Η αρρύθμιστη αγορά είναι ονείρωξη σε έναν κόσμο ατελών ψυχών...

Οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι δεν είναι, χάρη στην ιδιότητά τους και μόνο, καλύτεροι άνθρωποι από τους ιδιωτικούς υπάλληλους και τους ελεύθερους επαγγελματίες και γι' αυτόν το λόγο πληρώνουν τους φόρους που αναλογούν στα εισοδήματά τους. Αν μπορούσαν κι εκείνοι να κρυφτούν, το πιθανότερο είναι πως πολλοί ανάμεσά τους θα το έπρατταν. Γι' αυτό και η νεοφιλελεύθερη ονείρωξη της αρρύθμιστης αγοράς δεν μπορεί να λειτουργήσει σε έναν κόσμο ατελών ψυχών και γι' αυτό η ύπαρξη και, κυρίως, η σοβαρή παρέμβαση ελεγκτικών μηχανισμών είναι απαραίτητη αν θέλει κι ο φοροφυγάς να απολαμβάνει χωρίς να πληρώνει υπηρεσίες όπως σχολεία για τα παιδιά του και νοσοκομεία...

Ως γενική κι αφηρημένη έννοια η στήριξη της επιχειρηματικότητας ακούγεται ως πολύ καλή ιδέα. Ποιος δεν θέλει να αναπτυχθούν υγιείς επιχειρήσεις με πολλές και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, προκαλώντας αύξηση της ζήτησης κι ένα θετικό αναπτυξιακό μπουμ; Σε αυτούς που θέλουν να κινηθούν πάνω σε αυτό το πρότυπο το κράτος οφείλει να σταθεί αρωγός, συνδράμοντάς τους και με χαμηλή φορολογία. Αλίμονο, όμως, αν το ίδιο κράτος κλείνει τα μάτια, όπως θέλει ο Κ. Μητσοτάκης, στους κατ' επάγγελμα φοροφυγάδες, οι οποίοι ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες θεωρούν αμαρτία να κόβουν έστω και μία απόδειξη για τις υπερκοστολογημένες υπηρεσίες τους...

Η ανάπτυξη με οφέλη για τους πολλούς δεν θα έρθει ούτε με τις πειρατικές φαραωνικές επενδύσεις, των οποίων τα κέρδη θα διανέμονται στο εξωτερικό και σε φορολογικούς παραδείσους, ούτε με τη μείωση φόρων για τις μεγάλες επιχειρήσεις, που αφήνει πίσω της σοβαρές τρύπες στον κρατικό προϋπολογισμό. Δεν θα έρθει, όμως, ούτε και με το χαρακτηρισμό ως επιχειρηματικότητα, με την ανάλογη πριμοδότησή της, του οικογενειακού μικρομάγαζου που θέλει φοροαπαλλαγές για να προσλαμβάνει το πολύ έναν υπάλληλο, να φοροδιαφεύγει ταυτοχρόνως και να εργάζεται τους μισούς μήνες για να να ζει σαν βασιλιάς τους υπόλοιπους. Αυτό το μοντέλο τής ηθικής νομιμοποίησης της γενικευμένης διαφθοράς συνέβαλε στην πρόσφατη χρεοκοπία μας, γι' αυτό και είναι αδιανόητο να το επαναλάβουμε τόσο σύντομα θεωρώντας το ανεκτή πρακτική... 

 

  

Ή θα προσεγγίσουμε τον 21ο αιώνα ή θα γίνουμε Συρία της Ευρώπης. Κατανοητό;...

Για τους νεοφιλελεύθερους οι φόροι έχουν την ίδια δαιμονική υφή που έχει το προγαμιαίο σεξ για τους θρησκόληπτους. Κατά την ιδεοληψία τους η κοινωνία είναι κάτι το περιττό όταν υπάρχει το άτομο: "there is no society", που έλεγε και το τοτέμ των νεοφιλελεύθερων Μ. Θάτσερ. Γι' αυτό και δεν είναι απαραίτητο οι μονάδες να βγάζουν χρήματα από την τσέπη τους προκειμένου να συντηρούνται δομές όπως η εκπαίδευση, η υγεία, η πρόνοια για τους πιο αδύναμους ή οι αυτοκινητόδρομοι. Βρισκόμαστε σε ζούγκλα κι όποιος είναι πιο ικανός, μπαγαπόντης, μάγκας και λαμόγιο ας επιβιώσει...

Γι' αυτό και οι νεοφιλελέδες αντιδρούν σε οποιαδήποτε αύξηση φόρου, ανεξαρτήτως αν λαμβάνει τη μορφή δικαιότερου καταμερισμού των βαρών προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ισχυρίζονται και οι ίδιοι, για παράδειγμα, πως πρέπει να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο τής χώρας αλλά κλαίγονται κι οδύρονται γιατί θα φορολογηθούν παραπάνω, τόσο άμεσα όσο και μέσω ΕΝΦΙΑ, οι εισοδηματίες (τί πιο αντιπαραγωγικό) για τα ενοίκια που εισπράττουν. Μακάρι το δημόσιο ταμείο να ήταν γεμάτο ή οι δανειστές να μην είχαν επιβάλει νέα επαχθή μέτρα τα οποία πλήττουν τους πάντες και να μην απαιτούσαν την παραμονή ενός άδικου στη φιλοσοφία του χαρατσιού όπως ο φόρος ακινήτων στους πάντες. Η πραγματικότητα, ωστόσο, συνήθως είναι ισχυρότερη των ευχολογίων...

Φόρος ακινήτων είναι θεσμοθετημένος στις περισσότερες χώρες τού κόσμου και ούτε είναι αντικοινωνικό να υφίσταται. Το πρόβλημα ξεκινά όταν για την είσπραξή του δεν τίθενται εισοδηματικά η περιουσιακά κριτήρια αλλά επιβάλλεται οριζοντίως. Αν είναι, λοιπόν, κάποιοι να πληρώσουν περισσότερα προφανώς αυτοί πρέπει να είναι εκείνοι που έχουν εισοδήματα από τα ακίνητά τους ή να καταβάλουν πρόσθετο φόρο αυτοί που συντηρούν πισίνα, σκάφος αναψυχής ή αυτοκίνητο πολυτελείας. Δεν βλέπω, επομένως, το κοινωνικώς άδικο σε αυτές τουλάχιστον τις κυβερνητικές ρυθμίσεις που εφαρμόζουν πλήρως το άρθρο 4 παρ.5 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο οι έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, αναλόγως με τις δυνάμεις τους...

Η ευρεία χρήση τού πλαστικού χρήματος, εξάλλου, είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος καταπολέμησης της φοροδιαφυγής. Οσοι ταξιδεύουν συχνά στο εξωτερικό θα έχουν παρατηρήσει πως ακόμα και σε μπαρ οι πιστωτικές/χρεωστικές κάρτες είναι η πιο διαδεδομένη διαδικασία πληρωμής. Επιχειρήματα του τύπου "τί θα κάνουν οι γέροντες;", που ακούγονται κυρίως από σεσημασμένους φοροφυγάδες όπως οι γιατροί και οι τεχνίτες, τίθενται εκ του πονηρού και μόνο κοινωνική ευαισθησία δεν μαρτυρούν. Οι γιαγιάδες και οι παππούδες μπόρεσαν να προσαρμοστούν μια χαρά στα capital control, γιατί να μην γίνει το ίδιο και με τις κάρτες, πόσω μάλλον αν υπάρξουν ειδικές προβλέψεις για τους ηλικιωμένους και τους κατοίκους απομονωμένων περιοχών κι εφόσον οι τράπεζες μείωσουν το νταβατζιλίκι στην προμήθεια που εισπράττουν;..

Κι αν οι διάφοροι επαγγελματίες φοροφυγάδες ενδιαφέρονται περισσότερο από τους υπόλοιπους για την ταλαιπωρία ευπαθών κοινωνικών ομάδων ας φρόντιζαν να ήταν εντάξει στις υποχρεώσεις τους απέναντι στο κράτος ή να χαμήλωναν το υψηλό κασέ τους. Ας το καταλάβουν και οι τελευταίοι ανάμεσά μας που ζουν στην κοσμάρα τους και οι οποίοι αν τους ρωτήσεις θα σου απαντήσουν πως θέλουν πάση θυσία ευρώ αλλά χωρίς τις θυσίες που αυτό απαιτεί: αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία τής χώρας να προσεγγίσει τον 21ο αιώνα. Ή θα το πετύχουμε ή θα γίνουμε η Συρία της Ευρώπης. Κατανοητό;...