Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία της καμένης Αθήνας...

Ο καπιταλισμός δεν θα γκρεμιστεί αν καεί η Αθήνα. Αν μη τι άλλο, κάποιοι το δοκίμασαν λίγα χρόνια πριν κι απέτυχαν. Σε αυτό το πλαίσιο θα ήταν αυτοκαταστροφικό η μεγάλη κινητοποίηση της Τετάρτης να σημαδευτεί από ακραίες ενέργειες. Το να το προδικάζεις, ωστόσο, όπως κάνουν η κυβέρνηση, η ΝΔ και κάποιοι απελπισμένοι νεοφιλελεύθεροι που παριστάνουν τους προοδευτικούς κεντρώους δεν εξυπηρετεί σε τίποτα άλλο από την επικράτηση του φόβου, αυτού του διαχρονικού συμμάχου κάθε εξουσίας...

Είναι, επίσης, προκλητικό να ακούγονται φωνές αυτοσυγκράτησης από πρώην αντισυστημικούς (;) που ερωτεύτηκαν σφόδρα το σύστημα, το έχουν σφιχταγκαλιάσει και προσδοκούν από αυτό να τους δώσει μια ακόμα ευκαιρία. Όταν το 2015 κατέρρεε ο παλιός δικομματισμός είχαμε βιαστεί να θάψουμε τη μεταπολίτευση. 

Όχι γιατί δεν αναγνωρίζαμε και τα θετικά της- ιδιαιτέρως οι παλαιότερες γενιές που έζησαν πολύ χειρότερες καταστάσεις για τη δημοκρατία από τη σημερινή γενιά των σχεδόν πενηντάρηδων-, αλλά γιατί ήταν προφανές ότι είχε κλείσει ο κύκλος της. Η σχετικά γρήγορη παλινόρθωση του ancien regime δεν αναιρεί το συμπέρασμα, απλώς επιβεβαιώνει ότι οι πολιτικά νεκροί περπατούν ανάμεσά μας...

"Και τι να κάνουμε ρε φίλε; Αυτούς έχουμε. Να τους αλλάξουμε πριν βρούμε καλύτερους και στο μεσοδιάστημα να πάρει κεφάλι η ακροδεξιά και να μας κατσικωθεί καμιά δεκαετία"; Μου το λένε πολλοί, κάποιοι με ψυχραιμία, πολλοί με οπαδισμό. 

Είναι εύλογες οι παρατηρήσεις αλλά υπόλογες για τις απαντήσεις είναι οι ηγεσίες τής προοδευτικής παράταξης οι οποίες λειτουργούν στη βάση τού να ψοφήσει η κατσίκα τού γείτονα κι όχι της ένωσης δυνάμεων. Αυτές θα είναι υπόλογες, όχι όσοι τις προτείνουμε να μην χάσουν το δάσος τής ευθύνης για το δέντρο τής ανούσιας δεύτερης θέσης...    

 

 

Προσβάλλομαι και δεν το ανέχομαι. Εσείς;...

Δεν χρειάζεται να καταφύγουμε στην τεχνητή νοημοσύνη για να μάθουμε τι πραγματικά σκέφτεται ο Κ. Μητσοτάκης. Έχουμε την Μ. Ξαφά γι' αυτό, η οποία μας λέει όσα ο πρωθυπουργός πιστεύει και προγραμματίζει για το μέλλον μας αλλά μας τα φέρνει ένα ένα και με μπόλικα ψέματα και προπαγάνδα γιατί αλλιώς θα τον έπαιρναν με τις πέτρες ακόμα και οι δικοί του. Πάγωμα κατώτατου μισθού, απολύσεις στο ΕΣΥ, ιδιωτικοποιήσεις νοσοκομείων, τα οποία στην ουσία αποκάλυψε η διαχρονική ιέρεια των μητσοτάκηδων, είναι απλώς μερικά από αυτά τα οποία μας έχουν για μετά αν δεν τους βάλουμε φρένο...

Σκεφτείτε, για παράδειγμα, να είχε ενισχυθεί το ΕΣΥ με γιατρούς και νοσηλευτές, ΜΕΘ και λοιπό εξοπλισμό, πρωτοβάθμιες μονάδες υγείας και κινητά συνεργεία. Πώς θα έπειθε στη συνέχεια η κυβέρνηση για την ανάγκη ιδιωτικοποίησής του αν οι πολίτες έβλεπαν ένα σύστημα που λειτουργεί ρολόι;.. 

Σκεφτείτε, επίσης, πόσο καλός μάνατζερ είναι κάποιος που σου λέει πως θα παραχωρήσει σε κάποιον άλλο τη δουλειά γιατί ο ίδιος δεν μπορεί. Θα ανανεώνατε την θητεία ενός τέτοιου ανθρώπου; Μάλλον όχι και πολύ καλά θα πράττατε αν κάνατε το ίδιο και με τον Κ. Μητσοτάκη, που ακριβώς αυτό σας λέει...

Δεν προσβάλλομαι από το ότι η ιδεολογία τού πρωθυπουργού τής χώρας είναι διαφορετική από τη δική μου. Οι κόσμοι μας είναι εντελώς διαφορετικοί και τα συμφέροντα που έχει επιλέξει να υπερασπίζεται ο καθένας μας ομοίως διαφορετικά... 

Οι νεοφιλελεύθεροι, εξάλλου, μιλούν αποκλειστικώς για δημιουργία νέου πλούτου, δίχως να τους περνά καν από το μυαλό πως αυτός πρέπει να διανέμεται με κοινωνική δικαιοσύνη ή και πως το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και με τον ήδη παραγόμενο. Προσβάλλομαι, όμως, πολύ από το ότι ο πρωθυπουργός συμπεριφέρεται σε εμένα και στην κοινωνική πλειοψηφία σαν να είμαστε λοβοτομημένοι κι έτσι πρόθυμοι να πιστέψουμε, για παράδειγμα, ότι την προηγούμενη εβδομάδα οι άνω των 60 ήταν αρκούντως εμβολιασμένοι κι επομένως η υποχρεωτικότητα αχρείαστη κι επικίνδυνη και σήμερα δεν είναι κι άρα η υποχρεωτικότητα αναγκαία. Προσβάλλομαι και δεν το ανέχομαι. Αναρωτιέμαι, όμως, αν προσβαλλόμαστε και δεν το ανεχόμαστε άλλο, σε πρώτο πληθυντικό...

 

Το ότι είναι άπληστοι δεν σημαίνει και πως είναι πάντα άδικοι...

Οι νεοφιλελεύθεροι που κυβερνούν αυτό τον κόσμο δεν είναι μόνο άπληστοι, είναι και κοντόφθαλμοι ακόμα κι ως προς την επιδίωξη των δικών τους συμφερόντων. Από τη μία, για παράδειγμα, δεν συναινούν στο να απελευθερωθεί η πατέντα για τα εμβόλια- ανάμεσά τους και οι ευρωβουλευτές τής ΝΔ-, αλλά από την άλλη τρέμουν την αφρικανική μετάλλαξη η οποία δεν θα είχε προκύψει ποτέ αν είχε εμβολιαστεί σημαντικό ποσοστό τού πληθυσμού στη Μαύρη Ήπειρο. Ποιος θα φταίει, συνεπώς, αν οι αχόρταγοι βορειοευρωπαίοι δεν κάνουν ούτε φέτος Χριστούγεννα παρά τις λυσσασμένες για κέρδη ορέξεις τους;...

Πόση σκέψη, αλήθεια, απαιτείται για να καταλάβουμε ότι στον παγκοσμιοποιημένο πλανήτη μας, στον οποίο ομνύουν οι υπέρμαχοι της ελεύθερης αγοράς όταν πρόκειται για τη διακίνηση προϊόντων αλλά τον αποτάσσονται όταν πρόκειται για την ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων, αν δεν σωθούμε όλοι από τον κοροναϊό δεν θα έχει σωθεί κανένας; Πόσοι εκατομμύρια άνθρωποι πρέπει να χαθούν ακόμα για να αντιληφθούμε ότι ούτε οι φαρμακευτικές εταιρείες, οι οποίες σωρεύουν καθημερινώς υπερκέρδη από τα εμβόλια κι οσονούπω κι από τα φάρμακα, θα ωφεληθούν αν πεθάνουμε όλοι; Για να μην γίνω και πιο φιλοσοφικός αναφέροντας πως κανένα σάβανο δεν διαθέτει τσέπες για να πάρουμε μαζί μας τα φράγκα κάτω από το χώμα, αν υποθέσουμε πως θα μας είχαν κάποια χρησιμότητα εκεί...

Για το ότι δεν έχουμε σωθεί, βεβαίως, δεν ευθύνεται μόνο το καπιταλιστικό κεφάλαιο αλλά και η δική μας αμεριμνησία (sic), κουτοπονηριά, κόμπλεξ κατωτερότητας ή αναγνώρισης ή όποια άλλη ψυχιατρική ερμηνεία θέλετε να δώσετε στο αντιεμβολιαστικό κίνημα. Το σύστημα, κατεστημένο ή όπως αλλιώς επιθυμείτε να ονοματίσετε τη νέα τάξη πραγμάτων προφανώς κι αποφασίζει με βάση τα δικά του συμφέροντα. 

Το να πιστεύουμε, ωστόσο, ότι τίποτα από όλα όσα μας υποδεικνύει ή και μας επιβάλλει να κάνουμε δεν είναι και προς το δικό μας συμφέρον είναι κοντόφθαλμο από τη δική μας πλευρά. Δεν εμβολιάστηκα γιατί μου το είπε ο Μπ. Γκέιτς ή ο Κ. Μητσοτάκης, αλλά γιατί σε αυτό συμφωνεί η συντριπτική πλειονότητα των επιστημόνων στον κόσμο. Δυσκολεύομαι, άλλωστε, να πιστέψω ότι όλοι τους είναι πουλημένοι εκτός από τον καθηγητή Ιωαννίδη και τον Π. Πολάκη... 

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που πρέπει να τρώγεται μόνο από αναμάρτητους...

Να μην έχουν δικαίωμα δωρεάν περίθαλψης σε δημόσιο νοσοκομείο οι ανεμβολίαστοι, όπως προτείνουν οι πιο hardcore κυβερνητικοί που ενδεχομένως να λειτουργούν και σαν λαγοί, ακόμα κι αν κινδυνεύουν να πεθάνουν; Πολύ ωραία. Φαντάζομαι πως το ίδιο πρέπει να ισχύει, για παράδειγμα, και για όσους τραυματίζονται οδηγώντας μεθυσμένοι ή παραβιάζοντας κόκκινο ή πορτοκαλί φανάρι, για τους παχύσαρκους, για όσους ασθενούν γιατί βγήκαν στο κρύο χωρίς να φορέσουν μπουφάν ή για όσους ψήφισαν αυτούς που τους είχαν χρεοκοπήσει. Είμαι σίγουρος, όμως, ότι κάποια στιγμή στη ζωή μας, έστω και μια φορά, όλοι μας έχουμε διαπράξει από κάποια αμαρτία, μικρότερη ή μεγαλύτερη. Ακόμα και οι νεοφιλελεύθεροι που παριστάνουν τους αυστηρούς αλλά δίκαιους...

Για τους δεξιούς τα πάντα είναι έγκλημα και τιμωρία με τον πιο εκδικητικό τρόπο. Φάνηκε κι από την αναθεώρηση του Ποινικού Κώδικα την προηγούμενη εβδομάδα. Ρόλος τού κράτους, όμως, δεν είναι να εκδικείται ή να τιμωρεί με την θανατική ποινή τα πιο άτακτα παιδιά του, αλλά να χρησιμοποιεί τα σωφρονιστικά του όπλα με μέτρο και πειθώ. Σε διαφορετική περίπτωση θα μετατραπούμε σε σκηνικό γουέστερν όπου θα είναι πολύ δύσκολο να εξακριβώνουμε ποιος είναι ο καλός, ποιος ο κακός και ποιος ο άσχημος...

Όποιος αναζητά ευθύνες από τους άλλους, όπως μονίμως πράττει η κυβέρνηση, οφείλει πρώτα να τις ψάχνει στον εαυτό του. Τα έχουν κάνει όλα καλά (και) στη διαχείριση της πανδημίας ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του ούτως ώστε το μόνο μέτρο που μένει να λάβουν να είναι να στέλνουν τα έξοδα νοσηλείας στους ανεμβολίαστους; 

Προφανώς κι όχι και προφανώς έχουν κάνει πολύ λιγότερα από τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη κι αυτό φαίνεται και στις διάφορες στατιστικές. Η πικρή αλήθεια είναι ότι, όπως και για την ακρίβεια, στο Μαξίμου έχουν χάσει τη μπάλα και καταφεύγουν στα ψέματα, στην πατριδοκαπηλία, ακόμα και στις παρακολουθήσεις για να βγουν από το αδιέξοδο. Είναι, όμως, πολύ αργά, όπως δυστυχώς και για πολλούς συμπολίτες μας που ψάχνουν απεγνωσμένα για ΜΕΘ και δεν βρίσκουν ούτε αναπνευστήρα... 

 
 

Για δες πώς καταρρέει το σύστημα όταν αγοράζουμε μόνο όσα χρειαζόμαστε...

Ουδέν κακόν αμιγές καλού κι αυτό αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά στις δύσκολες ημέρες που ζούμε. Ο κοροναΐός μάς δίνει την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε, ανάμεσα σε άλλα, πόσα πραγματικά από τα αγαθά που μας πλασάρονται, χρειαζόμαστε για τη σωματική και πνευματική μας ευχαρίστηση. Αν, άλλωστε, η παγκόσμια οικονομία βιώνει χειρότερες ημέρες κι από του 2008 οφείλεται κυρίως στο ότι δεν καταναλώνουμε όλα όσα μας προσφέρονται, με το αζημίωτο, σε χρυσό σελοφάν, αλλά τα απολύτως απαραίτητα, όπως ο καθένας μας τα ορίζει δίχως την επιμόλυνση της σκέψης μας από τη διαφήμιση και το μάρκετινγκ...

Σε κάποιους αρέσουν τα αυτοκίνητα, σε άλλους τα ηλεκτρονικά γκάτζετ, τα ρούχα ή τα βιβλία. Δεν έχει καμία σημασία, αφού ο άνθρωπος δεν θα διάφερε από τα υπόλοιπα ζώα αν πορευόταν μόνο με τροφή και νερό. Από την άλλη, ωστόσο, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να μένει δίχως ένα πιάτο φαγητό ούτε είναι δυνατό να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα υπουργούς να μας λένε πως δεν έχουμε ανάγκη τα λεφτά για να μην γίνουμε 300 κιλά.

Λες κι έχουμε σταματήσει να πληρώνουμε λογαριασμούς και φορολογικές υποχρεώσεις, ενοίκια, καύσιμα, σούπερ μάρκετ ή οποιαδήποτε άλλη υποχρέωση έχει ένα νοικοκυριό. Αφού έκαναν τη χώρα ένα μεγάλο στρατόπεδο, αντί να μας κουνούν το δάχτυλο οφείλουν να το ταΐσουν...

Δεν τρέφω αυταπάτες πως θα βγούμε καλύτεροι από αυτήν την κρίση, όπως άλλωστε δεν βγήκαμε πολύ καλύτεροι ούτε από την πολύ πρόσφατη μνημονιακή κρίση. Το ότι, όμως, σε διάφορες παραλλαγές, αυτές οι κρίσεις αυξάνονται σε ποσότητα και διάρκεια στον καπιταλιστικό μας κόσμο μόνο τυχαίο δεν είναι. Κι αυτό είναι που υπό τις βέλτιστες συνθήκες θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη. Όταν, όμως, τον πλανήτη κυβερνούν ως επί το πλείστον νεοφιλελεύθεροι ή εθνικιστές η αισιοδοξία μοιάζει να ανήκει σε άλλο γαλαξία...

  

Εργατοπατέρες κατώτεροι των περιστάσεων...

Ήταν επιτέλους καιρός η χώρα να καταργήσει τον κατώτατο και τον ακόμα πιο εξευτελιστικό για τους νέους υποκατώτατο μισθό, ρατσιστικά μνημονιακά μέτρα με τα οποία θεσμοποιήθηκε ο εργασιακός μεσαίωνας και καθαγιάστηκε το "πρότυπο" της αγοράς εργασίας τού Μπαγκλαντές ή της Κίνας. Βεβαίως πρέπει να γίνουν ακόμα πολλά προκειμένου οι εργαζόμενοι να ανακτήσουν την αξιοπρέπειά τους και οι άνεργοι να μειωθούν όσο το δυνατό περισσότερο- αν, για παράδειγμα, δεν καταργηθεί η μείωση του αφορολόγητου οι αυξήσεις που θα δοθούν από το Φεβρουάριο θα πάνε στο βρόντο. Είναι, πάντως, λόγος να χαμογελάμε αυτό το χτύπημα στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο, που στο επίκεντρό του έχει τα υπερκέρδη των λίγων και η ευημερία των πολλών θεωρείται απλώς τυχαίο παρελκόμενο...

Οι προηγμένες οικονομίες έχουν στηρίξει την ευημερία τους στους ευχαριστημένους εργαζόμενους. Φυσικά και υπάρχουν παντού ζητήματα ανισοκατανομής των εισοδημάτων και δυσκολιών για την αναρρίχηση από τη μία οικονομική τάξη στην αμέσως ανώτερη. Ταυτοχρόνως το καπιταλιστικό μοντέλο τής υπερκατανάλωσης και του εθισμού σε αχρείαστες ανάγκες δεν βοηθά στην κοινωνική σταθερότητα ούτε στο να αισθάνεται ευτυχισμένος ο μέσος πολίτης που δεν μπορεί να ζήσει σύμφωνα με τα πρότυπα που του πλασάρονται. Ακόμα, όμως, και οι νεοφιλελεύθεροι προς τη Γερμανία ή τη Γαλλία αλληθωρίζουν όταν ομιλούν για καλό βιοτικό επίπεδο κι όχι στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, τις οποίες κατά τα άλλα αποθεώνουν για τη χαμηλή τους φορολόγηση και τις "ελαστικές" σχέσεις εργασίας. Αν θέλουμε, όμως, να έχουμε μια εύρυθμα λειτουργούσα αγορά εργασίας κι ένα κοινωνικό κράτος- μαξιλάρι απαιτείται και μια γενναία φορολόγηση των υψηλών εισοδημάτων κι αντίστοιχη λογική των μικρομεσαίων...

Ο εργασιακός μεσαίωνας στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον πλανήτη δεν εξαντλείται στο ποσό τού μισθού. Ο τρόπος κι ο χρόνος πληρωμής του, οι εργασιακές συνθήκες, τα ασφαλιστικά δικαιώματα και τα αντίστοιχα περίθαλψης είναι μερικές μόνο από τις ανοιχτές πληγές. Για να κλείσουν, ωστόσο, στη χώρα μας δεν εμπιστεύομαι περισσότερο τους συνδικαλιστές από την κυβέρνηση για να το πράξουν. Η ΓΣΕΕ ζητά να αποφασίζει αυτή μαζί με τους εργοδότες το ύψος τού κατώτατου μισθού, η ίδια ΓΣΕΕ η οποία στήριξε τα μνημόνια στο δημοψήφισμα του 2015. Προφανώς κι απαιτούνται αναχώματα στην εκτελεστική εξουσία, αλλά από τους σημερινούς τουλάχιστον εργατοπατέρες μόνο κερκόπορτες μπορούμε να βρούμε...

Στον λαβωμένο δίνεις και το ψωμί τού παιδιού σου...

Στην θεωρία ακούγεται σωστό να "προστατεύουμε τα σύνορά μας". Δεν μπορεί να τα περνά ο πάσα ένας, είτε δηλαδή είναι ένας φιλήσυχος πολίτης είτε ένας εγκληματίας τού κοινού ποινικού δικαίου που διώκεται σε άλλη χώρα. Μόνο που πίσω από αυτήν την παρατήρηση- άλλοθι κρύβεται, όχι και τόσο καλά πάντως, η απανθρωπιά μας. Κι αυτό γιατί χρησιμοποιούμε νομικισμούς για να αποφεύγουμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας απέναντι σε ανθρώπους οι οποίοι δεν επιθυμούν να έρθουν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη για τουρισμό και να μην ξαναδούν την πατρίδα τους ποτέ, αλλά γιατί εκεί είτε η ζωή τους κινδυνεύει είτε η φτώχεια τούς έχει γονατίσει...

"Να μείνουν να πολεμήσουν στην πατρίδα τους για να την βελτιώσουν", υποστηρίζουν οι ελληναράδες, λες και οι Έλληνες της Σμύρνης, για παράδειγμα, θα έπρεπε να καούν ζωντανοί για να μην τους πουν ριψάσπιδες ή όσοι πήγαιναν τη δεκαετία τού '50 και του '60 για να εργαστούν στα ανθρακωρυχεία τού Βελγίου ήταν δειλά ανθρωπάκια. Οι ακροδεξιοί νεοφιλελεύθεροι ειρωνεύονται τους "δικαιωματιστές" και την αλληλεγγύη που επιδεικνύουν γιατί στη δική τους κοσμοαντίληψη δεν υπάρχουν άνθρωποι παρά μόνο αριθμοί.

Εκείνοι μετρούν τους απελπισμένους που περνούν τα σύνορα σαν να είναι χρηματιστηριακοί δείκτες. Οι πραγματικοί κι όχι γιαλαντζί Αριστεροί νοιάζονται για την Φάτιμα και τον Αχμέντ...

Όταν ένας λαβωμένος έρχεται στο σπίτι σου του δίνεις και το ψωμί τού παιδιού σου κι ας μην έχει άλλο να φάει. Αυτόν τον κώδικα τιμής έχουν ακολουθήσει οι Έλληνες στο παρελθόν και δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην τον ακολουθούν και στο παρόν ή στο μέλλον...

Προς αυτήν την κατεύθυνση οφείλουμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για την καταπολέμηση των γενεσιουργών αιτίων τής μετανάστευσης και της προσφυγιάς και να πιέζουμε την Ευρώπη να σταθεί στο ύψος των ιστορικών της ευθυνών και να μην αναζητά συνεχώς άλλους να κάνουν τη δύσκολη δουλειά. Αυτό που δεν μας επιτρέπεται να πράττουμε αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι είναι να κλείνουμε τα σύνορα κι όποιος ζήσει ας ζήσει στο όνομα του κοινωνικού δαρβινισμού μας...

Το φάντασμα του Καρανίκα πλανιέται πάνω από την αξιοκρατία...

Είναι πολύ θετική η κυβερνητική πρωτοβουλία για την εκπόνηση τριετούς σχεδίου μεταρρύθμισης της δημόσιας διοίκησης. Σε μια χώρα που τα περισσότερα γίνονται στο "και πέντε" δεν βλάπτει και λίγος προγραμματισμός. Ούτε θα διαφωνήσω με τα περισσότερα τουλάχιστον από όσα διακήρυξε ο Αλέξης Σαμαράς. Ποιος δεν θέλει άλλωστε ένα ανεξάρτητο, αξιοκρατικό κι αποτελεσματικό Δημόσιο; Μόνο που την ίδια ώρα που ο πρωθυπουργός επιδιδόταν στο αγαπημένο του σπορ, τις κούφιες δεσμεύσεις δηλαδή, από το μυαλό μου περνούσαν μορφές όπως αυτή του "θρυλικού" πλέον Ν. Καρανίκα κι αναρωτιόμουν πώς εννοούν την αξιοκρατία στο ΣΥΡΙΖΑ. Μήπως με το να μην μείνει ούτε ένα κομματικό στέλεχος αδιόριστο;...

Οι νεοφιλελεύθεροι έχουν δίκιο όταν ισχυρίζονται πως ο κρατισμός- το κράτος- "πατερούλης", πέθανε ή, τέλος πάντων, πρέπει να πεθάνει. Δεν είναι ρόλος του να καθορίζει κάθε πτυχή τής ζωής μας σαν αυτοί που το διοικούν να γνωρίζουν περισσότερα πράγματα για τη ζωή από τους υπόλοιπους. Το ίδιο ισχύει και για την απεριόριστη επιδοματική πολιτική "α λα Γαλλία" η οποία στην ουσία ευνοεί την τεμπελιά και την ανεργία...

Έχει πεθάνει, ωστόσο, ή, τέλος πάντων, πρέπει να πεθάνει και η αντίληψη ότι η ιδιωτική οικονομία μπορεί να αυτορρυθμίζεται και γι' αυτό δεν χρειάζεται ούτε κανόνες ούτε ανθρώπους να την ελέγχουν. Η παγκόσμια κοινότητα ακόμα προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της από την οικονομική καταστροφή στην οποία οδήγησε αυτή η αντίληψη πριν δέκα χρόνια...

Όπως κι αν έχει, κάθε κυβέρνηση δεν κρίνεται από τα οράματά της, αλλά από τα πεπραγμένα της. Επομένως, και σε αυτήν την περίπτωση οφείλουμε να περιμένουμε μέχρι το 2019- αν υποθέσουμε πως η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία- για να διαπιστώσουμε πόσα από όσα υποσχέθηκε την Τετάρτη ο Αντώνης Τσίπρας θα έχουν γίνει πραγματικότητα. Δεν βλέπω, όμως, να υπάρχει η απαραίτητη πολιτική βούληση για να σπάσουν χαλασμένα αβγά στο Δημόσιο, γεγονός που δίνει πάτημα στους επικριτές του να του χρεώνουν όλα τα δεινά...

Αξιολόγηση, για παράδειγμα, από την οποία αποκλείεται εκ των προτέρων η απόλυση απλούστατα δεν είναι αξιολόγηση. Ούτε βεβαίως συνιστά μεταρρύθμιση η δημιουργία νέας γενιάς δημοσίων υπαλλήλων αν δεν εφαρμοστούν στην πράξη αυστηρά κριτήρια επιλογής τους σε θέσεις όπου πραγματικά υφίστανται ανάγκες. Οι καθυστερήσεις στην πρακτική εφαρμογή τού πολύ καλού νόμου Βερναρδάκη δεν με γεμίζουν με αισιοδοξία...

 

Τα αυτογκόλ φοβάμαι, όχι τους επιθετικούς τού αντιπάλου...

Δεν πιστεύω ότι η αναμόρφωση των ΑΕΙ θα ξεκινήσει από την επαναφορά τού ασύλου ή της συμμετοχής των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές. Το έχουμε ξαναδεί το έργο και δεν άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Το ίδιο ισχύει, ωστόσο, και για τον πολυδιαφημισμένο νόμο Διαμαντοπούλου, ο οποίος υποτίθεται πως θα εκσυγχρόνιζε τα πανεπιστήμιά μας, αφαιρώντας όμως από αυτά την ψυχή τους και υποκαθιστώντας την με τεχνοκράτες...

Ούτε το ένα μοντέλο πέτυχε ούτε το άλλο, τουλάχιστον όχι σε βαθμό που να μπορούμε να ισχυριζόμαστε πως είμαστε υπερήφανοι για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εκπαιδεύουμε τους επαγγελματίες τού μέλλοντος. Τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια, ωστόσο, δεν είναι τόσο τραγικά όσο θέλουν να τα παρουσιάζουν οι νεοφιλελεύθεροι "μεταρρυθμιστές" και ούτε θα βελτιωθούν αν πάψουν να συνδέονται με δημοκρατικές διαδικασίες. Απαιτείται ένας συνδυασμός ανταπόκρισής τους στις ανάγκες τής αγοράς εργασίας, βελτίωσης των υποδομών τους και της ποιότητας σπουδών- τις παρατεταμένες καταλήψεις, για παράδειγμα, πρέπει να τις βλέπουμε σαν αυτοπυροβολισμούς-, δίχως όμως να λησμονούμε πως και το πανεπιστήμιο είναι κομμάτι ενός εκπαιδευτικού συστήματος που καλείται να ανατρέφει πολίτες κι όχι πελάτες...

Σε αυτό το πλαίσιο, λίγη σημασία έχει πώς θα αποκτούν πρόσβαση στα ΑΕΙ οι νέοι μας- με εισαγωγικές εξετάσεις ή με ξεσκαρτάρισμα εντός του πανεπιστημίου. Το σημαντικότερο είναι να συνδιαμορφωθεί η αντίληψη, με τη χρήση των κατάλληλων θεσμικών εργαλείων, ότι το δρόμο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν τον ανοίγουν μόνο οι "αφιθιονάδος" τής αρρύθμιστης ιδιωτικής οικονομίας- που θέτουν φραγμούς, για παράδειγμα, στην εγγραφή ΑμεΑ στα ιδιωτικά σχολεία-, αλλά και οι διαπρύσιοι υπερασπιστές τού δημόσιου σχολείου, οι οποίοι ταυτίζουν την επαναστατική γυμναστική με την πρωτοπορία, το χαβαλέ με την πολιτική δράση και τον κομματισμό με την ταξική αφύπνιση. Με λίγα λόγια, περισσότερο φοβάμαι τα "αυτογκόλ" από τους "επιθετικούς" τού αντιπάλου...

   

Δεν ξέρω αν το Δημόσιο χρεοκοπήσει το "Νιάρχος", ξέρω ότι οι ιδιώτες φαλίρισαν το Μέγαρο Μουσικής...

Περίσσεψαν τα ειρωνικά σχόλια για την παράδοση του Κέντρου Πολιτισμού "Σταύρος Νιάρχος" στο ελληνικό Δημόσιο. Ήδη αρκετοί προεξοφλούν το μαρασμό του λόγω της διαχείρισής του από την ελληνική δημόσια γραφειοκρατία. Φυσικά δεν ήρθα σήμερα στη χώρα από κάποιον εξωπλανήτη- "συγγενή" τής Γης κι επομένως γνωρίζω τις χρόνιες αδυναμίες τής ελληνικής δημόσιας διοίκησης για τις οποίες έχουν γίνει βήματα αντιμετώπισής τους, αλλά δεν έχουν εκλείψει. Ο πρόσφατος νόμος Βερναρδάκη θεωρείται, πάντως, από ανθρώπους που γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις επαναστατικός για την πάταξη της κομματοκρατίας και την καθιέρωση της αξιοκρατίας στο Δημόσιο...

Οι κατήγοροι, όμως, του δημόσιου τομέα είναι αποσπασματικοί στην κριτική τους. Παριστάνουν πως λησμονούν τα πολλά παραδείγματα ιδιωτών που φέσωσαν εταιρείες, φορείς, οργανισμούς- και στο κομμάτι τού πολιτισμού-, μολονότι τους είχαν παραχωρηθεί δωρεάν ή μπιρ παρά δημόσιοι χώροι, και στο τέλος ζήτησαν από το "κακό" Δημόσιο να αποπληρώσει τα χρέη τους. Το τρίγωνο, άλλωστε, της διαπλοκής τραπεζών-κομμάτων- μέσων ενημέρωσης κάπως έτσι λειτούργησε, με αποτέλεσμα ο ελληνικός λαός να πληρώνει τις ανακεφαλαιοποιήσεις χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων για τα θαλασσοδάνεια που έδιναν κόντρα σε κάθε τραπεζική δεοντολογία σε χρεοκοπημένες επιχειρήσεις. Το Μέγαρο Μουσικής, για παράδειγμα, ιδιώτες το διαχειρίζονταν κι αν δεν ήταν το κράτος θα είχε φαλιρίσει εδώ και πολύ καιρό...

Δεν είμαι κρατιστής. Αντιθέτως, τάσσομαι υπέρ τού σαφούς διαχωρισμού δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Αυτό, ωστόσο, είναι ένα τάνγκο που χορεύεται από δύο, το οποίο σημαίνει πως ναι μεν το Δημόσιο δεν μπορεί να παίζει το ρόλο τού επιχειρηματία, αλλά και οι επιχειρηματίες δεν είναι δυνατό να ζητούν από το κρατικό ταμείο να καλύπτει τη χασούρα από τα ρίσκα που οφείλουν να αναλαμβάνουν ή, το ακόμα χειρότερο, να απαιτούν από τον κρατικό κορβανά να χρηματοδοτεί τις επενδύσεις τους και στο τέλος τα κέρδη να τα καρπώνονται οι ίδιοι. Ο σοσιαλισμός δεν είναι δυνατό να αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο των αποτυχημένων ή κι απατεώνων φιλελεύθερων- νεοφιλελεύθερων...  

 

Άτιμε ΣΥΡΙΖΑ, σπρώχνεις τους υδραυλικούς στη φοροδιαφυγή για την οποία είχαν διαβάσει μόνο στα βιβλία...

Είναι τόσο περίπλοκο το νέο σύστημα φορολόγησης των ελευθέρων επαγγελματιών που μόνο η πράξη θα δείξει αν είναι πράγματι τόσο άδικο για την πλειονότητά τους όσο θέλει η διαπλεκόμενη δημοσιογραφία να το παρουσιάζει. Το να καταβάλλει, πάντως, κάποιος εισφορές με βάση τα πραγματικά του εισοδήματα (έστω με του 2015, αφού, πώς να το κάνουμε, δεν έχουν υποβληθεί φορολογικές δηλώσεις για το 2016) κι όχι με βάση πόσα χρόνια είναι ασφαλισμένος μόνο άδικο δεν είναι ούτε πρόκειται, άλλωστε, για ελληνική πατέντα...

Για να μην κοροϊδευόμαστε, εξάλλου, και μεταξύ μας, οι "κακοί" δημόσιοι υπάλληλοι είναι ίσως η μοναδική επαγγελματική κατηγορία στην Ελλάδα που πληρώνει στην ολότητά της φόρους έως και για το τελευταίο ευρώ που εισπράττει. Φυσικά υπάρχουν κι έντιμοι ελεύθεροι επαγγελματίες, αλλά όταν ακούω κάποιους από αυτούς να δηλώνουν πως το κράτος τούς οδηγεί στη φοροδιαφυγή, σαν να μην ξέρουν τίποτα οι ίδιοι για το έγκλημα όλα αυτά τα χρόνια, τότε γελάω και κλαίω μαζί...

Η μεγάλη ενοχή, βεβαίως, του κράτους, η οποία σήμερα αδικεί τους έντιμους, είναι πως άργησε πολύ να λάβει ακόμα και στοιχειώδη μέτρα, όπως το πλαστικό χρήμα που κι αυτό η "επάρατος" Αριστερά καθιέρωσε με κίνητρα, για να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή. Τι λέει, επομένως, σήμερα στους ελεύθερους επαγγελματίες, κλείνοντάς τους πονηρά το μάτι; "Ναι μεν κάποιοι από εσάς μπορεί να πληρώσετε στο δημόσιο ταμείο περισσότερα από τα μισά από αυτά που δηλώνετε, αλλά αυτά που δηλώνετε δεν είναι τα πραγματικά σας εισοδήματα γι' αυτό βγάλτε το σκασμό"!...

Προφανώς αυτός δεν είναι τρόπος για να ασκείς φορολογική και φοροελεγκτική πολιτική, μόνο που δικαίωμα να της ασκούν κριτική, και πολύ αυστηρή μάλιστα, έχουν αποκλειστικώς εκείνοι που δεν αποκρύβουν εισοδήματα. Οι υπόλοιποι οφείλουν να ζητήσουν πρωτίστως συγγνώμη από όλους τους συμπολίτες τους που χαντακώνονται εξαιτίας τους...

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει πως το κράτος νοιάζεται μόνο για τους δημοσίους υπαλλήλους του; Μου θυμίζει πολύ τους θεσσαλονικείς που κλαίγονται όλη την ώρα για την Αθήνα κι εν μέρει φυσικά έχουν δίκιο. Μόνο που είναι λογικό το κράτος να δείχνει ιδιαίτερη σπουδή για τους υπαλλήλους του, αφού αυτό είναι ο εργοδότης τους. Αναφορικά με τον ιδιωτικό τομέα, χρέος του είναι να επιβάλλει στους ιδιώτες εργοδότες κανόνες και να ελέγχει την εφαρμογή τους. Η ευθύνη του μέχρι εκεί φτάνει και είναι πράγματι σοβαρή για τα ελλείμματα που παρουσιάζονται σήμερα στην προστασία των ιδιωτών εργαζομένων.

Οι τελευταίοι, ωστόσο, οφείλουν πρωτίστως να επιτίθενται στον βιαστή τους κι όχι σε εκείνον που ενδεχομένως κρατά τσίλιες ή κλειστά μάτια. Δεν είναι τυχαίο, όμως, πως ακόμα και σκληροί φιλελεύθεροι- νεοφιλελεύθεροι δεξιοί, όταν αφορά ένα πρόβλημα την πάρτη τους θα αναρωτηθούν "μα, τι κάνει η πολιτεία", αυτός ο "πατερούλης" που τόσο αγαπάμε να μισούμε αλλά όλοι, μα όλοι- Αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι- σε αυτόν απευθυνόμαστε σε ώρα ανάγκης...

Ή θα προσεγγίσουμε τον 21ο αιώνα ή θα γίνουμε Συρία της Ευρώπης. Κατανοητό;...

Για τους νεοφιλελεύθερους οι φόροι έχουν την ίδια δαιμονική υφή που έχει το προγαμιαίο σεξ για τους θρησκόληπτους. Κατά την ιδεοληψία τους η κοινωνία είναι κάτι το περιττό όταν υπάρχει το άτομο: "there is no society", που έλεγε και το τοτέμ των νεοφιλελεύθερων Μ. Θάτσερ. Γι' αυτό και δεν είναι απαραίτητο οι μονάδες να βγάζουν χρήματα από την τσέπη τους προκειμένου να συντηρούνται δομές όπως η εκπαίδευση, η υγεία, η πρόνοια για τους πιο αδύναμους ή οι αυτοκινητόδρομοι. Βρισκόμαστε σε ζούγκλα κι όποιος είναι πιο ικανός, μπαγαπόντης, μάγκας και λαμόγιο ας επιβιώσει...

Γι' αυτό και οι νεοφιλελέδες αντιδρούν σε οποιαδήποτε αύξηση φόρου, ανεξαρτήτως αν λαμβάνει τη μορφή δικαιότερου καταμερισμού των βαρών προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ισχυρίζονται και οι ίδιοι, για παράδειγμα, πως πρέπει να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο τής χώρας αλλά κλαίγονται κι οδύρονται γιατί θα φορολογηθούν παραπάνω, τόσο άμεσα όσο και μέσω ΕΝΦΙΑ, οι εισοδηματίες (τί πιο αντιπαραγωγικό) για τα ενοίκια που εισπράττουν. Μακάρι το δημόσιο ταμείο να ήταν γεμάτο ή οι δανειστές να μην είχαν επιβάλει νέα επαχθή μέτρα τα οποία πλήττουν τους πάντες και να μην απαιτούσαν την παραμονή ενός άδικου στη φιλοσοφία του χαρατσιού όπως ο φόρος ακινήτων στους πάντες. Η πραγματικότητα, ωστόσο, συνήθως είναι ισχυρότερη των ευχολογίων...

Φόρος ακινήτων είναι θεσμοθετημένος στις περισσότερες χώρες τού κόσμου και ούτε είναι αντικοινωνικό να υφίσταται. Το πρόβλημα ξεκινά όταν για την είσπραξή του δεν τίθενται εισοδηματικά η περιουσιακά κριτήρια αλλά επιβάλλεται οριζοντίως. Αν είναι, λοιπόν, κάποιοι να πληρώσουν περισσότερα προφανώς αυτοί πρέπει να είναι εκείνοι που έχουν εισοδήματα από τα ακίνητά τους ή να καταβάλουν πρόσθετο φόρο αυτοί που συντηρούν πισίνα, σκάφος αναψυχής ή αυτοκίνητο πολυτελείας. Δεν βλέπω, επομένως, το κοινωνικώς άδικο σε αυτές τουλάχιστον τις κυβερνητικές ρυθμίσεις που εφαρμόζουν πλήρως το άρθρο 4 παρ.5 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο οι έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, αναλόγως με τις δυνάμεις τους...

Η ευρεία χρήση τού πλαστικού χρήματος, εξάλλου, είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος καταπολέμησης της φοροδιαφυγής. Οσοι ταξιδεύουν συχνά στο εξωτερικό θα έχουν παρατηρήσει πως ακόμα και σε μπαρ οι πιστωτικές/χρεωστικές κάρτες είναι η πιο διαδεδομένη διαδικασία πληρωμής. Επιχειρήματα του τύπου "τί θα κάνουν οι γέροντες;", που ακούγονται κυρίως από σεσημασμένους φοροφυγάδες όπως οι γιατροί και οι τεχνίτες, τίθενται εκ του πονηρού και μόνο κοινωνική ευαισθησία δεν μαρτυρούν. Οι γιαγιάδες και οι παππούδες μπόρεσαν να προσαρμοστούν μια χαρά στα capital control, γιατί να μην γίνει το ίδιο και με τις κάρτες, πόσω μάλλον αν υπάρξουν ειδικές προβλέψεις για τους ηλικιωμένους και τους κατοίκους απομονωμένων περιοχών κι εφόσον οι τράπεζες μείωσουν το νταβατζιλίκι στην προμήθεια που εισπράττουν;..

Κι αν οι διάφοροι επαγγελματίες φοροφυγάδες ενδιαφέρονται περισσότερο από τους υπόλοιπους για την ταλαιπωρία ευπαθών κοινωνικών ομάδων ας φρόντιζαν να ήταν εντάξει στις υποχρεώσεις τους απέναντι στο κράτος ή να χαμήλωναν το υψηλό κασέ τους. Ας το καταλάβουν και οι τελευταίοι ανάμεσά μας που ζουν στην κοσμάρα τους και οι οποίοι αν τους ρωτήσεις θα σου απαντήσουν πως θέλουν πάση θυσία ευρώ αλλά χωρίς τις θυσίες που αυτό απαιτεί: αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία τής χώρας να προσεγγίσει τον 21ο αιώνα. Ή θα το πετύχουμε ή θα γίνουμε η Συρία της Ευρώπης. Κατανοητό;... 

Ολη η Ελλάδα ξέρει πλέον ποιός είναι ο Σαμαράς κι αυτή η γνώση θα δώσει την αυτοδυναμία στο ΣΥΡΙΖΑ...

Η προεκλογική περίοδος έπεισε και τους πλέον δύσπιστους πως υπάρχουν δύο Ελλάδες, το οποίο σημαίνει πως η εθνική ενότητα είναι κούφια έκφραση αν δεν βασίζεται σε μια στοιχειώδη συναντίληψη της κοινωνικής πραγματικότητας. Από τη μία, για παράδειγμα, έχεις τον Αντ. Σαχλαμαρά που με τα λόγια και τις πράξεις του προσβάλλει και τους πιο ανοιχτόμυαλους δεξιούς, οι οποίοι δεν θέλουν να πιστέψουν ότι το μέλλον τής χώρας θα είναι η συνέχιση νεοφιλελεύθερων πολιτικών στο οικονομικό πεδίο και νεοφασιστικών κι άκρως οπισθοδρομικών στο κοινωνικό. Είναι θλιβερό για έναν πρωθυπουργό επί ένα μήνα να μην διαφημίζει το όποιο έργο του, να ασχολείται αποκλειστικώς με την αξιωματική αντιπολίτευση, να συμμετέχει ο ίδιος και να συναινεί σε τηλεοπτικά σποτ που περιδινούνται κάπου ανάμεσα στην κακογουστιά και στη χυδαιότητα, να μην τολμά να αντιπαρατεθεί σε ντιμπέιτ με τον Αλέξη Τσίπρα ή να περιοδεύσει στην Ελλάδα φοβούμενος την οργή των πολιτών και να πραγματοποιεί την κεντρική προεκλογική του συγκέντρωση στην Αθήνα σε ένα κλειστό γυμναστήριο μεσαίων διαστάσεων...

Τις τελευταίες τριάντα ημέρες η ελληνική κοινή γνώμη παρακολουθεί, ακόμα και με κάποιες δόσεις οίκτου, έναν απερχόμενο πρωθυπουργό το οπλοστάσιο επιχειρημάτων τού οποίου έχει να ανανεωθεί με φρέσκο υλικό εδώ και πολύ καιρό, με αποτέλεσμα να κάνει την ίδια ακριβώς προεκλογική καμπάνια με αυτή του 2012. Μόνο που τότε ο Αντ. Σαχλαμαράς δεν ήταν πρωθυπουργός, φοβόμασταν αλλά δεν είχαμε δει τα πεπραγμένα του στο ρόλο τού καπετάνιου, ψυχανεμιζόμασταν το μεσαιωνισμό του, βασιζόμενοι στο πολιτικό του παρελθόν, αλλά δεν είχαμε γίνει αυτόπτες μάρτυρες της πλήρους στήριξής του στους φεουδάρχες ή των στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους μετανάστες, για παράδειγμα. Τωρα, όμως, ξέρουν ακόμα και οι μαθητές δημοτικού ποιός είναι ο Αντ. Σαχλαμαράς και πού θα καταλήξει ο δρόμος των μνημονίων κι αυτή η γνώση μάς αποτρέπει από το να του δώσουμε και νέα ευκαιρία για να μας βάλει και το χαλκά στο λαιμό...

Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να κάνει, επίσης, το λάθος και να ενισχύσει κόμματα που παρουσιάζονται ως καινούρια αλλά είναι πιο μπαγιάτικα κι από τις θατσερικές πολιτικές. Ο Στ. Θεοδωράκης, για παράδειγμα, μας είπε χθες πως δεν πρέπει να αυξηθούν οι μισθοί και οι συντάξεις γιατί με αυτόν τον τρόπο θα αυξηθούν οι εισαγωγές! Για το Ποτάμι, επομένως, το πρόβλημα δεν είναι πώς θα επιβιώσουν τα ελληνικά νοικοκυριά αλλά πώς θα βελτιωθούν οι οικονομικοί δείκτες. Προκειμένου, μάλιστα, να δικαιολογήσει την άποψή του αυτή ο Στ. Θεοδωράκης επικαλέστηκε ακόμα και τους πρωτοετείς φοιτητές οικονομικών επιστημών. Αυτό το μάθημα οικονομικών μου προκαλεί εντύπωση όταν προέρχεται από κάποιον ο οποίος δεν έχει καν πανεπιστημιακό πτυχίο, εκτός ίσως από αυτό της ζωής, όπως οι πουτάνες για παράδειγμα. Αλλά σε αυτήν τη χώρα όλοι τα ξέρουμε όλα οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα...

Αρκεί, βεβαίως, να μπορέσουν να πείσουν οι ποταμίσιοι τους μεροκαματιάρηδες πως οφείλουν να ψοφήσουν της πείνας οι ίδιοι και οι οικογένειές τους γιατί προέχει να μειωθεί το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Η επιβίωση, πάντως, των πολλών, πόσω μάλλον με όρους αξιοπρέπειας, είναι το τελευταίο πράγμα που απασχολούσε διαχρονικά τους νεοφιλελεύθερους. Ακόμα κι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, του πλέον νεοφιλελεύθερου κράτους τού πλανήτη, όπου αν ισχυριστείς πως οι εργαζόμενοι δικαιούνται μία εβδομάδα αναρρωτικής άδειας το χρόνο αποκαλείσαι ταυτοχρόνως κομμουνιστής, δήλωσε πως πρέπει να ενισχυθεί η μεσαία τάξη. Στην Ελλάδα πάλι οι νεοφιλελέδες είναι τόσο αυτοκαταστροφικοί κι άπληστοι που πιστεύουν, μέσα στην αλαζονεία τους, πως θα μπορέσουν να διατηρήσουν τα πλούτη τους και πως δεν θα προκληθεί κοινωνική επανάσταση ακόμα κι αν εξοντώσουν πλήρως τους μικρομεσαίους...

Πώς θα ήταν δυνατό, επομένως, η ριζοσπαστική Αριστερά να δώσει τη συναίνεσή της σε μια τέτοια Ελλάδα; Πώς θα μπορούσε, χωρίς να προδώσει τα λαϊκά στρώματα, να ταυτιστεί με πολιτικές που φτωχοποίησαν τους πολλούς και πλούτισαν ακόμα περισσότερο τους λίγους, μόνο και μόνο για να λέμε πως υπάρχει εθνική συνεννόηση; Οταν οι εφοπλιστές, για παράδειγμα, θα δεχθούν να καταβάλλουν τους φόρους που αναλογούν στην περιουσία τους τότε μόνο θα δικαιούνται να απαιτούν εθνική ενότητα μέσα από τα μιντιακά παπαγαλάκια τους. Αυτό που εδώ και πέντε χρόνια επιθυμούσαν από την Αριστερά ήταν να "ξεπλύνει" τις αμαρτίες τους, όπως το επιχείρησε η ΜΝΗΜΑΡ, η οποία σε αυτές τις εκλογές παλεύει να ξεπεράσει την Ενωση Κεντρώων του Β. Λεβέντη...

Αν η ελίτ ήθελε, κι αν την θέλει μετά από την Κυριακή, μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας την καλώ να συμφωνήσει με τη λογικότατη πρόταση ΣΥΡΙΖΑ περί απομείωσης του μεγαλύτερου μέρους τού έτσι κι αλλιώς μη βιώσιμου δημόσιου χρέους, περί ρήτρας ανάπτυξης για την αποπληρωμή τού υπόλοιπου κι ενός νέου τύπου σχεδίου Μάρσαλ, το οποίο θα είναι λιγότερο αποικιοκρατικό από το πρωτότυπο και θα δημιουργεί ίσες ευκαιρίες για την παραγωγή πλούτου. Οπως, δηλαδή, συνέβη και με τη Γερμανία το 1953, με τη σύμφωνη γνώμη τότε και της Ελλάδας, μολονότι η χώρα μας μια δεκαετία νωρίτερα είχε θρηνήσει το χαμό εκατοντάδων χιλιάδων συμπατριωτών μας εξαιτίας τής ναζιστικής θηριωδίας. Η Αριστερά, πάντως, δεν έχει δικαίωμα να επαναλάβει, ως αυτοδύναμη κυβέρνηση από τη Δευτέρα, την προδοσία τής Βάρκιζας, από την οποία συμπληρώνονται σε λίγες ημέρες 70 χρόνια, και να καταθέσει τα όπλα της προς τέρψη των σύγχρονων δοσίλογων. Τα ιστορικά λάθη πρέπει να διδάσκονται, όχι να επαναλαμβάνονται...