλελεύθερες ονειρώξεις του...

Το ακραίο κέντρο ομνύει στο νόμο Διαμαντοπούλου σαν αυτός να μην εφαρμόστηκε πέντε χρόνια με μηδαμινά αποτελέσματα. Ούτε ο γράφων ενθουσιάζεται με την επαναφορά των αιώνιων φοιτητών ή του ασύλου, αλίμονο όμως αν πίστευε ότι τέτοιου είδους θέματα κρατούν τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ πίσω και δεν τα αφήνουν να ανθίσουν. Έχοντας προσωπική εμπειρία από πανεπιστημιακή εκπαίδευση και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό αυτό που ζήλεψα στην αλλοδαπή είναι οι υλικοτεχνικές της υποδομές και η μεγαλύτερη ελευθερία που δίνεται στους διδασκόμενους να αναπτύσσουν τα ταλέντα τους. Δεν ζήλεψα ούτε το επίπεδο των σπουδών ούτε τους καθηγητές της, γι' αυτό άλλωστε και τα κατασυκοφαντημένα ελληνικά πανεπιστημιακά ιδρύματα συγκαταλέγονται στις λίστες με τα κορυφαία τού κόσμου κάθε χρόνο...

Ναι, να συνδεθούν περισσότερο με την αγορά και τις απαιτήσεις της. Ναι, η έρευνα κι όχι η αποστήθιση να είναι το επιδιωκόμενο. Ναι, ας ανοίξουν ακόμα και ιδιωτικά πανεπιστήμια με κάποια στοιχειώδη στάνταρ ποιότητας ώστε να μην αγοράζονται στην ουσία πτυχία. Η Παιδεία, όμως, όπως η Υγεία, όπως και το Νερό είναι δημόσια αγαθά τα οποία δεν είναι δυνατό να οικοπεδοποιηθούν για χάρη των αρπακτικών τού αρρύθμιστου καπιταλισμού, τα οποία θα τα μεταπωλούν σε τιμές προσιτές μόνο στους κανακάρηδες της ελίτ. Γι' αυτό κι ο Αλέξης Τσίπρας έχει μεγάλο δίκιο όταν ισχυρίζεται πως ο αρχηγός Κούλης δεν είναι υπέρμαχος της αριστείας, αλλά ενός ελιτισμού ο οποίος αναπαράγεται αυτιστικά μέσα κι από εκπαιδευτικές δομές που απευθύνονται αποκλειστικώς στους φραγκάτους, έστω κι αν δίνονται κατά καιρούς ψίχουλα, όπως υποτροφίες, και στο πόπολο για να κοροϊδευόμαστε πως είμαστε μια κοινωνία ίσων ευκαιριών...  

 

Πόσο νερό θα κουβαλήσει ακόμα η Αριστερά στο μύλο τού νεοφιλελευθερισμού;...

Έχω κάθε καλή διάθεση να πιστέψω τον Ευκλείδη Τσακαλώτο όταν λέει πως όσο είναι αυτός υπουργός Οικονομικών δεν θα ιδιωτικοποιηθεί το νερό. Ήταν ο ίδιος, ωστόσο, που έλεγε πως θα παραιτείτο αν το αφορολόγητο έπεφτε κάτω από τα 9.000 ευρώ, αυτό έπεσε στα 8.600 ευρώ, το ΔΝΤ απαιτεί ακόμα χαμηλότερο κι ο ίδιος παραμένει στο γραφείο του στην οδό Νίκης. Δεν φτάνουν, επομένως, μόνο οι καλές προθέσεις και η επικοινωνιακή διαχείριση ενός αδιεξόδου από το οποίο με γενναιότητα διάλεξε αυτή η κυβέρνηση να αναζητήσει διέξοδο αντί να εγκαταλείψει τη μάχη. Πρέπει, επιτέλους, κάποιες μάχες να κερδηθούν επί της ουσίας. Σε διαφορετική περίπτωση αύριο μεθαύριο ενδεχομένως να ζήσουμε τον αυτοεξευτελισμό η Αριστερά να υπογράφει την ιδιωτικοποίηση του νερού-ποιος ξέρει, ακόμα και της βροχής, όπως στη Βολιβία;-, που πρώτη η δικτατορία Πινοτσέτ στη Χιλή επέβαλε. Αλίμονο αν επιτρέψουμε στον ιστορικό τού μέλλοντος να κάνει έναν τέτοιο παραλληλισμό...

Ναι, ξέρω, η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ "απλώς" εντάσσονται στο νέο υπερταμείο, πως το Δημόσιο θα διατηρήσει το 51% των μετοχών τους και πως τίποτα δεν μπορεί να γίνει αν δεν υπογράψει ο υπουργός Οικονομικών. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως στο όνομα της διατήρησης καλής σχέσης με τους δανειστές ή της επίτευξης των μεγάλων στόχων τού "κουρέματος" του χρέους και της εξόδου τής χώρας στις αγορές το 2017, από τα οποία πάντως τα οφέλη θα είναι μακροπρόθεσμα για την ελληνική κοινωνία, έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο από τη σκληρή διαπραγμάτευση του 2015, ίσως κι από μια ηττοπάθεια που είναι λογικό να αποτελεί επακόλουθο της χαμένης περσινής μάχης. Πολύ φοβάμαι, δηλαδή, πως η κυβέρνηση της Αριστεράς λέει "να σε όλα" με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το έλεγε ο ρεζίλης των Παπανδρέου, ο Λ. Παπαδήμιος κι ο Αντ. Σαχλαμαράς, έστω και με πιο βαριά καρδιά και με μια πιο δίκαιη αναδιανομή τής φτώχειας...

Να δεχθώ, για παράδειγμα, ότι ο Ευκλείδης Τσακαλώτος δεν θα υπογράψει ποτέ την ιδιωτικοποίηση του νερού. Θα είναι, όμως, για πάντα υπουργός Οικονομικών; Κι αν αύριο μεθαύριο στην θέση του δεν είναι ούτε καν κάποιος άλλος συριζαίος αλλά ο Αδ. Γεωργιάδης, για παράδειγμα, θα έχει άδικο ο τελευταίος να ισχυριστεί πως δεν άνοιξε εκείνος την κερκόπορτα; Φυσικά και η ΝΔ του αρχηγού Κούλη είναι κάθε λέξη τού νεοφιλελευθερισμού. Πιστεύει ακράδαντα ότι το Δημόσιο δεν μπορεί να έχει λόγο ούτε καν στο νερό ή στο ηλεκτρικό ρεύμα. Ποιες είναι, ωστόσο, οι αντιστάσεις τής Αριστεράς που αυτοταπεινώνεται στο όνομα μιας επαχθούς συμφωνίας; Κατανοώ ότι υπάρχουν μνημονιακές δεσμεύσεις, αντί όμως η κυβέρνηση να τις ωραιοποιεί θα έπρεπε να είναι η πρώτη που θα τις καταγγέλλει ώστε να διατηρήσει στο πλευρό της την κοινωνική πλειοψηφία που την έφερε στην εξουσία. Κι αν εξακολουθήσει, για παράδειγμα, να μην μειώνει υψηλές συντάξεις ανθρώπων που δεν έβαλαν το χέρι στη δική τους τσέπη για να τις πάρουν και, ταυτοχρόνως, αυξάνει τις ασφαλιστικές εισφορές των νεώτερων γενιών και τους φόρους- που ναι μεν πλήττουν τους πάντες, αλλά δεν έχουν όλοι το ίδιο πορτοφόλι-, τότε οδηγούμαστε σε έναν εμφύλιο ταξικό πόλεμο γενεών με ευθύνη και της Αριστεράς. Αλλιώς ονειρευτήκαμε την πρώτη κυβέρνησή της...