Ο λαός δεν είναι πάντοτε σοφός, δεν είναι όμως ποτέ χαζός...

Οι ανατροπές ξεκινούν από τα κάτω κι όχι από τα πάνω, από την κοινωνία κι όχι από τα κόμματα που την εκπροσωπούν. Το διαπιστώσαμε πολύ έντονα την περίοδο των μνημονίων, το είδαμε κι αυτές τις ημέρες με την άτακτη υποχώρηση Πλεύρη- Ράπτη, οι οποίοι αναγκάστηκαν να παραιτηθούν από την επιτροπή για τα τρένα κατόπιν, στην ουσία, λαϊκής απαίτησης. Κι αν η φωνή λαού δεν είναι πάντοτε φωνή θεού, αφού ελλοχεύει ο λαϊκισμός, εν τούτοις είναι αδιανόητο σε μια δημοκρατία να περιθωριοποιείται ή να δαιμονοποιείται παντού και πάντοτε...

Την προηγούμενη τετραετία και με ευθύνη τής αντιπολίτευσης δεν κατορθώθηκε να σχηματιστεί ένα κοινωνικό μέτωπο απέναντι στη νεοφιλελεύθερη και νεοσυντηρητική δεξιά. Βεβαίως η κυβέρνηση Μητσοτάκη "ευλογήθηκε" με μια πανδημία κι έναν πόλεμο που στάθηκαν ευεργετικοί για τη βιωσιμότητά της. Αν, όμως, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους εξωγενείς παράγοντες της ήττας, μπορούμε να αλλάξουμε τους ενδογενείς κι αυτό επιχειρεί ο Στέφανος Κασσελάκης και με την τόσο συκοφαντημένη αδιαμεσολάβητη επαφή του με το λαό...

Ο Μήτσος ο κρεοπώλης από την Αμφιλοχία, η Μαρία η κομμώτρια από το Διδυμότειχο, το ζεύγος Παπαδοπούλου από την Πύλο δεν θα συγγράψουν το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ή οποιουδήποτε άλλου κόμματος. Γι' αυτό υπάρχουν τα κόμματα, για να αφουγκράζονται την κοινωνία και στη συνέχεια να επεξεργάζονται τις προτάσεις της και να τις μετατρέπουν πολιτικές. Σε διαφορετική περίπτωση η εκλογική συντριβή τους είναι βέβαιη γιατί ο λαός μπορεί να μην είναι πάντοτε σοφός, δεν είναι όμως ποτέ χαζός...

 

 

Το λάθος δεν είναι στα αστέρια, αγαπητέ Βρούτε, αλλά στο σύστημα...

Όταν ήμουν μικρός οι αμερικανικές ταινίες προβάλλονταν στις ελληνικές αίθουσες έξι μήνες ή κι ένα χρόνο και περισσότερο μετά την πρώτη τους παγκόσμια προβολή. Κάτι παρόμοιο ισχύει με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μόνο που η καθυστέρηση με την οποία αντιγράφει νεοφιλελεύθερες πρακτικές δεν είναι ενός χρόνου, αλλά μερικών δεκαετιών...

Ακόμα και τώρα, ούτε μήνα μετά την τραγωδία των Τεμπών και μερικές εβδομάδες πριν τις εκλογές, επιμένει σε πρακτικές, όπως η ιδιωτικοποίηση του νερού, που έχουν αποτύχει όπου έχουν υλοποιηθεί. Τώρα, μάλιστα, ισχυρίζονται πως μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου θα έχουν εγκαταστήσει το σύστημα τηλεδιοίκησης στο σιδηρόδρομο για το οποίο δεν είχαν κάνει τίποτα τέσσερα χρόνια. Άλλη μια απόδειξη ότι προτεραιότητά τους και για τα τρένα ήταν η ιδιωτικοποίηση και των υποδομών, αλλά τους χάλασαν τα σχέδια οι 57 νεκροί...

Αν μη τι άλλο, η νέα παγκόσμια τραπεζική κρίση μαρτυρά- για όποιον χρειαζόταν κι άλλες αποδείξεις- ότι το πρόβλημα στον καπιταλισμό, ιδίως στον ασύδοτο καπιταλισμό τού νεοφιλελευθερισμού, δεν σχετίζεται με πρόσωπα αλλά με την ίδια του τη δομή. Δεν είμαι εναντίον τού ρίσκου, της επιχειρηματικότητας ή της μεγαλύτερης ανταμοιβής για εκείνον που μοχθεί περισσότερο ή έχει περισσότερες ικανότητες από κάποιον άλλο. 

Άλλωστε επί 20 χρόνια δεν έχω εργαστεί παρά μόνο στον ιδιωτικό τομέα, συνεπώς δεν έχω κάποια σχέση εξάρτησης με το κράτος. Όσο, όμως, ο υπαρκτός σοσιαλισμός κατάργησε τις ταξικές ανισότητες άλλο τόσο ο καπιταλισμός έσπειρε κοινωνική δικαιοσύνη. Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, επομένως, με ανθρώπινο πρόσωπο εξακολουθεί να δίνει απαντήσεις, όσο κι αν κάποιοι σκοπίμως στρέφουν ιδίως τη νεολαία προς την απαξίωση των πάντων προκειμένου να διασωθούν οι ίδιοι...