Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

Δεν είμαι εναντίον τής ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα. Από τη στιγμή, άλλωστε, που ούτε η Αριστερά αντιδρά πλέον στην ύπαρξη ιδιωτικών δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων, το επόμενο βήμα είναι προφανέστατα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Πρέπει, εξάλλου, να βάλουμε πολύ βαθιά το κεφάλι μας στην άμμο για να πούμε πως οι εκπαιδευτικές ανισότητες δεν υφίστανται σε όλα τα προηγούμενα στάδια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και θα γεννηθούν μόλις ο νέος φτάσει τα 18 του. Αντί, συνεπώς, να σταματήσουμε τη γη από το να γυρίζει θα ήταν φρονιμότερο να εστιάσει και η Αριστερά στη θέσπιση ενός πολύ αυστηρού θεσμικού πλαισίου...

Σήμερα δεν έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Αυτό που νομοθέτησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ξέπλυναν το ΣτΕ και η ΕΛΑΣ πέρα από αντισυνταγματικό είναι, επί της ουσίας, η ονομαστική αναβάθμιση ΙΕΚ του ενός ορόφου χωρίς σοβαρά προγράμματα σπουδών. Η ορθή διαδικασία σε ένα κράτος δικαίου περνά μέσα από τη Συνταγματική Αναθεώρηση και μόνο, όπου σε αυτή πρέπει να τεθούν οι δικλείδες ασφαλείας ώστε ναι μεν να μπορούν οι πλούσιοι και η ανώτερη μεσαία τάξη να αγοράζει τα πτυχία της αλλά τουλάχιστον αυτά να έχουν κι ένα περιεχόμενο. Κυνικό; Απολύτως αλλά ποιος άλλος θα μπορεί να σπουδάζει σε πραγματικά ιδιωτικά πανεπιστήμια- με σοβαρά προγράμματα σπουδών και καθηγητές κι άρα με υψηλό λειτουργικό κόστος- χωρίς υποτροφία αν η οικογένειά του δεν διαθέτει φράγκα;...

Η ύπαρξη ιδιωτικών πανεπιστημίων σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να σημαίνει αυτομάτως την υποβάθμιση των δημοσίων πανεπιστημίων. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία οι ιδιώτες κάνουν τη δουλειά τους και η πολιτεία τη δική της... 

Κι όσο για την ελεύθερη πρόσβαση, αν η ζήτηση μειωθεί και λόγω του δημογραφικού σε τέτοια επίπεδα που να την καθιστά εκ των ων ουκ άνευ πάω πάσο. Κι αν ακόμα δεν συμφωνώ με το σημερινό εξετασιοκεντρικό σύστημα άλλο τόσο διαφωνώ με την αντίληψη των υψηλών ωφελημάτων με την ήσσονα προσπάθεια. Οι πανελλήνιες είναι ένα πολύ καλό μάθημα ζωής είτε επιτυγχάνεις είτε αποτυγχάνεις. Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

 

Η συγγνώμη γι' αυτούς που δεν έφταιξαν δεν περνά από τις πανελλήνιες...

Σε μια χώρα όπου δυσκολευόμαστε να συμφωνήσουμε και για τα αυτονόητα οι πανελλήνιες εξετάσεις είναι από τους λίγους τρόπον τινά θεσμούς τους οποίους ο μέσος Έλληνας θεωρεί και με το δίκιο του αδιάβλητους. Φυσικά κι έχουν πολλά στραβά, δημιουργούν υψηλή πίεση στους μαθητές και πολλές φορές ωθούν προς την παπαγαλία κι όχι στην ουσιαστική απορρόφηση της γνώσης. Είναι, ωστόσο, ο τρόπος εισαγωγής στα πανεπιστήμια ο λόγος για τον οποίο χωλαίνει η Παιδεία μας ώστε να σπαταλιούνται τόση μελάνη κι εργατοώρες προκειμένου να αναβαθμιστεί; Δεν είναι ούτε καν η παραπαιδεία, αλλά η έλλειψη κεντρικού σχεδίου για το τι είδους εφόδια θέλουμε να δώσουμε στους σημερινούς μαθητές κι αυριανούς πολίτες και πώς θα τους τα δώσουμε που μας κρατούν αλυσοδεμένους στο παρελθόν...

Η διδασκαλία είναι πολύ δύσκολο επάγγελμα για να την εμπιστευόμαστε αποκλειστικώς σε ανθρώπους που διαθέτουν γνώσεις, αλλά που δεν έχουν καθόλου ή ελάχιστη μεταδοτικότητα και, κυρίως, διάθεση να αντιμετωπίσουν το επάγγελμά τους ως λειτούργημα κι όχι ως δημοσιοϋπαλληλίκι. Μοιάζει ακατόρθωτο, ωστόσο βασικός στόχος οφείλει να είναι να προσέρχεται ο μαθητής στο σχολείο όχι με αναστεναγμούς και βαρυθυμία αλλά με χαρά. Κι αυτό δεν πρόκειται να επιτευχθεί αν τον περιορίζουμε στον παθητικό ρόλο τού αποδέκτη γνώσεων θερμοκηπίου, αλλά τον κάνουμε συμμέτοχο μέσω, για παράδειγμα, διαδραστικών παιχνιδιών με τη λελογισμένη χρήση και των νέων τεχνολογιών, καθώς και της ομαδικής συνεργασίας. Σε αυτό το πλαίσιο επιτυγχάνεις με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: κάνεις τη γνώση ενδιαφέρουσα και μαθαίνεις παραλλήλως στο παιδί την αξία τής κοινωνικοποίησης...

Ας μην κοροϊδευόμαστε: οι γενιές που οδήγησαν κι εκείνες που βιώνουν τα μνημόνια είναι χαμένες όσον αφορά την αλλαγή νοοτροπίας. Δύσκολα μαθαίνεις ένα γέρικο σκυλί νέα κόλπα, όπως για παράδειγμα να μην φοροδιαφεύγει, να μην οδηγεί σαν να μην υπάρχει άλλος στο δρόμο ή να ψηφίζει με ταξικά κι όχι ατομικά κριτήρια. Τα παιδιά, ωστόσο, έχουν πάντοτε τη δυνατότητα να αλλάζουν τη μοίρα μιας χώρας, γι' αυτό και θα πρέπει σε αυτά να δώσουμε όλο μας το βάρος, φροντίζοντας ώστε να μην τα κάνουμε σαν τα μούτρα μας. Θα είναι η λιγότερο υποκριτική και περισσότερο ουσιαστική συγγνώμη που μπορούμε να τους δώσουμε για το χάλι που τους παραδίδουμε...