Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

Δεν είμαι εναντίον τής ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα. Από τη στιγμή, άλλωστε, που ούτε η Αριστερά αντιδρά πλέον στην ύπαρξη ιδιωτικών δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων, το επόμενο βήμα είναι προφανέστατα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Πρέπει, εξάλλου, να βάλουμε πολύ βαθιά το κεφάλι μας στην άμμο για να πούμε πως οι εκπαιδευτικές ανισότητες δεν υφίστανται σε όλα τα προηγούμενα στάδια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και θα γεννηθούν μόλις ο νέος φτάσει τα 18 του. Αντί, συνεπώς, να σταματήσουμε τη γη από το να γυρίζει θα ήταν φρονιμότερο να εστιάσει και η Αριστερά στη θέσπιση ενός πολύ αυστηρού θεσμικού πλαισίου...

Σήμερα δεν έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Αυτό που νομοθέτησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ξέπλυναν το ΣτΕ και η ΕΛΑΣ πέρα από αντισυνταγματικό είναι, επί της ουσίας, η ονομαστική αναβάθμιση ΙΕΚ του ενός ορόφου χωρίς σοβαρά προγράμματα σπουδών. Η ορθή διαδικασία σε ένα κράτος δικαίου περνά μέσα από τη Συνταγματική Αναθεώρηση και μόνο, όπου σε αυτή πρέπει να τεθούν οι δικλείδες ασφαλείας ώστε ναι μεν να μπορούν οι πλούσιοι και η ανώτερη μεσαία τάξη να αγοράζει τα πτυχία της αλλά τουλάχιστον αυτά να έχουν κι ένα περιεχόμενο. Κυνικό; Απολύτως αλλά ποιος άλλος θα μπορεί να σπουδάζει σε πραγματικά ιδιωτικά πανεπιστήμια- με σοβαρά προγράμματα σπουδών και καθηγητές κι άρα με υψηλό λειτουργικό κόστος- χωρίς υποτροφία αν η οικογένειά του δεν διαθέτει φράγκα;...

Η ύπαρξη ιδιωτικών πανεπιστημίων σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να σημαίνει αυτομάτως την υποβάθμιση των δημοσίων πανεπιστημίων. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία οι ιδιώτες κάνουν τη δουλειά τους και η πολιτεία τη δική της... 

Κι όσο για την ελεύθερη πρόσβαση, αν η ζήτηση μειωθεί και λόγω του δημογραφικού σε τέτοια επίπεδα που να την καθιστά εκ των ων ουκ άνευ πάω πάσο. Κι αν ακόμα δεν συμφωνώ με το σημερινό εξετασιοκεντρικό σύστημα άλλο τόσο διαφωνώ με την αντίληψη των υψηλών ωφελημάτων με την ήσσονα προσπάθεια. Οι πανελλήνιες είναι ένα πολύ καλό μάθημα ζωής είτε επιτυγχάνεις είτε αποτυγχάνεις. Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

 

Με ποιον είμαι...

"Με ποιον είσαι"; Είναι ένα ερώτημα που μου θέτουν αρκετοί. Κάποιοι καλοπροαίρετα, οι περισσότεροι όχι και τόσο. Αν απαντούσα "με το δίκιο" θα διαβαζόταν πομπώδες και μάλλον εκτός τής σφαίρας επιρροής τής ανθρώπινης διάνοιας. Ποιος ανάμεσά μας, άλλωστε, μπορεί να δώσει έναν οικουμενικό ορισμό τού δίκιου; Αν το μπορούσαμε δεν θα είχαμε τόσες ιδεολογίες κι άλλες τόσες θρησκείες...

Μπορώ, πάντως, να σας απαντήσω με μια σχετική διαύγεια για το με ποιους δεν είμαι. Συνοψίζοντάς το, μάλιστα, θα σας έλεγα πως δεν είμαι με τους απατεώνες τιποτόφρονες, αυτούς δηλαδή που χειραγωγούν, δημαγωγούν κι επιχειρηματολογούν για τα ίδια ή παρόμοια πράγματα με διαφορετικούς όρους ανά περίσταση. Όχι γιατί η πείρα τούς έχει κάνει σοφότερους αλλά γιατί προσαρμόζουν τις ιδέες, τις αρχές και τις αξίες τους στις επιδιώξεις τής στιγμής. Από αυτούς έχει γεμίσει και το πολιτικό τοπίο τής χώρας, αισιοδοξώ ωστόσο πως στις επερχόμενες εκλογές θα γίνει ένα πολύ καλό ξεσκαρτάρισμα...

Δεν έχω ιδέα τι θα ψήφιζα αν είχαμε εκλογές την Κυριακή. Στην ίδια θέση με μένα είναι πολύς κόσμος, ίσως και η πλειοψηφία. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός η πτώση τής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αν ασπαστούμε μία τέτοια λογική δίνουμε πολύ μεγαλύτερη αξία στα πρόσωπα από τις πολιτικές τους. Κι αυτό που λείπει, άλλωστε, από το πολιτικό μας τοπίο δεν είναι οι επίδοξοι μεσσίες αλλά ένα ουσιαστικό πρόγραμμα αναδιανομής τού πλούτου και ίσων ευκαιριών για παραγωγή νέου κι όχι μέτρα- ασπιρίνες που δεν ανησυχούν καθόλου το μεγάλο κεφάλαιο και τους διαχειριστές του...

  

 

Μπορεί η Μαρία να είναι και η μοναδική σανίδα σωτηρίας...

Η είσοδος, επί της ουσίας, της Μαρίας Καρυστιανού στην πολιτική κονίστρα προκαλεί δύο ειδών αντιδράσεις στην υπόλοιπη αντιπολίτευση, πέρα φυσικά από το μίσος τού καθεστώτος Μητσοτάκη: όσοι φοβούνται πως θα τους εξαϋλώσει ή θα πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τόσα εκατομμύρια ευρώ για rebranding έχουν ήδη αρχίσει την επιχείρηση αποδόμησής της... 

Όσοι, από την άλλη, την βλέπουν ως σανίδα πολιτικής σωτηρίας τους προσπαθούν να την συνδέσουν μαζί τους. Όπως κι αν έχει, όλοι τους αναγνωρίζουν, εμμέσως πλην σαφώς, ότι η μοναδική εν δυνάμει πολιτική προσωπικότητα που έχει πίσω της κοινωνικό ρεύμα είναι η Μαρία των Τεμπών...

Φυσικά και είναι ακόμα νωρίς για να μιλήσουμε για εκλογικές βεβαιότητες. Οπωσδήποτε θα μετρήσουν κι άλλα πράγματα στην τελική επιλογή των ψηφοφόρων, όπως τα πρόσωπα και οι πολιτικές με τις οποίες θα κατέλθει η Μαρία. Αυτή τη στιγμή, ωστόσο, είναι η μοναδική η οποία μπορεί να προσωποποιήσει την κοινωνική οργή χωρίς αυτό να θεωρηθεί υποκριτικό. 

Η ίδια έχει αισθανθεί σε πολύ προσωπικό βαθμό τι σημαίνει να ζεις σε μια διεφθαρμένη χώρα. Οι υπόλοιποι αντίπαλοί της μπορούν απλώς να την περιγράφουν. Γι' αυτό κι όσες γερόντισσες κι όσους αστρολόγους κι αν συμβουλεύεται οι πολίτες δείχνουν απόλυτη κατανόηση και η πλειοψηφία τουλάχιστον δεν θα προχωρήσει στη σκύλευση μιας μάνας που έχασε το παιδί της...

Ούτε η Μαρία είναι μεσσίας ή απαλλαγμένη από τη ματαιοδοξία τού λαϊκού ηγέτη. Δεν είναι, όμως, δική της ευθύνη που οι άλλοι απέτυχαν να συγκινήσουν τα πλήθη ώστε να κάνουν περιττή την παρουσία της στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Κι όσο οι απογοητεύσεις από άλλους wannabe μεσσίες θα κλιμακώνονται τόσο τα δικά της πανιά θα φουσκώνουν. Ίσως σε αυτό το σημείο που βρισκόμαστε, όπως μάλιστα παρουσιάζεται σε απευθείας καθημερινή μετάδοση του Καναλιού της Βουλής από τις συνεδριάσεις τής εξεταστικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η Μαρία να αποδειχθεί και η μόνη σανίδα που μας απέμεινε...

Ο Αδωνις κλέβει εκκλησία...

Όσο η ΝΔ χάνει ψήφους προς τα δεξιά της όλο και θα σκληραίνουν ο λόγος και οι πράξεις τής κυβέρνησης ,Μητσοτάκη. Κι αν, μάλιστα, κάνει κόμμα κι ο Αντ. Σαμαράς όλη η δεξιά πολυκατοικία θα περνά κάθε ημέρα από την αμερικανική πρεσβεία για να υποβάλλει τα σέβη της στον Ντ. Τραμπ... 

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι απολύτως λογικό να έχει δοθεί από τον πρωθυπουργό πρώτο τραπέζι πίστα στον Αδ. Γεωργιάδη και στον Θ. Πλεύρη. Εκεί θα βλέπαμε και τον Μ. Βορίδη αλλά έχει κάποιες παραγεγραμμένες φουρτούνες με τον ΟΠΕΚΕΠΕ...

Φυσικά ο υπουργός Υγείας είναι μια κατηγορία μόνος του, αλλά κι αυτός που αντιγράφει καλύτερα τον Τραμπ ανάμεσα στο ακροδεξιό τσίρκο. Φροντίζει, μάλιστα, να το αποδεικνύει σε κάθε δημόσια παρουσία του κατά την οποία η αλήθεια λάμπει διά της απουσίας της. Αυτό, όμως, δεν έχει καμία σημασία αφού χάρη στο επικοινωνιακό του τάλαντο αλλά και στην εργατικότητά του- για να είμαι δίκαιος- μπορεί να πλασάρει το μεγαλύτερο ψέμα ως την πιστότερη απεικόνιση της πραγματικότητας και να ψέγει, μάλιστα, τους πολιτικούς του αντιπάλους με έναν τρόπο που αν δεν ξέρεις τι συμβαίνει να πιστεύεις ότι έχει όλα τα δίκια με το μέρος του...

Από την άλλη, ο Άδωνις κλέβει εκκλησία με την αντιπολίτευση που έχει απέναντί του, η οποία αναλώνεται σε τσιτάτα κι αφορισμούς για να κρύβει πόσο αδιάβαστη κι απροετοίμαστη είναι για να αντεπεξέρχεται στους επικοινωνιακούς τακτικισμούς. Η πολιτική μπορεί να μην έχει τις δυσκολίες τής πυρηνικής φυσικής αλλά απαιτεί κι αυτή ταλέντο και δουλειά που οι περισσότεροι αντιπολιτευόμενοι βουλευτές ούτε έχουν τις δεξιότητες ούτε διάθεση για να αποκτήσουν... 

Το κυριότερο, δεν έχουν ούτε την απαραίτητη επαφή με την κοινωνία η οποία είναι κάτι πολύ ευρύτερο από τους ψηφοφόρους τους και την οποία είναι αδύνατο να προσεγγίσεις μόνο με δυο καφέδες στο πόδι. Όσο, συνεπώς, σνομπάρεις τις φοβίες της και δεν τις αντιμετωπίζεις παρά μόνο με αποφθέγματα η ακροδεξιά θα έχει προλάβει να μας μπαστακωθεί για χρόνια...  

Ο ΣΚΑΙ είναι το άλλοθι των αποτυχημένων...

Για καμία κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, ούτε γι' αυτή του Σημίτη, δεν έχει στηθεί παρόμοιο τείχος προστασίας από τις ελίτ όπως αυτό που απολαμβάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αν δεν υπήρχε θα είχε πέσει εδώ και πολύ καιρό. 

Αυτή η ανεπανάληπτη, ωστόσο, προστασία από τη διαπλοκή έχει υπάρξει και το διαχρονικότερο άλλοθι της αντιπολίτευσης. Κι όμως, πριν δέκα χρόνια ο λαός με το "Όχι" στο δημοψήφισμα είχε αποδείξει ότι καμία προπαγάνδα δε είναι ικανή να τον λυγίσει όταν πιστέψει στο δίκιο του. Αυτό συνέβη και την Κυριακή...  

Υποτίθεται πως το σύνολο του κοινοβουλευτικού κόσμου πιστεύει στη δημοκρατία, έστω αυτή δι' αντιπροσώπων, λες και βρισκόμαστε ακόμα στον 17ο αιώνα. Αν, επομένως, ο λαός είναι άξιος και ικανός να στέλνει αντιπροσώπους στη Βουλή είναι κι άξιος και ικανός να απαιτεί περισσότερη δικαιοσύνη σε όλα τα επίπεδα. Φυσικά κι ο λαός δεν είναι αλάνθαστος αλλά το κοινωνικό συμβόλαιο που ατύπως έχουμε υπογράψει οι περισσότεροι λέει πως στη δημοκρατία τα λάθη πρέπει να γίνονται από τους πολλούς κι όχι από τους λίγους...

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη συγκάλυψε τα Τέμπη για διάφορους λόγους. Γι' αυτό και δυσκολεύομαι να φανταστώ πώς η συγκρότηση μίας ακόμα προανακριτικής επιτροπής θα δώσει απαντήσεις εκεί που δεν έδωσαν άλλες για άλλα ζητήματα. Το ζήτημα, συνεπώς, και σε αυτή την περίπτωση δεν είναι διαχειριστικό αλλά ουσιαστικό. 

Αν δεν καταργηθούν οι βουλευτικές και υπουργικές ασυλίες, πέραν πολύ συγκεκριμένων περιπτώσεων, θα συγκροτούνται εξεταστικές και προανακριτικές επιτροπές στην αιωνιότητα οι οποίες στην καλύτερη περίπτωση θα αποδίδουν πολιτικές ευθύνες και στη χειρότερη θα ξεπλένουν ποινικές. Τα κόμματα, ωστόσο, των Τεμπών και του Predator, του συνεδρίου στο μπουζουξίδικο, του Ματιού και της Μάνδρας, της Siemens, του χρηματιστηρίου και των εξοπλιστικών δεν μπορούν να βάλουν τα χεράκια τους για να βγάλουν τα ματάκια τους. Είναι τόσο απλό, αλλά και τόσο τραγικό...

   

Θέλει αρετή και τόλμη η κοινωνία υψηλών προσδοκιών...

Όσο περνά ο καιρός τόσο μεγαλώνει εντός μου η βεβαιότητα ότι αν δεν υπήρχε η πανδημία ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα ήταν σήμερα πρωθυπουργός ή, τουλάχιστον, δεν θα είχε επανεκλεγεί με 41%. Το ότι ο Αλ. Τσίπρας δεν προχώρησε στο ριζικό μετασχηματισμό τού ΣΥΡΙΖΑ προφανώς και δεν ωφέλησε, αλλά ας σταματήσουμε να κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας. 

Ο Έλληνας δεν ψηφίζει με βάση το αν μετασχηματίζονται τα κόμματα- αυτό θα προϋπόθετε μια κοινωνία πολιτών κι όχι μια αγέλη πελατών-, αλλά με το αν η τσέπη του είναι γεμάτη ή όχι. Του την γέμισαν τα λεφτά που μοίρασε μέσω της ΕΕ η κυβέρνηση Μητσοτάκη και τώρα που έκλεισε η στρόφιγγα το 41% έγινε 28% στο άψε σβήσε...

Βέβαια η κυβέρνηση έχει κι έναν άλλο πολύ σημαντικό σύμμαχο, πέρα κι από τα ΜΜΕ, κι αυτός είναι η κοινωνία χαμηλών προσδοκιών. Πριν δύο δεκαετίες οι τράπεζες μοίραζαν διακοποδάνεια σαν τον πασατέμπο και σήμερα σου πλασάρουν ως μοντέρνο τρόπο ζωής το staycation. Αν έχεις φυσικά σπίτι και δεν σου το έχουν πάρει οι τράπεζες ή οι ιδιοκτήτες με τα ενοίκια- ληστεία...

Οι κοινωνικές ανισότητες είναι η εμφανέστερη απόδειξη της ανθρώπινης ατέλειας. Τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογεί κάποιος, για παράδειγμα, να έχει 40 ακίνητα και κάποιος άλλος να είναι άστεγος. Καμία ατομική ικανότητα, εργατικότητα ή προσαρμοστικότητα- αν υποθέσουμε πως ο πλούτος βασίζεται σε αυτά τα χαρίσματα, που δεν είναι και το συνηθέστερο- δεν είναι τόσο ιδιαίτερη ώστε να ανταμείβεται τόσο εξαιρετικά και κανένα μειονέκτημα τόσο βαρύ ώστε να αιτιολογεί την απόλυτη φτώχεια. Αν, συνεπώς, οι προσδοκίες μας είναι χαμηλές είναι και χρέος μας να απαλλαγούμε από όσους πλουτίζουν με το να μας γεμίζουν τύψεις, ενοχές κι ελεημοσύνες...

 

 

Εκλογές, το τελευταίο στάδιο του χειραγωγούμενου καπιταλισμού...

Οι πλούσιοι του πλανήτη έστειλαν επιστολή στους ηγέτες που είναι μαζεμένοι στο Νταβός από τους οποίους τους ζητούν να τους φορολογήσουν, αναπτύσσοντας μάλιστα επιχειρήματα που αν τα έγραφε κάποιος μικρομεσαίος ή φτωχός οι νεοφιλελέδες θα τον χαρακτήριζαν μίζερο και φθονερό. Εν προκειμένω δεν με ενδιαφέρει αν οι κροίσοι έχουν μια δική τους υπόγεια ατζέντα πίσω από το αίτημα για σοσιαλισμό. Με νοιάζει που έχουν δίκιο και με τρομάζει που σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται οι Έλληνες λεφτάδες για τους οποίους πρέπει σώνει και καλά να αισθανόμαστε εθνικώς υπερήφανοι...

Αν οι πλούσιοι του πλανήτη αισθάνονται μια κοινωνική και πολιτική πίεση από τη δική του κυβέρνηση ο καθένας να φανούν πιο γενναιόδωροι αυτό δεν ισχύει στην Ελλάδα. Στην Ψωροκώσταινα ζούμε με χρονοκαθυστέρηση την αμερικανική και βρετανική δεκαετία τού ΄80. 

Μόνο που με αυτήν την εμπειρία θα έπρεπε να γνωρίζουμε ότι τα trickle down economics του ριγκανισμού και του θατσερισμού έσπειραν τις οικονομικές κρίσεις των επόμενων δεκαετιών. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση Μητσοτάκη το γνωρίζει, αλλά είναι κι αυτοί οι έρημοι οι χορηγοί της που δίχως αυτούς όχι 40% αλλά ούτε 10% θα έπιανε στις επόμενες εκλογές...

Οι ευρωβουλευτές τής ΝΔ χρησιμοποίησαν και στην πρόσφατη συζήτηση στην Ευρωβουλή για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα το "σαράντα τακατό" για να υπεραμυνθούν των ανομημάτων τής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Λες και οι κατά καιρούς και σύγχρονοι αυταρχικοί ηγέτες τύπου Πούτιν ή Όρμπαν παίρνουν μικρότερα κι όχι μεγαλύτερα ποσοστά κι από αυτό... 

Οι εκλογές δεν είναι σήμερα παρά το τελευταίο στάδιο της παράνομης χειραγώγησης και προπαγάνδας. Έχουν προηγηθεί πολλά πριν από την κάλπη που κάνουν αχρείαστη τη βία και νοθεία εκείνη την ημέρα...   

 
 

Ο λαϊκισμός του "θέλετε να είστε για πάντα ευτυχισμένοι"...

Όταν μαίνεται πόλεμος της μαφίας εντός τού αστικού ιστού τι πιο λογικό από μία επιδρομή των ΜΑΤ σε ένα πανεπιστήμιο; Τι, όχι; Και τότε γιατί ήταν αυτή η πρώτη κυβερνητική αντίδραση στην εκτέλεση με καλάσνικοφ φερόμενου ως μαφιόζου; Γιατί αυτή η κυβέρνηση έχει σχέδιο, το οποίο μπορεί να μην περιλαμβάνει τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας, ωστόσο είναι επικοινωνιακά στραμμένο στο να πείθει πως τα συμπεριλαμβάνει...

Τι ακριβώς εξυπηρέτησε το ντου των μπάτσων στην Πολυτεχνειούπολη, όπως τι ακριβώς εξυπηρέτησε η παντελώς αχρείαστη πανεπιστημιακή αστυνομία; Tην καταπολέμηση της ανομίας; Ή, μήπως, την εμπορευματοποίηση κάθε εκπαιδευτικής βαθμίδας; Κι από πότε η θώπευση των πιο χυδαίων αντανακλαστικών τής μάζας θεωρείται μεταρρυθμιστικός οίστρος; Μάλλον γενετήσιος οίστρος είναι σε βάρος τού κοινωνικού συμφέροντος...

Αν οι δημοσκοπικές εταιρείες ήθελαν να είναι έντιμες θα όφειλαν στην ερώτηση "είστε υπέρ ή κατά των ιδιωτικών πανεπιστημίων" να πρόσθεταν πως αυτά δεν θα είναι δωρεάν και δεν θα είναι το Χάρβαρντ. Διαφορετικά η απάντηση είναι το ίδιο αυτονόητη όπως στο ερώτημα "θέλετε ο ουρανός να είναι πάντα γαλανός κι εσείς να ζείτε κάτω από αυτόν αιώνια ευτυχισμένοι". Αυτή είναι, όμως, και η πεμπτουσία τού λαϊκισμού, απλοϊκές απαντήσεις σε σύνθετα ζητήματα. Κι αυτόν το λαϊκισμό υπηρετεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη από το καλοκαίρι τού 2019...

 
 

Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν φέρνουν τις ταξικές ανισότητες, τις επιβεβαιώνουν...

Οι ταξικές ανισότητες και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι υπαρκτές και τώρα που δεν έχουν ανοίξει ακόμα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Οι πλούσιοι γόνοι σπουδάζουν στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου όπου κάνουν διεθνείς γνωριμίες ζωής. Σιγά, επομένως, μην φοιτήσουν σε κάποιο παράρτημα ξένου πανεπιστήμιου εν Ελλάδι. Αυτό, όπως και το κάθε ΙΕΚ Φούφουτος που θα βαφτιστεί ΑΕΙ, θα είναι για τη μικρομεσαία πλέμπα που εξαιτίας και της ελάχιστης βάσης εισαγωγής της κυβέρνησης Μητσοτάκη θα οδηγηθεί στα ιδιωτικά πανεπιστήμια της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία έχει ήδη εξισώσει τα επαγγελματικά δικαιώματα του απόφοιτου δημόσιου πανεπιστήμιου και του απόφοιτου του ΙΕΚ Φούφουτου...

Αν η οποιαδήποτε κυβέρνηση έδινε προτεραιότητα στη δημόσια παιδεία, από το νηπιαγωγείο ως το πανεπιστήμιο, η συζήτηση για την ιδιωτική εκπαίδευση θα ήταν άνευ σημασίας, ένα καπρίτσιο για λίγους. Το ότι, όμως, η δημόσια παιδεία είναι το διαχρονικό αποπαίδι τού κρατικού προϋπολογισμού ανοίγει το δρόμο στην ιδεολογικοποίηση μιας συζήτησης που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρει πολλούς. Κι όταν μια κυβέρνηση δίνει προτεραιότητα στο ιδιωτικό πανεπιστήμιο από το δημόσιο στην ουσία δηλώνει τη δική της ανεπάρκεια να δώσει λύσεις, πέρα φυσικά από το ότι γεννά ζητήματα εξάρτησης από εκείνους που μια χαρά βολεύονται με την αναπαραγωγή των ταξικών ανισοτήτων...

Όσοι, εξάλλου, πιστεύουν μοιρολατρικά ότι το 2024 θα είναι καλύτερο από το 2023 γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς οφείλουν να εργαστούν σκληρά, πολύ σκληρά για να το πετύχουν. Με αυτοκριτική, αλλά και με προτάσεις, με όραμα αλλά και με πρακτικές λύσεις θα καταφέρουμε να μετατρέψουμε το πιο βαθύ σκοτάδι σε προοπτική αλλαγής. Κι αν όσοι αυτοαποκαλούμαστε προοδευτικοί δεν ενωθούμε, υποτασσόμενοι σε έναν ανούσιο εμφύλιο, θα απολογούμαστε στις γενιές που θα μας ακολουθήσουν για το ότι επιτρέψαμε την ακροδεξιά πολιτική ηγεμονία να μετατραπεί και σε κοινωνική... 

Για να κλείσω, πάντως, πιο αισιόδοξα, εκτιμώ πως σε ένα χρόνο από τώρα η λογική θα έχει επικρατήσει του πείσματος. Για το καλό τής κοινωνικής πλειοψηφίας...    

Υ.Γ.: Καλές γιορτές και καλή χρονιά σε όλες κι όλους, ραντεβού στις 4 Ιανουαρίου!

 

Πολιτική ηγεμονία της Νίκης...

Δεν είναι προτιμότερο η ακροδεξιά να είναι ενσωματωμένη κι άρα οριοθετημένη στη ΝΔ από το να είναι αυτόνομη και, ω μη γένοιτο, πλειοψηφική; Είναι. Ξέρετε τι είναι, όμως, προτιμότερο από το να υιοθετείς την ακροδεξιά ατζέντα, στην ουσία για ψηφοθηρικούς λόγους, για να ισχυρίζεσαι πως έτσι της παίρνεις τη μπουκιά από το στόμα; Να την καταδικάζεις ανοιχτά με λόγια και, κυρίως, με πράξεις που ενσωματώνουν έννοιες όπως η  κοινωνική δικαιοσύνη, η ισότητα, η αξιοκρατία και η ισοπολιτεία αντί να παίζεις το κρυφτούλι ή να την χαϊδεύεις...

Όταν έχεις κάνει σημαία σου το 41% και βαυκαλίζεσαι την πολιτική σου ηγεμονία δεν κρύβεσαι πίσω από τα παντελόνια και τις φούστες των ψεκασμένων θρησκόληπτων της Νίκης. Βγαίνεις καθαρά και ξάστερα και λες πως βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα κι ο υπουργός Εξωτερικών ενός κράτους δικαίου δεν παρεμβαίνει στην καλλιτεχνική έκφραση. Σε διαφορετική περίπτωση μετατρέπεις το Ιράν σε κράτος- πρότυπο και πετάς στα σκουπίδια το φιλελεύθερο προσωπείο σου...

Όταν, όμως, εργαλειοποιείς τη Συμφωνία των Πρεσπών, το μεταναστευτικό ή το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών χάνεις την αξιοπιστία σου και σε όσους έλκονται από μισαλλόδοξες απόψεις. Γι' αυτό και τώρα δυσκολεύεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη να παραστήσει τη φιλελεύθερη σε ένα ακροατήριο που περιμένει από αυτή να σταθεί αντάξια του μίσους που έχει σπείρει στην ελληνική κοινωνία κι από όταν ο σημερινός πρωθυπουργός ήταν αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γι' αυτό, όμως, και είναι περισσότερο απαραίτητο από ποτέ το κοινό προοδευτικό μέτωπο, ιδίως όταν οι προγραμματικές συγκλίσεις των κομμάτων που θα μπορούσαν να το απαρτίσουν είναι πολύ περισσότερες από τις αποκλίσεις τους...   

 

Ο λαός δεν είναι πάντοτε σοφός, δεν είναι όμως ποτέ χαζός...

Οι ανατροπές ξεκινούν από τα κάτω κι όχι από τα πάνω, από την κοινωνία κι όχι από τα κόμματα που την εκπροσωπούν. Το διαπιστώσαμε πολύ έντονα την περίοδο των μνημονίων, το είδαμε κι αυτές τις ημέρες με την άτακτη υποχώρηση Πλεύρη- Ράπτη, οι οποίοι αναγκάστηκαν να παραιτηθούν από την επιτροπή για τα τρένα κατόπιν, στην ουσία, λαϊκής απαίτησης. Κι αν η φωνή λαού δεν είναι πάντοτε φωνή θεού, αφού ελλοχεύει ο λαϊκισμός, εν τούτοις είναι αδιανόητο σε μια δημοκρατία να περιθωριοποιείται ή να δαιμονοποιείται παντού και πάντοτε...

Την προηγούμενη τετραετία και με ευθύνη τής αντιπολίτευσης δεν κατορθώθηκε να σχηματιστεί ένα κοινωνικό μέτωπο απέναντι στη νεοφιλελεύθερη και νεοσυντηρητική δεξιά. Βεβαίως η κυβέρνηση Μητσοτάκη "ευλογήθηκε" με μια πανδημία κι έναν πόλεμο που στάθηκαν ευεργετικοί για τη βιωσιμότητά της. Αν, όμως, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους εξωγενείς παράγοντες της ήττας, μπορούμε να αλλάξουμε τους ενδογενείς κι αυτό επιχειρεί ο Στέφανος Κασσελάκης και με την τόσο συκοφαντημένη αδιαμεσολάβητη επαφή του με το λαό...

Ο Μήτσος ο κρεοπώλης από την Αμφιλοχία, η Μαρία η κομμώτρια από το Διδυμότειχο, το ζεύγος Παπαδοπούλου από την Πύλο δεν θα συγγράψουν το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ή οποιουδήποτε άλλου κόμματος. Γι' αυτό υπάρχουν τα κόμματα, για να αφουγκράζονται την κοινωνία και στη συνέχεια να επεξεργάζονται τις προτάσεις της και να τις μετατρέπουν πολιτικές. Σε διαφορετική περίπτωση η εκλογική συντριβή τους είναι βέβαιη γιατί ο λαός μπορεί να μην είναι πάντοτε σοφός, δεν είναι όμως ποτέ χαζός...

 

 

Μόνο ο Κασσελάκης έχει καταλάβει τι έχει συμβεί στην Αριστερά...

Και τους μικρομεσαίους ελεύθερους επαγγελματίες θα αποτελειώσει και το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης θα αυξήσει και το πόπολο θα συνεχίσει να εξαπατά με pass προς όφελος της ολιγαρχίας που υπηρετεί. Και γιατί να μην συνεχίσει να το κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη; Το 41% πήρε στις εκλογές, την αντιπολίτευση την έχει στα σκοινιά και τα ΜΜΕ στην απόλυτη υπηρεσία της...

Όταν γίνεται ήδη συζήτηση για τρίτη τετραετία Μητσοτάκη καταλαβαίνουμε ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά για να μιλάμε για το ποιος θα επικρατήσει στο "μικρό τελικό" ανάμεσα στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Εν τέλει κι ανεξαρτήτως ποιος θα είναι δεύτερος, τρίτος ή τέταρτος δεν θα έχει καμία σημασία αν στις ευρωεκλογές κινούνται όλοι λίγο πάνω ή λίγο κάτω από το 15%. Σε μια τέτοια περίπτωση είναι βέβαιο ότι θα προκύψει η ανάγκη για ένα νέο σχηματισμό με προοπτική νίκης...

Ξέρετε γιατί εκτιμώ πως ο Στέφανος Κασσελάκης θα τα καταφέρει; Γιατί είναι ο μόνος που έχει εντοπίσει το πρόβλημα της ευρύτερης Αριστεράς κι αυτό είναι πως ο κόσμος της απέχει από τις εκλογές. Στο ΠΑΣΟΚ πιστεύουν ότι κερδίζουν γιατί χάνει ο αντίπαλός τους κι ας είναι οι διαρροές του προς αυτούς μικρές. Στο ΚΚΕ, πάλι, έτσι και μια δημοσκόπηση τους δείξει δεύτερους θα κάνουν τα πάντα για να περιχαρακωθούν στην ασφάλεια του τριτοτέταρτου. Όσο για τους αποστάτες, αυτοί δεν έχουν καταλάβει ακόμα πως ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 17,85% στις εκλογές κι όχι 47,85%... 

Βεβαίως για να επιστρέψουν αυτοί οι πολίτες στις κάλπες δεν αρκούν ούτε τα επικοινωνιακά χαρίσματα ούτε η δαιμονοποίηση Μητσοτάκη. Θα χρειαστούν άμεσα προτάσεις για τα προβλήματα της καθημερινότητας. Όταν συμβεί κι αυτό τότε σε μερικά χρόνια θα μιλάμε γι' αυτές τις ημέρες και θα γελάμε... 

 
 

O Τέμπη o mores...

Πόσες και πόσες φορές δεν έχουν χαρακτηρίσει Τραμπ ακόμα και μελλοντικοί πρώην του σύντροφοι τον Στέφανο Κασσελάκη; Αυτό συμβαίνει όταν προσπαθείς να περιγράψεις με απλοϊκότητες κάποιον που δεν ξέρεις και δεν θέλεις να μάθεις. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ωστόσο, ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του, είναι αυτοί που είναι κάθε λέξη τού τραμπισμού. Η δήλωση Γεωργιάδη για τα Τέμπη απλώς το επιβεβαίωσε...

Ο Κασσελάκης προφανώς και δεν έχει την πολιτική εμπειρία των αντιπάλων του. Ενδεχομένως να μην έχει κι άλλα τους χαρίσματα. Διαθέτει, όμως, ενσυναίσθηση, την οποία δείχνει κι όταν οι κάμερες είναι κλειστές. Κι αν μη τι άλλο δεν έχει τον κυνισμό των αντιπάλων του. Τουλάχιστον όχι ακόμα, αφού η πολιτική μπορεί να διαβρώσει και τις αγνότερες των ψυχών...

Το μεγάλο πρόβλημα με την ελληνική κοινωνία δεν είναι γιατί η ΝΔ δεν έχασε την εξουσία μετά τα Τέμπη και τις υποκλοπές. Είναι πως δεν μπήκαμε καν στον κόπο να τα συνυπολογίσουμε στην ψήφο μας... 

Τα δισ. που μοιράστηκαν με το ελικόπτερο εξαιτίας τής πανδημίας μάς έκαναν να λησμονήσουμε ακόμα και τις δεκάδες χιλιάδες νεκρούς από τον covid. Αν η ενσυναίσθησή μας ήταν μεγαλύτερη δεν θα είχαμε καν υπουργούς όπως ο Γεωργιάδης, πολλώ δε μάλλον δεν θα τους συγχωρούσαμε οποιαδήποτε λεκτική εκδήλωση απανθρωπιάς...

Λένε όσα λένε και πράττουν όσα πράττουν γιατί το μόνο που μας νοιάζει είναι το πορτοφόλι. Γι' αυτό και στην πραγματικότητα δεν κλάψαμε ούτε για τα παιδιά μας που χάθηκαν στα Τέμπη, για να μην μπω καν στον κόπο να αναφερθώ στα παιδιά των "σκουρόχρωμων" στην Πύλο... 

 

 

Ας καμαρώνουμε τον Κουτσούμπα και τον Βαρουφάκη στη Βουλή κι ας σοδομίζεται η δημοκρατία μέχρι το '27...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν κάνει λάθη, τουλάχιστον όχι περισσότερα από όσα μπορεί να κάνει ένας μέσος άνθρωπος. Αντιθέτως, έχει σχέδιο και το εφάρμοσε, έστω κι αν εξωγενείς παράγοντες, όπως η πανδημία, την ανάγκασαν να περιορίσει τη σπουδή της σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως για την ιδιωτικοποίηση της υγείας. Το απέδειξε και με τις τροπολογίες για το δήθεν αποκλεισμό Κασιδιάρη, που αποδείχθηκε αποκλεισμός για όσους ακροδεξιούς δεν την προσκύνησαν...

Μακριά από μένα κάθε ηρωοποίηση κομμάτων και προσώπων που διέπονται από ρατσισμό, εθνικισμό κι άλλες πολιτικές ασθένειες αυτού του είδους. Με ανησυχεί, όμως, βαθύτατα που για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση αποκλείονται κόμματα από την εκλογική διαδικασία, έστω κι αν δεν θα ήθελα επ' ουδενί να αποκτήσουν κοινοβουλευτική παρουσία. Ο αποκλεισμός δεν μπορεί παρά να είναι η εξαίρεση της εξαίρεσης και η εργαλειοποίηση της δικαστικής εξουσίας και σε αυτήν την περίπτωση μόνο περισσότερες πληγές ανοίγει στο πλασίμπο της δημοκρατίας που ζούμε...

Με το να αποκαλέσω τον Κ. Μητσοτάκη πανούργο, δολοπλόκο κι επικίνδυνο για τη δημοκρατία δεν λέω κάτι καινούριο ούτε κάτι που δεν αληθεύει. Αναρωτιέμαι, όμως, αν έκανε όσα έκανε στην πρώτη τετραετία πόσο περισσότερο θα ασελγήσει στο κράτος δικαίου σε μια δεύτερη. 

Και, πολύ περισσότερο, αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατό οι αυτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί τής ελάσσονας αντιπολίτευσης να επιμένουν ακόμα στο αφήγημα "τι Μητσοτάκης τι Τσίπρας". Κι ακόμα πιο πολύ αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατό κάποιοι να πιστεύουν ότι είναι προτιμότερο να έχουμε πρωθυπουργό Μητσοτάκη αρκεί να είναι στη Βουλή και το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ 25 από το να έχουμε μια προοδευτική κυβέρνηση που θα βάλει τέλος στον ασύστολο βιασμό τής δημοκρατίας που βιώνουμε σήμερα...

  

  
 

Το λάθος δεν είναι στα αστέρια, αγαπητέ Βρούτε, αλλά στο σύστημα...

Όταν ήμουν μικρός οι αμερικανικές ταινίες προβάλλονταν στις ελληνικές αίθουσες έξι μήνες ή κι ένα χρόνο και περισσότερο μετά την πρώτη τους παγκόσμια προβολή. Κάτι παρόμοιο ισχύει με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μόνο που η καθυστέρηση με την οποία αντιγράφει νεοφιλελεύθερες πρακτικές δεν είναι ενός χρόνου, αλλά μερικών δεκαετιών...

Ακόμα και τώρα, ούτε μήνα μετά την τραγωδία των Τεμπών και μερικές εβδομάδες πριν τις εκλογές, επιμένει σε πρακτικές, όπως η ιδιωτικοποίηση του νερού, που έχουν αποτύχει όπου έχουν υλοποιηθεί. Τώρα, μάλιστα, ισχυρίζονται πως μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου θα έχουν εγκαταστήσει το σύστημα τηλεδιοίκησης στο σιδηρόδρομο για το οποίο δεν είχαν κάνει τίποτα τέσσερα χρόνια. Άλλη μια απόδειξη ότι προτεραιότητά τους και για τα τρένα ήταν η ιδιωτικοποίηση και των υποδομών, αλλά τους χάλασαν τα σχέδια οι 57 νεκροί...

Αν μη τι άλλο, η νέα παγκόσμια τραπεζική κρίση μαρτυρά- για όποιον χρειαζόταν κι άλλες αποδείξεις- ότι το πρόβλημα στον καπιταλισμό, ιδίως στον ασύδοτο καπιταλισμό τού νεοφιλελευθερισμού, δεν σχετίζεται με πρόσωπα αλλά με την ίδια του τη δομή. Δεν είμαι εναντίον τού ρίσκου, της επιχειρηματικότητας ή της μεγαλύτερης ανταμοιβής για εκείνον που μοχθεί περισσότερο ή έχει περισσότερες ικανότητες από κάποιον άλλο. 

Άλλωστε επί 20 χρόνια δεν έχω εργαστεί παρά μόνο στον ιδιωτικό τομέα, συνεπώς δεν έχω κάποια σχέση εξάρτησης με το κράτος. Όσο, όμως, ο υπαρκτός σοσιαλισμός κατάργησε τις ταξικές ανισότητες άλλο τόσο ο καπιταλισμός έσπειρε κοινωνική δικαιοσύνη. Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, επομένως, με ανθρώπινο πρόσωπο εξακολουθεί να δίνει απαντήσεις, όσο κι αν κάποιοι σκοπίμως στρέφουν ιδίως τη νεολαία προς την απαξίωση των πάντων προκειμένου να διασωθούν οι ίδιοι...

  
 

Στους πόσους νεκρούς θεωρείται επιτυχημένη μια ιδιωτικοποίηση;...

Πριν ένα μήνα περίπου είχα την τιμή να "απολαύσω" μια σιδηροδρομική διαδρομή με το ιδιωτικοποιημένο τρένο. Δεν ενοχλήθηκα τόσο από τις καθυστερήσεις, πόσο σημαντικές είναι αυτές, άλλωστε, όταν σήμερα θρηνούμε δεκάδες νεκρούς; 

Ενοχλήθηκα πιο πολύ από τη χυδαιότητα να σου ζητάνε να πας στο μπαρ για να σου δώσουν δωρεάν ένα μπουκάλι νερό κι όχι να στο φέρουν οι ίδιοι, αξιολογώντας έστω ότι είσαι πελάτης που πληρώνει κι όχι επαίτης. Ζω, εξάλλου, στο Παγκράτι και η ποιότητα του σήματος που μου παρέχει η ιδιωτική κινητή τηλεφωνία με κάνει να αισθάνομαι πως κατοικώ στην κορυφή τού Ολύμπου...

Δεν βρισκόμαστε στη δεκαετία τού '70 ή του '80, όταν οι ιδιωτικοποιήσεις έκαναν τα πρώτα τους βήματα. Σήμερα έχουμε πάμπολλα παραδείγματα αποτυχιών και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και στον πλανήτη για να τις αντιμετωπίζουμε ακόμα με προσμονή και δέος... 

Κι αν κάποιος μου πει πως, για παράδειγμα, ο ελληνικός σιδηρόδρομος ήταν στα ίδια χάλια όταν ήταν δημόσιος, που δεν ήταν, ποιος ο λόγος τότε να απωλέσουμε δημόσια έσοδα για να λαμβάνουμε τις ίδιες υπηρεσίες; Ή ποιος ο λόγος να πανηγυρίζουμε για τα υπερκέρδη τής ιδιωτικοποιημένης ΔΕΗ όταν οι λογαριασμοί ρεύματος είναι στα ύψη και το κράτος επιδοτεί, στην ουσία, αυτά τα υπερκέρδη;...

Τα τρένα ιδιωτικοποιήθηκαν επί ΣΥΡΙΖΑ για ένα κομμάτι ψωμί ως μνημονιακή υποχρέωση. Κι αυτό θα είναι ένα διαχρονικό άγος για την κυβερνώσα Αριστερά. Ποια δικαιολογία έχει, ωστόσο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη που σε λιγότερο από τέσσερα χρόνια θέλησε να ιδιωτικοποιήσει ακόμα και το νερό; Καμία, παρά μόνο ιδεοληψία σε συνδυασμό με εξυπηρέτηση της ολιγαρχίας, η πεμπτουσία δηλαδή του νεοφιλελευθερισμού... 

 

 

 

Απατεώνες νέτα σκέτα...

Ας υποθέσουμε πως οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας γίνονται με νόμο τού ΣΥΡΙΖΑ, που δεν γίνονται. Για χάρη τής συζήτησης ας χαρακτηρίσουμε, επίσης, διαβολικό το νόμο Κατρούγκαλου για τις συντάξεις ή προδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών. Γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που κυβερνά εδώ και τέσσερα σχεδόν χρόνια, δεν κατάργησε τίποτα από όλα αυτά κι άλλα "σατανικά" που υποτίθεται πως έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για τη μεσαία τάξη και την πατρίδα;...

Για να είμαι ακριβέστερος, η σημερινή κυβέρνηση άλλαξε τη νομοθεσία ΣΥΡΙΖΑ και κατάργησε την προστασία τής πρώτης κατοικίας, κατάργησε τη 13η σύνταξη και δεν επέστρεψε σε όλους τα αναδρομικά κι όπου τα επέστρεψε το έκανε κουτσουρεμένα, ενώ δίνει μάχες για την ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ. Είναι ευφημισμός, συνεπώς, αν τους χαρακτήριζα πολιτικούς απατεώνες, ιδίως αν μνημονεύσω πόσο έχουν ασελγήσει στους θεσμούς και στο κράτος δικαίου. Οι άνθρωποι είναι απατεώνες, νέτα σκέτα...

Αυτό που ζήσαμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια ήταν μια βίαιη αναδιανομή τού εισοδήματος από τους λίγους στους πολλούς χωρίς καν να υπάρχει η δικαιολογία των μνημονίων. Η κυβέρνηση αξιοποίησε παγκόσμιες κρίσεις για να μας φτωχοποιήσει είτε χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι είτε αποδίδοντάς το σε εξωτερικούς παράγοντες όταν η ενίσχυση της εγχώριας ολιγαρχίας είναι δικό της έργο. Και για να μας εξευτελίσει περισσότερο μας μοιράζει τώρα προεκλογικά δωράκια, που είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι όσων έχουμε δώσει για να είμαστε υπερήφανοι για τους "ευεργέτες" εφοπλιστές και τραπεζίτες μας... 

 

 

Με νέο ριζοσπαστισμό κόντρα και στους νεοναζί...

Όποιος πίστευε ότι τελειώσαμε με την ακροδεξιά στην Ελλάδα, ακόμα και τη νεοναζιστική, επειδή φυλακίστηκαν οι χιμπατζήδες με τα μαύρα είναι σαν να πιστεύει σήμερα ότι με το να επεκτείνουμε το τείχος στον Έβρο τελειώνουμε και με τη μετανάστευση. Δυστυχώς, ωστόσο, είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι οι κοινωνικές παθογένειες λύνονται με την καταστολή κι όχι με την επίλυση των προβλημάτων που τις δημιουργούν. Γι' αυτό και φτάσαμε πάλι σήμερα να ψάχνουμε τρόπους να μπλοκάρουμε τον Κασιδιάρη, οι οποίοι φλερτάρουν με την αντισυνταγματικότητα και την αντιδημοκρατικότητα...

Μετά τη συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 η κοινωνία πέρασε από τη ριζοσπαστικοποίηση στην αμηχανία. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όμως, με τα νεοφιλελεύθερα κι αντιδραστικά χαρακτηριστικά της, γέννησε ένα νέο κύμα αμφισβήτησης της πολιτικής που θα αποτυπωθεί με την αύξηση της αντισυστημικής ψήφου στις προσεχείς εκλογές. Κι επειδή οι θεωρίες συνωμοσίας με τον εθνικισμό αποτελούν ένα γοητευτικό κοκτέιλ για τις απαίδευτες μάζες, δεν θα εκπλαγώ από την είσοδο ενός ακόμα ακροδεξιού κόμματος στην επόμενη Βουλή, πέραν της Ελληνικής Λύσης...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κυβερνήσει κι έχει συμβιβαστεί, συνεπώς δεν έχει την άνεση του 2015 να διεκδικήσει την αντισυστημική ψήφο. Έχει, όμως, και την εμπειρία που δεν είχε πριν οκτώ χρόνια και πάνω σε αυτή οφείλει να χτίσει το προεκλογικό του αφήγημα, που πρέπει να είναι και προοδευτικά ριζοσπαστικό. Για να γίνει, ωστόσο, και πιο πειστικός χρειάζεται επιτέλους να βγάλει μπροστά περισσότερα νέα πρόσωπα και να μην βλέπουμε ξανά και ξανά αυτούς που κυβέρνησαν, συμβιβάστηκαν κι έκαναν λάθη τα οποία στοίχισαν...

  
 

Θα αλλοιώνουν και τις ελιές μας τώρα...

Όποιος δεν θέλει τους ξένους στη γλυκιά μας πατρίδα οφείλει τουλάχιστον να είναι σταθερός στο ρατσισμό του κι αυτή η μισαλλοδοξία του να μην είναι α λα καρτ. Αν, ας πούμε, ο Μπαγκλαντεσιανός αλλοιώνει τον πολιτισμό μας κι αυτό είναι τραγωδία, θα είναι τραγωδία κι όταν μαζεύει τις ελιές, τα μήλα ή τα πορτοκάλια μας. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως ένας τόσο μεγάλος εχθρός τού ελληνισμού μπορεί να είναι χρήσιμος σε κάτι. Εκτός αν πιστεύουμε στη δουλεία και πως κάποιοι άνθρωποι δεν είναι και τόσο άνθρωποι...

Ομοίως, αν ένας πρωθυπουργός πιστεύει στα κλειστά σύνορα και στην Ευρώπη- φρούριο, τότε αυτά πρέπει να ισχύουν κι όταν μας λείπουν εργάτες γης. Δεν μπορεί τη μία στιγμή να κομπάζεις για τα τείχη και τα "push backs" και την άλλη να διαφημίζεις τη χώρα στους ξένους εργάτες ως ελκυστικό προορισμό. Μπορείς, βεβαίως, να κάνεις κι αυτό, αλλά τότε κάποιος με το δίκιο του θα σε αποκαλέσει αγύρτη και υποκριτή...

Αν είναι να αποκλείσουμε τον Κασιδιάρη να κατεβεί στις εκλογές ούτως ώστε τις πολιτικές του να τις ακολουθεί μια κυβέρνηση Μητσοτάκη, τότε ποιος ο λόγος να βγάλουμε μόνο τον χιμπατζή με τα μαύρα εκτός νόμου κι όχι και τη ΝΔ; Φυσικά ο Κασιδιάρης είναι και δολοφόνος, αλίμονο όμως αν τα δημοκρατικά μας αντανακλαστικά λειτουργούν μόνο για το ειδεχθέστερο των εγκλημάτων. Σε μία τέτοια περίπτωση δεν είναι δημοκρατικά, μάλλον μικροκομματικά είναι και πολιτικάντικα...   
 

Αν θέλουν μετά να ρίξουν όλη την ευθύνη στον Τσίπρα ας του επιτρέψουν να ευθύνεται για την καταστροφή ή τον θρίαμβο...

Η νίκη με οποιοδήποτε τίμημα, όταν μάλιστα συνεπάγεται απώλεια της ψυχής σου, δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός, ιδίως για την Αριστερά. Αν κάποιοι δεν ξεβολεύονται από τις καρέκλες είναι οι δεξιοί και το αποδεικνύει και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που μπορεί να εξαντλήσει ακόμα και τα συνταγματικά όρια της τετραετίας για να μην μείνει ούτε μία ημέρα λιγότερη σε αυτές. Συνιστά, όμως, η επιλογή Τσαπανίδου ως εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ τόσο μεγάλη υποχώρηση από αρχές κι αξίες ώστε κάποιοι να βγάζουν πάλι το αριστερόμετρο;...

Όσοι έμειναν στο ΣΥΡΙΖΑ μετά το συμβιβασμό τού 2015 δεν δικαιούνται να βγαίνουν κάθε τόσο και να μιλάνε για δεξιά διολίσθηση του κόμματος. Αν αποδέχθηκαν το τρίτο νεοφιλελεύθερο μνημόνιο, νομίζω πως μπορούν να καταπιούν και την Πόπη, η οποία δεν ήταν και καμιά ιέρεια της δεξιάς ώστε να δέχεται τέτοιο μπούλινγκ από αποτυχημένους πολιτευτές- θεματοφύλακες δήθεν της κομματικής νομιμότητας. Απλώς επιβεβαιώνουν ότι πίσω από τις ειρωνείες τους και για την πράγματι ψευδώνυμη αριστεία Μητσοτάκη και της αυλής του κρύβουν τις δικές τους αβελτηρίες και τα δικά τους κόμπλεξ κατωτερότητας...

Ούτε θα ήταν παράλογο αν μπορούσε να αποδειχθεί ότι ανάμεσα στα 172.000 μέλη τού ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει καταλληλότερος εκπρόσωπος Τύπου σε προεκλογική περίοδο από την Τσαπανίδου, που δεν είναι καν μέλος. Όπως κι αν έχει, κι εκείνη θα κριθεί από το αποτέλεσμα, όπως φυσικά κι εκείνος που την επέλεξε, ο Αλέξης Τσίπρας. Αν, άλλωστε, η εσωκομματική του αντιπολίτευση ακονίζει ήδη τα μαχαίρια σε περίπτωση ήττας, τουλάχιστον πρέπει να του δώσει το δικαίωμα να ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό ο πρόεδρος για την καταστροφή ή τον θρίαμβο. Έτσι δεν είναι;...

Υ.Γ. Καλή χρονιά σε όλες κι όλους. Ο Βρομόστομος επιστρέφει τη Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου.