Game changer μόνο η συμμετοχή...

Ο Κ. Μητσοτάκης κέρδισε τις εκλογές τού 2023 με το πρώτο εξάμηνο του 2015 και μάλλον θέλει να κερδίσει και τις επόμενες με τον ίδιο τρόπο. Όσο κυνικό, όμως, κι αν είναι αυτό, όσο άδικο αν λάβουμε υπόψη πως δεν ήταν ο Αλ. Τσίπρας που χρεοκόπησε τη χώρα αλλά εκείνος που την έβγαλε από τα μνημόνια, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα πως ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία βοηθά, χάρη στην ακόρεστη δίψα του για εξουσία, στο να συσπειρώνει τους ψηφοφόρους τής ΝΔ που τον βλέπουν σαν μπαμπούλα. Γι' αυτό κι ο Κυριάκος αδημονεί περισσότερο κι από τους βουλευτές και τα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ να ανακοινώσει το κόμμα του ο Αλέξης...

Την ίδια ώρα, το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να ξεκολλήσει τη βελόνα κι όχι μόνο γιατί έχει για πρόεδρο μια συμπλεγματική μετριότητα που δεν μπορεί να συγκινήσει ούτε την Μάρθα Βούρτση. Από το πάλαι ποτέ Κίνημα του Ανδρ. Παπανδρέου αλλά και του Κ. Σημίτη έχει απομείνει μία συνομοσπονδία ασπόνδυλων βαρόνων χωρίς σαφή ιδεολογία και πολιτικό προσανατολισμό παρά μόνο αυτόν που οδηγεί ξανά σε μια καρέκλα εξουσίας μετά από 11 χρόνια ξηρασίας. Όσο, άλλωστε, ο Μητσοτάκης θα κρατά μαντρωμένους τους κεντρώους ψηφοφόρους κυβερνώντας με τα ορφανά τού Σημίτη το ΠΑΣΟΚ θα δίνει μάχες πολιτικής επιβίωσης κι όχι πρωτιάς...

Μόνο η μεγάλη συμμετοχή στις επόμενες εκλογές μπορεί να ανατρέψει τα προγνωστικά και να βάλει στα σκοινιά το καθεστώς Μητσοτάκη. Σε μία τέτοια περίπτωση, πάντως, δύσκολα θα βγουν ωφελημένα κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ ή το κόμμα Τσίπρα τα οποία έχουν χτιστεί ή χτίζονται πάνω στη θεσμικότητα... 

Η μαζικότητα θα σημαίνει αντισυστημικότητα και η αντισυστημικότητα μαύρο στο σημερινό κομματικό σύστημα. Ακούγεται καλό, αλλά από την αντισυστημικότητα αντλούν ψηφαλάκια και η ακροδεξιά και λοιποί πολιτικοί φελλοί κι όταν ανοίγεις το κουτί τής Πανδώρας δεν ξέρεις τι θα σου πεταχτεί... 

 

Οι κωφεύοντες δεν σε ακούνε ούτε όταν ουρλιάζεις...

Εδώ και πολλά χρόνια η αντιπολίτευση χτίζει τις δικαιολογίες της για τις αποτυχίες της σε ένα αληθινό γεγονός, στη μιντιακή κυριαρχία τού καθεστώτος Μητσοτάκη. Πράγματι, κανένας άλλος πολιτικός δεν είχε απολαύσει την ασυλία που απόλαυσε κι εν μέρει απολαμβάνει ακόμα ο νυν πρωθυπουργός κι από την εποχή που ήταν αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το ένα δέκατο των σκανδάλων για τα οποία ευθύνεται να είχε συμβεί επί διακυβέρνησης Τσίπρα τα κυρίαρχα μέσα θα ζητούσαν από το πρωί μέχρι το βράδυ την παραίτηση Μητσοτάκη και τη σταύρωσή του στην πλατεία Συντάγματος...

Αυτή είναι, όμως, μόνο η μισή αλήθεια. Και το 2015, άλλωστε, ούρλιαζαν οι λύκοι πως οι συριζαίοι θα έβγαζαν τη χώρα από το ευρώ αλλά ο λαός στοιχήθηκε με την ελπίδα που ερχόταν, αν και σκόνταψε στην πορεία. Γιατί συνέβη αυτό; Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ τότε είχε ένα αφήγημα που ακουμπούσε στο μυαλό και στην καρδιά τής κοινωνικής πλειοψηφίας. Φυσικά και με λαϊκίστικες προεκτάσεις αλλά σε καμία περίπτωση δεν μιλούσε γενικά κι αφηρημένα για Ιθάκες, νέες θάλασσες και πράσινα άλογα...

Θα ήμουν αφελής αν πίστευα στη διαφάνεια των νέων τεχνολογιών σε μια εποχή που τα προσωπικά δεδομένα είναι το νέο Ελντοράντο. Από την άλλη, όμως, προσφέρουν σε όλους μας πολύ περισσότερες ευκαιρίες και για να ενημερωνόμαστε και για να προβάλλουμε τις ιδέες και τις απόψεις μας. Το πρόβλημα είναι πως η μόρφωσή μας βρίσκεται ένα στάδιο πίσω με συνέπεια να μην μπορούμε να φιλτράρουμε όσα μαθαίνουμε όπως θα έπρεπε. 

Αφήστε που ζούμε σε eco chambers στα οποία η διάδρασή μας περιορίζεται, κατά βάση, με ανθρώπους με τους οποίους έχουμε πολλές κοινές ανησυχίες κι αντιλήψεις. Όλα αυτά, ωστόσο, είναι προβλήματα που επιλύονται από όσους θέλουν να τα επιλύσουν, να ζυμώνονται με την κοινωνία κι όχι να την γαλουχούν, να την ακούνε κι όχι να της επιβάλλονται αφ' υψηλού, να την βοηθούν κι όχι απλώς να ικανοποιούν το υπερεγώ τους...

 

Ο Γκρίνμπεργκ κλέβει εκκλησία ξανά και ξανά...

Όταν μιλά ο Κ. Μητσοτάκης, ιδίως στη Βουλή, καταλαβαίνεις περισσότερα από τα θέματα που δεν επιχειρεί να αγγίξει παρά από αυτά για τα οποία κάνει λόγο. Την Τετάρτη, για παράδειγμα, μίλησε για την υιοθέτηση τραμπικών πολιτικών στο μεταναστευτικό, για τον Αλ. Τσίπρα και το 2015 και για τη συνταγματοποίηση της λιτότητας αλλά δεν είπε κουβέντα για τον ΟΠΕΚΕ και το φιάσκο Πλεύρη στη Λιβύη. 

Και φυσικά η αντιπολίτευση των ηλιθίων τσίμπησε αμέσως κι εστίασε κι αυτή στο μεταναστευτικό και στον μαρμαρωμένο βασιλιά. Τζάμπα πληρώνεται ο Στ. Γκρίνμπεργκ, είναι σαν να κλέβει εκκλησία όταν έχει απέναντί του Ανδρουλάκη, Φάμελλο, Κουτσούμπα, Κωνσταντοπούλου και το ακροδεξιό συναπάντημα...

Θα μου πείτε, "θα παραβιάζει η Ελλάδα τη Συνθήκη της Γενεύης για τους πρόσφυγες και δεν θα λέμε τίποτα για να μην αλλάξει ο Μητσοτάκης την ατζέντα κατά πώς τον συμφέρει"; Όχι βεβαίως, κι ένας νεκρός να υπάρξει από ένα push back θα είναι ντροπή για τη χώρα. 

Όπως έγραφα, όμως, εμμέσως και χθες το μεταναστευτικό δεν θα είναι διαχειρίσιμο σε κοινωνικό επίπεδο αν μαζί με το καρότο δεν κρατάμε και το μαστίγιο. Όχι απέναντι στους ικέτες τής γης αλλά σε όσους έχουν μετατρέψει τον ανθρώπινο πόνο σε μια από τις πιο κερδοφόρες παγκόσμιες μπίζνες...

Ως προς τον Τσίπρα, είναι απολύτως λογικό ο Μητσοτάκης να τον αναβαθμίζει σε κύριο και βολικό αντίπαλό του. Τον έχει κερδίσει πέντε φορές και το 2015 στη συλλογική μας μνήμη παραπέμπει σε χρόνια που δεν θέλουμε να ξαναζήσουμε, ανεξαρτήτως αν γι' αυτά πρωτίστως ευθύνονται ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Το ζητούμενο, άλλωστε, δεν είναι να αντικαταστήσουμε μια μαριονέτα τής ολιγαρχίας με κάποια άλλη με μεγαλύτερο επαναστατικό παρελθόν, αλλά να κάνουμε μια ολόφρεσκη αρχή με λιγότερο φθαρμένα υλικά. Έτσι δεν είναι;...

 

  

Δόξα και τιμή στον μαύρο κύκνο...

Αντιγράφω από τη Βικιπαίδεια: "Ο μαύρος κύκνος εννοείται ως ένα ολιγοπίθανο κι απρόβλεπτο γεγονός που λαμβάνει χώρα σε μια οποιαδήποτε σειρά πιθανών και συνηθισμένων γεγονότων σε κάθε δραστηριότητα μιας κοινωνίας κι ανατρέπει δραματικά προς το χειρότερο ή το καλύτερο τη δομή της". Σε μια χώρα που η κυβέρνησή της είναι διεφθαρμένη και η αντιπολίτευση ανεπαρκέστατη αυτός ο "μαύρος κύκνος" ήταν οι οικογένειες των θυμάτων των Τεμπών. Αν είχαν λουφάξει, αν είχαν συμβιβαστεί με τη μοίρα τους, αν έλεγαν "δεν βαριέσαι, ας τα παρατήσουμε, αυτή είναι η Ελλάδα" σήμερα η πατρίδα μας δεν θα ζούσε τις ογκωδέστερες διαδηλώσεις της από τη μεταπολίτευση και μετά...

Όταν ένας ολόκληρος λαός κατεβαίνει στους δρόμους για να απαιτήσει δικαιοσύνη κι αλήθεια δεν χρειαζόμαστε άλλη απόδειξη για την κατάπτωση των θεσμών τής Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας. Όση προπαγάνδα κι αν επιστρατευτεί, όσα υπουργικά χουντικά σταγονίδια κι αν αλυχτήσουν, όσο μιθριδατισμό κι αν έχουμε αποδεχθεί, το αίτημα της μάνας και του πατέρα να μάθουν επιτέλους, ύστερα από δύο χρόνια, γιατί σκοτώθηκε το παιδί τους προκαλεί ανατριχίλα που διαπερνά ολόκληρο το σώμα τής ελληνικής κοινωνίας. Κι όσο εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για το έγκλημα- είτε πολιτικά είτε και ποινικά- δεν αναλαμβάνουν ούτε καν την ελάχιστη ευθύνη αυτή η ανατριχίλα που ήδη έχει γίνει οργή θα μετατραπεί σε χείμαρρο που θα τους παρασύρει νωρίτερα ή αργότερα...

Δεν τρέφω αυταπάτες: τα καθεστώτα διαθέτουν συστήματα ασφαλείας και τις απαραίτητες ρεζέρβες. Δεν είναι, όμως, πάντοτε συμπαγή. Κάποιες φορές παρουσιάζουν και ρωγμές που τις εντοπίζουν μαύροι κύκνοι και τις αξιοποιούν. 

Μπορεί οι σημερινές διαδηλώσεις να είναι μια τέτοια περίπτωση, μπορεί κι όχι. Όπως κι αν έχει, όμως, αποτελούν σημείο καμπής κι αυτό γιατί είναι η πρώτη φορά από το 2015 που η κοινωνική αμηχανία για τη μνημονιακή κωλοτούμπα τής τσιπρικής Αριστεράς πηγαίνει στην άκρη και βρίσκει τα δημοκρατικά αντανακλαστικά της, αυτά που είχαν χαθεί, για παράδειγμα, στην περίπτωση των παρακολουθήσεων. Κι όταν γίνεται η αρχή ακολουθεί το τέλος. Το δίκαιο τέλος τους... 

  

Έβγαλε βρόμα η Ιστορία ότι ξοφλήσαμε; Ε και, είχε ξαναβγάλει...

Όσοι αγαπούν να μισούν τον Αλέξη Τσίπρα είναι τυχεροί που δεν υφίσταται αρνητική εντροπία για το χρόνο, δεν μπορεί  δηλαδή να γυρίσει πίσω κι έτσι να διαπιστώσουμε τι θα συνέβαινε αν ο τότε πρωθυπουργός τα τίναζε όλα στον αέρα στη 17ωρη διαπραγμάτευση του 2015. Γι' αυτό και οι δεξιοί θα τον αποκαλούν στον αιώνα τον άπαντα "κωλοτούμπα" και οι αριστεροί με το αριστερόμετρο ανά χείρας "καταστροφέα τής Αριστεράς". Φυσικά ούτε κι ο γράφων μπορεί να μιλά με βεβαιότητα για το τι θα συνέβαινε. Το να εστιάζεται, ωστόσο, η κριτική σε έναν πολιτικό ηγέτη 15 χρόνων σε ένα εξάμηνο, το οποίο ήταν και το πρώτο που κυβέρνησε, συνιστά μια αδικία που ο ιστορικός τού μέλλοντος δεν θα αργήσει να αποκαταστήσει...

Οι Έλληνες τον Ιανουάριο του 2015 βρίσκονταν στον Τιτανικό αφού αυτός είχε χτυπήσει το παγόβουνο και βυθιζόταν. Ο καπετάνιος και το πλήρωμα που ήταν υπεύθυνοι γι' αυτήν την εξέλιξη είχαν πηδήξει στη θάλασσα για να σώσουν το τομάρι τους και το πηδάλιο είχαν αναλάβει άπειροι ναυτικοί που υποσχέθηκαν στους επιβάτες πως θα τους διασώσουν. 

Ναι, δεν τους διέσωσαν όλους και δεν τους διέσωσαν μέσα σε ένα βράδυ. Το καράβι, όμως, έφτασε στο λιμάνι με τους περισσότερους ζωντανούς κι όρθιους στα πόδια τους. Και τι έκαναν οι ζωντανοί για να ευχαριστήσουν αυτούς που τους έσωσαν; Επέλεξαν στο επόμενο ταξίδι να πλοηγήσουν το καράβι αυτοί που το έριξαν στα παγόβουνα και να σταυρώσουν εκείνους που τους διέσωσαν...

Αυτή είναι, κυρίες και κύριοι, η Ιστορία τής χώρας από το 2015 μέχρι το 2023. Οτιδήποτε διαφορετικό κυκλοφορεί δεν σχετίζεται με την πραγματικότητα, αλλά με την αλλοίωσή της από τους νικητές και τους πρόθυμους κολαούζους τους. Η κυβερνώσα Αριστερά προφανώς κι έκανε λάθη, όχι όμως λάθη για τα οποία θα όφειλε να ντρέπεται και να χαμηλώνει το βλέμμα μπροστά στους ολετήρες τής πατρίδας που την θεωρούν ιδιοκτησία τους ή σε αυτούς που όποτε τους δόθηκαν ευκαιρίες να πάρουν το πηδάλιο προτίμησαν την ασφάλεια των θεατών των ιστορικών γεγονότων... 

Μπορεί τώρα η Ιστορία να ξαναέβγαλε βρόμα ότι ξοφλήσαμε. Όπως, όμως, και την τελευταία φορά που το έκανε θα διαψευστεί. Ελπίζω, απλώς, να γίνει νωρίτερα από μια νέα χρεοκοπία από τις μαριονέτες των εθνικών μας νταβατζήδων...  

 

 
 

Ο Μητσοτάκης τιμά και υποδέχεται την 21η Απριλίου, οι προοδευτικοί Έλληνες την 21η Μαΐου...

Είναι περισσότερο από φανερό ότι ο Κ. Μητσοτάκης θέλει να κυβερνήσει πάση θυσία αυτοδύναμος και δεν χρειαζόταν η αποστασία υποψήφιων βουλευτών της Ελληνικής Λύσης για να το διαπιστώσουμε. Το ερώτημα είναι γιατί: πιστεύει ότι τα ξέρει όλα και δεν χρειάζεται κανέναν άλλο για να του δίνει συμβουλές; Ή, μήπως, αντιλαμβάνεται ότι είναι δύσκολο να ολοκληρώσει το έργο τής Μητσοτάκης Α.Ε. και τις διάφορες εξυπηρετήσεις της αν έχει κάποιον τρίτο στο κεφάλι του;...

Όπως κι αν έχει, κερδισμένος των εκλογών θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε βγει πρώτος είτε δεύτερος. Μια επόμενη κυβέρνηση Μητσοτάκη θα είναι πιο εύθραυστη κι από τζαμαρία πλησίον της οποίας παίζουν μπάλα παιδιά, ενώ το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε αναμονή τής διάσπασής του, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ το '15. Αυτές οι εκλογές, άλλωστε, θα γκρεμίσουν τα προσωπεία κι ο καθένας θα αποκαλύψει το πραγματικό του πρόσωπο. Η πέμπτη φάλαγγα, για παράδειγμα, του Κ. Μητσοτάκη στο ΠΑΣΟΚ και στην Ελληνική Λύση θα αποκαλυφθεί μήπως και δώσει το φιλί τής ζωής στον πραγματικό αρχηγό της...

Η κοινωνική δικαιοσύνη, ωστόσο, το κράτος δικαίου, η δημοκρατία και οι θεσμοί δεν αντέχουν έστω και μία ημέρα ακόμα με Μητσοτάκη. Ένας άνθρωπος που, π.χ., ψαρεύει στα θολά νερά τής ακροδεξιάς πιστεύοντας ότι οι νεοέλληνες τιμούν την 21η Απριλίου 1967 είναι δημόσιος κίνδυνος κι εχθρός κάθε προοδευτικού πολίτη. Οι διαχωριστικές γραμμές είναι πιο έντονες σήμερα και το δίλημμα Μητσοτάκης ή δημοκρατία και δικαιοσύνη πολύ μα πολύ αληθινό... 

 

Οι άκαπνοι θα βλέπουν πάντα τις φωτιές σαν απειλή...

Δεν είναι ντροπή να μην δείχνεις γενναιότητα σε επικίνδυνες καταστάσεις. Το αίσθημα της επιβίωσης διακατέχει όλους τους ζωντανούς οργανισμούς. Ντροπιαστικό είναι, ωστόσο, να μειώνεις τους αγώνες των άλλων, μικρότερους ή μεγαλύτερους, για να φαίνεσαι σπουδαιότερος από όσο πραγματικά είσαι. Κι αυτό έχει συμβεί συχνά στη χώρα μας, τα τελευταία 80 χρόνια ιδίως...

Υπενθυμίζω πως η Εθνική Αντίσταση, η οποία θα έπρεπε να είναι την ίδια στιγμή που έλαβε χώρα η εθνική μας υπερηφάνεια, αναγνωρίστηκε μόλις το 1982. Στο μεσοδιάστημα όσοι τη συναποτέλεσαν, έφαγαν τη ζωή τους στις εξορίες και στις φυλακές, όταν δεν εκτελέστηκαν. 

Ομοίως, η χούντα δεν έπεσε χάρη στο Πολυτεχνείο- λες κι έτσι κι αλλιώς δεν είχαμε την πτώση Παπαδόπουλου λίγες ημέρες μετά-, αλλά εξαιτίας τής τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Σαν τα τυραννικά καθεστώτα να πέφτουν σαν τα τραπουλόχαρτα και να μην χρειάζεται να έχει προηγηθεί αγώνας. Κι όλα αυτά προκειμένου οι άκαπνοι να  μπορούν να δικαιολογούν τις ζωούλες τους...

Το ίδιο ζήσαμε, δίχως βεβαίως να το συγκρίνω άμεσα με το έπος τής Εθνικής Αντίστασης ή με τον αντιδικτατορικό αγώνα, με την αντιμνημονιακή πάλη τού ελληνικού λαού στο όνομα και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών. Είναι αρκετοί αυτοί που επιχειρούν να δικαιολογήσουν την υποτέλειά τους στους δανειστές με την αποτυχημένη εν πολλοίς προσπάθεια απαγκίστρωσης από αυτούς το 2015. 

Λες και η ελληνική ιστορία να ξεκίνησε τον Ιανουάριο και να τελείωσε τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς και να μην υπήρξε ποτέ το πριν εκείνων που μας χρεοκόπησαν ή το μετά αυτών που μας έβγαλαν από τα μνημόνια. Τη δική τους παραίτηση τη βάφτισαν σωφροσύνη, τις αδυναμίες τους σύνεση και την ηττοπάθειά τους εθνική αρετή. Δεν είναι τυχαίο, συνεπώς, πως είναι και οι ίδιοι που εξακολουθούν να απαξιώνουν τους σύγχρονους αγώνες για ψωμί, παιδεία κι ελευθερία...    

 

Της φυλακής τα σίδερα είναι και για τους αρίστους...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει κάνει σημαία της την αυστηροποίηση των ποινών. Για τα εγκλήματα των άλλων βεβαίως γιατί για τα δικά της και των χορηγών της έχει σπεύσει να νομοθετήσει το ακαταδίωκτο. Αυτοί, όμως, που ορκίζονται στο νόμο, στην τάξη και στην ασφάλεια κι έβαλαν τους μπάτσους ακόμα και στα πανεπιστήμια έφτιαξαν μια εγκληματική συμμορία που όταν δεν έκανε απευθείας αναθέσεις σε κολλητούς και φίλους παρακολουθούσε τους πάντες. Σχεδόν κυριολεκτικώς τους πάντες...

Οι συμπτώσεις στο σκάνδαλο των παρακολουθήσεων γίνονται όλο και περισσότερες για να μην πιστεύει κανείς ότι όλα εκκινούν από το Μαξίμου. Ιδίως όταν η Μητσοτάκης Α.Ε. δεν έχει επιδείξει καμία διάθεση να χυθεί άπλετο φως. 

Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, όπως φάνηκε κι από το σνομπάρισμα της επιτροπής τής Ευρωβουλής που ήρθε στην Αθήνα για να ερευνήσει. Πριν επτά χρόνια κατηγορούσαν το ΣΥΡΙΖΑ πως ήθελε να μας πετάξει από την Ευρώπη και τώρα δεν τολμούν να συναντήσουν εκπροσώπους της ούτε για ένα δεκάλεπτο. Τόσο αθώοι είναι...

Όπως κι αν έχει, η αναπόφευκτη ήττα Μητσοτάκη στις εκλογές δεν θα σημάνει και την αυτόματη συντριβή ενός συστήματος εξουσίας με πολλά πλοκάμια. Αυτό φάνηκε, άλλωστε, και το 2015. Γι' αυτό και η επόμενη προοδευτική κυβέρνηση οφείλει να παρέμβει στους αρμούς τής εξουσίας, όχι για να τους ελέγξει προς όφελός της αλλά για να τους διαλύσει και να επιτρέψει στους θεσμούς να λειτουργούν με όρους πραγματικής ανεξαρτησίας. Σε διαφορετική περίπτωση οι καλές προθέσεις θα αποδειχθούν για μια ακόμα φορά ημιτελείς...

 

 

Χρεοκόπησαν και το επιχείρημα του α' εξαμήνου του 2015...

Αν πιστέψουμε το αφήγημα της ΝΔ, αλλά και του ΠΑΣΟΚ αυτή η χώρα θα ήταν παράδεισος επί γης αν δεν είχε περάσει το πρώτο εξάμηνο του 2015. Από το 1830 μέχρι και το 2014 δεν είχε ζήσει κανένα εμφύλιο, καμία χρεοκοπία, οικονομική και ηθική, και ήρθαν οι τότε συριζαίοι τον Ιανουάριο του 2015 να φέρουν τα πάνω κάτω... 

Τι σημασία έχει αν το δημόσιο ταμείο ήταν άδειο, με 20 δισ. ευρώ δανειακές υποχρεώσεις και χωρίς καμία συμφωνία με τους δανειστές για το τι μέλλει γενέσθαι; Αυτοί φταίνε κι ας έβγαλαν τη χώρα από τα μνημόνια, με 37 δισ. ευρώ στο ταμείο και το χρέος ρυθμισμένο για μια δεκαετία...

Φυσικά και κατανοώ τους λόγους που επιχειρεί η ΝΔ να επαναφέρει προεκλογικώς στην επικαιρότητα το 2015, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αναβιώσει το αντί- ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Μόνο που κανείς και ποτέ δεν κέρδισε δύο φορές εκλογές με τα ίδια επιχειρήματα, πολλώ δε μάλλον όταν ο ίδιος έχει κυβερνήσει τρία χρόνια από τότε κι άλλα περίπου 20 από το 1974. Κι αν οι συριζαίοι είχαν τη δικαιολογία τής απειρίας, ποια είναι αυτή του Κ. Μητσοτάκη που γεννήθηκε μέσα στην εξουσία;...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει πλέον την επαναστατική δυναμική τού 2015 και βαρύνεται με κυβερνητικά λάθη. Κι ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, ωστόσο, είναι πολύ πιο έμπειρος από όσο ήταν επτά χρόνια πριν κι αυτό φαίνεται κι από τις σκέψεις του για το νέο κυβερνητικό πρόγραμμα και τα πρόσωπα που θα κληθούν να το υλοποιήσουν. Κι ας μην κάνουν πως ανησυχούν ορισμένοι για πιθανή αναβίωση του "έρωτα" με τον Γ. Βαρουφάκη. Το ΜέΡΑ 25 δεν θα βρίσκεται στην επόμενη Βουλή...

 
 

Ηττημένος όταν θεωρείς τον εαυτό σου ανίκητο...

Ο Γ. Βαρουφάκης θέτει πολύ ψηλά τον πήχη για τους άλλους και πολύ χαμηλά για τον εαυτό του. Από τον Αλέξη Τσίπρα, για παράδειγμα, προσδοκούσε να αποφάσιζε τη χρεοκοπία τής χώρας, έστω κι αν οι συνθήκες μόνο ευνοϊκές δεν ήταν για την απόλυτη ρήξη, προκειμένου να τηρήσει την υπόσχεσή του στο λαό για κατάργηση του μνημονίου με ένα νόμο κι ένα άρθρο, αλλά ο ίδιος στο κόμμα του αποφασίζει μόνος του, άντε και μαζί με την Δανάη του. Γι' αυτό και του φεύγουν ένας ένας και μία μία βουλευτές και στελέχη κι όχι γιατί κυνηγούν απαραιτήτως αξιώματα κάπου αλλού. Η αυτοκριτική, ωστόσο, παραμένει άγνωστη λέξη για τον Γιάννη με ένα ν...

Όσο περνά ο καιρός τόσο περισσότερο δικαιώνεται η άποψη πως η δήθεν ηρωική στάση Βαρουφάκη το 2015 δεν ήταν τίποτα άλλο από την προεργασία ενός νάρκισσου για την ανέλιξή του στο πολιτικό στερέωμα. Όπως είναι άδικο να χρεώνεται εκείνος όλα τα δεινά για όσα συνέβησαν πριν και μετά την θητεία του στο υπουργείο Οικονομικών, είναι εξίσου παραχάραξη της Ιστορίας να επιχειρεί ακόμα να πιστώνεται μόνο εκείνος τη δόξα μιας εποχής που θα μπορούσε να οδηγήσει σε επανάσταση, αλλά, το πιθανότερο, σε μια εθνική καταστροφή. 

Ναι μεν κλήθηκε να διασώσει τη χώρα από αμαρτίες άλλων, ωστόσο κι εκείνος έκανε πολύ μεγάλα λάθη στον τρόπο που διαπραγματεύτηκε. Αφήστε που κι αυτός είχε συναινέσει στην παράταση του μνημονίου το Φεβρουάριο του 2015 και στην πολιτική αποπληρωμής των δανείων, η οποία στο τέλος στέγνωσε το δημόσιο ταμείο και μας άφησε χωρίς κανένα μοχλό πίεσης στα χέρια μας...

Το να είσαι Αριστερός δεν είναι μια ιδεολογική τοποθέτηση που απλώς δηλώνεται, ιδίως σε σύγκριση με τους πολιτικούς σου αντιπάλους, σε εγχώρια και διεθνή ΜΜΕ, πορείες και συγκεντρώσεις και σε ευπώλητα βιβλία. Είναι, κυρίως, ζήτημα καθημερινής πράξης κι από ό,τι φαίνεται ο Yanis είναι πολύ καλός στην θεωρία, αλλά και πολύ λίγος στα έργα... 

Το 2019 θεωρούσα χρήσιμη την παρουσία του στο Κοινοβούλιο. Τώρα, πλέον, όχι κι ας με συγχωρήσει ο Γιάνης που θεωρεί πως όποιος αλλάζει άποψη όταν αλλάζουν τα δεδομένα που έχει στη διάθεσή του δεν μπορεί παρά να είναι καιροσκόπος. Μπορεί, απλώς, να μην θεωρεί τον εαυτό του τον ομφαλό τής Γης...  

 
 

Στις 31 Δεκεμβρίου 2022 ο Μητσοτάκης δεν θα είναι πρωθυπουργός...

Ο Μπέρτολντ Μπρεχτ το έχει πει πολύ καλύτερα: "Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούνε ταπεινό
να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; Έχουνε κιόλας φάει". Το ίδιο ισχύει και για την οικογένεια Μητσοτάκη και τη μηδενική της κοινωνική ενσυναίσθηση... 

Απομυζά εδώ και δεκαετίες δημόσιο πλούτο την ίδια ώρα που ρητορεύει σε βάρος κάθε τι του δημόσιου και ξεπουλά δημόσια περιουσία σαν να ήταν προίκα της. Ένας συνδυασμός αλαζονείας, αγυρτείας, υποκρισίας και φαυλότητας που έχει εξαγοράσει συνειδήσεις και πολιτεύεται σαν το κράτος να της ανήκει...

Δεν έχουν, όμως, όλα τα καλά ένα τέλος αλλά κι όλα τα άσχημα. Το 2022 θα φέρει και το δίκαιο τέλος τού σημερινού πρωθυπουργού ώστε να μπορεί του χρόνου τα Χριστούγεννα να κάνει τις διακοπές του στο εξωτερικό, όπως ήθελε και φέτος αλλά συμβιβάστηκε με τα Ζαγοροχώρια, χωρίς η πλέμπα να του μαυρίζει την ψυχή με τη μιζέρια της. Η χρονιά που ξεκινά το Σάββατο θα φέρει και νέα κυβέρνηση, προοδευτικής κοπής, η οποία θα είναι υποχρεωμένη το πρώτο χρονικό διάστημα να καταργήσει μια σειρά από νόμους τής κυβέρνησης Μητσοτάκη που θα ήταν ευφημισμός να τους χαρακτηρίζαμε αντιλαϊκούς. Από τα εργασιακά έως τα εκπαιδευτικά κι από τις διαδηλώσεις έως το ασφαλιστικό θα απαιτηθεί χρόνος για να ανατραπούν μνημονιακές πολιτικές δίχως μνημόνια...

Καμία αλλαγή, ωστόσο, δεν θα μπορέσει να σταθεί γερά στα πόδια της χωρίς τη στήριξη του λαού. Ο λαός, άλλωστε, στήριξε την αλλαγή το 2015 ακόμα και με τις τράπεζες κλειστές. Το ίδιο οφείλει να πράξει και τη χρονιά που ξεκινά σε λίγες ημέρες. Όπως, εξάλλου, έγραψε ο Μπρεχτ στο ίδιο ποίημα, "αν δεν νοιαστούν οι ταπεινοί γι’ αυτό που είναι ταπεινό, ποτέ δεν θα υψωθούν"...

 

 

Το ενοχικό σύνδρομο ριζοσπαστισμού δεν ταιριάζει σε ριζοσπαστικές εποχές...

Αν κάθε φορά ένας πρωθυπουργός αποκομματικοποιούσε το κράτος όπως είχε υποσχεθεί προεκλογικώς, τότε αυτό το κράτος θα ήταν αποκομματικοποιημένο από την ημερομηνία ίδρυσής του. Επειδή, όμως, αυτό δεν συνέβη ποτέ, ούτε επί ΣΥΡΙΖΑ, αφήστε με να έχω πολλές αμφιβολίες για το κατά πόσο η πρόσφατη εξαγγελία Τσίπρα από το βήμα τής ΔΕΘ θα ευοδωθεί. Ο έλεγχος, άλλωστε, των αρμών τής εξουσίας, όπως είχε προαναγγείλει ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης σε προηγούμενη ΔΕΘ, δεν ταιριάζει με τη συγκρότηση ενός μη μονοκομματικού κράτους...

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Αλέξης Τσίπρας είναι σήμερα πιο έμπειρος και λιγότερο λαϊκιστής από όσο ήταν το 2015. Από την άλλη, όμως, διακρίνω στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ένα ενοχικό σύνδρομο σε σχέση με το ριζοσπαστικό, ανατρεπτικό παρελθόν του και δεν είναι μόνο η προσπάθεια προσέλκυσης της μεσαίας τάξης που τον κάνει πιο μετριοπαθή και στη ρητορική του. Σαν να ντρέπεται, για παράδειγμα, για τα "go back madame Merkel" μολονότι και η ίδια η καγκελάριος στην ουσία δικαίωσε πρόσφατα τα όσα έλεγε η Αριστερά την περίοδο των μνημονίων...

Πολύ φοβάμαι πως στην Κουμουνδούρου δεν έχουν αντιληφθεί ότι οι εποχές είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, ριζοσπαστικές σε σύγκριση με το 2015. Φυσικά και υπάρχει τώρα μια αμηχανία με δεδομένο ότι δεν έχει τελειώσει ακόμα η πανδημία, αλλά κι από μόνο του το ισχυρό κίνημα των αντιεμβολιαστών αποδεικνύει ότι εκεί έξω βρίσκονται πολλοί που δικαίως ή αδίκως δεν πιστεύουν σε οτιδήποτε τους λέει το κατεστημένο. Ακόμα κι αν τους πει πως στις έντεκα το πρωί είναι ημέρα εκείνοι θα απαντήσουν πως στην Αυστραλία νυχτώνει... 

Δεν ισχυρίζομαι πως ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πρέπει να προσεταιριστεί τις δεισιδαιμονίες και τις προκαταλήψεις, αλλά να τις κατανοήσει και να τις συμπαρασύρει στον ορθό λόγο και στον 21ο αιώνα, όπως  π.χ. και για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων ή το διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας. Διαφορετικά, η άκρα δεξιά όλο και θα κυριαρχεί περισσότερο στο εσωτερικό των κεντροδεξιών κομμάτων, όπως συμβαίνει σήμερα και στην Ελλάδα...

 
 

Την ύβρι ακολουθεί πάντα η νέμεσις "κύριε" Μητσοτάκη...

Όταν ζεις από το ξίφος πεθαίνεις κι από αυτό. Κι αυτό το σχόλιο είναι τιμητικό για τον Κ. Μητσοτάκη γιατί ο ίδιος δεν πολιτεύτηκε με το ξίφος, αλλά με τη λάσπη. Πάτησε επί των πτωμάτων στο Μάτι για να γίνει πρωθυπουργός κι έφτασε στο σημείο να κατηγορήσει τον Αλέξη Τσίπρα πως πούλησε τη Μακεδονία για να μην κοπούν οι συντάξεις. Αυτή τη χυδαία αντιπολίτευση άσκησε ο σημερινός πρωθυπουργός για να αναρριχηθεί στην εξουσία και να έχουμε τώρα τη μισή χώρα καμένη, ένα σωρό κατοίκους της ξεσπιτωμένους και τον ανέμελο επικεφαλής της κυβέρνησης να δίνει μάχες για τη Βόρεια Μακεδονία και να τιμά και να σέβεται τη Συμφωνία των Πρεσπών...

Όσοι διεκδικούν την εξουσία θα πουν και μια κουβέντα παραπάνω. Κι ο Αλέξης Τσίπρας υπερτίμησε τις δυνάμεις του όταν υποσχόταν πως θα καταργούσε το μνημόνιο με ένα νόμο κι ένα άρθρο και θα το έσκιζε ημέρα μεσημέρι. Μόνο που ο βολονταρισμός του ήταν γνήσιος, με άγνοια για τους μηχανισμούς τού κατεστημένου αλλά με σκληρή μάχη που δόθηκε το πρώτο εξάμηνο του 2015 για να βγούμε από τη μέγγενη. 

Δεν είναι, όμως, αυτή η περίπτωση του Κ. Μητσοτάκη. Εκείνος ήξερε ότι ο πολιτικός του αντίπαλος δεν ήταν δολοφόνος στο Μάτι και προδότης στη Μακεδονία κι όμως τον κατηγόρησε και για τα δύο. Καμία ύβρις, όμως, δεν μένει ατιμώρητη. Το δυστύχημα είναι πως τιμωρείται και η χώρα μαζί με τον απατεώνα κι ανίκανο ηγέτη της...

Η κυβέρνηση οφείλει να λογοδοτήσει για το έγκλημα που εξακολουθεί να διαπράττεται. Δεν είναι δυνατό να μας περνάνε για ιθαγενείς που πρέπει και να τους ευγνωμονούμε από πάνω γιατί μας κράτησαν ζωντανούς. Αλήθεια, τόσο χαμηλός είναι ο πήχης που έθεσε το επιτελικό κράτος στον εαυτό του για φωτιές με δύο μποφόρ σε περιοχές όπου υπάρχει η δυνατότητα διαφυγής; 

Κι αν είχαμε 12 μποφόρ στην Εύβοια, π.χ., όπως στο Μάτι τι θα έλεγαν; Να μας ευγνωμονείτε που μείνατε και κάποιοι ζωντανοί για να το διηγείστε στα παιδιά και στα εγγόνια σας; Ο Κ. Μητσοτάκης ζητούσε παραιτήσεις μετά από το Μάτι. Έφτασε η ώρα να αρχίσει να συντάσσει τη δική του...

Ακόμα και η κοινοβουλευτική δημοκρατία τους πέφτει βαριά...

Το Κοινοβούλιο αποτελεί το φερετζέ δημοκρατικότητας της κυρίαρχης αστικής τάξης. Μέσω αυτού νομιμοποιεί τα συμφέροντά της νομοθετώντας όπως την βολεύει. Φαίνεται, όμως, πως ακόμα κι αυτός ο φερετζές πολλές φορές τής πέφτει βαρύς κι επιχειρεί διά συνταγματικών ακροβασιών να τον παρακάμπτει, μετατρέποντας εν τέλει το ίδιο το πολίτευμα που αυτή θέσπισε σε πουκάμισο αδειανό. Δείτε τι συμβαίνει τώρα: από τη μία η κυβέρνηση έχει επαναφέρει την κοινωνική δραστηριότητα σχεδόν σε όλους τους τομείς, αλλά κρατά τη Βουλή και τα πανεπιστήμια- κατ' εξοχήν προνομιακό πεδίο τής ελεύθερης σκέψης- ακόμα αλυσοδεμένα με μέτρα καραντίνας...

Η κυβέρνηση φέρνει νομοσχέδια που προκαλούν δικαίως έντονες κοινωνικές αντιδράσεις- πτωχευτικός, πανεπιστημιακή αστυνομία, συνεπιμέλεια, εργασιακό, εκλογή τοπικών αρχόντων με 42% στον πρώτο γύρο, πρωτόκολλα συνεργασίας με Βόρεια Μακεδονία-, ακόμα και στο εσωτερικό τής ΝΔ, αλλά οι βουλευτές έχουν εκχωρήσει την ψήφο τους στους γραμματείς των Κοινοβουλευτικών τους Ομάδων. Ελαχιστοποιεί, δηλαδή, τον κίνδυνο διαρροών κατά τις ψηφοφορίες υποτιμώντας και τη διάκριση εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας. Την ίδια ώρα και σε ένα άλλο επίπεδο, συνεχίζει το πογκρόμ σε βάρος ειρηνικών καταλήψεων και με βαθύ πολιτιστικό χαρακτήρα, όπως του θεάτρου "Εμπρός", ενώ το οργανωμένο έγκλημα δρα ανενόχλητο...

Κοντολογίς, όπως συνέβη και την προηγούμενη δεκαετία με αφορμή την οικονομική κρίση, η ΝΔ έχει μετατρέψει σήμερα μια υγειονομική κρίση σε κρίση τής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το μεγαλύτερο δυστύχημα είναι πως έχει καταφέρει να πείσει σημαντικό κομμάτι τού πληθυσμού πως δεν γίνεται διαφορετικώς και σε αυτό, βεβαίως, ευθύνεται και η κυβερνώσα Αριστερά με την αποτυχία τού πρώτου εξάμηνου του 2015... 

Όπως κι αν έχει, το ζητούμενο δεν είναι απλώς η επιστροφή στην πρότερη κοινοβουλευτική κανονικότητα, η οποία εν έτει 2021 είναι ξεπερασμένη, αλλά η επέκταση της λαϊκής συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων. Όταν, όμως, και η Αριστερά λαμβάνει δειλές πρωτοβουλίες προς αυτήν την κατεύθυνση πώς να περιμένουμε τέτοιου είδους θεμελιακές μεταρρυθμίσεις από τη δεξιά; Γι' αυτό και ουδείς είναι αθώος στη δημοκρατική μας κατρακύλα...

 

 
 

Με αντιπολίτευση Ζαμπούνη δεν πας μακριά...

Καλά κάνουν στο ΣΥΡΙΖΑ και προβάλλουν το τελευταίο ευρωβαρόμετρο, το οποίο, σε αντίθεση με τις καλοπληρωμένες ερωτήσεις των ελληνικών δημοσκοπήσεων, είναι κόλαφος για την κυβέρνηση. Μόνο που προσεκτικότερη ανάλυσή του θα έπρεπε να χτυπήσει πολλά καμπανάκια και στην αξιωματική αντιπολίτευση. Κι αυτό γιατί η απαισιοδοξία για το μέλλον και η αμφισβήτηση των θεσμών δεν αφορούν μόνο το Μαξίμου, αλλά και την Κουμουνδούρου...

Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα και μειονέκτημα σε σχέση με το 2015, το οποίο είναι ένα και το αυτό, έχει κυβερνήσει. Από τη μία, διαθέτει πλέον την κυβερνητική εμπειρία που θα του επιτρέψει να μην επαναλάβει λάθη τού παρελθόντος που του στοίχισαν. 

Από την άλλη, όμως, η διάψευση προηγούμενων προσδοκιών τον δυσκολεύει στο να γίνει ο καλός αγωγός τής ελπίδας που έχει ανάγκη ο λαός. Αν το 2015 ήταν υποχρεωμένος να πείσει μία φορά για το ρεαλιστικό των προτάσεών του, τώρα είναι δέκα φορές και παραπάνω...

Οι ψευδαισθήσεις τής πρώτης περιόδου, ιδίως του πρώτου εξάμηνου του 2015, έχουν δημιουργήσει στο ΣΥΡΙΖΑ και στον πρόεδρό του μια ολοφάνερη αντιπολιτευτική συστολή. Φοβούμενοι μήπως τους χαρακτηρίσουν λαϊκιστές έχουν χαμηλώσει τους τόνους πολύ περισσότερο του αναγκαίου... 

Η χώρα μας, για παράδειγμα, είναι εδώ και πολύ καιρό πρωταθλήτρια σε νεκρούς, αναλογικώς του πληθυσμού της, στην Ευρώπη, αλλά στην Κουμουνδούρου επιμένουν να αντιπολιτεύονται προγραμματικά την ώρα τού χαλασμού, αντί να αποδίδουν ευθύνες και να ζητούν να πέσουν κεφάλια. Φυσικά και δεν είναι λάθος να έχεις πρόγραμμα και να το προβάλλεις, όταν όμως βιώνουμε μια τραγωδία κάποιος φταίει γι' αυτή. Όταν συνεπώς επιτρέπεις σε αυτούς που σε έριξαν από την εξουσία για τους 100 νεκρούς στο Μάτι να τους αντιπολιτεύεσαι με το γάντι για τους 11.000 και βάλε νεκρούς τού κοροναϊού δεν είσαι τζέντλεμαν, είσαι πολιτικώς ανόητος κι άχρηστος, εν τέλει, για όσους προσδοκούν σε άλλες, πιο φιλολαϊκές πολιτικές... 

  

 

Οι εκκαθαρίσεις ενίοτε είναι κι ο ορισμός της Δημοκρατίας...

Ζούμε σε μία χώρα όπου μέχρι πρόσφατα ένας παρουσιαστής- προαγωγός φρουρείτο από 14 αστυνομικούς, κυκλοφορούσε με τζιπ τής ΕΛ.ΑΣ. που είχε επιλέξει ο ίδιος και σήμερα κατηγορείται πως είχε δώσει εντολή για συμβόλαια θανάτου που αφορούσαν δημοσιογράφους. Κι όμως, στη ΝΔ και στο φιλικό της Τύπο δεν σοκάρονται από όλα αυτά και πολλά περισσότερα, αλλά επειδή ο Δημήτρης Τζανακόπουλος δήλωσε πως όταν ξαναέρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στα πράγματα θα γίνουν εκκαθαρίσεις των παρακρατικών μηχανισμών που λυμαίνονται τη δημόσια διοίκηση. Μακάρι, λέω εγώ, η δεύτερη φορά Αριστερά να πάρει το ζήτημα πολύ πιο ζεστά από όσο την πρώτη φορά, όταν και περίσσεψαν οι ψευδαισθήσεις κι ο βολονταρισμός...

Δεν υπάρχουν χαρακτηριστικότερα παραδείγματα από τη διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου τού 2015 και την πυρκαγιά στο Μάτι για το πώς η πρώτη φορά Αριστερά υπονομεύτηκε από το βαθύ κράτος. Στην πρώτη περίπτωση κρατικοί αξιωματούχοι, υποτίθεται μόνιμοι και κομματικώς ανεξάρτητοι, κάρφωναν στην τρόικα την τακτική και τη στρατηγική τής εκλεγμένης κυβέρνησης. Όσο για το Μάτι, είναι ανατριχιαστικές οι αποκαλύψεις για το πώς αξιωματούχοι τής πυροσβεστικής θυσίασαν ανθρώπινες ζωές για ενδοϋπηρεσιακές ίντριγκες και για να εξυπηρετήσουν τη ΝΔ, από την οποία άλλωστε ανταμείφθηκαν ακόμα και με θέση γενικού γραμματέα υπουργείου...

Μέχρι να ξεφυτρωθεί και η τελευταία παρακρατική παραφυάδα οι εκκαθαρίσεις δεν είναι μόνο δικαιολογημένες, αλλά κι επιβεβλημένες και για την προστασία τού δημοκρατικού πολιτεύματος. Όπως βεβαίως και η απαλλαγή τού κράτους από το συρφετό κομματόσκυλων που συχνά χωρίς καν τα στοιχειώδη τυπικά προσόντα- πλέον, για παράδειγμα, δεν απαιτείται ούτε καν πανεπιστημιακό πτυχίο για να είσαι μετακλητός- καταλαμβάνουν καίριες θέσεις στην κρατική μηχανή, όπως στις διοικήσεις νοσοκομείων εν μέσω μάλιστα πανδημίας. Οι εχθροί, επομένως, του κράτους θα γίνονταν πιο πιστευτοί αν το άφηναν να λειτουργήσει ανεξάρτητα κι αξιοκρατικά αντί να το κατηγορούν για μια γραφειοκρατία κι ανικανότητα για την οποία οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι με τα ρουσφέτια, τον κομματισμό και την καμαρίλα τους...

Υ.Γ. Καλό Πάσχα σε όλες κι όλους. 

    
 

Θα χάσουμε το κρεβάτι, αλλά θα μας έχει μείνει το μαξιλάρι...

Όσο περνούν οι ημέρες, οι εβδομάδες και οι μήνες τόσο πιο πολύ πείθομαι ότι η κυβέρνηση σκοπίμως βαθαίνει την αναπόφευκτη λόγω πανδημίας οικονομική κρίση προκειμένου ο Κ. Μητσοτάκης να νομιμοποιηθεί στην εφαρμογή μνημονιακών πολιτικών, δυνατότητα που του είχε στερήσει η προηγούμενη κυβέρνηση με την έξοδο από τα μνημόνια, οι οποίες ταυτίζονται με τη νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία του. Ο νεοφιλελευθερισμός, άλλωστε, του οποίου χαρακτηριστικός πρεσβευτής είναι ο πρωθυπουργός μας, δεν εστιάζει στα συμφέροντα των πολλών, αλλά στων λίγων κι αν, παραδόξως, ευνοηθούν εμμέσως και οι πολλοί έχει καλώς, αλλιώς δεν τρέχει και τίποτα. Γι' αυτό και η κυβέρνηση διατηρεί, μέσω και του εύκολου χάρη στο ταμειακό απόθεμα δανεισμού, το "μαξιλάρι" των 37 δισ. ευρώ σαν να ήταν αυτοσκοπός κι όχι όχημα διάσωσης της κοινωνικής πλειοψηφίας...

Κανείς δεν ισχυρίζεται πως η χώρα πρέπει να ξεμείνει από διαθέσιμα, όπως είχε ξεμείνει τον Ιανουάριο του 2015 προκειμένου να επιτευχθεί η αριστερή παρένθεση. Ούτε εκτιμάται πως θα τελειώσει σύντομα η τραγωδία τής πανδημίας, επομένως είναι συνετό να έχουμε ένα ισχυρό απόθεμα πυρομαχικών. Μόνο που αν το μυαλό μας βρίσκεται στο πώς θα έχουμε γεμάτες αποθήκες κι όχι στο πώς θα σιτιστεί ο πληθυσμός οι άνθρωποι θα πεθαίνουν στους δρόμους από πείνα κι εμείς θα πανηγυρίζουμε για το γεμάτο στοκ μας...

Το παράδειγμα είναι ακραίο, αλλά η λογική του στέρεα. Τα εμπροσθοβαρή μέτρα, που πλέον δεν είναι και τόσο εμπροσθοβαρή, είναι απαραίτητα ούτως ώστε όταν βγούμε στο ξέφωτο να υπάρχει ακόμα κοπάδι για να σιτιστεί. Σε διαφορετική περίπτωση τα 37 δισ. ευρώ από το υστέρημα του λαού θα μοιραστούν στους γνωστούς και φίλους προκειμένου να εδραιωθεί η ολιγαρχία στους θρόνους της. Ποιος, αλήθεια, πιστεύει όμως ότι η χώρα μας έχει περιθώριο για μια νέα χαμένη δεκαετία κι ένα νέο "brain drain";...  

Ο Αλέξης διαπραγματεύτηκε άφραγκος, ο Κυριάκος των 37 δισ. στο ταμείο τι δικαιολογία έχει;...

Ο Αλέξης Τσίπρας κάθισε στο τραπέζι τής διαπραγμάτευσης τον Ιανουάριο του 2015 μην έχοντας τίποτα στα χέρια του, αφού οι παίκτες τους οποίους αντικατάστησε δεν είχαν αφήσει ούτε χρήμα ούτε φύλλα ούτε μάρκες ούτε πίστωση κι αυτό το ήξεραν πολύ καλά οι αντίπαλοί τους. Κι όμως, οι αντικατασταθέντες το 2015 κι ανανήψαντες το 2019 έχουν το θράσος ακόμα και σήμερα να κατηγορούν τον πρώην πρωθυπουργό πως αυτός χρεοκόπησε τη χώρα κι αυτός ευθύνεται που έκανε παραχωρήσεις για να κρατηθεί στο παιχνίδι και να καταφέρει τέσσερα χρόνια αργότερα να αφήσει στους αντικαταστάτες του και χρήμα και φύλλα και και μάρκες και πίστωση. Ειρωνεύονται τη διαπραγμάτευση του Ιουλίου τού 2015- όταν ο Αλέξης Τσίπρας πάλευε μόνος του κόντρα στα θηρία- αυτοί οι οποίοι στη διαπραγμάτευση του 2020- κατά την οποία η Ελλάδα δεν είναι μόνη της και διαθέτει τα ταμειακά διαθέσιμα που άφησε η "επάρατος" Αριστερά- φέρνουν νέο μνημόνιο, πολύ πιο αχρείαστο από όλα τα προηγούμενα...

Σε αντίθεση με τον Αλ. Τσίπρα, ο Κ. Μητσοτάκης ήθελε από την πρώτη στιγμή να κυβερνήσει με την πολιτική ασπίδα ενός μνημονίου. Γι' αυτό κι επιθυμούσε διακαώς να υπογράψει το τέταρτο ο προκάτοχός του, γι' αυτό και δεν έλαβε εμπροσθοβαρή μέτρα αντιμετώπισης των οικονομικών συνεπειών τού κορονοΐού, γι' αυτό και κράτησε το στόμα του κλειστό στη Σύνοδο Κορυφής και δεν συμπαρατάχθηκε με τις χώρες τού Νότου, επιτρέποντας στους ευρωτσιγκούνηδες του Βορρά να κάνουν κουμάντο. Τώρα, άλλωστε, ο πρωθυπουργός βρήκε και το πάτημα που αναζητούσε για να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές και να κεφαλαιοποιήσει πολιτικώς τη μεγαλύτερη εξαπάτηση της μεταπολίτευσης...

Όσο για την ΕΕ, σε κάθε κρίση αποδεικνύεται ακόμα περισσότερο ότι όσοι συμμετέχουν σε αυτή το κάνουν για να υπερασπιστούν τα κρατικά τους κι όχι τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τους πλούσιους, αλλά και τους φτωχούς.

Γι' αυτό κι αναρωτιέμαι αν έχει φτάσει η ώρα να εγκαταλείψουμε την ψευδαίσθηση πως αυτή η λυκοσυμμαχία θα αποκτήσει ποτέ ενιαία πολιτική υπόσταση, οικονομική κι εξωτερική πολιτική κι ας την περιορίσουμε σε ένα κοινό ταμείο για την απορρόφηση κονδυλίων για το οποίο θα υπάρχουν κανόνες, αλλά το μείγμα οικονομικών πολιτικών που θα ακολουθεί το κάθε κράτος- μέλος θα είναι αποκλειστικώς δικής του επιλογής. Όχι τίποτα άλλο, αλλά και για να μην ξοδεύουμε ετησίως εκατομμύρια επί εκατομμυρίων για να συντηρούμε ένα γραφειοκρατικό τέρας που δεν χάνει ευκαιρία να αποδεικνύει ότι δεν είναι τίποτα άλλο από ένα συνονθύλευμα εθνικισμών που προάγει το νεοφιλελευθερισμό και για ξεκάρφωμα προσφέρει κι αλληλεγγύη με το σταγονόμετρο και με δυσβάσταχτα ανταλλάγματα...

Αν ο Χίτλερ είχε το μηχανισμό Μητσοτάκη θα κυβερνούσε και μετά το ’45...

Αν ο Χίτλερ διέθετε τον επικοινωνιακό μηχανισμό τού Κ. Μητσοτάκη ενδεχομένως να μην χρειαζόταν να αυτοκτονήσει το 1945, αλλά θα μπορούσε να συνεχίσει να κυβερνά τη Γερμανία μολονότι ηττημένος ενός παγκοσμίου πολέμου. Ο πρωθυπουργός άργησε ένα μήνα να αποφασίσει το κλείσιμο των εκκλησιών φοβούμενος το πολιτικό κόστος και την εσωκομματική του ακροδεξιά, αλλά όταν το έκανε, περίσσεψαν τα μπράβο από εκείνους που μόλις πριν μερικές ημέρες είχαν αναβιώσει την εμφυλιοπολεμική ρητορική με αφορμή την απαίτηση του ΣΥΡΙΖΑ να πρυτανεύσουν η λογική και η επιστήμη έναντι της θρησκοληψίας, προκειμένου να μην μετράμε φέρετρα όπως στην Ιταλία. Όταν, όμως, διαθέτεις ένα μιντιακό σύστημα, αδρώς χορηγούμενο από την ολιγαρχία, έτοιμο να σε υπερασπιστεί ακόμα και στις πιο τραγικές σου στιγμές τότε μπορείς να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο και να παριστάνεις τον ηγέτη...


Ο Αλέξης Τσίπρας ακόμα κυνηγιέται από τα μίντια για το «όχι» που έγινε «ναι» το καλοκαίρι τού 2015, παρόλο που μετά από την «κωλοτούμπα» πήγε σε εκλογές. Η μεταστροφή, ωστόσο, του Κ. Μητσοτάκη σε μια σειρά ζητημάτων- π.χ. Συμφωνία Πρεσπών, προσφυγικό, δημόσιο σύστημα Υγείας- αντιμετωπίζεται ως κάτι για το οποίο ο πρωθυπουργός δεν χρειάζεται να απολογείται. «Κυριάκος είναι κι ό,τι θέλει κάνει, αφού τον εξέλεξε ο λαός για μια τετραετία», σου λένε οι ουκ ολίγοι σφουγγοκωλάριοί του και καθαρίζουν...


Πολλοί εκφράζουν την αισιοδοξία τους για το ότι η επέλαση του κοροναΐού θα λειτουργήσει διδακτικώς στον ελληνικό λαό, ο οποίος θα γίνει πιο αλληλέγγυος και υποστηρικτικός σε ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι περισσότεροι, πάντως, από αυτούς ψήφισαν ΝΔ, ξεχνώντας πως είναι αυτό το κόμμα μαζί με το ΠΑΣΟΚ που μας χρεοκόπησε, και βεβαίως τιμώρησαν το ΣΥΡΙΖΑ γιατί έδειξε μεγαλύτερη έγνοια για τους φτωχούς σε σχέση με τη μεσαία τάξη...


Η Ελλαδα δεν χρειαζόταν τον κοροναΐό για να αφυπνιστεί, μόλις βγήκε από δεκαετή άγρια λιτότητα. Ποιος ξέρει, όταν ενσκήψουν και οι ακρίδες ίσως πάρουμε επιτέλους το μάθημά μας...

Κι ο Μητσοτάκης ξέρει ότι ο προκάτοχος θα είναι και διάδοχός του...

Ο Κ. Μητσοτάκης πολύ θα ήθελε να πάει σε εκλογές το 2020 για να "κάψει" την απλή αναλογική και να κυβερνήσει ένα συν τέσσερα χρόνια. Στην πραγματικότητα θα παραιτείτο ακόμα και σήμερα αν είχε προηγουμένως αλλάξει τον εκλογικό νόμο κι αν μπορούσε να δικαιολογήσει στο πόπολο επαρκώς μια τέτοια απόφαση, εν μέσω μάλιστα κρίσης με την Τουρκία. Ο πρωθυπουργός είναι πολλά πράγματα, αλλά δεν είναι ανόητος: ξέρει ότι η επικοινωνιακή φούσκα που έχει καταφέρει πράγματι να δημιουργήσει δεν πρόκειται να κρατήσει για πάντα...

Όσο ξύλο κι αν δώσουν τα ΜΑΤ, όσο δημόσιο πλούτο κι αν παραχωρήσει σε ιδιώτες μπιρ παρά, ικανοποιώντας χυδαία λαϊκά αντανακλαστικά για νόμο, τάξη κι ασφάλεια και περιορισμό τού Δημοσίου άνευ όρων, στο τέλος θα μετρήσει η τσέπη των μικρομεσαίων. Και οι μικρομεσαίοι, τουλάχιστον για το επόμενο έτος, δεν πρόκειται να δουν χαρά στα σκέλια τους. Μάλλον περισσότερα θα δώσουν- με την αύξηση, για παράδειγμα, των τιμολογίων τής ΔΕΗ, των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων κι άρα του ΕΝΦΙΑ και τις 30% υποχρεωτικές ηλεκτρονικές συναλλαγές για το αφορολόγητο- από όσα θα πάρουν. Κι αυτό κανένας ΣΚΑΙ δεν μπορεί να το κρύψει...

Μετά από την ήττα τής ΝΔ το Σεπτέμβριο του 2015 και το αλαλούμ με την εκλογή νέου αρχηγού της ο Αλέξης Τσίπρας έμοιαζε προορισμένος να κυβερνήσει σερί για μια δεκαετία. Ποτέ, όμως, η Ιστορία δεν έχει ακολουθήσει γραμμική πορεία, αφού τα γεγονότα είναι πεισματάρικα.

Αυτά τα πεισματάρικα γεγονότα φοβάται τώρα ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος γνωρίζει άλλωστε ότι σε σχέση με τον προκάτοχο και διάδοχό του δεν διαθέτει ούτε ηθικό πλεονέκτημα ούτε προσωπικό επικοινωνιακό χάρισμα ούτε, κυρίως, ενδιαφέρον για τους μικρομεσαίους. Και γι' αυτό όσο μειώνεται η αποδοχή του τόσο περισσότερο θα αυξάνονται το ξύλο και η ακροδεξιά ρητορική...