Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

Δεν είμαι εναντίον τής ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα. Από τη στιγμή, άλλωστε, που ούτε η Αριστερά αντιδρά πλέον στην ύπαρξη ιδιωτικών δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων, το επόμενο βήμα είναι προφανέστατα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Πρέπει, εξάλλου, να βάλουμε πολύ βαθιά το κεφάλι μας στην άμμο για να πούμε πως οι εκπαιδευτικές ανισότητες δεν υφίστανται σε όλα τα προηγούμενα στάδια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και θα γεννηθούν μόλις ο νέος φτάσει τα 18 του. Αντί, συνεπώς, να σταματήσουμε τη γη από το να γυρίζει θα ήταν φρονιμότερο να εστιάσει και η Αριστερά στη θέσπιση ενός πολύ αυστηρού θεσμικού πλαισίου...

Σήμερα δεν έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Αυτό που νομοθέτησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ξέπλυναν το ΣτΕ και η ΕΛΑΣ πέρα από αντισυνταγματικό είναι, επί της ουσίας, η ονομαστική αναβάθμιση ΙΕΚ του ενός ορόφου χωρίς σοβαρά προγράμματα σπουδών. Η ορθή διαδικασία σε ένα κράτος δικαίου περνά μέσα από τη Συνταγματική Αναθεώρηση και μόνο, όπου σε αυτή πρέπει να τεθούν οι δικλείδες ασφαλείας ώστε ναι μεν να μπορούν οι πλούσιοι και η ανώτερη μεσαία τάξη να αγοράζει τα πτυχία της αλλά τουλάχιστον αυτά να έχουν κι ένα περιεχόμενο. Κυνικό; Απολύτως αλλά ποιος άλλος θα μπορεί να σπουδάζει σε πραγματικά ιδιωτικά πανεπιστήμια- με σοβαρά προγράμματα σπουδών και καθηγητές κι άρα με υψηλό λειτουργικό κόστος- χωρίς υποτροφία αν η οικογένειά του δεν διαθέτει φράγκα;...

Η ύπαρξη ιδιωτικών πανεπιστημίων σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να σημαίνει αυτομάτως την υποβάθμιση των δημοσίων πανεπιστημίων. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία οι ιδιώτες κάνουν τη δουλειά τους και η πολιτεία τη δική της... 

Κι όσο για την ελεύθερη πρόσβαση, αν η ζήτηση μειωθεί και λόγω του δημογραφικού σε τέτοια επίπεδα που να την καθιστά εκ των ων ουκ άνευ πάω πάσο. Κι αν ακόμα δεν συμφωνώ με το σημερινό εξετασιοκεντρικό σύστημα άλλο τόσο διαφωνώ με την αντίληψη των υψηλών ωφελημάτων με την ήσσονα προσπάθεια. Οι πανελλήνιες είναι ένα πολύ καλό μάθημα ζωής είτε επιτυγχάνεις είτε αποτυγχάνεις. Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

 

Βόρεια Κορέα α λα καρτ...

"Μα, δεν μπορεί να είμαστε μόνο εμείς και η Βόρεια Κορέα σε όλο τον κόσμο που δεν επιτρέπουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια". Αυτό είναι και το μοναδικό σοβαρό επιχείρημα της κυβέρνησης, έστω κι αν δεν απαντά στο γιατί δεν περιμένει την Αναθεώρηση του Συντάγματος και σπεύδει να το κάνει αντισυνταγματικά. Κι έστω κι αν η κυβέρνηση δεν έχει κανένα πρόβλημα να είναι μία Σοβιετία όταν πρόκειται, για παράδειγμα, για την παρακολούθηση ακόμα και υπουργών και της ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων ή για τη διανομή επιδομάτων προκειμένου να κρύβει την αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων...

Πρώτα και κύρια δεν μπορούμε να θεωρούμε το Σύνταγμα κουρελόχαρτο. Δεν το θεώρησε κουρελόχαρτο ούτε η κυβέρνηση του τουρίστα τής Ραφήνας που παρόλο που ήθελε ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν σκέφτηκε καν να το παραβιάσει μολονότι ούτε σήμερα ακούγονται διαφορετικά επιχειρήματα από τους θιασώτες τους. Πέρα, όμως, από αυτό θα ήταν αδιανόητο για την αντιπολίτευση να εμπιστευόταν την πιο ελεγχόμενη από τους ολιγάρχες κυβέρνηση που γνώρισε ο τόπος στη μεταπολίτευση για να επιβάλει δήθεν αυστηρούς κανόνες. Από το Χάρβαρντ και την Οξφόρδη, άλλωστε, περάσαμε στο αγαπημένο fund της οικογένειας Μητσοτάκη ως προς αυτούς που θέλουν να ιδρύσουν ιδιωτικό πανεπιστήμιο στην Ψωροκώσταινα...

Θα ήταν πράγματι φιλελεύθερο να βάλουμε τους λύκους να φυλάνε τα πρόβατα. Και οι λύκοι πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα με τα πρόβατα, θα υποστήριζαν οι υμνητές τού θατσερισμού την ίδια ώρα που διανέμουν σοβιετικά pass. Φυσικά και δεν ισχυρίζομαι πως σήμερα έχουν όλοι τις ίδιες δυνατότητες να μορφωθούν. Οι πλούσιοι έχουν και τώρα περισσότερες και καλύτερες ευκαιρίες. 

Μια κυβέρνηση, ωστόσο, που νοιάζεται για τα συμφέροντα των πολλών αγωνίζεται για να μειωθούν αυτές οι ανισότητες, ενισχύοντας τη δημόσια δωρεάν παιδεία και λαμβάνοντας μέτρα πριμοδότησης των πιο αδύναμων οικονομικά οικογενειών. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν θα κάνουν τίποτα άλλο από το να διαιωνίσουν το νόμο τής ζούγκλας σε έναν κοινωνικό δαρβινισμό τα πρώτα θύματα του οποίου θα είναι εκείνοι οι οποίοι ονειρεύονται τα παιδιά τους πτυχιούχους τού ελληνικού παραρτήματος του Γέιλ χωρίς δίδακτρα κι όταν ξυπνήσουν θα έχουν πουλήσει και το σπίτι τους για να τα σπουδάσουν στο ΙΕΚ Φούφουτος...

 

 

Ο λαϊκισμός του "θέλετε να είστε για πάντα ευτυχισμένοι"...

Όταν μαίνεται πόλεμος της μαφίας εντός τού αστικού ιστού τι πιο λογικό από μία επιδρομή των ΜΑΤ σε ένα πανεπιστήμιο; Τι, όχι; Και τότε γιατί ήταν αυτή η πρώτη κυβερνητική αντίδραση στην εκτέλεση με καλάσνικοφ φερόμενου ως μαφιόζου; Γιατί αυτή η κυβέρνηση έχει σχέδιο, το οποίο μπορεί να μην περιλαμβάνει τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας, ωστόσο είναι επικοινωνιακά στραμμένο στο να πείθει πως τα συμπεριλαμβάνει...

Τι ακριβώς εξυπηρέτησε το ντου των μπάτσων στην Πολυτεχνειούπολη, όπως τι ακριβώς εξυπηρέτησε η παντελώς αχρείαστη πανεπιστημιακή αστυνομία; Tην καταπολέμηση της ανομίας; Ή, μήπως, την εμπορευματοποίηση κάθε εκπαιδευτικής βαθμίδας; Κι από πότε η θώπευση των πιο χυδαίων αντανακλαστικών τής μάζας θεωρείται μεταρρυθμιστικός οίστρος; Μάλλον γενετήσιος οίστρος είναι σε βάρος τού κοινωνικού συμφέροντος...

Αν οι δημοσκοπικές εταιρείες ήθελαν να είναι έντιμες θα όφειλαν στην ερώτηση "είστε υπέρ ή κατά των ιδιωτικών πανεπιστημίων" να πρόσθεταν πως αυτά δεν θα είναι δωρεάν και δεν θα είναι το Χάρβαρντ. Διαφορετικά η απάντηση είναι το ίδιο αυτονόητη όπως στο ερώτημα "θέλετε ο ουρανός να είναι πάντα γαλανός κι εσείς να ζείτε κάτω από αυτόν αιώνια ευτυχισμένοι". Αυτή είναι, όμως, και η πεμπτουσία τού λαϊκισμού, απλοϊκές απαντήσεις σε σύνθετα ζητήματα. Κι αυτόν το λαϊκισμό υπηρετεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη από το καλοκαίρι τού 2019...

 
 

Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν φέρνουν τις ταξικές ανισότητες, τις επιβεβαιώνουν...

Οι ταξικές ανισότητες και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι υπαρκτές και τώρα που δεν έχουν ανοίξει ακόμα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Οι πλούσιοι γόνοι σπουδάζουν στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου όπου κάνουν διεθνείς γνωριμίες ζωής. Σιγά, επομένως, μην φοιτήσουν σε κάποιο παράρτημα ξένου πανεπιστήμιου εν Ελλάδι. Αυτό, όπως και το κάθε ΙΕΚ Φούφουτος που θα βαφτιστεί ΑΕΙ, θα είναι για τη μικρομεσαία πλέμπα που εξαιτίας και της ελάχιστης βάσης εισαγωγής της κυβέρνησης Μητσοτάκη θα οδηγηθεί στα ιδιωτικά πανεπιστήμια της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία έχει ήδη εξισώσει τα επαγγελματικά δικαιώματα του απόφοιτου δημόσιου πανεπιστήμιου και του απόφοιτου του ΙΕΚ Φούφουτου...

Αν η οποιαδήποτε κυβέρνηση έδινε προτεραιότητα στη δημόσια παιδεία, από το νηπιαγωγείο ως το πανεπιστήμιο, η συζήτηση για την ιδιωτική εκπαίδευση θα ήταν άνευ σημασίας, ένα καπρίτσιο για λίγους. Το ότι, όμως, η δημόσια παιδεία είναι το διαχρονικό αποπαίδι τού κρατικού προϋπολογισμού ανοίγει το δρόμο στην ιδεολογικοποίηση μιας συζήτησης που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρει πολλούς. Κι όταν μια κυβέρνηση δίνει προτεραιότητα στο ιδιωτικό πανεπιστήμιο από το δημόσιο στην ουσία δηλώνει τη δική της ανεπάρκεια να δώσει λύσεις, πέρα φυσικά από το ότι γεννά ζητήματα εξάρτησης από εκείνους που μια χαρά βολεύονται με την αναπαραγωγή των ταξικών ανισοτήτων...

Όσοι, εξάλλου, πιστεύουν μοιρολατρικά ότι το 2024 θα είναι καλύτερο από το 2023 γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς οφείλουν να εργαστούν σκληρά, πολύ σκληρά για να το πετύχουν. Με αυτοκριτική, αλλά και με προτάσεις, με όραμα αλλά και με πρακτικές λύσεις θα καταφέρουμε να μετατρέψουμε το πιο βαθύ σκοτάδι σε προοπτική αλλαγής. Κι αν όσοι αυτοαποκαλούμαστε προοδευτικοί δεν ενωθούμε, υποτασσόμενοι σε έναν ανούσιο εμφύλιο, θα απολογούμαστε στις γενιές που θα μας ακολουθήσουν για το ότι επιτρέψαμε την ακροδεξιά πολιτική ηγεμονία να μετατραπεί και σε κοινωνική... 

Για να κλείσω, πάντως, πιο αισιόδοξα, εκτιμώ πως σε ένα χρόνο από τώρα η λογική θα έχει επικρατήσει του πείσματος. Για το καλό τής κοινωνικής πλειοψηφίας...    

Υ.Γ.: Καλές γιορτές και καλή χρονιά σε όλες κι όλους, ραντεβού στις 4 Ιανουαρίου!

 

Στη ΝΔ έχουν μπερδέψει την αριστεία με την αλητεία...

Δεν θα μπορούσε να βρει χειρότερο τάιμινγκ ο άθλιος Κούλης για να διακηρύξει την πρόθεσή του για τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, ταυτοχρόνως δηλαδή με τη δημοσιοποίηση ότι 106 δαπίτες φοιτητές παρέδωσαν την ίδια ακριβώς εργασία, καθώς και να μιλήσει για την τυραννία τής πλειοψηφίας τώρα που δεν την έχει! Όσο περνά ο καιρός τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται τι εννοεί ο αρχηγός τής ΝΔ με την "αριστεία": τις πελατειακές σχέσεις, τον κομματισμό, το νεποτισμό και την τυραννία τής μειοψηφίας...

Για τον ίδιο άριστος είναι το κάθε πορφυρογέννητο κωλόπαιδο που σπουδάζει και ζει ζωή χαρισάμενη με τα λεφτά τής μαμάς και του μπαμπά κι από την άνεση που παρέχει το μπόλικο χρήμα του κατηγορεί την πλέμπα, την οποία βεβαίως και δεν θεωρεί ίσα κι όμοια. Με λίγα λόγια, ο άθλιος Κούλης περιγράφει τον εαυτό του για να μιλήσει για τον ιδανικό πολίτη, λες κι όσοι δεν έχουν γεννηθεί στα παλάτια που χτίστηκαν με λαμογιές δεν έχουν δικαίωμα στη δημοκρατία των ελιτιστών...

Δεν είμαι εναντίον των ιδιωτικών πανεπιστημίων, μόνο που δεν θεωρώ πως το πρόβλημα της ανώτατης εκπαίδευσης είναι πως υπάρχουν μόνο δημόσια. Είναι και το ότι πολλοί από αυτούς που υποτίθεται πως την υπηρετούν, λειτουργούν απέναντί της σαν κακή μητριά. Οι νεοδημοκράτες, για παράδειγμα, τη λοιδορούν αλλά είναι οι ίδιοι οι οποίοι στηρίζουν την κομματική τους νεολαία η οποία προσφέρει σκονάκια στους φοιτητές και ταξιδάκια και βραδιές στα μπουζούκια στους καθηγητές, με το αζημίωτο φυσικά. Μοιάζουν με τον τύπο στο ανέκδοτο που σκότωσε τους γονείς του, ωστόσο ζητά την επιείκεια του δικαστηρίου γιατί είναι ορφανός...

Δεν είναι τυχαίο, επίσης, πως οι ίδιοι άνθρωποι οι οποίοι υπονομεύουν τη δημόσια παιδεία κάνουν το ίδιο και για τη δημοκρατία. Οι παθογένειες του πολιτεύματός μας είναι γνωστές, αφήστε που περισσότερο προσομοιάζει σε κοινοβουλευτική ολιγαρχία παρά σε πραγματική δημοκρατία όπου οι πολίτες συμμετέχουν στα κοινά με την ψήφο τους σχεδόν σε καθημερινή βάση. Εκείνοι, όμως, που θα προτιμούσαν ίσως μια αριστοκρατία στην θέση της, με τους ίδιους στα ανώτερα αξιώματα, δεν μπαίνουν στον κόπο να απολογηθούν για τα δικά τους κολοσσιαία σφάλματα που προκάλεσαν κοινωνική αποσταθεροποίηση στη χώρα...

Εκείνοι που χρεοκόπησαν την Ελλάδα κατηγορούν το λαό για τις επιλογές του αντί να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να βγάλουν τον εαυτό τους φταίχτη. Δεν είναι, συνεπώς, ούτε η δημόσια παιδεία ούτε η δημοκρατία τα προβλήματα, αλλά οι εκ των έσω προδότες τους που παριστάνουν τους μεταρρυθμιστές του γλυκού νερού...

 

Τα αυτογκόλ φοβάμαι, όχι τους επιθετικούς τού αντιπάλου...

Δεν πιστεύω ότι η αναμόρφωση των ΑΕΙ θα ξεκινήσει από την επαναφορά τού ασύλου ή της συμμετοχής των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές. Το έχουμε ξαναδεί το έργο και δεν άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Το ίδιο ισχύει, ωστόσο, και για τον πολυδιαφημισμένο νόμο Διαμαντοπούλου, ο οποίος υποτίθεται πως θα εκσυγχρόνιζε τα πανεπιστήμιά μας, αφαιρώντας όμως από αυτά την ψυχή τους και υποκαθιστώντας την με τεχνοκράτες...

Ούτε το ένα μοντέλο πέτυχε ούτε το άλλο, τουλάχιστον όχι σε βαθμό που να μπορούμε να ισχυριζόμαστε πως είμαστε υπερήφανοι για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εκπαιδεύουμε τους επαγγελματίες τού μέλλοντος. Τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια, ωστόσο, δεν είναι τόσο τραγικά όσο θέλουν να τα παρουσιάζουν οι νεοφιλελεύθεροι "μεταρρυθμιστές" και ούτε θα βελτιωθούν αν πάψουν να συνδέονται με δημοκρατικές διαδικασίες. Απαιτείται ένας συνδυασμός ανταπόκρισής τους στις ανάγκες τής αγοράς εργασίας, βελτίωσης των υποδομών τους και της ποιότητας σπουδών- τις παρατεταμένες καταλήψεις, για παράδειγμα, πρέπει να τις βλέπουμε σαν αυτοπυροβολισμούς-, δίχως όμως να λησμονούμε πως και το πανεπιστήμιο είναι κομμάτι ενός εκπαιδευτικού συστήματος που καλείται να ανατρέφει πολίτες κι όχι πελάτες...

Σε αυτό το πλαίσιο, λίγη σημασία έχει πώς θα αποκτούν πρόσβαση στα ΑΕΙ οι νέοι μας- με εισαγωγικές εξετάσεις ή με ξεσκαρτάρισμα εντός του πανεπιστημίου. Το σημαντικότερο είναι να συνδιαμορφωθεί η αντίληψη, με τη χρήση των κατάλληλων θεσμικών εργαλείων, ότι το δρόμο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν τον ανοίγουν μόνο οι "αφιθιονάδος" τής αρρύθμιστης ιδιωτικής οικονομίας- που θέτουν φραγμούς, για παράδειγμα, στην εγγραφή ΑμεΑ στα ιδιωτικά σχολεία-, αλλά και οι διαπρύσιοι υπερασπιστές τού δημόσιου σχολείου, οι οποίοι ταυτίζουν την επαναστατική γυμναστική με την πρωτοπορία, το χαβαλέ με την πολιτική δράση και τον κομματισμό με την ταξική αφύπνιση. Με λίγα λόγια, περισσότερο φοβάμαι τα "αυτογκόλ" από τους "επιθετικούς" τού αντιπάλου...